Ang maglakad sa kaluwalhatian ng Diyos ay hindi lamang nangangahulugan na tinanggap natin ang pag-ibig ng Ama, kundi ibinabalik din natin sa kanya ang pag-ibig na ito. Ito ay tungkol sa magkatuwang na pagmamahalan, parehong nagbibigay at tumatanggap ng pag-ibig. Sinasabi ng Bibliya sa atin, “Ibigin ninyo siya ng buong puso, kaluluwa at lakas” (Deutoronomo 6:5).
Sinabi ng Diyos sa atin, “ Anak, makinig kang mabuti sa akin at tularan mo ang aking pamumuhay” (Kawikaan 23:26). Ang kanyang pag-ibig ay naghahanap na kailangan natin itong ibalik, ang ibalik ang pag-ibig na ganap, walang kahati, hinihingi ang buong puso natin, kaluluwa, isipan at lakas.
Gayunpaman, sinasabi sa atin ng walang pasubali, “Hindi mo maaring kitain ang aking pag-ibig. Ang pag-ibig na ibinibigay ko sa iyo ay hindi nababayaran!” Isinulat ni Juan, “Ito ang pag-ibig: hindi sa iniibig natin ang Diyos kundi tayo ang iniibig niya at sinugo ang kanyang Anak upang maging handog sa ikapagpapatawad ng ating mga kasalanan” at “Tayo’y umiibig sapagkat ang Diyos ang unang umibig sa atin” (1 Juan 4:10, 19).
Habang ang pag-ibig ng Diyos sa atin ay may marka ng kapahingahan at pagsasaya, ganoon din ang pag-ibig natin sa kanya ay dapat na mayroon din katulad na dalawang mga elementong ito:
1. Ipinahayag ni David ang kapahingahan ng pag-ibig niya sa Diyos nang isinulat niya , “Sino pa sa langit, kundi ikaw lamang, at maging sa lupa’y aking kailangan” (Awit 73:25). Ang puso na umiibig sa Diyos ay ganap nang hindi naghahanap ng kaaliwan sa iba. Sa halip, natagpuan na nito ang ganap na kaligayahan sa kanya. Sa umiibig na ito, ang mapagmahal na kabutihan ay higit pa sa buhay mismo!
2. Ang pusong ganito ay nagdidiwang din sa pag-ibig nito sa Diyos. Umaawit ito at nagsasayaw na may ganap na kagalakan sa Panginoon. Kapag alam ng anak ng Diyos kung gaano siya iniibig ng Ama, nagbibigay ito ng kasiyahan sa kaluluwa niya!
Hayaan ninyong bigyan ko kayo ng isa sa pinakamakapangyarihang talata sa kabuuan ng Kasulatan. Ibinigay sa atin ng Kawikaan ang hinulaang salita ni Kristo: “Ako’y lagi niyang kasama at katulong sa gawain, ako ay ligaya niya at sa akin siya’y aliw. Ako ay nagdiwang nang daigdig ay matapos, dahil sa sangkatauhan, ligaya ko ay nalubos” (Kawikaan 8:30-31).
Mga minamahal, tayo ang mga anak na tinutukoy dito! Mula sa pinagmulan ng daigdig, nakita ng Diyos ang isang samahan ng mga mananampalatya na sumama sa kanyang Anak. At maging ang Ama ay naaliw at nagdiwang sa mga anak na ito. Pinatunayan ni Hesus, “Ako ang kaaliwan ng Ama, ang kagalakan ng kanyang katauhan. At ngayon ang lahat na lumalapit sa kanya ay kaaliwan din sa kanya!”
Kaya, paano natin maibabalik ang pag-ibig kay Hesus? Sinagot ni Juan, “Sapagkat ang tunay na umiibig sa Diyos ay yaong tumutupad ng kanyang mga utos. At hindi naman mahirap sundin ang kanyang mga utos” (1 Juan 5:3).
