IPAGTIWALA MO SA AKIN ANG LAHAT NG IYONG KINABUKASAN

Ang Panginoon ay nagpakita kay Abram isang araw at nagbigay ng di-kapani-paniwalang utos: “Lisanin mo ang iyong bayan, ang tahanan ng iyong ama at mga kamag-anak, at pumunta ka sa bayang ituturo ko sa iyo” (Genesis 12:1).

Isang nakakagulat na bagay. Kaginsa-ginsay, pumili ang Diyos ng isang tao at sinabi sa kanya, “Nais ko na ikaw ay tumayo at humayo, iwanan ang lahat: ang iyong tahanan, ang iyong mga kamag-anak, maging ang iyong bayan. Ipapadala kita sa ibang lugar, at ituturo ko sa iyo kung paano mo pupuntahan iyon habang ikaw ay naglalakbay.”

Paano sumagot si Abram sa nakakagulat na salita mula sa Panginoon? “Dahil sa pananalig sa Diyos, tumalima si Abram nang siya’y papuntahin ng Diyos sa lupang ipinangako sa kanya. At humayo siya, bagamat hindi niya alam kung saan paroroon” (Hebreo 11:8).

Ano ang binabalak ng Diyos? Bakit siya maghahanap ng isang tao sa isang bayan, at pagkatapos ay tawagin siya para iwanan ang lahat at maglakbay ng walang mapa, walang direksiyon, hindi alam ang patutunguhan? Isipin ang hinihiling ng Diyos kay Abram. Hindi niya ipinakita kung paano niya pakakainin o itataguyod ang kanyang mag-anak. Hindi niya sinabi kung gaano kalayo ang lalakbayin o kung kailan siya dadating. Dalawang bagay lamang ang sinabi sa kanya sa simula pa lamang: “Humayo ka,” at “Ituturo ko sa iyo ang iyong dadaanan.”

May kakanyahan, sinabi ng Diyos kay Abram, “Mula sa araw na ito, nais ko na ibigay mo sa akin lahat ang iyong kinabukasan. Patuloy kang mamumuhay na inilagay mo ang iyong kinabukasan sa aking mga kamay, isang araw sa bawat sandali. Nais kong ipagkaloob mo ang iyong buhay sa pangako na ibinibigay ko sa iyo, Abram. Kapag ito ay iyong pinanghawakan, pagpapalain kita, gagabayan ka at ituturo sa isang lupain na hindi mo mailarawang-diwa..

Ang kalagayan na itinuturo ng Diyos kay Abram ay ang kalagayan na nais niyang pagdalhan sa bawat bahagi ng katawan ni Kristo. Si Abram ay siyang tinatawag ng mga mag-aaral ng Bibliya na isang “taong huwaran,” isang tao na naglilingkod bilang halimbawa kung paano lumakad sa harap ng Panginoon. Ang halimbawa ni Abram ay nagpapakita sa atin kung ano ang kinakailangan ng lahat na nagnanais na malugod ang Diyos.

Huwag magkamali, Si Abram ay hindi na bata nang siya ay tinawag upang tuparin niya ang kanyang pangako. Maaring mayroon siyang mga plano upang mapangalagaan ang kinabukasan ng kanyang mag-anak, kaya’t kailangan niyang magkaroon ng kinalaman sa maraming pagsasa-alang-alang habang tinitimbang niya ang tawag ng Diyos. Gayunman, “nanalig si Abram, at dahil dito’y kinalugdan siya ni Yahweh” (Genesis 15:6).

Sinasabi ni Apostol Pablo sa atin na ang lahat na nananalig at nagtitiwala kay Kristo ay mga anak ni Abram. At, katulad ni Abram, tayo ay ibinilang na matuwid sapagkat tinanggap natin ang katulad na tawag na ipagtiwala ang lahat ng ating kinabukasan sa mga kamay ng Panginoon.

MALAYO SA KUKO NG LEON

Ito ay makabubuti sa atin na sabihin ng Diyos sa atin na dapat nating alalahanin. Ang paggunita ng ating nakalipas na pagkakasagip ay makakatulong para lumago ang ating pananalig para sa mga pinagdadaanan natin ngayon.

Ikaw ba ay humaharap sa kagipitan? Mayroon ka bang nagbababalang higanteng suliranin, sa tahanan, sa trabaho, o sa iyong pamilya? Ang tanging paraan sa pagharap sa isang higante ay gawin ang ginawa ni David: Naaalala mo ba ang leon at ang oso. Ganon kung paano humarap si David kay Goliat na walang takot: sa pag-alala sa katapatan ng Diyos sa kanya sa kanyang mga nakalipas na kagipitan.

Nang magprisinta si David para labanan si Goliat, “Sinabi ni Saul, Hindi mo kaya ang Filisteong ‘yon…At sinabi ni David, Ako po ang nag-aalaga sa kawan ng aking ama. Kapag ang isa sa mga tupang inaalagaan ko ay tinatangay ng leon at oso, tinutugis ko ito at inaagaw ang tupa… Marami na po akong napatay na leon at oso. Mapapatay ko rin po ang Filisteong iyon” (1 Samuel 17:33-36).

Alam ni David ang kinakaharap niyang panganib laban kay Goliat. Hindi siya isang baguhan, isang walang pakunwari na puno ng pagtatapang-tapangan at naghahanap ng away. Hindi, payak na inaalala lamang ni David ang kanyang nakalipas na pagkakasagip. At ngayon harapan siyang nakatingin sa mata ng kanyang kaaway at nagpahayag,”Ang Diyos na nagligtas sa kuko ng mga leon at ng mga oso ay siya ring magliligtas sa akin sa Filisteong iyon” (17:37).

