Miyerkules, Pebrero 1, 2012

MAGPAPATULOY BA TAYO SA KASALANAN?

Noong unang itinuro ni Pablo ang katotohanan ng pagbibigay katuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya. Ito ay isang nakamamanghang balita noong panahong iyon. Sa katunayan, ang ilang teolohiko ay sumagot, “Kung ako ay mapapatawad, kung ang Diyos ay ganap na mahabagin na mapatawad ako sa pamamagitan lamang ng pananampalataya, kung ganoon ay maari pa akong magakasala pa, para malugod ang Diyos na mabigyan pa ako ng biyaya!” Hindi nauuwaan ng mga teolohiko ang mgandang balita.

Dahil sa krus, isinaalang-alang ng Diyos ang tungkol sa ating dating pagkatao na kalimutan na ito. Itinanong ni Pablo, “Patuloy ba tayong magkakasala upang sumagana sa atin ang kagandahang loob ng Diyos” (Roma 6:1)? at ipinagpatuloy niya, “Siyempre hindi!” naniniwala ako na sinabi ni Pablo, “Bakit may Kristiyano, na iniligtas na mula sa tiyak na kamatayan, na bumalik at muling buhayin ang patay? Bakit kailangan pang bumalik sa buhay ng pagkakasala na kung saan ay nais ng Diyos na alisin na ang lahat ng pagkakasala at pagkondena at bigyan ka ng katiwasayan at kapayapaan? Ngayon, dahil sa krus, maari mong paglingkuran ang Panginoon nang may kagalakan at kasiyahan at sundin Siya sa isang bagong tungkulin na tinatawag na pag-ibig.”

“Kaya,” tanong mo, “payak ba nating tatanggapin sa pamamagitan ng pagiging matuwid ni Jesus?” Oo, lubus-lubusan! Iyan ang tungkol sa paglalakad ng isang Kristiyano—ang mamahinga sa pamamagitan ng pananampalataya sa kung ano ang nagawa ni Jesus.

Ang dati nating pagkatao ay patay na, at bagong tao ay si Jesus. Kapag inilagay natin ang ating pananampalataya sa Kanya, ganap na tinatanggap tayo ng Diyos. Tinatanggap niya tayo na matuwid, nakatago sa sinapupunan ng Kanyang minamahal na Anak. Kaya kapag ikaw ay nagkasala o nabigo, dagliang lumapit sa iyong Tagapagtanggol, ang iyong Tagapagsanggalang. Ikumpisal ang iyong kabiguan sa Kanya, at mamahinga sa kanyang pagiging matuwid.

Maari mong tanungin, “Mayroon bang puwang ang mabuting gawa sa doktrinang ito? Oo mayroon, ngunit sa kalagayang ito: Ang mabuting gawa ay hindi ka kayang iligtas, bigyang katuwiran o gawin kang matuwid o katanggap-tanggap sa Diyos. Ang tanging bagay na makapagliligtas sa iyo ay ang iyong pananampalataya sa ginawa ni Jesus!

Ano ang ginawa ni Jesus? Iniligtas ka Niya, pinawalang sala at tinanggap sa pagmamahal—mga kasalanan, mga kabiguan at lahat. Nakikita ka lamang ng Diyos ngayon kay Jesu-Cristo at iyan ang dahilan kung bakit na kailangan tayong lumapit sa ating Tagapagligtas sa tuwi nang tayo ay mahuhulog. Ang dugo na nagpatawad at naglinis sa atin sa simula nang tayo ay lumapit kay Jesus ay siya ring dugo na patuloy mag-iingat sa atin hanggang sa Kanyang pagbabalik.

Kasama ng katiwasayang ito ay ang mataas na tungkulin na gawin ang lahat ng ating gawain sa pamamagitan ng Kanyang lakas at kapangyarihan sa halip na gawin natin ito ng pangsarili, “Sapagkat mamamatay kayo kung namumuhay kayo sa katawang makalaman, ngunit kung pinapatay ninyo sa pamamagitan ng Espiritu ang mga gawa ng katawang makalaman, mabubuhay kayo” (Roma 8:13).

Martes, Enero 31, 2012

KALIGTASAN SA PAMAMAGITAN NG PANANAMPALATAYA LAMANG

Nang una tayong manampalataya kay Cristo, nanalig tayo na ang ating mga kasalanan ay pinawalang sala na. Naniniwala tayo na tinanggap tayo, na maari nating ilatag na ang lahat ng pagkakasala at pangamba at sabihing, “Ako ay iniligtas sa pamamagitan ng pananampalataya lamang sa pamamagitan ng ginawa ni Jesus sa krus.”

Pagkatapos, habang tayo ay naglalakad kasama ni Jesus, nakagawa tayo ng panibagong pagkilos ng di pagsunod. Dinurog tayo ng ating kasalanan at dagliang nawala ang ating pananaw sa krus. Sinubok nating bigyang katuwiran ang ating pagiging matuwid, para muling makuha ang pabor ng Diyos sa pamamagitan ng pagsisikap, ngunit ang buhay noon ay naging parang bangungot paulit-ulit na kasalanan at pangungumpisal, muling magkakasala at muling mangungumpisal.

Minsan kumikilos tayo na kung magsusumikap ng higit pa ay makapagliligtas ito sa atin. Iniisip natin na kung babaguhin lamang natin ang ating sarili ay malulugod ang Diyos. Pagkatapos ay matiyaga nating inaayos ang luma nating pagkatao, upang mabago ito para sa isang matagumpay na paglalakad ng isang Kristiyano.

Maaring sabihin ng ilang Kristiyano, “Malaki ang halagang ibinayad ko para sa tagumpay na aking nakamit. Dumaan ako sa maraming pagdurusa at pighati. Nag-ayuno ako, nanalangin at matagumpay na naiwaksi ko ang aking pagkalulong sa pita ng laman at makasalanang pagnanasa. Ang aking bang pagsisikap na sumunod ay walang halaga sa Diyos? Isinaalang-alang ba Niya ang lahat ng aking pagiging matuwid, ang lahat ng aking pagsisikap, bilang isang maruming basahan?” oo! Ang lahat ng ito ay makalaman at wala isa man dito ay maninindigan sa harap Niya. Mayroon lamang na isang matuwid at iyan ang pagiging matuwid ni Jesu-Cristo!

“Dahil hindi nila kinilala ang katuwirang mula sa Diyos, at nagsisikap silang gumamit ng sarili nilang pamamaraan; hindi sila sumunod sa pamamaraang itinakda ng Diyos” (Roma 10:3).

Ang tanging paraan lamang para makalapit sa mabuting biyaya ng Diyos ay ang pag-amin sa katotohanan: “Walang anumang mabuti sa aking laman, wala sa anumang mabuti akong nagawa para ako ay maligtas. Hindi ako magiging matuwid sa anumang magagawa ko sa aking sariling kakayanan. Ang aking pagiging matuwid ay sa pamamagitan lamang ni Cristo.” Sinabi ni Pablo ang tungkol sa handog ng pagiging matuwid: “Sa pamamagitan ng pagsuway ng isang tao, naghari ang kamatayan. Ngunit sa pamamagitan din ng isang tao, si Jesu-Cristo, ang mga taong pinagpala nang sagana at itinuring na matuwid ng Diyos ay maghahari sa buhay” (Roma 5:17).

Lunes, Enero 30, 2012

WALANG MAMANAHIN

Binigyan tayo ni Pablo ng listahan noong mga hindi magmamana ng kaharian ng Diyos:

“Hindi ba ninyo alam na ang mga makasalanan ay walang bahagi sa kaharian ng Diyos? Huwag ninyong dayain ang inyong sarili! Ang mga nakikiapid, sumasamba sa diyus-diyosan, nangangalunya, nakikipagtalik sa kapwa lalaki o kapwa babae, nagnanakaw, sakim, naglalasing, nanlalait ng kapwa, o nandaraya, ay walang bahagi sa kaharian ng Diyos” (1 Corinto 6:9-10).

Idinagdag pa ng mga apostol: “Ganyan ang ilan sa inyo noon. Subalit kayo’y pinatawad na sa inyong mga kasalanan at ginawa na kayong banal ng Diyos. Pinawalang-sala na rin kayo sa pangalan ng Panginoong Jesu-Cristo at sa pamamagitan ng Espiritu ng ating Diyos” (Talata 11).

Paanong ang mga taong ito na iniligtas mula sa mga kahindik-hindik na mga kasalanan ay naging matuwid sa harapan ng Diyos? Ano ang nangyari sa kanila na sila ay hindi na makasalanan at sa halip ay tinanggap ng Diyos?

Una sa lahat, ang Diyos ay hindi nagbibigay ng galang sa tao. Hindi Siya namamangha sa mga titulo ng tao o sa mga parangal na makasanlibutan—kahit na sa isang hari, isang reyna, isang pangulo o pangunahing ministro. At pangalawa, ang Diyos ay hindi nabibighani sa anumang kabutihan na ginawa natin. Mahabang panalangin, pag-aayuno, pagbibigay ikapu, nag-aaral ng Salita, kagandahang-asal—wala isa man dito ay magagawa tayong matuwid o katanggap-tanggap sa Diyos. Maging ang ating “mabuting” laman—mabuting asal, pananalita, isipan at gawa—ay isa lamang alingasaw sa Kanyang pang-amoy kung gagamitin na dahilan para sa sarili nating pagmamatwid,

Nang si Jesus ay umakyat sa krus, ipinako Niya ang ating “dating pagkatao” ng laman. Iisa na lamang Lalaki ang natira, nag-Iisa na siya lamang haharapin ng Diyos—at Siya ang Kanyang Anak. Nang tinapos na ni Jesus ang Kanyang gawain sa lupa at naupo sa kanang kamay ng Ama, sinabi ng Diyos, “Mula ngayon isa na lamang ang aking kinikilalang Lalaki, isa na lamang makatuwiran. Ang sino mang lalapit sa Akin ay kinakailangang dadaan muna sa pamamagitan Niya—ang Aking Anak. Ang lahat na magiging matuwid ay kailangang tanggapin ang Kanyang
pagiging matuwid at wala nang iba!”

Tinanggap tayo sa mata ng Diyos sa pamamagitan lamang ng pananampalataya kay Cristo at sa Kanyang ginawa: “Purihin natin siya dahil sa kanyang kahanga-hangang pagkalinga sa atin sa pamamagitan ng kanyang minamahal na Anak” (Efeso 1:6).

Nakita mo ba kung gaano kahalaga ang manahan kay Jesus, ang dagliang paglapit sa Kanya sa tuwinang tayo ay mabibigo? Kailangang matutunan ninyong lumapit saa Kanya, tumatangis, “Jesus, binigo kita! Hindi ko na kaya ito. Anuman ang gawin ko, hindi ako maaring kilalanin sa harap ng Ama, maliban sa lumapit ako sa Kanya sa pamamagitan Mo!”

Biyernes, Enero 27, 2012

ANG MATAGPUAN ANG KAPAHINGAHAN

“Matatagpuan ninyo sa akin ang kapahingahan sapagkat madaling dalhin ang aking pamatok at magaan ang pasaning ibinibigay ko sa inyo” (Mateo 11:29-30).

Isa lamang ang alam kong paraan na tinutukoy ni Jesus tungkol kapahingahang ito. Kung mauunawaan at ibubukod-tangi, ang katotohanang ito ay mag-aakay sa iyo sa pinakamaluwalhating kapayapaan na maaring mayroon sa bahaging ito ng langit at tatapusin ang lahat ng damdamin ng kawalan ng tiwala.

Ang pinagmulang katotohanan na ito na kung saan ang lahat ay nagmula ay isang pamamalakad ng pagbibigay katuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya. Ito ang nag-iisang doktrina na kailangan mong maunawaan kung umaasa ka na makapasok sa kapahingahan na iniaalok ni Jesus.

Maari ko lamang tukuyin ang nangingibabaw na dakilang katotohanan na maging makatuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya. Gayunman naniniwala ako na nais ng Diyos na lalo pang pangunahan ang Kanyang iglesya para dito sa banal na katotohanang ito—para mabigyan tayo ng pinagmulang lakas na hahawak sa atin sa mga darating na araw.

