ANG AKING BUHAY AY PINANGANGALAGAN

Ang Bibliya ay nagsasabi sa atin na si Jacob ay nakatanggap ng di-kapani-paniwalang pahayag sa harap-harapang mukhaan sa Diyos: “Sinabi ni Jacob, ‘Nakita ko nang mukhaan ang Diyos, gayunma’y buhay pa rin ako.’ At tinawag niyang Peniel ang lugar na iyon” (Genesis 32:30). Ano ang kalagayan na pumapaligid sa pahayag na ito? Iyon ang pinakamababa, at ang pinakanakakatakot na sandali ng buhay ni Jacob. Nang sandaling iyon, si Jacob ay naipit sa dalawang makapangyarihang puwersa: ang galit niyang biyenan, na si Laban, at ang salungat at nabubuwang na kapatid, na si Esau.

Si Jacob ay nagpakahirap sa loob ng 24 na taon para kay Laban, na dumadaya sa kanya ng madalas. Sa huli, si Jacob ay napuno na, kaya’t hindi nagsasabi kay Laban, kinuha niya ang kanyang pamilya at sila’y tumakas.

Hinabol siya ni Laban mula sa silangan, kasama ang maliit na hukbo, handang patayin si Jacob. Gayunman, noong nagbabala ang Diyos kay Laban sa kanyang panaginip na huwag saktan si Jacob saka niya hinayaan na lamang ang kanyang manugang na lumayo. Hindi pa nagtatagal na wala na si Laban sa usapan, gayunman, nandito naman si Esau na dumarating mula sa kanluran. Siya ay namumuno sa isang maliit na hukbo ng 400 kawal, handang patayin ang kanyang kapatid sa pagnanakaw ng kanyang katutubong karapatan. Humarap si Jacob sa ganap na kalamidad, tanggap na mawawala na ang lahat sa kanya. Ang kalagayan ay nagmukha ng walang pag-asa; gayunman sa madilim na oras na iyon, si Jacob ay nagkaroon ng pakikipagharap sa Diyos na hindi pa nangyari kailanman. Nakipagbuno siya sa anghel na pinaniwalaan ng mga iskolar siyang Panginoon mismo.

Ngayon isipin din si Job. Sa sandali ng pinakamadilim na oras ni Job, ang Diyos ay nagpakita sa kanya sa isang buhawi. At ang Panginoon ay nagbigay sa lalaking ito ng pinakadakilang pahayag na nasaksihan ng isang tao.

Dinala ng Diyos si Job sa sansinkuban, at pagkatapos ay sa kailaliman ng dagat. Dinala siya sa pinakalihim ng likha. At nakita ni Job ang mga bagay na hindi pa nakita ng sinumang tao. Ipinakita sa kanya ang ganap na kaluwalhatian at kadakilaan ng Diyos. Lumutang si Job mula sa karanasang iyon na nagpupuri sa Diyos, nagwiwika, “Alam kong magagawa mo ang lahat ng bagay, anumang balakin mo’y walang makahahadlang. Sinong nagsasalita ng walang nalalaman? Kaya ako’y humatol ng walang katuturan, na hindi ko alam ang lahat ng bagay. Ikaw ang makinig sa aking sasabihin, at iyong ibadya ang sagot mo sa akin. Nakikilala kita sa balita lamang, ngunit ngayo’y akin nang namasdan” (Job 42: 2-5).

May kataka-takang bagay ang nangyayari kapag tayo ay tunay na nanalig. Kapayapaan ang dumarating sa atin, nagbibigay daan para sa atin na magsabi, “Hindi mahalaga anuman ang kalabasan ng mahigpit na pagsubok na ito. Ang Diyos ko ang may hawak sa lahat ng bagay. Wala akong dapat ikatakot.”

HAWAK NIYA ANG LAHAT NG SUSI

Sa kabuuan ng Kasulatan, ang pinakadakilang pahayag ng kabutihan ng Diyos ay dumating sa mga tao sa sandali ng kanilang mga kaguluhan, kalamidad, pag-iisa at paghihirap. Nakita natin ang halimbawa nito sa buhay ni Juan. Sa loob ng tatlong-taon, ang apostol na ito nasa “dibdib ni Hesus.” Iyon ay panahon ng tunay na kapahingahan, kapayapaan at kagalakan, na walang mga kaguluhan o mga pagsubok. Ang alam lamang niya ay si Hesus ay Anak ng tao. Kaya, kailan niya natanggap ang pahayag ni Kristo sa pangkalahatan ng kanyang kaluwalhatian?

Nangyari lamang ito pagkatapos na si Juan ay kinaladkad na nakakadena mula sa Ephesus. Siya ay itinapon sa isla ng Patmos, na kung saan siya ay nahusgahan ng pagtatrabaho ng mahirap. Siya ay nag-iisa, walang kasamahan, walang pamilya o mga kaibigan para aliwin siya. Iyon ay sandali ng lubos na kawalan ng pag-asa, ang pinakamababang bahagi ng kanyang buhay.

