“AMA KO”

Ang Espiritu Santo ay may pamamaraan na gawing simple ang ating relasyon sa Diyos Ama at kay Hesus. Siya ang nagtuturo sa atin na sabihin “Ama Ko.”

Ang pahayag ay tumutukoy sa kaugalian sa Silangan sa panahon ng Bibliya, tungkol sa pag-ampon ng isang bata. Hanggang sa mapirmahan ang papeles ng pag-ampon at tinatakan ng umaampong ama, nakikita ito ng bata bilang ama. Wala siyang karapatang tawagin siyang Akin, ibig sabihin ay “akin.”

Gayunpaman, pagkatapos na mapirmahan ang mga papeles, nairehistro at natatakan, ang nangangalaga sa bata ay ibibigay siya sa umaampong ama—at sa kauna-unahang pagkakataon maaring sabihin ng bata, “Ama ko!” habang niyayakap siya ng ama, ang bata ay umiiyak, “Ama ko! Hindi siya isang ama lamang. Siya ay akin na!”

Ito ang gawain at ministeryo ng Espirirut Santo. Itinuturo niya sa iyo si Kristo. Inihaharap ka niya sa Ama. At patuloy ka niyang pinapaalalahanan, “Tinatakan ko na ang mga papeles. Hindi ka na isang ulila—ikaw ay isa nang legal na anak ng Diyos! Mayroon ka ng mapagmahal, mayaman, makapangyarihang Ama. Yakapin mo siya—tawagin mo siyang ‘Aking Ama.’ Nagparito ako para ipakita sa iyo kung gaano ka niya kamahal! Iniibig ka niya at hinahangad ka niya!”

Ang ating pagtangis ay dapat na isang labis na kagalakan at pasasalamat. Ang Espiritu sa atin ay likas na tumatangis, “Isa ka nang tagapagmana, tagapagmana ng lahat na napagtagumpayan ni Hesus.” At tingnan kung anong uri ang iyong minana, sapagkat ang iyong Ama ay siyang pinakamayaman sa buong sansinukuban! Huwag kang mahiya sa kanya, hindi siya galit sa iyo. Huminto ka na sa pagkilos bilang isang ulila, na puspos ng kahirapan, kulang sa kagalakan at espirituwal na tagumpay. Hindi ka pinabayaan—kaya ikagalak mo siya!

Hindi lamang tayo hindi pinabayaan kundi ang Espiritu Santo ay nandoon kasama natin sa sandali ng kaguluhan at pagdurusa.
Ang misyon ng Espiritu Santo ay aliwin ang nobya ni Kristo sa hindi pagdalo ng nobyo. “Dadalangin ako sa Ama, at kayo ay bibigyan niya ng isang Patnubay na magiging kasama ninyo magpakailanman” (Juan 14:16). “Ngunit ang Patnubay, ang Espiritu Santo” (26)

Ang Patnubay ay nangangahulugan na “isang nagbibigay aliw sa sandali ng kirot at pagdadalamhati”—isang nagpapagaan ng kirot at kalungkutan, nagdadala ng ginhawa, lumilibang at nagpapalakas-loob. At gusto ko ang paliwanag na ito mula sa Griyego: “Isang nagpapahiga sa iyo sa maayos na higaan ng kaligtasan.” Sa panahon ng malamig, madilim na gabi ng iyong espiritu, inihihiga ka niya sa malambot na higaan, pinagiginhawa ka ng kanyang malambot na kamay.

Sa pagtawag sa Espirirut Santo ang Patnubay, gumawa si Hesus ng isang di-maaring magkamaling hula. Hinuhulaan niya ang kanyang mga tao ay magdurusa, at mangangailangan ng patnubay—na magkakaroon ng maraming kirot at pagdurusa sa kanyang mga tao sa mga huling araw.

Ang Espiritu Santo at may dalang kaaliwan sa pagpapaalala sa inyo na siya ay namumuhay sa inyo na dala ang lahat ng kapangyarihan ng Diyos na likas sa kanyang katauhan. At iyan ang dahilan kung bakit maari mong sabihin, “Dakila siya na nasa akin na higit pa sa lahat ng pinagsama-samang kapangyarihan sa sanlibutan—higit sa lahat ng kapangyarihan ng diyablo!” Ipinadala ng Diyos ang Espiritu para gamitin ang lahat ng kanyang kapangyarihan para mailayo ka niya sa paghawak ni Satanas—para iaangat ang iyong espiritu, ilayo ang lahat ng lumbay at bahain ang iyong espiritu ng pag-ibig ng Panginoon.

“Nagagalak tayo sa ating mga pagbabata sapagkat alam natin ito’y nagbubunga ng pagtitiyaga…Hindi tayo nabibigo sa ating pag-asa, sapagkat ang pag-ibig ng Diyos ay ibinubuhos sa ating mga puso sa pamamagitan ng Espiritu Santo na ipinagkaloob na sa atin” (Roma 5:3,5).