Nakakalungkot, na kapag binanggit mo ang paksa ng doktrina, maraming mga Kristiyano ay itataas ang kanilang ilong. Sasabihin nila, “Ayokong madinig ang lahat ng malalim na usaping iyan. Basta ibigay sa akin si Jesus!” Gayunman ang tunay na tinutukoy nila ay, “Ayokong disiplinahin ang sarili ko o gumugol ng panahon para alamin kung ano ang ginawa ni Jesus sa krus.”

Lubhang maraming Kristiyano ay naging emosyonal na nakabalot sa krus ngunit hindi talaga pinag-aralan ito. Nakarinig na ako mula sa maraming mangangaral na nagpahayag ng emosyonal na paghikayat tungkol kay Jesus at sa krus—tungkol sa parusang dinanas niya, ang krus na tinik sa Kanyang ulo, ang malaking pako na ibinaon sa Kanyang mga kamay. Ang pangangaral tungkol sa krus ay higit na tungkol pa doon. Ito ay tungkol sa tagumpay ng krus at kung ano ang ginawa ni Jesus para sa sanlibutan.

Para doon sa mga nagnanais na “makilala Siya,” doon sa mga nagnanais na maunawasan ang mga nakamamanghang gawain ni Jesus sa Kalbaryo, hayaan ninyong subukan kong ipaliwanag ang pakiwari ng pagmamatwid sa pamamagitan ng pananampalataya.

Dalawang bagay ang kalakip sa ating pagmamatwid sa pamamagitan ng krus ni Jesu-Cristo:

  • Una, pinatawad tayo sa lahat ng ating mga kasalanan. Nang si Jesus ay ipinako sa krus, ang Kanyang dugo ang nagpawalang-sala sa lahat ng ating kasalanan.
  • Pangalawa, tinanggap tayo ng Diyos bilang matuwid kay Cristo, sa pamamagitan ng pananampalataya. Nangangahulugan ito na tinanggap tayo ng Diyos dahil sa sakripisyo ni Jesus sa krus at hindi dahil sa ating ginawa o anumang mabuting gawa.

“Sino ang makakapagharap ng paratang laban sa mga hinirang ng Diyos, gayong ang Diyos ang nagpawalang-sala sa kanila” (Roma 8:33).

Huwebes, Enero 26, 2012

PAANO MAGING JUDIO, ISANG KRISTIYANO, O ISANG KOMUNISTA

“Ang tunay na Judio ang taong nabago sa puso’t kalooban ayon sa Espiritu at hindi ayon sa Kautusang nasusulat. Ang taong iyon ay pararangalan ng Diyos at hindi ng tao” (Roma 2:29).

Hindi lahat na ipinanganak na Judio ay isa nang Judio.
Hindi siya isang Judio na isa lamang Judio sa panglabas.
Hindi siya Judio na itinatanggi ang espiritu.
Ang tradisyon, ang pagtawag, nang isang Judio;
Gayunman siya ay isang Judio nagmumula sa kanyang kalooban
Sa pamamagitan ng pananampalataya ay naging isa mula sa puso.
Ito ang daan para sa lahat ng buhay.
Ang isang Kristiyano ay isa na tinanggap ang espiritu ni Cristo,
Sa pamamagitan ng pananampalataya ay naging isa mula sa puso.
Ang isang Komunista ay hindi kinakailangan na magdala ng pagkakakilanlan
Para maging isang Komunista.
Maari niyang itanggi sa lahat na siya ay isang Komunista,
Gayunman kung sa pang-loob ay ito ang daladala niyang espiritu,
Ang tradisyon, ang pagtawag, na maging isang Komunista—
Siya ay isa sa pangloob niya.
Ay isang tao ay hindi maaring basta makilala
Sa pamamagitan ng salita at papuri ng tao,
Kundi sa pamamagitan ng kung ano ang nakikita sa puso.
Bilang isang tao na nag-iisip mula sa puso niya,
Kung ganoon ay isa siya!

Miyerkules, Enero 25, 2012

MATUWID SA HARAP NG DIYOS

Ilarawan mo ang iyong sarili sa harap ng trono ng Diyos na walang pagdadahilan, walang pagpapaliwanag, ang iyong matwid na katungggali, ay binabasa ang talaan ng mga sakdal, na may oras, lugar, ang bawat kahiya-kahiyang detalye. Gumagawa siya ng mga paratang ng pagmamataas, kawalan ng pananalangin, pag-iimbot, walang katapatan, at dinuro ka ng puso mo sapagkat kailangan mong aminin, “Oo, ako yan. Ginawa ko ang lahat ng iyan.”

Mukhang wala ng pag-asa para sa iyo. Alam mo na ang mata ng Diyos ay lubos na banal para tingnan ang kasalanan, ang Kanyang katuwiran ay humihingi na kailangang pagbayaran mo ang iyong mga kasalanan laban sa Kanyang kabanalan. Wala ka nang magawa.

Ngunit biglang dumating ang iyong Manananggol, ang iyong Tagapagsangggalang. Iniunat niya ang Kanyang mga kamay at alam mong mayroong mangyayari. Ngumiti siya at bumulong, “Huwag kang matakot; walang anuman sa mga sakdal na ito ay maninindigan. Makalalabas ka sa hukumang ito na pinawalang sala. Kapag ako ay tapos na, ang nagsakdal sa iyo ay wala kahit isang matitirang paratang laban sa iyo!”

At higit sa lahat, sasabihin sa iyo ng Manananggol mo na ikaw ay inampon Niya bilang kapatid. At pagkatapos ay sasabihin Niya sa iyo na Siya ay Anak ng Hukom kaya ngayon ikaw ay kabilang narin sa pamilya ng Hukom!

Ngunit nandoon pa rin ang usapin tungkol sa katuwiran. Ngunit ano ang nangyari tungkol sa mga paratang sa iyo? Nakikinig kang may pagkamangha habang ipinaglalaban ng iyong Tagapagsanggalang ang iyong kaso:

“Kagalang-galang na Hukom, alam Mo na ginampanan ko ang batas, namuhay na walang kasalanan. At aking inangkin ang kalagayan ng taong ito, inako ang lahat ng parusa para sa kanyang mga kasalanan. Sa pamamagitan ng mga sugatang kamay na ito at nasa aking tagilirang sinaksak, lumabas ang dugo para hugasan ang lahat ng kanyang mga kasalanan. Ang lahat ng paratang na ito ay aking inako at pinagbayaran Ko ng pagdurusa ang bawat isa nito!”

Tumingin ang iyong Tagapagsanggalang sa nagparatang sa iyo at sinabing, “Satanas, wala kang dahilan para paratangan ang Aking anak. Ang bawat isang kasalanan niya ay inako Ko at pinatawad ko ng ganap ang lahat ng iyon. Wala siyang pagkakasala sapagkat ang kanyang pananampalataya sa Aking mga sakripisyo ay binigyan siya ng lubos na kapatawaran. Wala kang maaring iparatang!”

At habang ang diyablo ay lumabas sa hukuman ng Diyos., maririnig mo ang Diyos na dumadaing: “Sino ang makakapagharap ng paratang laban sa mga hinirang ng Diyos, gayong ang Diyos ang nagpapawalng-sala sa kanila?” (Roma 8:33).

Martes, Enero 24, 2012

SUNDIN NINYO ANG AKING MGA ITINUTURO

Sinabi ni Jesus, “Lumapit kayo sa akin, kayong lahat na nahihirapan at nabibigatang lubha sa inyong pasanin, at kayo’y bibigyan ko ng kapahingahan. Pasanin ninyo ang aking pamatok at sundin ninyo ang aking mga itinuturo sapagkat ako’y maamo at mapagkumbabang loob. Matatagpuan ninyo sa akin ng kapahingahan” (Mateo 11:28-29).

Kung wala ka nitong kahanga-hangang pagtitiwala sa kung ano ang sinasabi ng Salita ng Diyos na ginawa ni Jesus para sa iyo, ang Kanyang pamatok ay hindi magiging madali o magaan. At sa halip, gugugulin mo ang panahon sa pansariling pamamaraan para malugod ang Diyos. Magsisimula ka mula sa mainit papunta sa pagiging malamig, mamumuhay na may hindi kailangang pagkakasala at kahihiyan.

Nainiwala ako na ang susi sa talatang ito sa salitang “sundin ninyo ang itinuturo ko.” Si Jesus ay nagpapahayag dito ng pagdisiplina ng aralin kung sino Siya at kung ano ang napagtagumpayan Niya sa krus. Sinasabi niya, “Kailangang may kaalaman ka kung ano ang nagawa ko para sa iyo. Pagkatapos, kapag ang kaluluwa mo ay may kapahingahan na, maari mo nang pasanin ang Kanyang pamatok. Kaya, sundin ninyo ang itinuturo ko!”

Ayaw natin ng ganitong pagdidisiplina. Gusto natin ay yaong madaling magawa! Katulad natin ay mga batang mag-aaral na nasa palaruan na ayaw nang bumalik sa silid paaralan.

Marahil ngayon ay sinasabi mo, “Binabasa ko ang aking Bibliya ngayon at nananalangin kahit kaunti araw-araw. Pinipilit kong gawin pa ito ng mas mabuti!” Ang lahat ng ito ay mabuti, ngunit sinisiguro ko sa iyo na ang mga bagay na ito ay hindi ka kayang pangalagaan sa mga darating na bagyo sa buhay mo. Hindi sapat ang magsikap, ang mangako sa Diyos, ang magsumikap na maging mas mabuti. O hindi sapat na sabihing, “Higit na mas masipag ako kaysa dati.” Hindi, ang lahat ng ito ay tungkol sa paghahanap sa pahayag na kung ano ginawa ni Jesus para sa iyo sa krus!

Mayroong dapat idaing nating lahat: “O Jesus, sinabi ng Salita Mo na maari akong mamuhay na may ganap na kapahingahan, kapayapaan at katiwasayan. Hindi ko na kailangang magpakahirap pa o ipaghampasan ng pagsisisi o takot. inilagay mo sa harapan ko ang pangako ng buhay na may kapahingahan, ngunit wala ako ng kapahingahang iyan. Panginoon, nais ko ng iyong kapahingahan na kasama ang lahat na nasa akin. Turuan mo ako sa pamamagitan ng iyong Espiritu—nais kong matutunan ang itinuturo mo sa akin tungkol sa iyo.”

Lunes, Enero 23, 2012

BIBIGYAN KO KAYO NG KAPAHINGAHAN

Nangako ang Diyos sa Kanyang mga tao ng maluwalhating kapahingahan, isang kapahingahan na may kasamang kapayapaan at seguridad ng kaluluwa. Inialok ng Panginoon ang kahanga-hangang kapahingahang ito sa anak ng Israel, nangangahulugan na buhay na puno ng kagalakan at tagumpay, na walang takot, kasalanan o pagkondena. Hanggang sa panahon ni Cristo, walang salinlahi ng mga mananampalataya ang lubos na lumakad sa pinagpalang pangakong ito. Bakit ganoon? Maliwanag na inihayag ng Bibliya na ito ay dahilan sa kawalan ng pananalig. “Maliwanag kung ganoon kaya’t hindi sila nakapasok sa lupaing pangako dahil sa kawalan ng pananampalataya sa Diyos” Hebreo 3:19).

Dahilan sa kanilang kawalan ng pananalig, ang mga tao ng Diyos—habang nasa panahon ng mga hari at propeta sa buong salinlahi ni David—ay dumanas ng buhay na puno ng paghihirap, pagdududa, takot at pagkabalisa. Sa bawat salinlahi ang iba ay ipinangako ngunit ito ay tinanggihan—hindi kailanman ibinukod-tangi at hindi kailanman naunawaan.

Iyan ang dahilan, kapag binasa natin ang Hebreo 4, natagpuan natin ang maluwalhating buhay ng pananampalataya ay hindi pa nakukuha: “…mayroon ding kapahingahang nakalaan sa mga taong sumasampalataya sa Diyos” (t9). Gayunman nabasa din natin: “Ngunit may mga inanyayahan pa ring magpahinga sa piling ng Diyos” (t6). Pinagsabihan din ng Bibliya ang mga kasalukuyang mananampalataya na may kasamang babala: “Kaya nga habang nananatili ang pangako ng Diyos, na tayo’y makakapasok at makakapagpahinga sa piling niya, mag-ingat kayo at baka mayroon sa inyong hindi makatanggap ng pangakong ito” (t1).