Ano ang kanyang mga utos? Sinabi ni Hesus, na may kakanyahan, mayroong dalawa at “Sa dalawang utos na ito nakasasalalay ang lahat ng Kautusan ni Moises at ang mga turo ng mga propeta” (Mateo 22:40). Ang una at ang pinakamahalaga ay ang ibigin ang Panginoon ng buong puso, kaluluwa at isip. Wala tayong itatago sa kanya. At ang pangalawa ay ang ibigin ang ating kapuwa ng katulad ng pag-ibig natin sa ating mga sarili. Ang dalawang simpleng at di mahirap sunding mga utos na ito ay siyang bumubuo sa lahat ng kautusan ng Diyos.
Sinasabi ni Hesus dito na hindi tayo maaring makipag-isa sa Diyos o maglakad sa kanyang kaluwalhatian kung mayroon tayong sama ng loob na dinadala kaninuman. Kung ganoon, ang ibigin ang Diyos ay nangangahulugan na ibigin ang bawat kapatiran na katulad ng pag-ibig ng Diyos sa atin.
Lunes, Enero 5, 2009
Biyernes, Enero 2, 2009
ISANG BUHAY NG PAKIKIPAG-ISA
Maraming lahi ng Diyos ay kaunti lamang o walang nalalaman sa buhay ng pakikipag-isa sa kanya. Bakit ito nagkaganito?
Naniniwala ako na na ang ganitong Kristiyano ay may malungkot, na pilipit na kaisipan tungkol sa Amang nasa langit. Natatandaan ko pa ang parabola ni Hesus tungkol sa isang lingkod na itinago ang kanyang karunungan sapagkat mayroon siyang pilipit na kaisipan tungkol sa kanyang amo. Sinabi ng lingkod na ito, “Alam ko pong kayo’y mahigpit” (Mateo 25:24).
Kahalintulad, maraming mananampalataya ngayon ay nag-iisip na, “Hindi maaring malugod ang Diyos sa akin, nagsasaya at umaawit ng may pag-ibig. Maraming ulit ko siyang lubos na binigo, nagbigay ng kahihiyan sa kanyang pangalan. Paano pa niya ako iibigin, lalo na sa kapighatiang hinaharap ko ngayon?”
Naniniwala ako na ito ang isang makapangyarihang dahilan kung bakit maraming Kristiyano ay ayaw na mapalapit sa kanilang Amang nasa langit. Natatakot silang mapalapit sa kanya sapagkat iniisip nilang binigo nila siya kahit paano. Ang nasa isipan lamang nila ay puno siya ng galit at poot, handang humusga at parusahan sila.
Ang katanungang nasa ating lahat ngayon ay, paano natin aayawan na mapalapit sa isang Ama na sumusulat ng liham ng pag-ibig sa atin, nagsasabi na nasasabik siyang makasama tayo, siyang laging handang yakapin tayo, nagsasabi na wala siyang iniisip kundi ang kabutihan tungkol sa atin? Sa kabila ng ating mga kamalian, sinisiguro niya sa atin, “Maaring sabihin ni Satanas na ikaw ay walang silbi, ngunit sinasabi ko na ikaw ang aking kagalakan!”
Maaring iniisip mo, “Tiyak na hindi nagsasaya ang Panginoon sa isang nasa kasalanan pa rin. Hindi ko inaasahan na iibigin pa rin niya ako kapag nagpatuloy ako sa pagiging makasalanan. Ang ganoong kaisipan ay nasa gilid ng walang-pakundangan.”
Oo, iniibig ng Diyos ang kanyang mga tao ngunit hindi niya iniibig ang kanilang mga kasalanan. Sinasabi ng Bibliya na, siya ay isang anak na nagpapatuloy sa kasalanan, ngunit ginagawa niya itong may pagdudusa. At pagkatapos na paalalahanan tayo, ang kanyang Espiritu ay pinupuno tayo ng kaisipan ng galit sa kasalanan.