ISANG MUNTING PATIKIM NG LANGIT

Ang isang halimbawa ng patikim ay isang paunang patikim o paunang kaganapan. Tinawag ito ng Bibliya na pangako—“ang pangako ng ating mamanahin” (Efeso1:14). Nangangahulugan ito na matikman ang buo bago pa natin makamtam ang kabuuan. Ang ating mamanahin ay si Kristo mismo—at dinala tayo ng Espiritu Santo sa kanyang presensiya bilang patikim na tanggapin bilang kanyang nobya, nagagalak sa walang-hanggang pag-ibig at pakikipag-isa sa kanya.

Isinalarawan ni Pablo ang tao ng Diyos na “tinatakan ng Espiritu Santo” (Efeso 1:13). Tinutukoy nito ang mga tao na hinirang at tinatakan ng Espiritu. Nailabas ng Espiritu Santo sa kanila ang natatanging tatak, maluwalhating taimtin na gawain—isang sobrenatural na bumago sa kanila ng walang hanggan.

Hindi sila pangkaraniwang mananampalataya lamang. Hindi na sila “pansanlibutan,“ sa dahilang itinalaga na nila ang kanilang damdamin para sa mga bagay na nasa itaas, hindi ng mga bagay na nasa lupa. Hindi sila naaantig ng mga pangyayari sa sanlibutan; sa halip, sila ay di-matitinag. Hindi na sila malahininga o nanamlay. Sa halip, ang kanilang mga puso ay tumatangis gabi at araw, “Bumalik ka na, Panginoong Hesus….”

Ano ang nangyari sa kanila? Ano ang ginawa ng Espiritu Santo sa mga mananampalatayang ito? Ano ang itinatatak at naghirang sa kanila bilang mga pag-aari ng Panginoon? Ito lamang iyon—Ipinatikim sa kanila ng Espiritu Santo ang kaluwalhatian ng kanyang presensiya! Pumunta siya sa kanila, pinaikot pabalik ang langit—at naranasan nila ang isang sobrenatural na pagpapakita ng kanyang labis na kadakilaan! Ibinigay niya sa atin ang “munting langit” para magtungo sa langit na may—pagkatakam.

Ano sa palagay mo kung anong uri ng nobya ang ipapakita ng Espiritu kay Hesu-Cristo sa araw ng pagpapahayag? Isang malahininga? Na ang pag-ibig ay nananamlay o nanlalamig? Hindi isang deboto kay Kristo? Yaong ayaw na makipag-isa kay Krsito?

Kung tunay mong iniibig si Hesus, hindi siya mawawala sa isip mo. Siya ay kasama mo sa bawat paggising mo. Iniisip ng ibang Kristiyano, “Mangyayari ito sa aking pagkamatay. Pagdating ko sa langit lahat ay magbabago. Ako ay magiging natatanging nobya ng Panginoon sa panahong iyon.” Hindi, ang pagkamatay ay hindi nagsasantipika kaninuman! Ang Espiritu Santo ay narito ngayon. Buhay siya at patuloy na kumikilos sa iyo—na mailabas sa iyo ang isang masimbuyong damdamin ng pag-ibig para kay Kristo sa tabi ng kamatayang ito!

Ang Roma 8:26 ay naglalarawan ng isa sa pinakamapangyarihang gawain ng Espirtu Santo sa puso ng mga mananampalataya. “Kahalintulad ang Espiritu ay tumutulong sa ating mga kahinaan: sa dahilang hindi natin alam kung ano ang ating ipapanalangin na siyang nais natin: ngunit ang Espiritu ay namamagitan sa atin na umuungol na hindi maibibigkas.”

Ang salitang Griyego na ginamit sa umuungol ay nangangahulugan ng “ isang pananabik”—higit na pananabik kay Kristo. Maari mong ipanabik si Kristo ng labis na nakaupo ka sa kanyang presensiya at walang lumalabas kundi isang malalim na pag-ungol—bagay na hindi mabigkas. Sinasabi nito, “Hesus ikaw lamang ang kaligayahan na nandito sa sanlibutang ito. Natikman ko at nakita ko na ikaw ay mabuti—at hangad ko ang kabuuan mo.”

Ito ang tatak ng isang naglalakad kasama ang Espiritu. Siya ay mayroong walang-kabusugang pananabik kay Hesus. Katulad ni Pablo, siya man ay balisang lumisan at makasama ang Panginoon!

ISANG MINUTO BAGO MAGHATINGGABI

Nakita natin sa 1 Samuel 13 na si Saulo ay humarap sa malubhang sandali na kailangang harapin ng bawat mananampalataya kapag ito ay dumating. Ito ang panahon ng kagipitan na tayo ay puwersadong kailangang magpasiya kung tayo ay maghihintay sa Diyos ng may pananalig, o mawalan ng pasensiya at harapin ito sa pamamagitan ng sariling pamamaraan.

Ang umiikot na sandali para kay Saulo ay dumating ng may namuuong ulap ng digmaan na nagtitipon sa Israel. Ang mga Pilistino ay nagbuo ng malaking hukbo ng mga nakakabayo, bakal na karosa at lehiyon ng mga kawal na nagpapakita ng mga makabagong sandata. Bilang katapat, ang mga Israelita ay mayroon lamang na dalawang sable sa kabuuan ng kanilang hukbo—isa kay Saulo at isa sa kanyang anak., na si Jonatan. Ang lahat ay may hawak lamang na mga ginawang sandata na katulad ng kahoy na sibat o kinakalawang na mga gamit pambukid.

