KALIGTASAN SA PAMAMAGITAN NG PANANAMPALATAYA LAMANG

Nang una tayong manampalataya kay Cristo, nanalig tayo na ang ating mga kasalanan ay pinawalang sala na. Naniniwala tayo na tinanggap tayo, na maari nating ilatag na ang lahat ng pagkakasala at pangamba at sabihing, “Ako ay iniligtas sa pamamagitan ng pananampalataya lamang sa pamamagitan ng ginawa ni Jesus sa krus.”

Pagkatapos, habang tayo ay naglalakad kasama ni Jesus, nakagawa tayo ng panibagong pagkilos ng di pagsunod. Dinurog tayo ng ating kasalanan at dagliang nawala ang ating pananaw sa krus. Sinubok nating bigyang katuwiran ang ating pagiging matuwid, para muling makuha ang pabor ng Diyos sa pamamagitan ng pagsisikap, ngunit ang buhay noon ay naging parang bangungot paulit-ulit na kasalanan at pangungumpisal, muling magkakasala at muling mangungumpisal.

Minsan kumikilos tayo na kung magsusumikap ng higit pa ay makapagliligtas ito sa atin. Iniisip natin na kung babaguhin lamang natin ang ating sarili ay malulugod ang Diyos. Pagkatapos ay matiyaga nating inaayos ang luma nating pagkatao, upang mabago ito para sa isang matagumpay na paglalakad ng isang Kristiyano.

Maaring sabihin ng ilang Kristiyano, “Malaki ang halagang ibinayad ko para sa tagumpay na aking nakamit. Dumaan ako sa maraming pagdurusa at pighati. Nag-ayuno ako, nanalangin at matagumpay na naiwaksi ko ang aking pagkalulong sa pita ng laman at makasalanang pagnanasa. Ang aking bang pagsisikap na sumunod ay walang halaga sa Diyos? Isinaalang-alang ba Niya ang lahat ng aking pagiging matuwid, ang lahat ng aking pagsisikap, bilang isang maruming basahan?” oo! Ang lahat ng ito ay makalaman at wala isa man dito ay maninindigan sa harap Niya. Mayroon lamang na isang matuwid at iyan ang pagiging matuwid ni Jesu-Cristo!

“Dahil hindi nila kinilala ang katuwirang mula sa Diyos, at nagsisikap silang gumamit ng sarili nilang pamamaraan; hindi sila sumunod sa pamamaraang itinakda ng Diyos” (Roma 10:3).

Ang tanging paraan lamang para makalapit sa mabuting biyaya ng Diyos ay ang pag-amin sa katotohanan: “Walang anumang mabuti sa aking laman, wala sa anumang mabuti akong nagawa para ako ay maligtas. Hindi ako magiging matuwid sa anumang magagawa ko sa aking sariling kakayanan. Ang aking pagiging matuwid ay sa pamamagitan lamang ni Cristo.” Sinabi ni Pablo ang tungkol sa handog ng pagiging matuwid: “Sa pamamagitan ng pagsuway ng isang tao, naghari ang kamatayan. Ngunit sa pamamagitan din ng isang tao, si Jesu-Cristo, ang mga taong pinagpala nang sagana at itinuring na matuwid ng Diyos ay maghahari sa buhay” (Roma 5:17).

WALANG MAMANAHIN

Binigyan tayo ni Pablo ng listahan noong mga hindi magmamana ng kaharian ng Diyos:

“Hindi ba ninyo alam na ang mga makasalanan ay walang bahagi sa kaharian ng Diyos? Huwag ninyong dayain ang inyong sarili! Ang mga nakikiapid, sumasamba sa diyus-diyosan, nangangalunya, nakikipagtalik sa kapwa lalaki o kapwa babae, nagnanakaw, sakim, naglalasing, nanlalait ng kapwa, o nandaraya, ay walang bahagi sa kaharian ng Diyos” (1 Corinto 6:9-10).

Idinagdag pa ng mga apostol: “Ganyan ang ilan sa inyo noon. Subalit kayo’y pinatawad na sa inyong mga kasalanan at ginawa na kayong banal ng Diyos. Pinawalang-sala na rin kayo sa pangalan ng Panginoong Jesu-Cristo at sa pamamagitan ng Espiritu ng ating Diyos” (Talata 11).

Paanong ang mga taong ito na iniligtas mula sa mga kahindik-hindik na mga kasalanan ay naging matuwid sa harapan ng Diyos? Ano ang nangyari sa kanila na sila ay hindi na makasalanan at sa halip ay tinanggap ng Diyos?