Libu-libong mga mananampalataya ay inaangkin na puspos ng Espiritu ng Diyos, gayunman kaunti lamang ang nakapasok sa ipinangakong kapahingahan. Marami ay pinahampasan ng hangin at alon ng mga doktrina, pagkabalisa at puno ng kasalanan, na walang kaseguruhan mula kay Cristo. Sinabi ni Jesus, “Matatagpuan ninyo sa akin ang kapahingahan sapagkat madaling dalhin ang aking pamatok at magaan ang pasaning ibinigay ko sa inyo” (Mateo 11:28-30).

Ang aking dalangin ay nawa’y makapasok kayo sa kapahingahan na ipinagkaloob ng Diyos para sa iyo. Hangarin sa pamamagitan ng pananampalataya at tanggapin sapagkat ito ay malaya Niyang handog!

Biyernes, Enero 20, 2012

MARAHAS NA PANANAMPALATAYA!

Inihayag sa atin ng Genesis na habang lalong dumarami ang tao sa buong daigdig, ay lalo silang nagiging marahas.

“Maliban kay Noe, masasama ang lahat ng tao sa paningin ng Diyos at laganap ang karahasan sa lahat ng dako. Ito ang kalagayang nakita ng Diyos sa buong daigdig; namumuhay sa kasamaan ang lahat ng tao” (Genesis 6:11-12).

Mayroong iba pang uri ng karahasan na nagaganap sa mga huling araw na ito. Sa katunayan, nakikita ko ang makadiyos na tao na may dumadaluhong na pananampalataya na iniaangat. Ang mga natitirang mga banal ay puspos ni Jesus, iniibig Siya ng buong puso. Ang mga mananamapalatayang ito ay nakikita ang nagngangalit na diyablo na palusob sa kanila na dala ang buong kapangyarihan at alam nila na may higit pa silang impiyernong haharapin nang higit pa sa mga nakaraang salinlahi.

Sinabi ni Jesus: “Ang kaharian ng langit ay sapilitang pinapasok ng mga taong mararahas” (Mateo 11:12). Ang natitirang ito ay aangat at sasabihing, “Hindi ko hahayaan ang diyablo na nakawin ang aking kagalakan at kapayapaan. Hindi ko siya hahayaang makapagtanim ng binhi ng sama ng loob, pagpatay, poot o karahasan sa akin. Hindi! Ako ay maninindigan sa kapangyarihan ni Jesus at mabubuhay na tagumpay laban sa kasukalan ng diyablo.”

Mga minamahal, nais ng Diyos na bigyan kayo ng laban! Kung kayo ay nagkasala ng anumang uri ng karahasan, mabilisang magsisi sa harapan ng Panginoon at sumunod sa Kanyang mga Salita. Iyan lamang ang hinihingi Niya. Naway lagyan kayo ng banal na pagsisikap at pananampalataya na higit pa sa anumang alam ninyo na. Nais Niyang kayo ay manindigan laban sa mga makasalanang pamamaraan ni Satanas.

Ang tanging marahas na espiritu na magkakaroon tayo ay ang magkaroon ng marahas na pananampalataya. Ito ay ang makapngayarihan, banal na karahasan na darating ng may buong lakas laban sa pintuan ng impiyerno at kapangyarihan ng kalaban. At, sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Diyos, ibabagsak natin silang lahat sa pangalan ni Jesus!

Huwebes, Enero 19, 2012

LAGING SARIWA BAWAT UMAGA

“Pag-ibig mo, Yahweh, ay hindi magmamaliw; kahabagan mo’y walang kapantay. Ito ay laging sariwa bawat umaga; katapatan mo’y napakadakila” (Panaghoy 3:22-23).

Tayong lahat ay mapaparam
Dahilan sa ating mga kasalanan,
Kung hindi dahil sa kahabagan ng Diyos.
Ito ay laging sariwa bawat umaga.
Ang Diyos ay mahabagin at nagmamaliw,
Matagal bago magalit,
At ang katapatan ay napakadakila.
Malambot ang puso doon sa mga nagsisisi,
Hindi nagtatago ng Kanyang poot
Sapagkat Siya’y nagmamaliw sa kahabagan,
Nagpapatawad ng mga kasalanan.
Hindi siya natutuwa sa kamatayan ng mga makasalanan,
Ngunit naghahain ng kapatawaran sa sanlibutan
Sa bawat mananalangsang;
Ngunit hayaang ang mga tumanggap ng kahabagan
Ay maging mahabagin.
Mapalad ang mga mahabagin:
Sapagkat kahahabagan sila ng Diyos.

Miyerkules, Enero 18, 2012

DALUYAN NG BUHAY NA TUBIG

“Mapalad ang mga taong nagtitiwala kay Yahweh, pagpapalain ang umaasa sa kanya. Katulad niya’y isang punongkahoy na nakatanim sa tabi ng batisan; ang mga ugat ay patungo sa tubig; hindi ito ito manganganib kahit dumating ang tag-init, sapagkat mananatiling luntian ang mga dahon nito, kahit hindi umulan ay wala itong aalalahanin; patuloy pa rin itong mamumunga” (Jeremias 17:7-8).

Isaalang-alang yaong nagtitiwala sa Diyos sa mga mahirap na kalagayan: “ang mga taong nagtitiwala kay Yahweh, pagpapalain ang umaasa sa kanya” (t7).

Ang Kristiyanong ito ay “nakatanim.” Mayroon siyang ugat, katatagan, daluyan ng buhay na tubig. Palagi siyang “dumidipa ng palayo,” mabunga at luntian na may sariwang buhay. Sinabi ng kasulatan, “hindi ito manganganib kahit dumating ang tag-init…” (t8). Kapag ang mga bagay ay naging masidhi at nakapag-aalala, hindi siya matatakot!

Sinabi ng taong ito, “Jesus suko na akong maghanap ng taong maaring makatulong sa akin para makaligtas sa aking pagsubok. Ikaw ang tangi kong pag-asa. Ikaw lamang ang tinitingnan ko na makapagliligtas sa akin sa kalagayan kong ito! Hangad ng Panginoon ang ganitong pananampalataya mula sa atin sa pang-araw-araw na kalagayan. Maaring tumutol ka, “Ngunit, Kuya Dave, ako ay wala pa ring trabaho, patuloy na naguguluhan.” Kailangan pa ring manalig ako sa Salita ng Diyos: “Manalig ka sa akin at ikaw ay pagpapalain!”

Hinihikayat ko kayo na manalig kapag sinabi ng Diyos, "Manalig kayo sa Akin at pagpapalain kayo!" Maari mong sagutin, "Ngunit hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Mukhang wala nang pag-asa. Wala akong nakikitang anumang maaring tulong o kaligtasan sa kalagayan ko!" Sa lahat ng bagay na ito sinasabi pa rin ng Diyos, "Manalig ka, anak Ko, at ikaw ay pagpapalain

Walang halaga kung ang iyong pagsubok ay tungkol sa iyong kaanak, sa iyong negosyo, o sa iyong pangangailangan. Kung ilalagay mo ang iyong ganap na pananalig sa Kanyang Salita at sa Kanyang katapatan, ipinapangako ng Diyos na pagpapalain ka Niya—at hindi Siya maaring magsinungaling! Kapag dumating ang tag-init, hindi ka man lang mag-aalala. Kapag dumating ang malakas na hangin, matatag kang nakatayo, sapagkat natutunan mong manalig sa Kanya. Ikaw ay magiging luntiang puno nagbubunga ng masaganang prutas ng pananalig—at lahat sa paligid mo ay mabibigyan ng pag-asa at kalakasan ng loob habang pinanghahawakan nila ang iyong tahimik na pananalig.

Martes, Enero 17, 2012

ANG HANGGANAN NG MGA HIMALA

Wala pang sinuman ang nakakita ng maraming mga mahiwagang mga gawain kundi ang Israel. Nagbigay ng himala ang Diyos ng sunud-sunod para sa kanila—gayunman ang bawat gawaing ito hindi pa rin naging sapat sapagkat ang mga tao ay nanatiling walang pananampalataya at hindi naniniwala katulad pa rin ng dati! Iisipin mo na ang sampung salot sa Egipto ay sapat na para magbunga ng pananampalataya sa mga Israelita. Nang ang Egipto ay sinugod ng mga balang, ang kampo ng Israelita ay hindi naapektuhan. Nang ang Egipto ay nagdilim, ang Israel ay nanatiling maliwanag. Gayunman wala sa mga salot na ito ay nagbunga ng anumang uri ng pananampalataya.!

Maging noong hinati ng Diyos ang Pulang Dagat, ang pananampalataya ng mga Israelita ay nanatili lamang ng tatlong araw. Sinabi ng Kasulatan: “Ang magulang naming nasa Egipto, di nagpahalaga sa kahanga-hangang mga ginawa mong kanilang nakita; ni hindi pinansin ang iyong pag-ibig na walang kagaya, bagkus ang ginawa sa dagat na Pula’y nilabanan ka pa” (Awit 106: 7).
Sinasabi ng mang-aawit dito: “Pinagdudahan pa man din nila ang Diyos sa Dagat na Pula—ang lugar na kung saan ay ginawa Niya ang pinakadakila niyang himala!”

Katulad din tayo ng mga taga Israel. Nais nating magsalita ang Diyos, bigyan tayo ng himalang kaligtasan, madaliang tugunin ang ating mga pangangailangan, alisin ang ating mga hapis at pagdurusa. Sa katunayan, maaring sinasabi mo ngayon din, “Kung ako lamang ay aalisin ng Panginoon sa aking kinasasadlakang malaking suliranin ngayon—kung gagawin niya lamang ang isang himalang ito—hindi na ako magdududa sa Kanya kailanman!” Gayunman, ano na ang nangyari sa mga himalang ginawa niya sa para iyo? Hindi man lamang ito nagbunga ng pananampalataya para matulungan ka sa iyong kasalukuyang pagdadalamhati!

Dalawang mga kinikilalang mga tao ng Diyos mula sa tribo ng Zulu sa Afrika ay bumisita sa iglesya ng Times Square. Isang kamangha-manghang panunumbalik ang nagaganap sa walong milyong mga taga Zulu, at ang Diyos ay gumagawa ng himala sa kanila.

Ngunit hindi ito ang nais pag-usapan ng mga taong ito. Sa halip, ang ganap na nakamangha para sa kanila tungkol sa panunubalik na ito ay ang mga “nakapanaig na mga taga Zulu”—yaong mga nanindigan para kay Cristo, sinunog ang mga aklat ng mangkukulam at matapang na nagpatotoo, kahit na sila ay sinusubukan at matinding nililitis. Ang mga taong ito ay dating makakasalanan, na may espiritung mamatay, at sila ay binago bilang imahe ni Jesus!

Naniniwala ako na ang pinakadakilang senyales o kababalaghan sa sanlibutan sa mga huling araw ay hindi isang tao na binuhay mula sa kamatayan. Hindi, ang tunay na nakapagbigay ng malaking pagka-umpog sa isip at espiritu ng mga hindi makadiyos ay ang Kristiyanong nakayanan ang lahat ng pagsubok, bagyo, pasakit at pagdurusa na may malaking pananampalataya. Ang ganitong uri ng mananampalataya ay umahon mula sa kanyang pighati na lalong lumakas ang pagkatao, lumakas sa pananampalataya, lumakas kay Cristo.

Lunes, Enero 16, 2012

WALANG TUBIG NA MAINOM

“Mula sa disyerto ng Sin, naglakbay ang mga Israelita, sila’y humihinto at nagpapatuloy kapag sinabi ni Yahweh. Sila’y nagkampo sa Refidim ngunit walang tubig doon, kaya nagalit sila kay Moises. Sinabi nila, “Bigyan mo kami ng tubig na maiinom.” “Bakit kayo nagagalit? Bakit ninyo sinusubukan ang kakayahan ni Yahweh?” tanong ni Moises. Ngunit talagang uhaw na uhaw na ang mga Israelita, kaya sinumbatan nila si Moises, “Inilabas mo ba kami sa Egipto para patayin sa uhaw pati mga anak namin at mga alagang hayop?” Kaya, humingi ng tulong si Moises kay Yahweh, “Ano ang gagawin ko sa mga taong ito? Gusto na nila akong batuhin? (Exodo 17:1-4).