May isang linggo nang nakakalipas nagbabala si Samuel na hintayin siya sa Gilgal bago sumabak sa pakikipaglaban. Sinabi ng propeta na darating siya makalipas ang pitong araw para gumawa ng mga tamang sakripisyo sa Panginoon.

Nang dumating ang ika-pitong araw at hindi pa rin dumating si Samuel, nagsimula nang kumalat at naghanda ang mga kawal. Ang hindi maganda, walang ipinag-uutos ang hari galing sa Diyos para sa pakikipaglaban.

Ano ang ginawang paghahanda ni Saulo? Siya ba’y nanindigan at nagpahayag, “Wala akong pakialam kung abutin si Samuel ng walong araw, maninindigan ako sa Salita ng Diyos sa akin. Mabuhay o mamatay, susunod ako sa utos niya”? Hindi—sa halip nasindak si Saulo. Hinayaan niya ang sarili niya na mapangibabawan ng mga pangyayari sa kanya. At nauwi siyang minamanipula niya ang kanyang pamamaraan paikot sa Salita ng Diyos. Inutusan niya ang pari na nandoon na gumawa ng sakripisyo na wala si Samuel at sa paggawa nito ay nakagawa siya ng malaking kasalanan laban sa Panginoon (tingnan 1 Samuel 13:11-12).

Hindi—ang Diyos ay hindi maaring mahuli. Sa buong panahong iyon, alam ng Panginoon ang bawat hakbang na ginagawa ni Samuel patungo sa Gilgal. Itinalaga niya ang propeta sa makalangit na sistema ng nabigasyon, tiniyak ang pagdating niya sa bawat segundo. Darating si Samuel doon sa ikapitong araw, maging ito man ay isang minuto bago maghatinggabi.

Hindi nagbabago ang Diyos sa pangkalahatang panahon. At siya ay patuloy pa rin nag-aalala kung ang kanyang mga tao ay sumusunod sa kanyang mga utos: “Ngunit kapag hindi kayo sumunod sa kanya, bagkus ay lumabag sa kanyang utos, parurusahan niya kayo” (1 Samuel 12:15). Hindi mahalaga kung ang ating mga buhay na nawalan na ng kontrol—kailangang lumakad tayong ganap ang pananalig sa Panginoon. Kahit na ang mga bagay ay parang wala ng pag-asa, hindi tayo dapat kumilos na may takot. Sa halip, kailangang maghintay tayo sa kanya ng may pananalig na tayo ay hindi niya pababayaan, katulad ng pangako ng kanyang Salita.

Ang katunayan ay, ang Diyos ay nakatayo sa tabi ni Saulo habang ang malaking hukbo ng Pilistino ay sumasalakay. Alam niya ang kagipitan na kanyang kinalalagyan at ang kanyang mata ay nakatingin sa bawat detalye.

Ang ating Diyos ay nakikita ang bawat detalye ng ating mga kagipitan. Nakikita niya ang lahat ng suliranin ng buhay na nagpapabigat sa iyo. At alam na alam niya na ang kalagayan mo ay lalong lumalala sa araw-araw. Yaong mga nananalangin at naghihintay sa kanya na may panatag na pananalig ay hindi kailanman nalagay sa tunay na panganib. Higit pa roon, alam niya ang mga kinatatakutan mong pag-iisip” “Hindi ko malaman kung paano ko mababayaran ang utang na ito…wala na akong pag-asa sa aking buhay may asawa…hindi ko alam kung paano ako mananatili sa aking trabaho…” Gayunman ang utos niya sa iyo nananatiling may katotohanan: “Huwag kang matakot at pangunahan ako. Wala kang gagawin kundi manalangin—at umasa sa akin. Pinaparangalan ko ang lahat na nananalig sa akin.”

Isa-alang-alang ang mga salitang ito na ibinigay ng Diyos sa kanyang iglesya: “At hindi kinalulugdan ng Diyos ang hindi nananalig sa kanya” (Hebreo 11:6). “ Mga kababayan, sa lahat ng oras magtiwala sa Diyos, sa kanya ilagak ang inyong pasaning ngayo’y dinaranas, siya ang kublihang sa ati’y lulunas” (Awit 62:8). “Kay Yahweh ay magtiwala, kayong may takot sa kanya, pagkat siya ang tutulong sa inyo’y mag-aadya” (Awit 115:11). “Kay Yahweh ka magtiwala, buong puso at lubusan, at huwag kang mananangan sa sariling karunungan. Siya ay sangguniin sa lahat mong mga balak, at kanya kang itutumpak sa lahat ng iyong lakad” (Kawikaan 3:5-6).

Ang kawalan ng paniniwala ay nakamamatay, ang bunga nito ay trahiko. At haharap tayo sa napakasamang kahihinatnan kapag sinubukan nating humulagpos sa ating mga pagsubok sa halip na magtiwala sa Diyos na tayo ay ililigtas sa mga ito.