At iyon ang panahon ng matanggap ni Juan ang pahayag ng kanyang Panginoon na siyang magiging huling sangkap ng Kasulatan: ang Aklat ng Pahayag. Sa gitna ng oras ng kadiliman, ang liwanag ng Banal na Espiritu ay dumating sa kanya at nakita niya si Hesus na animo’y hindi pa niya nakita kailanman. Tunay niyang nakita si Kristo bilang Anak ng Diyos.

Hindi natanggap ni Juan ang pahayag na ito habang kasama niya ang ibang mga apostol, o maging noong panahon ni Hesus sa sanlibutan. Gayunman ngayon, sa pinakamadilim na bahagi ng kanyang buhay, nakita ni Juan si Kristo sa kabuuan ng kanyang kaluwalhatian, nagpapahayag, “At ang nabubuhay! Namatay ako ngunit masdan mo, ako’y buhay ngayon at mananatiling buhay magpakailanman. Nasa ilalim ng kapangyarihan ko ang kamatayan at ang daigdig ng mga patay” (Pahayag 1:18). Ang di-kapani-paniwalang pahayag na ito ay inilagay si Juan sa kanyang mukha. Ngunit ibinangon siya ni Hesus at ipinakita sa kanya ang mga susi na hawak niya sa mga kamay niya. At tiniyak niya kay Juan, “Huwag kang matakot” (1:17).

Naniniwala ako na ang pahayag na ito ay dumarating sa bawat nananalangin, nagdurusang lingkod sa sandali ng kanyang pangangailangan. Sinasabi ng Banal na Espiritu, “Hawak ni Hesus ang lahat ng susi sa buhay at kamatayan. Kaya’t ang paglisan ng lahat ay nakasalalay sa kanyang mga kamay.” Ang pahayag na ito ay nangangahulugan ng pagdadala ng kapayapaan sa ating mga puso. Katulad ni Juan, kailangan nating ilarawan si Hesus na nakatayo sa harapan natin, hawak ang susi sa buhay at kamatayan, at tinitiyak sa atin, “Huwag kang matakot. Hawak ko ang lahat ng susi.” Ano ang ating magiging kasagutan? Katulad ni Job, tayo’y dapat manatili sa pananalig, “ Si Yahweh ang nagbibigay siya rin ang kukuha. Purihin si Yahweh” (Job 1:21).

PAGPAPALA NG TAO

Madalas ginagamit ng Diyos ang anghel upang mangaral sa ibang tao. Ngunit madalas, ginagamit niya ang kanyang mapagkalingang mga tao upang mamahagi ng mga pagpapala. Ito ang isang dahilan kaya tayo’y ginawang kalahok ng kanyang mga biyaya: upang maging agusan nito. Tayo ay ginawang agusan nito para sa iba. Tinawag ko itong “pagpapala ng tao.”

“Ang bawat isa sa ati’y binigyan ng tanging kaloob, ayon sa sukat na ibinigay ni Kristo” (Efeso 4:7). Dahil sa kaaliwang ibinigay sa atin sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos, imposible para sa atin ang magpatuloy na naghihinagpis sa ating buong buhay. Sa ibang punto, tayo ay pinagaling ng Panginoon at nagsimula tayong maging taguan ng biyaya ng Diyos.

Naniniwala ako na ito ang ibig ipakahulugan ni Pablo nang isinulat niya ang, “Sa kagandahang-loob ng Diyos, ako’y ginawa niyang lingkod para sa Mabuting Balita sa pamamagitan ng kanyang kapangyarihan…ipahayag sa mga Hentil ang Mabuting Balita tungkol sa masagana at di-malirip na pagpapalang nagbubuhat kay Kristo” (Efeso 3:7-8). “Naging kahati ko kayo sa mga pagpapala ng Diyos” (Filipos 1:7). Ang apostol ay nagsasabi ng malalim na pahayag. Sinasabi niya, “Kapag ako ay nagpunta sa trono ng Diyos upang magtamo ng pagpapala, ito para sa iyo. Nais kong maging mahabaging pastol para sa iyo, hindi isang mapaghusga. Nais kong makapamahagi ng pagpapala sa iyo sa sandali ng iyong pangangailangan.” Ang pagpapala ng Diyos ay ginawa si Pablo na maging mahabaging pastol, na maaring tumangis kasama ng mga nalulungkot.

Isinulat ni Pedro, “Bilang mabubuting katiwala ng iba’t ibang kaloob ng Diyos, gamitin ninyo sa kapakinabangan ng lahat ang katangiang tinanggap ng bawat isa” (1 Pedro 4:10). Ano ang ibig sabihin ng mabuting tagapamahala, o tagapamahagi, ng marami’t ibat-ibang pagpapala ng Diyos? Ako ba’y ganitong uri ng tao? O ako ba’y nagbibigay lamang ng panahon na manalangin lamang para sa pansariling kirot, kalungkutan at mga paghihirap?

Mga minamahal, ang ating mga pangkasalukyang mga paghihirap ay nagbubunga ng mahalagang bagay sa ating mga buhay. Nagbubuo ito sa atin ng pagtangis sa handog ng kahabagan at pagpapala, upang maialok doon sa mga nasasaktan. Ang ating mga paghihirap ay ginagawa tayong maging tagapamahagi ng pagpapala.