Dinala sila ng Diyos sa pinakatuyot na lugar sa buong disyerto. Ito ay ang lugar ng pagsubok na walang ilog, walang balon, ni wala kahit isang patak ng tubig. Ang nakapagtataka sa lahat ay, ang mga Israelita ay dinala doon “ayon s utos ng Panginoon” (t 1).

Hinayaan ng Diyos na mauhaw ang kanyang mga tao” “talagang uhaw na uhaw na ang mga Israelita” (t 3). Nag-iiyakan ang mga sanggol, mga bata ay nag-tataghuyan, ang mga lolo at lola ay dumadanas ng tuyot na lalamunan. Tumingin ang mga magulang sa kanilang mga kaanak at inisip, “Ilang araw pa at mamatay na tayong lahat.” Kayat galit na sinumbatan nila si Moises, dumadaing, “Bigyan mo kami ng tubig na maiinom!” patuloy pa rin silang umasa sa tao—sa laman!

Nais kong huminto dito para tukuyin ang isang bagay. Una, dinala ng Diyos ang mga Israelita sa Migdol sa pamamagitan ng paglalakbay sa dagat para subukin sila—at hindi sila nagtiwala sa Kanya. Sumunod, dinala sila sa Marah, na kung saan ay mayroon siyang plano ng kaligtasan para sa kanila—at muli na naman silang nabigo na magtiwala sa Kanya. Ngayon dinala sila sa Refidim para sa marami pang pagsubok.

Nakikita ninyo ba ang patutunguhan? Kapag hindi mo natutunan na magtiwala sa Panginoon sa simpleng, parang pananampalataya ng bata kapag ikaw ay sinusubok, dadalhin ka Niyang pabalik para sa iba pang pagsubok.

Ang Israel ay muli na namang nasa ganoong kalagayan. Sila ay nag-iinit, uhaw at galit. Ngunit ang Diyos ay mayroon nang plano! Hindi Niya hahayaan silang mamatay. Pinili Niya nang una pa na maglakad sila patungo sa Bundok ng Horeb na kung saan ay may lawa ng tubig na kanyang inihanda matagal na. at ang pinanggalingan iyon ay hindi matutuyo sa isang araw, isang linggo o isang buwan—kundi 38 taon!

Gayunman ang Diyos ay naghihintay ng kasagutan ng pananampalataya mula sa Israel. Sinasabi niya, Dinala ko kayo sa kalagayang ito, ngunit tumutol kayong matuto. Magtitiwala na ba kayo ngayon sa Akin? Ilan pang mga mga pagsubok ang kailangan kong hayaang maangyari sa buhay ninyo bago kayo magtiwala sa Akin?”

Ang nagmamahal, na Amang nasa langit ay hindi kailanman dadalhin ang Kanyang mga anak sa tuyong disyerto para lamang hayaan silang mamatay sa uhaw, lalo pa’t mayroon siyang inihandang lawa ng tubig na nakatago sa malapit na bato! Ang Diyos ay laging may nakahandang plano para sa Kanyang mga anak. At mayroon Siyang plano ngayon sa iyo, para iligtas ka sa iyong kasalukuyang paghihirap.

Biyernes, Enero 13, 2012

SA DULO NG KAWALAN NG PAG-ASA

“Mayroong naglayag na lulan ng barko sa hangad maglakbay, ang tanging layunin kaya naglalayag, upang mangalakal. Nasaksihan nila ang kapangyarihan ni Yahweh, ang kahanga-hangang ginawa ni Yahweh na hindi maarok. Nang siya’y mag-utos, nagngalit ang dagat, hangin ay lumakas, lumaki ang alon na kung pagmamasdan, ay pagkataas. Ang sasakyan nila halos ay ipukol mula sa ibaba, kapag naitaas ang sasakyang ito’y babagsak na bigla; dahil sa panganib, ang pag-asa nila ay halos mawala. Ang kanilang anyo’y parang mga lasing na pahapay-hapay, dati nilang sigla’t mga katangia’y di pakinabangan” (Awit 107:23-27).

Sa Awit na ito, ang lugar na tinutukoy dito bilang “dulo ng kawalan ng pag-asa” ay ang lapag ng sasakyang dagat sa nagngangalit na dagat. Itataas ng higanteng alon ang sasakyang dagat at saka ibabagsak ito mula sa pinakamataas na dulo ng alon. Ipinaghampasan ito ng malakas na hangin ng pabalik-balik nang sa gayon kahit isang maglalayag ay hindi niya makita ang kanilang mga “tinutungtungan.” Pagiray-giray silang pabalik-balik na parang mga lasing.

Ang layag ng barko ay punit-punit at para nang basahan, at mga malalakas na alon ay pahampas-hampas sa lapag ng sasakyan. Pilit na nagkukumahog ang mga maglalayag para lamang makaligtas. Para bang katapusan na nang lahat para sa kanila, ay sila ay lubusan nang nawalan ng pag-asa. Wala silang magawa—hinang-hina sa lakas ng pangyayari, hindi mapigilan ang bagyo, walang kapangyarihan na iligtas ang sarili nila.

Ang mga maglalayag na ito ay nakarating sa tinatawag na “dulo ng kawalan ng pag-asa.” Ang ganitong kalagayan ay nadarama ng lahat ng Kristiyano sa kanilang buhay. Ito ay nangangahulugan lamang ng, “Umabot na sa sukdulan ng lahat ng maaring kaparaanan para makaligtas.” Sa madaling sabi, wala nang magagawa pa—walang tulong, walang kaligtasan—maliban sa Diyos lamang mismo!

“Nang nababagabag, kay Yahweh sila ay tumawag, dininig nga sila at sa kahirapan, sila’y iniligtas. Ang bagyong malakas, pinayapa niya’t kanyang pinatigil, pati mga alon, na naglalakihan ay tumahimik din. Nang tumahimik na, sila ay natuwa, naghari ang galak, at natamo nila ang kanilang pakay sa ibayong dagat” (Awit 107:28-30).

Kailan tumigil ang bagyo para sa mga maglalayag sa Awit 107? Kailan sila dinala ng Diyos sa kanilang hangad na ligtas na kalagayan?

Una, ang mga maglalayag ay umabot na sa dulo ng kawalan ng pag-asa, isinuko na ang lahat na maaring pag-asa o tulong. Sinabi nila, “Wala tayong pag-asa na mailigtas pa natin ang ating mga sarili. Wala nang sinumang maaring makatulong pa sa atin!”

Pangalawa, dumaing sila sa Panginoon sa gitna ng kanilang pagdadalamhati—lumapit sa Kanya lamang para tulong na kailangan!

Huwebes, Enero 12, 2012

ANG IPINAKO AY NAKIPAGLABAN

“Siya ay binugbog at pinahirapan, ngunit hindi kumibo kahit isang salita; tulad ay tupang nakatakdang patayin, parang korderong hindi tumututol kahit na gupitan, at hindi umiimik kahit kaunti man” (Isaias 53:7).

Si Cristo ay isang tunay na nakikipaglaban—
Nakikipaglaban para sa kapakanan ng karapatan ng iba,
Itinaboy ang mga nagpapalit ng pera mula sa iglesya ng Diyos
At nagpalaya sa mga naaapi
At mga may karamdaman,
Mga hindi nauunawaan at mga itinakwil.
Ipinagkait sa kanya ang sarili Niyang karapatan:
Isang tagahatol ay isinakdal Siya.
Binuyo ng mga saserdote ang mga nanahimik na nakararami
Ng mga kasinungalingan at gawa-gawang usap.
Siya ay dinala sa katayan na parang isang kordero.
Binabaltak nila ang kanyang balbas
At dinuran sa Kanyang mukha.
Sa pinakamataas na hukuman sa bansa
Ay nahatulan na Siya ng di pa nalilitis:
Gayunman ang makapangyarihang nakikipaglabang ito
Ay hindi man lamang ibinuka ang Kanyang bibig
At sa Kanyang pagdadalamhati hindi Niya hiningi ang Kanyang karapatan.
Ibinuhas niya ang Kanyang buhay
Bilang isang handog
Para mabigyan ng katuwiran ang karapatan ng lahat ng tao.

Miyerkules, Enero 11, 2012

ANG HINDI MAIPALIWANAG NA KARAMDAMAN

“Bakit ako nanlulumo, bakit ako nagdaramdam? Sa Diyos ako may tiwala, siyang aking aasahan; Diyos na Tagapagaligtas, muli ko siyang aawitan. Siya ay gugunitain ng puso kong tigib-hirap…di ko siya malilimot, gugunitain oras-oras” (Awit 42:5-6).

Ang mga iskolar ay sigurado kung sino ang sumulat ng Awit. Ngunit siguradong alam natin na mayroong bumabagabag sa kanya. Ang kanyang kaluluwa ay lubhang naguguluhan at hindi maipaliwanag kung bakit!

Ang mang-aawit na ito ay nag-aapoy sa Diyos. Humahangos siya papunta sa Panginoon na tulad ng usa na humahangos sa uhaw sa tubig (tingnan ang talatang 1)—nauuhaw sa Kanya, sabik sa pakikipag-isa sa Kanya. Tanong niya, “nananabik ako sa Diyos, sa Diyos na buhay, walang iba; kailan kaya maaaring sa presensya mo’y sumamba?” (t2).

Hindi natin malalaman kung ano ang karamdaman ng mang-aawit. Naranasan mo na ba ang ganitong hindi inaasahang kalamlaman—hindi inaasahan, hindi maipaliwanag na kalungkutang espirituwal? Maayos ka lamang, sa hindi alam na kasalanan sa iyong buhay. Ngunit isang araw ikaw ay bumangon na may kaguluhang lubos na tumutusok sa iyong kaluluwa. Isang uri ng matinding kalungkutan ay dumapo sa iyo at hindi mo ito maipaliwanag.

Mayroon akong magandang balita para sa iyo. Ito ay karamdaman ng isang matuwid! Ito ay dumadating lamang doon sa mga gutom kay Jesus. Hindi tayo dapat mangamba sa ganitong uri ng karamdaman sapagkat ang Espiritu Santo ay may kinalaman dito.

Mayroon na akon mahabang karanasan sa buhay para malaman na may dumarating na sandali na ang ganitong bagay ay nangyayari sa Kristiyano. Ngunit hindi na natin dapat pa itong alamin—sapagkat hindi natin ito maipapaliwanag. Hindi rin nalaman ng mang-aawit ang kasagutan sa kanyang mga “bakit”. At walang aklat, tagapayo o psikolohiyo sa sanlibutan ang makapagsasabi sa iyo bakit mayroong hindi maipaliwanag na karamdaman ang sumapit sa iyo.

Naniniwala ako na ang kakaibang karamdamang ito ay “ang pagbuntong-hininga ng Espiritu Santo” sa kaibuturan natin. Ipinakikita niya sa atin kung ano ang nararamdaman ng isang wala ang Diyos sa kanya—ang nagsasarili, walang kaaliwan, pag-asa o gabay. Hinahayaan niya na maranasan natin ang patikim ng isang nakagigimbal na kalagayan!

Ang ating katawan ay Kanyang templo at Siya ay isinugo para ipaghanda tayo ng wagas na nobya ni Cristo. Alam niya ang kakailanganin para mapanatili tayong walang dungis para sa Nobyo. At alam Niya kung gaano kahalaga sa atin ang dumaing sa Diyos para sa pang-araw-araw na kalakasan at kapangyarihan. Hindi natin basta makakayanan ang mga panahon ngayon maliban kung tayo ay malapit sa Panginoon—ganap na nagtitiwala sa Kanya, at madalas na lumalapit sa kanyang presensya.

Martes, Enero 10, 2012

ISANG RELIHIYON NG ANYO NG MUKHA

Kapag hinayaan natin si Jesus na maging panginoon ng lahat—kapag ibinigay natin sa kanya ang lahat ng ating alalahanin, ganap na nananalig sa Kanyang Salita at namamahinga sa Kanyang pag-ibig—ang ating anyo ay nangangailangan ng malalim na pagbabago. Isang tahimik na kahinahunan ay kailangang magsimulang magliwanag mula sa ating anyo.