Ang pulutong ng Diyos ngayon ay humaharap sa mga higante sa lahat ng paligid. Subalit marami ang nangangatog sa takot. Ito ba’y naglalarawan sa iyo? Nalimutan mo na ba na ikaw ay naglubha sa katamdaman na halos ikamatay mo, ngunit ibinangon ka ng Panginoon? Naalala mo ba ang mabigat mong suliranin sa pananalapi na naisip mo na,”Ito na, katapusan ko na,” subalit naiahon ka ng Panginoon dito, at kinalinga niya hanggang sa ngayon?

Marami tayong hindi nauunawaan at hindi mauunawaan hanggang tayo ay kasama na ni Hesus. Ngunit ako ay lubos na nananalig na kayang magpagaling ng Diyos, at mayroon siyang pamamaraan palabas sa bawat kinalalagyan. Ang tanong sa atin ay, saan natin makikita ang pananalig, ang tapang, na tumayo at makamit ang tagumpay sa kanya?

Dumadating lamang ito kapag inaalala ang leon at oso. Dumadating ito kapag naalala ang mga kamangha-manghang katapatan ng Diyos, ang mga nakalipas na tagumpay na ipinagkaloob niya sa iyo. Kaya mong harapin ang isang higante kapag kaya mo nang ilagay sa isip mo at unawain ang kadakilaan at kaluwalhatian ng Diyos sa buhay mo.

ANG PAG-IBIG NG DIYOS SA KANYANG MGA TAO AY HINDI KAILANMAN MABIBIGO

Habang binabasa ko ang Awit 13, ako’y napukaw na magpadala sa inyo ng ilang salita ng pagpapasigla na aking namalayan dito sa pinagpalang kabanatang ito.

Isinulat ni David ang mga salitang nakapalaman sa Awit na ito. Itinanong niya, “Gaano katagal mo akong lilimutin, Panginoon? Gaano mo katagal itatago ang iyong mukha sa akin? Gaano katagal akong magdadala ng kalungkutan sa aking puso araw-araw? Gaano katagal makapagmamataas ang kaaway sa akin?

May tunog itong na parang nadama ni David na tuluyan na siyang iniwan ng Diyos para magdusa, na gumising bawat araw na may kalungkutang bumabalot sa kanya. Sa isang panahon, nagsalita si David ng kawalan ng pag-asa: “Diyos ko, ang damdamin bang ito ng pag-iisa ay mananatili habang-buhay? Kailan sasagutin ang aking mga dalangin?

Kapag ang kaguluhan ay dumating sa atin kahit na alam natin na iniibig natin ang Panginoon – kapag ang kaligtasan ay mistulang malayo at wala ng pag-asa – tayo ay nanghihina dala ng kabigatan. Sa mga sandaling ito, mayroong nakababasa ng mga salitang ito na nanghihina sa ilalim ng matinding kabigatan sa isang kalagayan na mukhang wala ng kalutasan. Sila ay nasa bingit ng kawalan ng pag-asa, umaasa na ang paghupa ay darating lamang kung magkakaroon ng pahinga sa kanilang mga pagsubok.

Sa gitna ng sarili niyang pagsubok, nagtanong si David, “Gaano pa katagal akong tatanggap ng payo sa aking espiritu?” Naghanda siya ng balakin kada balakin, nagsusumikap na umisip ng paraan para makaiwas sa kanyang kagipitan – ngunit ang lahat ng kanyang balak, lahat ng pinaghandaan ay nabigo. Ngayon wala na siyang maisip pa, wala ng iba pang paraan. Siya ay nasa katapusan na ng lahat.

Gaano kasakit na makita ang isang munting pag-asa, kahit kaunting sikat ng araw, ngunit ang kawalan ng pag-asa ay muling dumating. Ilagay sa isipan, na ang lahat ng ito ay nangyayari sa makaDiyos na tao, sa isang malapit sa puso ng Diyos. Si David ay isang lalaki na nagpatotoo na mayroon siyang dakilang pananalig sa Panginoon. Gayunman, katulad natin, si David ay dumaan sa panahon ng kagipitan, katulad ng ipinahayag niya dito sa Awit.

Paano nakaahon si David dito sa balon ng kawalan ng pag-asa? “Magtitiwala ako sa iyong kahabagan… ako’y aawit.”

Hayaan ninyong ibahagi ko sa inyo ang mga dahilan para manatiling nagtitiwala sa panahon ng inyong pangkasalukuyang mga pagsubok:

• Gaano man magngalit ang bagyo, ang ating pinagpipitagang Panginoon ay patuloy na magpapakain sa mga ibon, dadamitan ang mga bulaklak ng kabukiran, at magtutustos sa karagatan ng puno ng mga isda sa kanilang mga pang-araw-araw na pangangailangan. “Ang iyong Amang nasa langit ay nagpakain sa kanila…” Walang ibong babagsak sa lupa na hindi nakikita ng Ama.

• Anong uri ng Ama ang magpapakain sa lahat ng nilalang sa lupa at pagkatapos ay pababayaan ang kanyang mga anak? Hinikayat tayo sa mabuti ni Jesus para “huwag bigyan ng pansin” ang mga pang-araw-araw na pangangailangan at suliranin, “sapagkat inaalala ka niya.”

Tunay, na iniibig kayo ni Jesus, at hindi siya magbibingi-bingihan sa iyong mga daing. Panghawakan ang kanyang mga pangako. Magpatul;oy sa pananalig. Manatiling naghihintay sa kanya. Hindi ka niya pababayaan.