ANG NOBYA NI CRISTO

Ang Awit 45 ay nagdulot sa atin ng magandang larawan ni Cristo at ng Kanyang nobya. Isang dakilang kasalan ay malapit ng mangyari at ang manunulat ay “nag-uumapaw” sa kaligayahan at pananabik: “Kay gagandang pangungusap ang naroon sa isipan…” (Awit 45:1).

Hindi halos mapigilan ng Mang-aawit ang sarili niya! Isinasalarawan niya ang bagay na nakikita niya sa isipan niya—isang kahanga-hangang pagdiriwang, kasama ang isang marangya at maluwalhating Nobyo at isang napakagandang nobya na nakadamit ng ginto!

Noong 1981, ang buong mundo ay namangha sa isang maharlikang kasalan na naganap sa Inglatera. Miyun-milyong manonood ay nakatutok sa telebisyon habang ikinakasal si Prinsesa Diana at Prinsipe Charles. Isa ito sa pinakaglamoroso at pinag-usapang kasalan sa makabagong kasaysayan.

Ang mga himpilan ng telebisyon ay mayroong mga “makukulay na komentarista” na naglalarawan ng mga detalye ng bawat pangyayari. Ang mga pahayagan ay nagbalita tungkol sa maharlikang pamumuhay ni Charles—ang kanyang pakikipagtunggali sa larong polo, ang kanyang tungkulin bilang prinsipe, ang pagiging tagapagmana bilang hari ng Inglatera, ang kanyang trono, ang kanyang kayamanan, ang kanyang palasyo.

Ang mga komentarista ay naglarawan din ng mabusising detalye ng buhay ni Prinsesa Diana. Ang larawan ay kamangha-mangha: ang kanyang buhok, ang kanyang maharlikang kasuotan, ang kanyang mga alalay, ang kanyang sapatos, ang kanyang gayak na mga hiyas, ang kanyang singsing, ang kanyang mga bulaklak, ang kanyang maharlikang karuwahe. Maging sa pagdiriwang ng kasalan, habang ang dalawa ay sabay na tumayong magkasama sa altar, isang komentarista ang bumulong sa mikropono: “Hindi ba napakaganda niya? Tingnan mo ang kasuotan niya, ang kanyang sapatos, ang kanyang mga bulaklak.”

Ito ay napaka romantiko, makapigil-hininga—isang prinsipe at prinsesa na pinag-isa sa isang banal na kasalan “hanggang sa dulo ng kamatayan.” Ang mga tao sa buong mundo ay napaluha sa namalas na kaganapan. Ngunit mabubuhay tayo na ang kasalang ito ay mauuwi sa isang pagkawasak bilang isa sa pinaka marungis, pangit na paghihiwalay sa balat ng lupa!

Ang kasalan na inilarawan sa Awit 45, sa isang banda, ay isang pag-iisa na mas higit na maluwalhati at marangya. Ito man ay puno ng pag-ibig, kagandahan, karangyaan—ngunit ito ay isang kasalan na walang katapusan. Ito ay sinadya para sa isang walang hanggang kaluwalhatian! Ang awit na ito ay tungkol kay Jesus at sa Kanyang nobya! Ang Nobyo ay ang ating Hari at Panginoon, na si Jesu-Cristo, at ang nobya ay ang Kanyang iglesya—mga mananampalataya na naghanda sa kanyang pagbabalik, na may paghihintay ng buong pananabik, at ang puso ay walang dungis at gusot.

ANG MAGAGANDANG ALAALA NG KAHAPON

Huwag mong itatanong kung bakit mabuti noong araw kaysa ngayon, pagkat iya’y tanong na walang katuturan” (Mangangaral 7:10).