Ang Kasulatan ay nagbigay ng maraming halimbawa sa atin: Nang inilatag ni Hannah ang kanyang alalahanin, “… ang kanyang anyo ay hindi na malungkot” (1 Samuel 1:18). “Nang si Esteban ay pinagmasdang mabuti ng lahat ng nakaupo sa Sanedrin, at nakita nila na ang kanyang mukha ay parang mukha ng anghel” (Gawa 6:15). Si Esteban ay nakatayo kasama ang mga hindi mananamapalataya na may liwanag ni Jesu-Cristo at pagkakaiba ay maliwanag na sa lahat!

Naniniwala ako na tungkulin natin hayaang mangusap ang ating anyo ng mga katapatan ng Diyos sa ting mga buhay. Ngunit ang suliranin ay, ang anyo ng ating mga mukha at ikinikilos ng ating katawan ay siyang kabaligtaran! Ang anyo ng maraming mananampalataya ay nagsasabi, “Binigo ako ng Diyos ko! Pinabayaan na niya ako. Kailangang dalhin kong mag-isa ang aking mga alalahanin at mga suliranin sapagkat pinabayaan na ako ng Diyos!”

Maaring hindi mo sinasabi ang mga bagay na ito sa iyong sarili ngunit ito ay nakikita sa anyo ng iyong mukha. Nais kong ipakita sa iyo mula sa Salita ng Diyos na ang anumang pinagdaraanan mo ay hindi na bago. Mayroon na ring iba na katulad din ng nasa kalagayan mo:

“Hinanap ko’y Panginoon sa panahong may bagabag, hindi ako napagod, dumalangin na magdamag, ngunit diko nasumpungan ang aliw kong hinahangad. Nagunita ko ang Diyos, kaya ako ay dumaing, ako’y nagdidili-dili ngunit ako’y bigo pa rin. Hindi ako patulugin, waring ito ay parusa, hindi ako makaimik, pagkat ako ay balisa. Nagbalik sa gunita ko ang nagdaang mga araw. Nanariwa sa isip ko ang panahong nakaraan; ako’y nagbubulay-bulay sa silid ko gabi-gabi, ang diwa ko ay gising at tinatanong ang sarili: ‘Ako baga Panginoo’y lubusan mong itatakwil? Di mo na ba ibabalik sa akin ang iyong pagtingin? Ang iyo bang pagmamahal sa amin ay nagwakas na? Hindi na ba maaaring sa pangako mo’y umasa? Yaong kagandahang-loob mo ba ay nakalimutan mo na? Dahilan sa iyong galit, ang awa mo’y wala na ba?’ Ganito ang aking sabi: ‘Ang sakit ng aking loob, para bagang mahina na’t walang lakas ang aking Diyos” (Awit 77”2-10).

Gayunman ang mang-aawit ay nagkataong nalampasan ang kanyang mga pighati na may maligayang anyo na naibalik. Bakit? Sapagkat, sinabi niya, “Sa Diyos ako ay tumawag, at dumaing ng malakas…Hinanap ko’y Panginoon sa panahong may bagabag” (Awit 77:1-2).

Kung ito ay naglalarawan sa iyo, nakikiusap ako: Ngayon, sa mismong araw na ito, mag-isang lumapit sa Panginoon at dumaing sa Kanya! Sabihin mo sa Kanya na ikaw ay nasa dulo na walang pag-asa, na hindi mo na kaya, na handa ka nang ipatong ang lahat sa kanyang mga balikat. Ilabas mo ang lahat sa Diyos!

Lunes, Enero 9, 2012

ISANG PAGPAPAGANDA NG ESPIRITU SANTO

Matapang na ipinahayag ni David, “Bakit ako malulungkot, bakit ako nagdaramdam? Sa Diyos ako’y may tiwala, siyang aking aasahan; magpupuri akong muli, pupurihing walang humpay, ang aking Tagapagligtas, itong aking pagpupuri sa kanya ko ihahayag!” (Awit 42:11). At inulit niya ang katulad na pangungusap sa Awit 43:5. Sa orihinal na Hebreo, ang tamang pahinohod ng mga talatang ito ay, “Sa Diyos ako aasa at sa kanya mananalig.”

Naniniwala ako na may mahalagang sinasabi si David dito. Nakita mo ang iyong mukha ay isang karatula na nagbabalita kung ano ang nangyayari sa iyong puso. Ang lahat ng kaaliwan o kaguluhan sa iyong kalooban ay nananalamin sa iyong mukha. Kapag sinasabi ko ang tungkol sa iyong itsura, ang tinutukoy ko ay ang ipinapahayag ng iyong mukha, ang iyong ikinikilos, at tono ng iyong boses.

Halimbawa, kapag ang isipan ko ay puno ng isipin tungkol sa ating iglesya—mga pangangaral, pananalapi, pakikipag-ugnayan—ay may pagkakataong ako ay nanlulumo. Mukhang pasan ko ang lahat. Nakakunot ang aking kilay. Ang ibang tao ay nagsasabi na ako ay malungkot.

Isang araw ako ay naglalakad sa kahabaan ng kalye 52nd malapit sa Tahanan ng Hannah, lubhang subsob sa mga bagay tungkol sa iglesya at marahil ay mukhang nanlulumo. Nadaanan ko ang isang sirang bahay na kung saan ay may isang babae nakaupo, nakangiti. Kita ko na siya ay lango sa droga. Pinapanood niya ako habang palapit at nagsalita siya. “Ginoo, hindi naman siguro napakabigat ng dinadala mo.”

Ako ay nagulat! Sa isipan ko, “Narito ang isang babae, na lango sa droga at narito ako, isang tao ng Diyos. Siya ay nakangiti at maaliwalas ang anyo at ako naman ay nanlulumo, na para bang naglaho na ang pag-asa.” Ito ay isang pasaway na pangungusap sa akin!

Nagpapasalamat ako sa Diyos sa Kanyang dakilang kaligtasan—sa pagliligtas sa ating mga kaluluwa, sa ating espiritu, maging sa ating mga katawan. Ngunit marami sa atin ay nangangailangan na baguhin ang ating mga anyo! Kailangan natin ng pagpapaganda ng Espiritu Santo—sapagkat ang ating mga mukha ay nagbibigay ng maling mensahe sa sanlibutan!

Isang nakakabatang babae ay nagpunta sa Tahanan sa Hannah na may mahabang linya ng mga kasalanan na nakaukit sa kanyang mukha. Ang kanyang anyo ay lubhang naghihirap ng husto. Gayuman, dalawang linggo ang makalipas mula nang siya ay naligtas, walang makapaniwala sa kanyang pagbabago. Ni hindi ko man lamang siya nakilala.

Bakit bigla na lamang nagbago ang kanyang anyo? “Sino ang ipapantay sa taong matalino na nakakasaliksik sa lahat ng bagay? Ang karunungan ay nagpapasaya sa mukha ng tao; pati ang matigas na anyo ng mukha ay nawawala” (Mangangaral 8:1).

Tinitingnan ko na ang “karunungan” sa talatang ito ay nangangahulugan na si Jesu-Cristo. Sa katunayan, ang pinakapresensya ni Cristo sa iyong puso ay may malinaw na umpog sa iyong anyo! Idinadamay nito ang iyong paglalakad, ang iyong pagsasalita, ang mismong tono ng iyong boses.

Biyernes, Enero 6, 2012

ANG KALAYAAN AY HINDI ISANG PAHINTULOT!

“Mga kapatid, tinawag kayo upang maging malaya. Ngunit huwag naman ninyong gamitin ang inyong kalayaan upang masunod ang hilig ng laman, kundi maglingkod kayo sa isa’t isa sa diwa ng pag-ibig”(Galacia 5:13).

Ang mga rebelde ay dumadaing ng kalayaan
Para sa mga namimighating itim.
Para sa mga pinabayaang tribo ng Indian,
Mga ilegal na Mehikano at mga mamimitas ng Prutas sa Kanluran.
Nananawagan sila ng kalayaan sa kampus—
Para sa mga kolonya at mga naglalabasang mga nasyon.
Kumikilos na para bang ang kalayaan
Ay kanilang natukalasan at kanilang ideya,
Ngunit sinabi ng Diyos
Ang tao ay tinawag para sa kalayaan—
Banal na idinestino at tinawag.
Ngunit hindi dapat gamitin ang kalayaan bilang kapahintulutan
Para aliwin ang laman,
Ang malulong sa walang pakundangang kaaliwan at kahalayan ng laman—
Bilang tsapa ng kalayaan
Para lamang makaiwas sa paglilingkod sa iba,
Sa pamamagitan ng pag-ibig, ang paglingkuran ang bawat isa
Mapayapa at walang karahasan;
Sapagkat kapag nagpatuloy ang rebelde na mangagat at manakmal
Sa likod ng maskara ng kalayaan,
Lalamunin lamang nila ang bawat isa.

Huwebes, Enero 5, 2012

SI YAHWEH AY ISANG MAPANIBUGHUING DIYOS

“Huwag kayong sasamba sa ibang diyos sapagkat akong si Yahweh ay mapanibughuing Diyos” (Exodo 34:14).

Oo, maari natin siyang galitin sa pagpapanibugho: “Nais ba nating manibugho ang Panginoon? Akala ba ninyo’y mas makapangyarihan tayo kaysa sa kanya?” (1 Corinto 10:22). Nagtatanong si Pablo: “Pinatunayan mo na iniibig mo Siya. Ginamit mo pa man din ang pangalan niya. Gayunman, ngunit mayroon bang ibang umagaw sa puso mo?”

Maari mong sabihin na iniibig mo si Jesus; maari kang pumunta sa sambahan sa tuwinang bukas ang pintuan. Ngunit hinahanap mo ba siya sa kapag ikaw ay nag-iisa na?

Gaano karaming aklat, mga babasahin at mga pahayagan ang iyong pinag-uubusan ng panahon? Gaano kahaba ang panahon na ginugugol mo sa panonood sa telebisyon at pakikinig sa radyo—ngunit ni hindi mo man lamang maisip na gumugol nang panahon na kasama si Cristo?

Ang mga mangangaral ay nagsasaliksik sa Bibliya para sa kanilang ipapangaral. Ang mga guro ay pinag-aaralan ito para sa aralin tuwing Linggo. Ngunit bakit hindi man lamang natin magawang gawin ito kahit na sa pagbabasa man lamang, para pasariwain tayo ng ating Panginoon? Bakit hindi natin ito mabuksan upang matutunan natin ang tungkol sa kanya at ibigin siya?

Ang Bibliya ay si Jesus—ang sariling Salita ng Diyos! Ito ay puno ng kapahayagan ng Kanyang puso; ang lahat ng tungkol sa Kanya ay makikita dito . Iisipin ko na kung tunay na iniibig mo Siya, kung umaasa ka na makakasama siya sa walang hanggan bilang kanyang nobya, kung ganoon ay nanaisin mong matutunan ang lahat ng tungkol sa Kanya!

Ang Panginoon ay hinihintay tayo, hinahanap ang ating panahon at atensyon. Gayunman nakikita Niya tayo na inuubos ang ating panahon sa ibang tao at ibang bagay na nagbibigay dahilan para manibugho Siya! “Hindi patatawarin ni Yahweh ang ganoong tao, sa halip ay magagalit siy sa taong iyon. Mangyayari sa kanya ang lahat ng sumpang nakasulat sa aklat ng kautusang ito hanggang sa lubusan siyang mapuksa ni Yahweh” (Deotoromo 29:20). Sasabog itong nag-aalab na apoy ng paghatol!

Minamahal, kapag sumapit ang araw na iyon, alam ko na nais mong hawakan ni Jesus ang kamay mo at bumulong, “Ang mahalaga tayo ay magkasama! Ninais mo na ako ay makasama. Ibinigay mo sa akin ang pinakaminam na bahagi ng iyong buhay, ng iyong panahon, ng iyong atensyon. Halika, ngayon—magsama tayo!”