Una sa lahat, ang Diyos ay hindi nagbibigay ng galang sa tao. Hindi Siya namamangha sa mga titulo ng tao o sa mga parangal na makasanlibutan—kahit na sa isang hari, isang reyna, isang pangulo o pangunahing ministro. At pangalawa, ang Diyos ay hindi nabibighani sa anumang kabutihan na ginawa natin. Mahabang panalangin, pag-aayuno, pagbibigay ikapu, nag-aaral ng Salita, kagandahang-asal—wala isa man dito ay magagawa tayong matuwid o katanggap-tanggap sa Diyos. Maging ang ating “mabuting” laman—mabuting asal, pananalita, isipan at gawa—ay isa lamang alingasaw sa Kanyang pang-amoy kung gagamitin na dahilan para sa sarili nating pagmamatwid,

Nang si Jesus ay umakyat sa krus, ipinako Niya ang ating “dating pagkatao” ng laman. Iisa na lamang Lalaki ang natira, nag-Iisa na siya lamang haharapin ng Diyos—at Siya ang Kanyang Anak. Nang tinapos na ni Jesus ang Kanyang gawain sa lupa at naupo sa kanang kamay ng Ama, sinabi ng Diyos, “Mula ngayon isa na lamang ang aking kinikilalang Lalaki, isa na lamang makatuwiran. Ang sino mang lalapit sa Akin ay kinakailangang dadaan muna sa pamamagitan Niya—ang Aking Anak. Ang lahat na magiging matuwid ay kailangang tanggapin ang Kanyang
pagiging matuwid at wala nang iba!”

Tinanggap tayo sa mata ng Diyos sa pamamagitan lamang ng pananampalataya kay Cristo at sa Kanyang ginawa: “Purihin natin siya dahil sa kanyang kahanga-hangang pagkalinga sa atin sa pamamagitan ng kanyang minamahal na Anak” (Efeso 1:6).

Nakita mo ba kung gaano kahalaga ang manahan kay Jesus, ang dagliang paglapit sa Kanya sa tuwinang tayo ay mabibigo? Kailangang matutunan ninyong lumapit saa Kanya, tumatangis, “Jesus, binigo kita! Hindi ko na kaya ito. Anuman ang gawin ko, hindi ako maaring kilalanin sa harap ng Ama, maliban sa lumapit ako sa Kanya sa pamamagitan Mo!”

ANG MATAGPUAN ANG KAPAHINGAHAN

“Matatagpuan ninyo sa akin ang kapahingahan sapagkat madaling dalhin ang aking pamatok at magaan ang pasaning ibinibigay ko sa inyo” (Mateo 11:29-30).

Isa lamang ang alam kong paraan na tinutukoy ni Jesus tungkol kapahingahang ito. Kung mauunawaan at ibubukod-tangi, ang katotohanang ito ay mag-aakay sa iyo sa pinakamaluwalhating kapayapaan na maaring mayroon sa bahaging ito ng langit at tatapusin ang lahat ng damdamin ng kawalan ng tiwala.

Ang pinagmulang katotohanan na ito na kung saan ang lahat ay nagmula ay isang pamamalakad ng pagbibigay katuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya. Ito ang nag-iisang doktrina na kailangan mong maunawaan kung umaasa ka na makapasok sa kapahingahan na iniaalok ni Jesus.

Maari ko lamang tukuyin ang nangingibabaw na dakilang katotohanan na maging makatuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya. Gayunman naniniwala ako na nais ng Diyos na lalo pang pangunahan ang Kanyang iglesya para dito sa banal na katotohanang ito—para mabigyan tayo ng pinagmulang lakas na hahawak sa atin sa mga darating na araw.

Nakakalungkot, na kapag binanggit mo ang paksa ng doktrina, maraming mga Kristiyano ay itataas ang kanilang ilong. Sasabihin nila, “Ayokong madinig ang lahat ng malalim na usaping iyan. Basta ibigay sa akin si Jesus!” Gayunman ang tunay na tinutukoy nila ay, “Ayokong disiplinahin ang sarili ko o gumugol ng panahon para alamin kung ano ang ginawa ni Jesus sa krus.”

Lubhang maraming Kristiyano ay naging emosyonal na nakabalot sa krus ngunit hindi talaga pinag-aralan ito. Nakarinig na ako mula sa maraming mangangaral na nagpahayag ng emosyonal na paghikayat tungkol kay Jesus at sa krus—tungkol sa parusang dinanas niya, ang krus na tinik sa Kanyang ulo, ang malaking pako na ibinaon sa Kanyang mga kamay. Ang pangangaral tungkol sa krus ay higit na tungkol pa doon. Ito ay tungkol sa tagumpay ng krus at kung ano ang ginawa ni Jesus para sa sanlibutan.

Para doon sa mga nagnanais na “makilala Siya,” doon sa mga nagnanais na maunawasan ang mga nakamamanghang gawain ni Jesus sa Kalbaryo, hayaan ninyong subukan kong ipaliwanag ang pakiwari ng pagmamatwid sa pamamagitan ng pananampalataya.

Dalawang bagay ang kalakip sa ating pagmamatwid sa pamamagitan ng krus ni Jesu-Cristo:

• Una, pinatawad tayo sa lahat ng ating mga kasalanan. Nang si Jesus ay ipinako sa krus, ang Kanyang dugo ang nagpawalang-sala sa lahat ng ating kasalanan.
• Pangalawa, tinanggap tayo ng Diyos bilang matuwid kay Cristo, sa pamamagitan ng pananampalataya. Nangangahulugan ito na tinanggap tayo ng Diyos dahil sa sakripisyo ni Jesus sa krus at hindi dahil sa ating ginawa o anumang mabuting gawa.

“Sino ang makakapagharap ng paratang laban sa mga hinirang ng Diyos, gayong ang Diyos ang nagpawalang-sala sa kanila” (Roma 8:33).