Sa lahat ng ito, ang pag-ibig ng Diyos sa atin ay hindi nagbabago. Sinabi ng Salita, “Ako si Yahweh, hindi ako nagbabago” (Malakias 3:6). “Mula sa Ama…hindi siya nagbabago. Hindi niya tayo iniiwan o binabayaan man sa dilim” (Santiago 1:17). “Ako’y Diyos at hindi tao” (Oseas 11:9).
Hindi pinapayagan ng Diyos na ang pag-ibig niya sa atin ay maglalaho at dadaloy na katulad ng sa atin para sa kanya. Ang ating pag-ibig ay nagbabago halos araw-araw, nangagaling sa init at taimtim bago nagiging matabang o nagiging malamig. Katulad ng mga disipulo, maari tayong nakahandang mamatay para kay Hesus isang araw at pagkatapos at tatalikuran natin siya at tatakbo kasunod.
Tatanungin ko kayo kung kaya ninyong sabihin, “Ang aking Amang nasa langit ay iniibig ako! Sinasabi niya na ako’y matamis at maganda sa kanyang mga paningin at naniniwala ako sa kanya. Alam ko na kahit ano pa ang pagdaanan ko, o gaano pa man ako natutukso o sinusubok, ililigtas niya ako. Babantayan niya ako sa lahat ng ito, hindi niya papayagan na ako ay mawasak. Lagi siyang magiging mabuti at mapagmahal sa akin!”
Dito nagsisimula ang tunay na pakikisama. Kailangang maniwala tayo sa bawat araw sa hindi nagbabagong pag-big ng Diyos para atin. At kailangan nating ipakita sa kanya na naniniwala tayo sa kanyang pahayag tungkol sa kanyang sarili. Isinulat ni Juan, “Nalalaman natin at pinananaligan ang pag-ibig ng Diyos sa atin. Ang Diyos ay pag-ibig. Ang nagpapatuloy na umiibig at nananatili sa Diyos, at nananatili naman sa kanya ang Diyos” (1 Juan 4:16).
Naniniwala ako na na ang ganitong Kristiyano ay may malungkot, na pilipit na kaisipan tungkol sa Amang nasa langit. Natatandaan ko pa ang parabola ni Hesus tungkol sa isang lingkod na itinago ang kanyang karunungan sapagkat mayroon siyang pilipit na kaisipan tungkol sa kanyang amo. Sinabi ng lingkod na ito, “Alam ko pong kayo’y mahigpit” (Mateo 25:24).
Kahalintulad, maraming mananampalataya ngayon ay nag-iisip na, “Hindi maaring malugod ang Diyos sa akin, nagsasaya at umaawit ng may pag-ibig. Maraming ulit ko siyang lubos na binigo, nagbigay ng kahihiyan sa kanyang pangalan. Paano pa niya ako iibigin, lalo na sa kapighatiang hinaharap ko ngayon?”
Naniniwala ako na ito ang isang makapangyarihang dahilan kung bakit maraming Kristiyano ay ayaw na mapalapit sa kanilang Amang nasa langit. Natatakot silang mapalapit sa kanya sapagkat iniisip nilang binigo nila siya kahit paano. Ang nasa isipan lamang nila ay puno siya ng galit at poot, handang humusga at parusahan sila.
Ang katanungang nasa ating lahat ngayon ay, paano natin aayawan na mapalapit sa isang Ama na sumusulat ng liham ng pag-ibig sa atin, nagsasabi na nasasabik siyang makasama tayo, siyang laging handang yakapin tayo, nagsasabi na wala siyang iniisip kundi ang kabutihan tungkol sa atin? Sa kabila ng ating mga kamalian, sinisiguro niya sa atin, “Maaring sabihin ni Satanas na ikaw ay walang silbi, ngunit sinasabi ko na ikaw ang aking kagalakan!”