Paano mo Siya haharapin sa araw na iyon? Ang lahat sa sanlibutang ito ay matutupok ng apoy. Ngunit paano ang iyong pakikipag-isa sa Kanya? Makakaya mo bang humarap sa Kanya alam na tinalikuran mo ang sanlibutan at tumaghoy na nais mo Siyang makilala?

Miyerkules, Enero 4, 2012

NASISIYAHAN KAY JESUS

Sapat na kay Jesus na makuha niya ang inyong puso. Siya lamang ang dapat na kasiyahan ng inyong puso! Gayunman, maraming mananampalataya na hindi pa sapat na nasisiyahan kay Jesus. Palagi silang aangat at babagsak ayon sa kanilang kalagayan.

Hindi ito ang nababagay na babaing pakakasalan ng Nobyo. Hindi, isang natatanging kagandahan ang dapat na makaganyak sa Kanyang mapapangasawa para lamang makaakit sa Kanya: “Sa taglay mong kagandahan ang hari ang paibigin; siya’y iyong Panginoon, marapat na iyong sundin” (Awit 45:11). Ngunit ano ang kagandahang ito?

Maaring naawit mo na ang kagandahan ng kabanalan: “Purihin ang kanyang maluwalhating pangalan; sambahin si Yahweh sa banal na kaayusan” (Awit 29:2). Ang ganitong kagandahan ang nakabighani sa mga mata ng Diyos; ito ang nakikita ni Jesus sa atin na nakabibighani sa Kanya.

Sinabi ng Espiritu Santo sa pakakasalan ni Crsito, “Kung tatalikuran mo ang lahat, kalilimutan ang lahat at gayakan ang sarili mo para sa Kanya lamang, kung magkaganoon ay nanaisin niya ang iyong kagandahan!” Ito ay nangangahulugan na walang trabaho, walang tao, walang pakikipag-ugnayan ang maaring humadlang sa pagitan ninyo!

Narinig ko ang isang asawang makadiyos na nagsabi, “Kapag ang asawa ay lalong nagiging makadiyos, lalo akong nabibighani sa kanya.” Ang katotohanan, iyan ang tinutukoy sa makadiyos na kasalan. At, kahalintulad, kapag lalo mong ibinibigay ang buong debosyon mo sa Panginoon, ay lalo kang nagiging kaakit-akit at napakaganda para sa kanya.

“Sa taglay mong kagandahan ang hari ang paibigin…” (Awit 45:11). Isang kamangha-manghang isipin: Hindi makukuhang lumayo ni Jesus sa iyo! Sa katunayan, ang kahulugang Griyego ng kagandahan dito ay nangangahulugan ng matibay at matatag na pananabik at pagnanais. Sa ibang salita, si Jesus ay lalapit ng ganap sa iyo—may nakapananaig na pananabik sa iyo!

Nakapagkasal na ako ng marami sa aking buhay. At walang nobyo na hindi ngumiti nang may kasiyahan sa kanyang nobya, iniisip, “Siya’y akin lamang!” Minamahal, iyan ang kagandahan na tinutukoy ko. Ang ating Nobyo ay nagbubunyi, sinasabi tungkol sa kanyang nobya, “Ako ang natatangi sa kanyang mga paningin. Mas gugustuhin niyang ubusin ang panahon niyang kasama ako kaysa sa iba. At iyan ang nakapagpapaganda sa kanya para sa Akin!”

Sa katunayan, ang nobya ni Cristo ay may pang-loob na kagandahan na lalong nakapagpapaganda sa kanyang panglabas na anyo. Siya ay “…Ang prinsesa sa palasyo’y pagmasdan mo’t anong ganda” (Awit 45:13), sapagkat siya ay deboto sa kanyang Nobyo. Alam niya nang walang anumang pagdududa, “Siya ay akin lamang—deboto sa akin lamang! sinasamba niya ako at nagpapahinuhod sa akin. Ako lamang ang nag-iisa sa kanyang buhay, ang natatanging nag-iisa sa kanyang atensyon. Nagbibigay siya ng panahon para sa Akin, at higit na nasisiyahan sa aking presensiya, at nagnanais na makasama ako ng palagian.” Anong gandang debosyon.

Martes, Enero 3, 2012

ANG LUMAYO AT MAKALIMOT

Ang mensahe ng Espiritu Santo sa babaing pakakasalan ni Cristo sa Awit 45 ay: “Ang lahat mong kamag-anak at ang madla ay limutin” (t. 10). Ang maliit na tinig na ito ay bumubulong, “Hindi sapat na iwan mo ang iyong nakaraan. Kailangang kalimutan mo din ito—alisin mo ito sa iyong isipan—lahat ng nakalipas na pag-ibig at mga nakahadlang!”

ang mensahero dito ay nagsasabi sa babaing pakakasalan, “Binibilang mo ba ang halaga habang naghahanda ka na makasama Siya? O baka naman labas lamang sa bibig pagkatapos ng kasalan? Sinimulan mo na ba ang pag-aalay sa sarili mo na handa kang tapusin o iniisip mo pa rin ba ang nakaraan mo—mga dating kaibigan, mga dating gawi, mga dating pag-ibig? Kapag ikaw ay humanda na sa kasalang ito, hindi mo lang kailangang iwan ang iyong nakaraan, kailangang ganap mo itong kalimutan!”

Kapag si Jesus ay nangusap ng tungkol sa ilang mga “hindi niya tatalikuran ang lahat sa kanyang buhay” (Lucas 14:33), Siya ay nangungusap noong mga tumalikod sa kanya at kumapit sa diyus-diyosan. Ang diyus-diyosan ay mga bagay na siyang tanging ating tinututukan—anumang bagay na humahawak sa ating panahon, atensyon, pananalapi, pag-ibig, mga kinagigiliwan.

Maraming mga asawa ay maaring magsabi na sila ay mabuting taga-tustos ng mga pangangailangan. Matiyaga at masipag silang naghanapbuhay, hindi nag-aaksaya ng salapi at gumugugol ng mga mahahalagang sandali na kasama ang kanilang mga mahal sa buhay. Ngunit gaano ang panahon na ginugugol nila kay Jesus? Mayroon ba silang tinatawag ko na “pagtalikod at paglimot na sandali”—sandali sa isipan nila na iniiwan nila ang lahat, nagbibigay ng sandali na kasama si Jesus lamang? Ito ay ang sandali na kinakalimutan nila ang lahat ng laman ng isipan nila tungkol sa trabaho, mga mahal sa buhay, mga anak at sinasabi na, “Ito ay sandali na para sa iyo Jesus. Ako ay sa Iyo lamang ngayon!”

Ang problema ay hindi ang negosyo o kaanak o hanapbuhay. Sa halip, ito ay “pag-lalaro ng isipan”—walang direksyong naglalaro ang isipan at nag-aaksaya ng panahon. Marami sa mga tao ng Diyos ay inuubos ang kanilang panahon na nagpapaikot-ikot ng walang direksyon—nag-aaksaya ng panahon na kasama ang kanilang mga kaibigan na walang ginagawa o nasa harapan ng telebisyon. Marami tayong inaaksayang mahahalagang sandali at ating kinaliligtaan ang ating Panginoon at Tagapagligtas!

Ngayon nais kong makipag-usap sa inyong mga asawa: Ibinigay ninyo sa inyong mga asawa at mga anak ang pinaka mainam na bahagi ng inyong buhay. Kayo ay masipag at tapat at mabuti ninyong inaalagaan ang inyong mga mahal sa buhay. Gayunman, gaano kahaba ang panahon ng “pagtalikod at paglimot” ang ibinibigay niyo kay Jesus? Ilang oras sa isang linggo ninyo isinasara ang mundo at lumalapit sa Kanya?

Marahil ang Panginoon ay lubhang mapanibugho sa iba ninyong pag-ibig at pinag-uubusan ng panahon at atensyon. Ang lumang kasabihan ay totoo: Hindi ang “masama”ang kalaban ng mga Kristiyano, kundi ang “mabuti.” Ito ay ang mga mahal sa buhay, trabaho, mga anak. Gayunman ang mga bagay na ito ay hindi humahadlang sa pagitan natin at ng Panginoon kundi ang pag-aaksaya ng panahon!

Ngayon ang Panginoon ay nakatayo sa ating harapan, at nagtatanong: “Iniibig mo ba ako ng higit sa mga ito?” (Juan 21:15)

Lunes, Enero 2, 2012

MAKINIG AT ULINIGIN

“At nakita ko ang Banal na Lunsod, ang bagong Jerusalem na bumababa mula sa langit buhat sa Diyos, gaya ng isang babaing ikakasal. Maganda ang bihis at handa na siya sa pagsalubong sa lalaking kanyang mapapangasawa…Ang isa sa pitong anghel na may dalang pitong mangkok na puno ng pitong huling salot ay lumapit sa akin. Sabi niya, “Halika, at ipapakita ko sa iyo ang babaing mapapangasawa ng Kordero” (Pahayag 21, 9).

Ito ay isang napakagandang larawan ng huling-araw na iglesya ni Jesu-Cristo! Isang dakilang, banal na lunsod bumababa mula sa langit ay ang Kanyang walang dungis na babaing pakakasalan—ang nakapananaig na iglesya na nakaupo na kasama Niya ngayon sa kalangitan. Ang iglesyang ito ay itinatag mula sa pundasyon ng katotohanan ng Mabuting Balita ng labindalawang apostol. At ito ay napaliligiran ng pader at pintuan na hinaharangan ang anumang madumi at hindi inanyayahan.

At habang ang reyna ay nakatayo sa harap ng lalaking pakakasalan, ang kasalan na magsisimula na, ang isang tinig na nagmumula sa ikatlong kasama ay nadinig! Ang reyna na may kasuotan ng ginto ay pinarangalan, pinili, at may dakilang paghanga, at ngayon ay nakatayo siya sa kanan ng kanyang Minamahal, ang kasalan na sisimulan na. Ngunit bago masimula ang seremonya, isang tinig ang bumulong ng payo sa kanya: “O kabiyak nitong hari, ang payo ko’y ulinigin…” (Awit 45:10).

Naniniwala ako na ito ay tinig ng Espiritu Santo, nagbababala na tinawag sa Kanyang pangalan. Nangungusap siya sa mga nakapanaig—doon sa mga lubos na umiibig kay Jesus—sinasabi na, “Makinig at ulinigin.” Ang tinig na ito ay narinig ng babaing pakakasalan sa mga huling sandali bago simulan ang kasalan.

Ngayon, kailangang maunawaan mo, ang reyna ay napili na. Ang kanyang puso ay nakuha na ng lalaking kanyang pakakasalan. Iniwan na niya ng kanyang tahanan, ang kanyang kaanak at bansa at inialay na ang kanyang sarili sa Kanya. At siya ay puno ng kaligayahan sapagkat tunay niyang iniibig ang Hari.

Kaya, hayaan mong tanungin ko kayo: iniisip mo ba na ang sarili mo ay pinili ng Panginoon? Ikaw ba ang tinubos ng dugo, iniligtas na tangi niyang tinitingnan? Iniibig mo ba Siya ng buong puso? Iwinaksi mo na ba ang sanlibutan, ang lahat ng iyong nakaraan, para sa Kanya? “Siya ay akin, at ibinibigay ko ang sarili ko sa Kanya. Panginoon, iniibig kita ng buong puso ko!” Maari mo bang sabihin iyon?

Ang tinutukoy ko ay ito: Kung nais mo na maging nobya ni Cristo, kailangang maging handa ka hindi lamang dahil nais mong makatakas sa impiyerno. Sa halip, kailangang naisin mo na hindi mawala sa dakilang araw ng kasalan! Kailangang matakot ka na sa isipin pa lamang na hindi ka niya pakakasalan—ang mawala sa yakap Niya, ang hindi Siya makasama sa walang-hanggan.

Biyernes, Disyembre 30, 2011

ANG NOBYA NI CRISTO

Ang Awit 45 ay nagdulot sa atin ng magandang larawan ni Cristo at ng Kanyang nobya. Isang dakilang kasalan ay malapit ng mangyari at ang manunulat ay “nag-uumapaw” sa kaligayahan at pananabik: “Kay gagandang pangungusap ang naroon sa isipan…” (Awit 45:1).