Ang panahon ba ng “dekada nobenta” ay masayang panahon?
Ang panahon ba ng “dekada beinte” ay panahon na inosente?
Mayroon bang magandang alaala ang nakalipas na panahon?
Huwag magtanong!
Hindi ito marapat,
Dahil sino ang nakakaalam kung ano ang mabuti para sa tao
Sa buhay na ito.
Huwag pag-usapan ang masasayang panahon,
Dahil ang puso ng matalino
Ay nasa tahanan ng nagdadalamhati,
Sapagkat ang puso ng hangal ay nasa tahanan ng kagalakan.
Huwag pag-usapan ang mga nakalipas na mga taon ng awitan at sayawan,
Sapagkat mas mabuti pang marinig ang pagsaway ng matalino
Kaysa sa marinig ng tao ang awit ng hangal
Huwag pag-usapan ang panahon ng batas at kaayusan,
Sapagkat may panahon na mayroong nag-iisa na namumuno ng higit sa iba
Para sa kanyang ikapapahamak.
Huwag pag-usapan ang mga araw na kung saan ang gawain ay tapat,
Sapagkat ang lahat ng paghihirap ng tao ay sa salita lamang,
Magkaganoon man hindi pa rin siya nasisiyahan.
Ang mga araw na ito ay para sa atin
Kung magkaganoon nauunawaan ko na walang makahihigit pa
Kaysa sa tao na nagagalak sa sarili niyang paghihirap,
Sapagkat iyan ang bahagi ng buhay.
Sino ang magdadala sa kanya para makita
Ano ang mangyayari pagkatapos niya?
Ang ating panahon ay kaiinggitan
Nang mga tao sa kinabukasan.

SA DULO NG KAPIGHATIAN

Isinulat ni Pablo “. . .subali’t nangyari iyon upang huwag kaming manalig sa aming sarili, kundi sa Diyos na uling bumubuhay sa mga patay” (2 Corinto 1:9). Sinabi niya na may kakanyahan, “Dinala ako ng Panginoon sa dulo ng lahat ng tulong ng tao, sa bingit ng kamatayan. Inilagay ito na wala ng pag-asa, ang Diyos lamang na may kapangyarihang muling buhayin ako ang tanging makapagliligtas sa akin!”

Isang kalalagayan na kamangha-mangha na maari mong marating—sa dulo ng iyong pagdurusa! Palagi kong sinasabi na na kapag sumagad ka na ay matutumbok mo ang Diyos! Gayunman, kung makikinig ka sa nakararaming Kristiyano na nasa gitna ng kanilang pagdurusa, maririnig mo, “Makakayanan ko ito. Kapit lamang ako. Nabubuhay ako ng isa-isang araw.”

Mula pa sa pagkabata kami ay sinusubuan ng katuruan ng kakayanang-pangsarili: “Tanggapin mo itong bilang isang tunay na lalaki! Hindi umiiyak ang lalaki!” Ilang ulit mo nang sinubukang ayusin ang iyong sariling kapighatian? Ilang ulit ka nang binaha ng mga tukso na nadaig ka?

Nakikiusap ako na huwag ninyo akong maliin. Naniniwala ako na nais ng Diyos na labanan natin ang mabuting pakikipaglaban ng pananampalataya, ngunit ang Panginoon ay may paraan na pinapayagan tayo na “madiin ng labis na kabigatan.” Walang anumang bagay ang sinubukan mo ang nakatugon. Walang anumang nabasa mo ang nakatulong. Walang payo ng iba ang may bisa. Kalaunan ay, napilitan ka sa isang krisis na nagwasak ng lahat ng tiwala sa sarili mo. Wala ka nang pag-asa—maliban sa isuko mo na ang lahat ng tiwala sa tao. Napilitan kang magtiwala sa Diyos—at nakita mo na ang tanging lunas ay ang magtiwala sa Kanya!

Maliwanag na sinasabi ni Pablo, “May taning na ang buhay ko. Sinubukan na ako ng sukdulan, sa dulo ng kawalan ng pag-asa. At iyon ang lahat para tuluyan na akong mawalan ng tiwala sa aking sarili! Kailangan nang bumaling ako sa Diyos, may pananampalataya na siya lamang ang tanging makapagliligtas sa aking mga pagdurusa!”

“Wala pang pagsubok na dumating sa inyo na hindi nararanasan ng lahat ng tao. Tapat ang Diyos, at hindi niya ipahihintulot na kayo’y subukin nang higit sa inyong makakaya. Sa halip, pagdating ng pagsubok, bibigyan niya kayo ng lakas upang mapagtagumpayan iyon” (1 Corinto 10:13).

Ano ang paraan na ito para makatakas? Ito ay umabot ka na sa sukdulan ng iyong kakayahan at ganap na bumaling sa Diyos! Ito ay ang sinasabi, na katulad ni Pablo, “Wala na akong tiwala sa sarili ko!”

Simple lamang ang paraan para makatakas, ang pananampalatayang katulad ng sa bata. Ito ay ang lubos na pananalig sa Kanya para malampasan mo ang lahat ng iyon at sinasabing, “O Diyos, ipinagkakaloob ko ang lahat sa Iyo!”