Maaring iniisip mo, “Tiyak na hindi nagsasaya ang Panginoon sa isang nasa kasalanan pa rin. Hindi ko inaasahan na iibigin pa rin niya ako kapag nagpatuloy ako sa pagiging makasalanan. Ang ganoong kaisipan ay nasa gilid ng walang-pakundangan.”
Oo, iniibig ng Diyos ang kanyang mga tao ngunit hindi niya iniibig ang kanilang mga kasalanan. Sinasabi ng Bibliya na, siya ay isang anak na nagpapatuloy sa kasalanan, ngunit ginagawa niya itong may pagdudusa. At pagkatapos na paalalahanan tayo, ang kanyang Espiritu ay pinupuno tayo ng kaisipan ng galit sa kasalanan.
Sa lahat ng ito, ang pag-ibig ng Diyos sa atin ay hindi nagbabago. Sinabi ng Salita, “Ako si Yahweh, hindi ako nagbabago” (Malakias 3:6). “Mula sa Ama…hindi siya nagbabago. Hindi niya tayo iniiwan o binabayaan man sa dilim” (Santiago 1:17). “Ako’y Diyos at hindi tao” (Oseas 11:9).
Hindi pinapayagan ng Diyos na ang pag-ibig niya sa atin ay maglalaho at dadaloy na katulad ng sa atin para sa kanya. Ang ating pag-ibig ay nagbabago halos araw-araw, nangagaling sa init at taimtim bago nagiging matabang o nagiging malamig. Katulad ng mga disipulo, maari tayong nakahandang mamatay para kay Hesus isang araw at pagkatapos at tatalikuran natin siya at tatakbo kasunod.
Tatanungin ko kayo kung kaya ninyong sabihin, “Ang aking Amang nasa langit ay iniibig ako! Sinasabi niya na ako’y matamis at maganda sa kanyang mga paningin at naniniwala ako sa kanya. Alam ko na kahit ano pa ang pagdaanan ko, o gaano pa man ako natutukso o sinusubok, ililigtas niya ako. Babantayan niya ako sa lahat ng ito, hindi niya papayagan na ako ay mawasak. Lagi siyang magiging mabuti at mapagmahal sa akin!”
Dito nagsisimula ang tunay na pakikisama. Kailangang maniwala tayo sa bawat araw sa hindi nagbabagong pag-big ng Diyos para atin. At kailangan nating ipakita sa kanya na naniniwala tayo sa kanyang pahayag tungkol sa kanyang sarili. Isinulat ni Juan, “Nalalaman natin at pinananaligan ang pag-ibig ng Diyos sa atin. Ang Diyos ay pag-ibig. Ang nagpapatuloy na umiibig at nananatili sa Diyos, at nananatili naman sa kanya ang Diyos” (1 Juan 4:16).
Huwebes, Enero 1, 2009
TUNAY NA PAKIKIPAG-ISA
Maraming Kristiyano ang nagsasalita tungkol sa kapalagayang-loob sa Panginoon, naglalakad kasama siya, kilala siya, at may pakipag-isa sa kanya. Ngunit hindi tayo maaring magkaroon ng tunay na pakikipag-isa sa Diyos hangga’t hindi natin tinatanggap sa ating mga puso ang tunay na kabuuan ng pagpapahayag ng kanyang pag-ibig, grasya at kahabagan.
Ang pakikipag-isa sa Diyos ay kinapapalooban ng dalawang bagay:
1. Ang pagtanggap sa pag-ibig ng Ama, at
2. Ibalik ang pag-ibig sa kanya
Maaring gumugol ka ng mahabang mga oras sa bawat araw sa pananalangin, sinasabi sa Panginoon kung gaano mo siya iniibig, ngunit hindi iyan pakikipag-isa. Kung hindi mo pa tinatanggap ang pag-ibig niya, ay wala ka pang pakikipag-isa sa kanya. Hindi mo basta maibabahagi ang pakikipag-isa sa Panginoon hangga’t hindi ka nakasisiguro sa kanyang pag-ibig sa iyo.