Hindi halos mapigilan ng Mang-aawit ang sarili niya! Isinasalarawan niya ang bagay na nakikita niya sa isipan niya—isang kahanga-hangang pagdiriwang, kasama ang isang marangya at maluwalhating Nobyo at isang napakagandang nobya na nakadamit ng ginto!

Noong 1981, ang buong mundo ay namangha sa isang maharlikang kasalan na naganap sa Inglatera. Miyun-milyong manonood ay nakatutok sa telebisyon habang ikinakasal si Prinsesa Diana at Prinsipe Charles. Isa ito sa pinakaglamoroso at pinag-usapang kasalan sa makabagong kasaysayan.

Ang mga himpilan ng telebisyon ay mayroong mga “makukulay na komentarista” na naglalarawan ng mga detalye ng bawat pangyayari. Ang mga pahayagan ay nagbalita tungkol sa maharlikang pamumuhay ni Charles—ang kanyang pakikipagtunggali sa larong polo, ang kanyang tungkulin bilang prinsipe, ang pagiging tagapagmana bilang hari ng Inglatera, ang kanyang trono, ang kanyang kayamanan, ang kanyang palasyo.

Ang mga komentarista ay naglarawan din ng mabusising detalye ng buhay ni Prinsesa Diana. Ang larawan ay kamangha-mangha: ang kanyang buhok, ang kanyang maharlikang kasuotan, ang kanyang mga alalay, ang kanyang sapatos, ang kanyang gayak na mga hiyas, ang kanyang singsing, ang kanyang mga bulaklak, ang kanyang maharlikang karuwahe. Maging sa pagdiriwang ng kasalan, habang ang dalawa ay sabay na tumayong magkasama sa altar, isang komentarista ang bumulong sa mikropono: “Hindi ba napakaganda niya? Tingnan mo ang kasuotan niya, ang kanyang sapatos, ang kanyang mga bulaklak.”

Ito ay napaka romantiko, makapigil-hininga—isang prinsipe at prinsesa na pinag-isa sa isang banal na kasalan “hanggang sa dulo ng kamatayan.” Ang mga tao sa buong mundo ay napaluha sa namalas na kaganapan. Ngunit mabubuhay tayo na ang kasalang ito ay mauuwi sa isang pagkawasak bilang isa sa pinaka marungis, pangit na paghihiwalay sa balat ng lupa!

Ang kasalan na inilarawan sa Awit 45, sa isang banda, ay isang pag-iisa na mas higit na maluwalhati at marangya. Ito man ay puno ng pag-ibig, kagandahan, karangyaan—ngunit ito ay isang kasalan na walang katapusan. Ito ay sinadya para sa isang walang hanggang kaluwalhatian! Ang awit na ito ay tungkol kay Jesus at sa Kanyang nobya! Ang Nobyo ay ang ating Hari at Panginoon, na si Jesu-Cristo, at ang nobya ay ang Kanyang iglesya—mga mananampalataya na naghanda sa kanyang pagbabalik, na may paghihintay ng buong pananabik, at ang puso ay walang dungis at gusot.

Huwebes, Disyembre 29, 2011

ANG MAGAGANDANG ALAALA NG KAHAPON

Huwag mong itatanong kung bakit mabuti noong araw kaysa ngayon, pagkat iya’y tanong na walang katuturan” (Mangangaral 7:10).

Ang panahon ba ng “dekada nobenta” ay masayang panahon?
Ang panahon ba ng “dekada beinte” ay panahon na inosente?
Mayroon bang magandang alaala ang nakalipas na panahon?
Huwag magtanong!
Hindi ito marapat,
Dahil sino ang nakakaalam kung ano ang mabuti para sa tao
Sa buhay na ito.
Huwag pag-usapan ang masasayang panahon,
Dahil ang puso ng matalino
Ay nasa tahanan ng nagdadalamhati,
Sapagkat ang puso ng hangal ay nasa tahanan ng kagalakan.

Huwag pag-usapan ang mga nakalipas na mga taon ng awitan at sayawan,
Sapagkat mas mabuti pang marinig ang pagsaway ng matalino
Kaysa sa marinig ng tao ang awit ng hangal

Huwag pag-usapan ang panahon ng batas at kaayusan,
Sapagkat may panahon na mayroong nag-iisa na namumuno ng higit sa iba
Para sa kanyang ikapapahamak.
Huwag pag-usapan ang mga araw na kung saan ang gawain ay tapat,
Sapagkat ang lahat ng paghihirap ng tao ay sa salita lamang,
Magkaganoon man hindi pa rin siya nasisiyahan.
Ang mga araw na ito ay para sa atin
Kung magkaganoon nauunawaan ko na walang makahihigit pa
Kaysa sa tao na nagagalak sa sarili niyang paghihirap,
Sapagkat iyan ang bahagi ng buhay.
Sino ang magdadala sa kanya para makita
Ano ang mangyayari pagkatapos niya?
Ang ating panahon ay kaiinggitan
Nang mga tao sa kinabukasan.

Miyerkules, Disyembre 28, 2011

SA DULO NG KAPIGHATIAN

Isinulat ni Pablo “. . .subali’t nangyari iyon upang huwag kaming manalig sa aming sarili, kundi sa Diyos na uling bumubuhay sa mga patay” (2 Corinto 1:9). Sinabi niya na may kakanyahan, “Dinala ako ng Panginoon sa dulo ng lahat ng tulong ng tao, sa bingit ng kamatayan. Inilagay ito na wala ng pag-asa, ang Diyos lamang na may kapangyarihang muling buhayin ako ang tanging makapagliligtas sa akin!”

Isang kalalagayan na kamangha-mangha na maari mong marating—sa dulo ng iyong pagdurusa! Palagi kong sinasabi na na kapag sumagad ka na ay matutumbok mo ang Diyos! Gayunman, kung makikinig ka sa nakararaming Kristiyano na nasa gitna ng kanilang pagdurusa, maririnig mo, “Makakayanan ko ito. Kapit lamang ako. Nabubuhay ako ng isa-isang araw.”

Mula pa sa pagkabata kami ay sinusubuan ng katuruan ng kakayanang-pangsarili: “Tanggapin mo itong bilang isang tunay na lalaki! Hindi umiiyak ang lalaki!” Ilang ulit mo nang sinubukang ayusin ang iyong sariling kapighatian? Ilang ulit ka nang binaha ng mga tukso na nadaig ka?

Nakikiusap ako na huwag ninyo akong maliin. Naniniwala ako na nais ng Diyos na labanan natin ang mabuting pakikipaglaban ng pananampalataya, ngunit ang Panginoon ay may paraan na pinapayagan tayo na “madiin ng labis na kabigatan.” Walang anumang bagay ang sinubukan mo ang nakatugon. Walang anumang nabasa mo ang nakatulong. Walang payo ng iba ang may bisa. Kalaunan ay, napilitan ka sa isang krisis na nagwasak ng lahat ng tiwala sa sarili mo. Wala ka nang pag-asa—maliban sa isuko mo na ang lahat ng tiwala sa tao. Napilitan kang magtiwala sa Diyos—at nakita mo na ang tanging lunas ay ang magtiwala sa Kanya!

Maliwanag na sinasabi ni Pablo, “May taning na ang buhay ko. Sinubukan na ako ng sukdulan, sa dulo ng kawalan ng pag-asa. At iyon ang lahat para tuluyan na akong mawalan ng tiwala sa aking sarili! Kailangan nang bumaling ako sa Diyos, may pananampalataya na siya lamang ang tanging makapagliligtas sa aking mga pagdurusa!”

“Wala pang pagsubok na dumating sa inyo na hindi nararanasan ng lahat ng tao. Tapat ang Diyos, at hindi niya ipahihintulot na kayo’y subukin nang higit sa inyong makakaya. Sa halip, pagdating ng pagsubok, bibigyan niya kayo ng lakas upang mapagtagumpayan iyon” (1 Corinto 10:13).

Ano ang paraan na ito para makatakas? Ito ay umabot ka na sa sukdulan ng iyong kakayahan at ganap na bumaling sa Diyos! Ito ay ang sinasabi, na katulad ni Pablo, “Wala na akong tiwala sa sarili ko!”

Simple lamang ang paraan para makatakas, ang pananampalatayang katulad ng sa bata. Ito ay ang lubos na pananalig sa Kanya para malampasan mo ang lahat ng iyon at sinasabing, “O Diyos, ipinagkakaloob ko ang lahat sa Iyo!”

Martes, Disyembre 27, 2011

ANG KANILANG WIKA AY PAGPUPURI

Ang mga tao na napagtiisan ang pagdurusa at napatunayan na ang Diyos ay tapat ay malalakas, malumanay at matiisin! Pinalalakas nila ang aking espiritu!

Malalampasan mo ang iyong mga pagsubok at magiging malaking tulong para sa iba kung mananalig ka sa Diyos na malampasan ito! Makikita mo na mangyayari ito sa iyo sa iyong trabaho, sa iyong pamilya, sa iyong iglesya. Ang mga tao ay maaakit sa iyo sapagkat alam nila kung ano ang pinagdaanan mo at nakita nila na nakamit mo ang tagumpay sa pamamagitan lamang ng kapangyarihan ng Diyos!

Maraming mga mananampalataya na nagdusa ay walang natutunan sa mga ito. Bilang bunga, hindi nila nakilala ang Diyos bilang taga-aliw at tagapagbigay ng kasiyahan. Kapag narinig mo silang mangusap. Iisipin mo na ang Diyos ay matigas, mapagtanim, hindi marunong mag-alala. Tanong nila, “Bakit ako?” pagkatapos ay magdududa sila sa pag-ibig ng Diyos at magsisimulang lumayo sa kanya. Sila ay dumadaing, hihibik at bubulong-bulong at ang lahat ng kasiyahan nila ay maglalaho. Pagkatapos ay magiging mapait sila at matigas.

Mayroon akong kaibigang pastor na kung sino ay mayroon nang maraming taon ng matagumpay na ministeryo sa mga nagdurusang mga tao. Ngunit ngayon siya ay malalim na nagkakasala, nalulong sa droga at ganap na bumaliktad. Iniwan na siya ng asawa niya at nakisama siya sa isang babaing lulong din sa droga.

Kapag tinanong mo siya kung ano ang nangyari, isinisi niya ang lahat sa kung paano siya binigo ng iba. Iniwan siya ng asawa niya, hindi sinagot ng Diyos ang mga panalangin niya; binigo siya ng ibang ministro. Sinabi niya, “Sinubukan ko, ngunit hindi ko na talaga makayanan. Lubhang napakarami nang pabigat at naparaming mapagkunwari. Ako hinusgahan ng mali at hindi ko makayanan iyon.”

Si apostol Pablo, maging sa pinakamatinding sandali ng kanyang pagdurusa, ay pinuri ang pangalan ng Panginoon. Alam niya na ang Ama ay puno ng kahabagan at ang Pinanggagalingan ng lahat ng kaaliwan. Hindi siya nagtanong sa Diyos o naging mapaiitin; sa katunayan, pinuri niya Siya sa gitna ng lahat ng iyon!

Ang pinakamahusay na nangangaral sa anumang iglesya ay hindi yaong nasa pulpito. Sa halip, sila ay mga nakaupo na katabi mo—mga taong nagdusa at nakukuha pang sumamba sa Panginoon. Ang wika nang mga yaon na natuto mula sa mga pagdurusa ay ang magpuri!

Lunes, Disyembre 26, 2011

ANG MINISTERYO NG KAALIWAN

Sinabi nang apostol Pablo na, “Inaaliw niya tayo sa ating mga kapighatian upang sa pamamagitan ng kaaliwang tinanggap natin sa kanya ay makatulong naman tayo sa mga nahahapis” (2 Corinto 1:4).

Ang isa sa mga kinakailangang ministeryo sa iglesya ni Jesu-Cristo sa panahon ngayon ay ang tungkol sa kaaliwan—ang aliwin ang iba sa kanilang kapighatian at hapis. Maraming mga mananampalataya ay hindi alam kung saan lalapit sa panahon ng kanilang pighati.