Alam ko kapag lumalapit ako sa aking Panginoon, hindi ako lumalapit sa isang matigas, galit, mapaghanap na Ama. Hindi niya ako hinihintay na may galit na pagmumukha, balisa na hatawin ako sa likod. Hindi niya ako sinusundan, hinihintay na ako’y magkamali para sabihin sa akin, “Huli ka!”
Hindi, lumalapit ako sa isang Ama na ipinahayag ang kanyang sarili bilang dalisay, walang kondisyon ang pag-ibig. Siya ay mabuti at may mapagmahal na puso, puno ng grasya at kahabagan, balisang akuin ang aking mga alalahanin at mga dalahin. At alam ko na hindi niya ako tatanggihan kapag tumawag ako sa kanya.
Kung kaya’t lumalapit ako sa kanyang harapan na may pagpupuri at pasasalamat sapagkat nagpapasalamat ako sa aking Diyos. Inaalala niya ang lahat tungkol sa akin! (tingnan Awit 100).
Ang propetang si Zofonias ay may sinabing di-kapani-paniwala tungkol sa pag-ibig ng Diyos sa atin, “Nasa piling mo si Yahweh na iyong Diyos, parang bayaning nagtagumpay; makikigalak siya sa iyong katuwaan, babaguhin ka ng kanyang pag-ibig; at siya’y masayang aawit sa laki ng kagalakan” (Zofonias 3:17).
Ang talatang ito ay may sinasabi sa atin na dalawang mahahalagang mga bagay tungkol sa kung paano tayo iniibig ng Diyos:
1. Ang Diyos ay nagpapahinga sa kanyang pag-ibig para sa kanyang mga tao. Sa Hebreo, ang pahayag na “magpapahinga siya sa kanyang pag-ibig” ay mababasa ng,”magiging tahimik siya dahil sa kayang pag-ibig.” Sinasabi ng Diyos na may kakanyahan, “Natagpuan ko ang tunay kong pag-ibig, at ako’y ganap na nasisiyahan! Hindi ko na kailangan pang tumingin sa iba, sapagkat wala akong idinadaing. Ganap ko nang naisakatuparan ang aking pakikipag-isang ito, at hindi ko babawiin ang aking pag-ibig. Ang pag-ibig ko ay naipagkasundo na!”
2. Ang Diyos ay nakakuha ng dakilang kaluguran mula sa kanyang mga tao. Pinatunayan ni Zofonias “nagsasaya siya na umaawit.” Sinasabi niya, “Ang pag-ibig ng Diyos sa iyo ay lubos na dakila, na ito’y naglalagay ng awitin sa kanyang mga labi!”
Ang malugod ay nangangahulugan na “magkaroon ng kagalakan at kasiyahan.” Ito ay isang panlabas na pagpapadama ng panloob na kasiyahan. Ito rin ang pinakamataas na pagpapadama ng pag-ibig. Ang salitang Hebreo na ginamit ni Zofonias para sa “kaluguran” dito ay tripudiare ay nangangahulugan na “lumundag, habang napagtagumpayan ng isa ng may lubos na kagalakan.”
Maisasalarawan mo ba ang iyong Amang nasa langit na lubos na umiibig ay maglulundag ng may kagalakan sa pag-iisip lamang tungkol sa iyo? Matatanggap mo ba ang kanyang salita na iniibig ka niya bago pa man nilikha ang sanlibutan, bago pa man nagkaroon ng sankatauhan, bago ka pa man isinilang? Matatanggap mo ba na inibig ka niya kahit na nahulog ka sa kasalanang katulad ng kay Adan at naging kaaway sa kanya?
Ang pakikipag-isa sa Diyos ay kinapapalooban ng dalawang bagay:
1. Ang pagtanggap sa pag-ibig ng Ama, at
2. Ibalik ang pag-ibig sa kanya
Maaring gumugol ka ng mahabang mga oras sa bawat araw sa pananalangin, sinasabi sa Panginoon kung gaano mo siya iniibig, ngunit hindi iyan pakikipag-isa. Kung hindi mo pa tinatanggap ang pag-ibig niya, ay wala ka pang pakikipag-isa sa kanya. Hindi mo basta maibabahagi ang pakikipag-isa sa Panginoon hangga’t hindi ka nakasisiguro sa kanyang pag-ibig sa iyo.