Kapag ako ay lubos na napipighati, nagdudusa ng malalim, hindi ginusto na magbasa ng aklat na nagbibigay ng sampung pamamaraan kung paano matatagpuan ang tagumpay o magtungo sa mga may naglalakihang pangalan na mga ebangheliko para lamang lunasan ako. Wala dito ang kasagutan—sapagkat walang makakarating sa ugat ng aking pagdurusa! Hindi—nais kong makipag-usap sa mga pangkaraniwang banal na nagdusa ng labis at gayunman ay nalampasan ang lahat sa pamamagitan ng pagpupuri sa Diyos, inaliw at puno ng pananamalataya!

Ang mga ito ay mga napipighating mga tao ang nakatanggap ng kaaliwan at kasiyahan mula sa Panginoon. Alam nila ang simpatiya ni Jesus, sapagkat ang tinig niya ay nangungusap ng tunay na kaaliwan para sa kanila sa sandali ng madilim na bahagi ng kanilang buhay. Ang mga nagdurusang ito ay naging mayaman sa espirituwal na panggagalingan. Nagkaroon sila ng pagtitiwala na galing sa pagtitiis sa kapighatian at pagsubok na kanilang pinagdaanan.

Naisip ko si Corrie Ten Boom at ang kamangha-mangha niyang karanasan para sa libu-libong mga tao na naupo at nakinig sa kanya na nangusap tungkol kay Jesus. Maraming mga pastor at mga namumuno sa buong dako ng Estados Unidos ay nagkaroon ng kaaliwan at bigyan ng lakas ng loob ng hindi kilalang babaeng ito—sapagkat ang lahat ng kanyang pinagdusahan at nagbunga ng mayamang kaalaman tungkol sa Panginoon. Mayroon siya ng kasaganaan ng kaaliwan at kasiyahan mula sa Espiritu Santo—at ginamit niya ito para kay Jesus!

Nagawa ni Pablo na magbunyi sa lahat ng kanyang kapighatian sapagkat alam niya na ang kanyang pagdurusa ay para sa kabutihan ng iba. Nakita niya na ang kanyang pagdurusa ay isang uri ng pag-aaral na kanyang pinagdaanan. Masasabi niyang, “Ang Diyos ay may layunin tungkol dito sapagkat sinasanay niya ako! Mayroong mga taong mangangailangan ng kaaliwan at kasiyahan na aking tinanggap sa pamamagitan ng aking pagdurusa!

Hindi nakapagtataka na tinukoy ni Pablo ang Diyos na nasa langit bilang, “Ang mahabaging Ama at Diyos na pinagmumulan ng lahat ng kaaliwan” (2 Corinto 1:3).

Biyernes, Disyembre 23, 2011

ANG KAALAMAN SA PAMAMARAAN NG DIYOS!

Tayo ay humaharap sa panahon na ang salitang pagliligtas ay magkakaroon ng bagong kahulugan! Sa mga nakaraan, inisip ng mga Kristiyano na ang pagliligtas ay pagpapagaling lamang ng karamdaman ngunit sa nalalapit ang dakilang pagliligtas ay mula sa takot at sindak!

Ang pagliligtas noong panahong iyon ay mangangahulugan na magkaroon ng “katiyakan ng salita mula sa langit.” Sinabi ni Jesus ‘Ang mga tao’y hihimatayin sa takot dahil sa pag-iisip sa mga kapahamakang darating sa sanlibutan’ (tingnan ang Lucas 21:26). Sa katotohanan, ang mga tao ay mag-iingay para malaman kung ano ang susunod na gagawin ng Diyos. Sila ay babaling sa lahat ng dako, nagnanais na madinig ang tinig ng isang mahinahon, mapayapa, hindi nasisira ang ulo. Dadaing sila, “Nakikiusap ako sabihin mo sa akin! Ito ba ay paghahatol na ng Diyos? Kailan lahat ito magwawakas?”

At sino sa akala mo ang may kasagutan? Ikaw! Ang isang pangkaraniwang Kristiyano na sarado kasama ang Diyos! Ikaw ay puno ng kahinahunan at kapayapaan habang ang lahat ay nagbabagsakan, sapagkat ang Diyos ay kasama mo at nakakarinig ka mula sa langit. Nagbabala siya na ito ay darating at nangako siya na pangangalagaan ka niya!

Naniniwala ako na gagamitin ng Diyos ang natitirang banal sa mga huling araw para yugyugin ang marami, panumbalikin ang mg pastor at gisingin ang mga iglesya. Panunumbalikin ng hukbong ito ang puso ng mga tao sa Diyos sa pamamagitan ng pagdadala sa kanila sa pagsisisi—sa pamamagitan ng pananalangin at makadiyos na pagpapaalala ng kasalanan.

Nang sinabi ko ang natitirang banal sa pagsasanay, hindi nangangahulugan na mga hukbo ng mangangaral, mga ebanghelista at mga misyonaryo. Ang tinutukoy ko ay ang mga pangkaraniwang mga banal, mga nagmamahal kay Jesus na sila mismo ay magiging mga katibayan at mga kababalaghan sa sanlibutan, mapayapa at mahinahon. Hindi ninanais ng Diyos ang mga bihasang hukbo na nagsanay sa pamamaraan ng tao. Nais niya ng mga lalaki at babae na sinanay sa pananalangin sa pamamagitan ng Espiritu Santo! Hinanap niya ay mga mananampalataya na ganap na nasa kanya, inihahanda ang kanilang mga puso sa kanyang harapan, nag-aaral na marinig ang kanyang tinig.

Isinasalarawan ba nito ang sarili mo? Ang buhay mo ba ngayon ay isang saksi sa isang natatakot at nayayanig na sanlibutan? Hinihikayat kita na humarap na nag-iisa sa Diyos at hayaang mangusap siya sa iyo. Hilingin mo sa kanya na ipahayag ang kasalanan ng iyong buhay. Iwaksi ang lahat na kinondena ng Espiritu Santo sa iyo. Hayaan mo ang sarili mo na handa para sa Kanya sa pamamagitan ng pagbibigay ng sarili mo sa pananalangin at ikaw ay magiging handang kawal sa kanyang dakilang, mga natitirang hukbo sa mga huling araw.

Huwebes, Disyembre 22, 2011

ANG TUNGKULIN NG IGLESYA: ANG MABUHAY PARA SA IBA by Gary Wilkerson

Ang isang simpleng pamamaraan para masukat kung maayos kang magmahal ay ang suriin kung paano mo tinitingnan ang kapakanan ng iba.

Bilang pastor, kailangang gumawa ako ng isang walang pag-aalinlangang pangitain para magawa ito. Ako ay inatasan ng Diyos ng pagtawag para alugin ang aking mga tao upang kumilos at walang lubay na sundin ang tungkulin na ibinigay niya sa amin. Ang katotohanan ay, maari kong gawin ito sa dalawang pamamaraan: sa pamamagitan ng aking sariling layunin, sikaping makamit ang aking pansariling layunin; o sundin ang puso ni Cristo at gawin ang aking tungkulin para magmahal.

Kung ang aking iglesya ay lalago ng may sampung libong kasapi at wala naman akong pag-ibig bilang aking layunin… kung ang aming iglesya ay magpapadala ng 1,000 misyonaryo ngunit wala namang pag-ibig… kung gayon ay bigo kami sa aming layunin bilang isang lipon na nananampalataya. Nagpaparami kami ng mga huwad na sugong kinatawan at nagpapadala ng mahinang uri ng malabnaw na Kristiyanismo na pinalakas ngunit hindi ng pag-ibig.

Paano naman ikaw? Ang mga panalangin mo ba ay nakakandado sa sarili mong mundo ng mga gusto, mga pangangailangan, at mga hangarin? Ikaw ba’y nayayamot o naiirita kapag ang tunay na pangangailangan ng iba ay inaantala ang iyong mga layunin?

Ano ang remedyo para sa iyong makasariling layunin? Isinulat ni Pablo sa mga taga Filipos, “Sa pagiging mapagkumbaba ng isipan hayaang ang bawat isa ay magpahalaga ng higit sa sariling kapakanan.” Hindi sinabi ni Pablo na huwag pahalagahan ang sarili, ang iyong hangarin sa buhay o ang sariling pinapangarap. Ngunit sinabi rin niya ang iba ay mayroon ding pinapangarap, layunin at tungkulin. Kung pahahalagahan mo sila, hindi mo lang sila tinutulungan kundi pinalalakas pa sa pagtawag sa kanila—at marahil ay nakakapukaw sa marami pang buhay.

Isipin ang kapangyarihan sa pahayag ni Pablo. Isiping mabuti kung ano ang maaring mangyari kung ang bawat Kristiyano ay susunod sa katotohanan. Magkakaroon tayong lahat ng malalim, makayanig-mundong pagpapahalaga sa kapakanan ng iba—at wala isa man sa atin ay malulubog sa ating pang-sariling hangarin. Ang buong katawan ni Cristo ay matutuon sa kapakanan ng iba at makapagpapalakasan sa bawat isa sa maraming nagkakaibang tawag.

Kung ang bawat isa sa atin ay nakatuon lamang sa sarili nating mga kapakanan, ang ating patotoo ay tiyak na malilimitahan. Ngunit kung nakatingin tayo sa iba na may pag-ibig na mapalakas ang iba, ang bawat inordinahan ng Diyos na tungkulin ay magkakaroon ng sapat na suporta para magampanan.

Iyan ang tawag ko sa tamang pamamaraan na mabuhay. Iyan ang kampanyang nais kong simulan ngayon—ang mabuhay para sa iba, matanggap at mapaglingkuran ang mga nakapaligid sa akin para sa kaluwalhatian ng Diyos.

Miyerkules, Disyembre 21, 2011

ANG UKOL NA KAPANGYARIHAN by Gary Wilkerson

“Tinipon ni Jesus ang Labindalawa at binigyan sila ng kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo at magpagaling ng mga may sakit” (Lucas 9:1).

Binigyan ni Jesus ng kapangyarihan ang mga disipulo hindi dahil sila ay mga ambisyoso kundi dahil sila ay kanya. Ang mapa kay Cristo ay hindi maaring baguhin para tanggapin ang kanyang kapangyarihan. Ang kapangyarihan ay isinilang mula sa pagiging kabilang. At ang makabilang ay nagdadala ng tunay na kapangyarihan.

Maraming Kristiyano ay namumuhay na walang kapangyarihan—mayroong nananatili at paulit-ulit na kasalanang ginagawa, mahinang patotoo, mahinang buhay espirituwal; kulang ng nagniningas na buhay pananalangin at anumang kasagutan sa kanilang mga panalangin.

Nararamdaman mo bang wala kang lakas? Ang maiksing talatang ito ay puno ng salitang may kapangyarihan:
“Tinawag”—nangangahulagan, na may kakanyahan, hindi sarili nating balakin, patutunguhan, sariling-kagustuhan o pinanggagalingan ng kapangyarihan.

“Disipulo”—yaong iniwan ang lahat para sundin ang buhay, pangangaral at gabay ng guro.

“Samasama”—na ang kapangyarihan hindi nakalagay lamang sa isang sisidlan kundi ipinapahayag sa komunidad, ginagawa patungo sa layunin ng kaharian.

“Ibinigay”—ipinakikita na wala tayong magagawa maliban kung bibigyan tayo ni Jesus ng kapangyarihang gawin ito.

“Kapangyarihan”—ito ay hindi kung ano ang gusto natin, pinaghihirapan o pinasusumikapan, ngunit nanggagaling lamang at namumukod sa pamamagitan ng pagbibigay niya nito. Hindi natin mahigitan ang bahagi na ito ng kasaysayan bilang Kristiyano. Ang bawat tagasunod ni Jesus ay inutusang maghintay hanggang sa maibigay sa atin ang kapangyarihang nagmumula sa itaas.

Kulang ka ba sa kapangyarihan? Walang ibang paraan para makamit ito kundi hanggang sa ibigay ito mula sa kinabibilangan mong Siya. Si Jesus ay may kapangyarihan na ibigay ito doon sa mga ganap at tunay na Kanya.

Huwag mong paghirapang makamit ang kapangyarihan. Naiisin mong makabilang—ganap, may pagmamahal, mapagkumbaba, at pursigido, sa Kanya na kinasasabikan ng puso. At ang kapangyarihan ay darating sa iyo ng higit pa sa inaasahan mo.