Alam ko kapag lumalapit ako sa aking Panginoon, hindi ako lumalapit sa isang matigas, galit, mapaghanap na Ama. Hindi niya ako hinihintay na may galit na pagmumukha, balisa na hatawin ako sa likod. Hindi niya ako sinusundan, hinihintay na ako’y magkamali para sabihin sa akin, “Huli ka!”
Hindi, lumalapit ako sa isang Ama na ipinahayag ang kanyang sarili bilang dalisay, walang kondisyon ang pag-ibig. Siya ay mabuti at may mapagmahal na puso, puno ng grasya at kahabagan, balisang akuin ang aking mga alalahanin at mga dalahin. At alam ko na hindi niya ako tatanggihan kapag tumawag ako sa kanya.
Kung kaya’t lumalapit ako sa kanyang harapan na may pagpupuri at pasasalamat sapagkat nagpapasalamat ako sa aking Diyos. Inaalala niya ang lahat tungkol sa akin! (tingnan Awit 100).
Ang propetang si Zofonias ay may sinabing di-kapani-paniwala tungkol sa pag-ibig ng Diyos sa atin, “Nasa piling mo si Yahweh na iyong Diyos, parang bayaning nagtagumpay; makikigalak siya sa iyong katuwaan, babaguhin ka ng kanyang pag-ibig; at siya’y masayang aawit sa laki ng kagalakan” (Zofonias 3:17).
Ang talatang ito ay may sinasabi sa atin na dalawang mahahalagang mga bagay tungkol sa kung paano tayo iniibig ng Diyos:
1. Ang Diyos ay nagpapahinga sa kanyang pag-ibig para sa kanyang mga tao. Sa Hebreo, ang pahayag na “magpapahinga siya sa kanyang pag-ibig” ay mababasa ng,”magiging tahimik siya dahil sa kayang pag-ibig.” Sinasabi ng Diyos na may kakanyahan, “Natagpuan ko ang tunay kong pag-ibig, at ako’y ganap na nasisiyahan! Hindi ko na kailangan pang tumingin sa iba, sapagkat wala akong idinadaing. Ganap ko nang naisakatuparan ang aking pakikipag-isang ito, at hindi ko babawiin ang aking pag-ibig. Ang pag-ibig ko ay naipagkasundo na!”
2. Ang Diyos ay nakakuha ng dakilang kaluguran mula sa kanyang mga tao. Pinatunayan ni Zofonias “nagsasaya siya na umaawit.” Sinasabi niya, “Ang pag-ibig ng Diyos sa iyo ay lubos na dakila, na ito’y naglalagay ng awitin sa kanyang mga labi!”
Ang malugod ay nangangahulugan na “magkaroon ng kagalakan at kasiyahan.” Ito ay isang panlabas na pagpapadama ng panloob na kasiyahan. Ito rin ang pinakamataas na pagpapadama ng pag-ibig. Ang salitang Hebreo na ginamit ni Zofonias para sa “kaluguran” dito ay tripudiare ay nangangahulugan na “lumundag, habang napagtagumpayan ng isa ng may lubos na kagalakan.”
Maisasalarawan mo ba ang iyong Amang nasa langit na lubos na umiibig ay maglulundag ng may kagalakan sa pag-iisip lamang tungkol sa iyo? Matatanggap mo ba ang kanyang salita na iniibig ka niya bago pa man nilikha ang sanlibutan, bago pa man nagkaroon ng sankatauhan, bago ka pa man isinilang? Matatanggap mo ba na inibig ka niya kahit na nahulog ka sa kasalanang katulad ng kay Adan at naging kaaway sa kanya?
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)