ANG MGA KASINUNGALINGAN NG KAAWAY

Sa mga sandali ng ating mga pagsubok at tukso, si Satanas ay dumarating sa atin na dala ang mga kasinungalingan: Napaliligiran ka at wala ka nang malalabasan. Mga mas magagaling na lingkod ay lumisan sa katayuang mahigit pa dito. Ngayon pagkakataon mo naman para bumaba. Ikaw ay bigo, kung hindi, di mo pagdadaanan ang mga ito. Mayroong mga bagay na mali sa iyo at ang Diyos ay hindi nalulugod.

Sa gitna ng kanyang pagsubok, tinanggap ni Hezekias ang kanyang kahinaan. Napag-isipan ng hari na wala siyang lakas na pigilan ang tinig na nagngangalit sa kanya, tinig ng kawalan ng pag-asa, pananakot at mga kasinungalingan. Alam niya na hindi niya kayang iligtas ang sarili niya sa pakikipaglaban, kayat hinanap niya ang Panginoon upang humingi ng tulong. At sumagot ang Diyos sa pamamagitan ng pagsugo ng propetang Isaias na dala ang mensaheng: “Narinig ng Diyos ang iyong tangis. Ngayon, sabihin kay Satanas na nasa iyong tarangkahan, ‘Ikaw ang babagsak. Sa daanang pinasukan mo, ang siya mo ring lalabasan.’”

Si Hezekias ay muntik nang nahulog sa panlilinlang ng kaaway. Ang katunayan ay, kung hindi tayo maninindigan sa kasinungalingan ni Satanas—kung sa oras ng kagipitan, hindi tayo sasandal sa pananalig at panalangin, kung hindi tayo kukuha ng lakas mula sa pangako ng Diyos na kaligtasan—ang diyablo ay susugurin ang nanghihina nating pananalig at lalong palalakasin ang kanyang pagsugod.

Si Hezekias ay nakakuha ng katapangan sa salita na kanyang natanggap, at nasabi niya kay Sennacherib sa di-tiyak na katawagan: “Diyablong hari, hindi mo ako nilait, Ikaw mismo ang nagsinungaling sa Diyos. Ililigtas ako ng Panginoon ko. At sapagkat nilait mo siya, haharapin mo ang kanyang poot!”

Sinabi ng Bibliya sa atin na kahima-himalang iniligtas si Hezekias at Judas sa gabing yaon: “Nang gabing yaon, pinasok ng anghel ni Yahweh ang kampo ng mga taga-Asiria at napatay niya ang 125,000 kawal. Kinabukasan, nang bumangon ang mga hindi napatay, nakita nilang naghambalang ang mga bangkay” (2 Hari 19:35).

Ang mga mananampalataya ngayon ay naninindigan hindi lamang sa pangako kundi maging sa pagbubuhos ng dugo ni Hesu-Kristo. At sa dugong iyon may tagumpay tayo sa bawat kasalanan, tukso at pakikipaglaban na ating kakaharapin. Maaring ikaw ay nakatanggap ng liham mula sa diyablo kamakailan lamang. Tanong ko sa iyo: naniniwala ka ba na alam ng Diyos ang mga padating mong pagsubok? Nang mga kahangalan mong kilos? Ang bawat pagdududa mo at takot? Kung ganon, mayroon kang halimbawa ni David sa harap mo, na nanalangin, “ang abang lalaking ito ay tumangis at iniligtas siya ng Panginoon.” Gagawin mo rin ba iyon?

KAPAYAPAAN AT BANAL NA ESPIRITU

Kanino iginagawad ni krsito ang kanyang kapayapan? Maari mong isipin, “Hindi ako karapatdapat na mabuhay sa kapayapaan ni Kristo. Marami akong paghihirap sa aking buhay. Lubos na mahina ang aking pananalig.”

Marapat mong gawin na isaalang-alang ang mga kalalakihan na kung kanino iginawad ni Kristo ang kanyang kapayapaan. Walang sinuman sa kanila ang karapatdapat, at walang sinuman ang may karapatan dito. Marapat mong gawin na isaalang-alang ang mga kalalakihan na kung kanino iginawad ni Kristo ang kanyang kapayapaan. Walang sinuman sa kanila ang karapatdapat, at walang sinuman ang may karapatan dito.

Isipin mo si Pedro. Igagawad na ni Hesus ang kanyang kapayapaan sa isang ministro ng Magandang Balita na sa nalalapit ay magbubuga ng panglalait at blaspemya. Si Pedro ay masigasig sa pag-ibig ni Kristo, ngunit siya ay itatatwa nito.

At nandoon din si Santiago at ang kanyang kapatid na si Juan, na may palabang espiritu, laging nagsisikap na makilala. Hiniling nilang maupo sa kanan at kaliwa ni Hesus nang siya ay pumaitaas sa kanyang trono ng kaluwalhatian.

Ang ibang disipulo ay hindi rin naging makatuwiran. Sumusulak ang galit nila kay Santiago at Juan dahilan sa kanilang pakikipag-agawan ng pansin. Nandoon si Tomas, tao ng Diyos na nagduda. Lahat ng disipulo ay nagkulang sa pananalig, ikinagulat at nakahapit ito kay Hesus. Sa katunayan, sa mga oras ng kaguluhan ni Kristo, silang lahat ay iiwan siya at tatakas. Maging pagkatapos ng Muling-pagkabuhay, kapag kumalat ang balita na si “Hesus ay muling nabuhay,” ang mga disipulo ay hindi basta naniwala.

Ngunit mayroong mas higit pa doon. Sila ay mga naguguluhang ring mga kalalakihan. Hindi nila nauunawan ang pamamaraan ng Diyos. Sila ay naguguluhan sa kanyang mga talinghaga. Pagkatapos ng Pagpapako sa Krus, nawala ang kanilang mga kamalayan ng pagkaka-isa, nagkawatak-watak sa ibat-ibang patutunguhan.

Nakakagulat na paglalarawan: Ang mga lalaking ito ay punung-puno ng takot, kawalan ng pananalig, pagkawatak-watak, kalungkutan, kaguluhan, paglalaban-laban, pagmamalaki. Gayunman dito rin sa mga naguguluhang mga lingkod na ito sinabi ni Hesus, “Ibibigay ko sa inyo ang aking kapayapaan.”

Ang mga disipulo ay hindi pinili sapagkat sila mabuti o makatuwiran; ang mga iyon ay malinaw. O dahil sila ay mayroong talino o mga kakayahan. Sila ay mga mangingisda at mga pangkaraniwang manggagawa, matiisin at mapagpakumbaba. Tinawag ni Kristo at pinili ang mga disipulo sapagkat may nakita siya sa kanilang mga puso. Habang nakatingin siya sa kanila, alam niya na ang bawat isa ay susuko sa Banal na Espiritu.

Sa puntong ito, ang lahat lamang na mayroon ang mga disipulo ay ang pangako ng kapayapaan ni Kristo. Ang kapunuan ng kapayapaang iyon ay ibibigay pa lamang sa kanila, sa Pentekostes. At iyon ang panahon na darating ang Banal na Espiritu at mananahan sa kanila. Natanggap natin ang kapayapaan ni Kristo mula sa Banal Espiritu. Ang kapayapaang ito ay dumarating sa atin habang inihahayag ng Espiritu si Kristo sa atin. Kung higit mong hinahanap si Hesus, higit rin na ipakikita siya ng Banal na Espiritu—at higit pang tunay na kapayapaan ang makakamit mo.

ANG MAHALAGANG BAGAY NA NAKABABAHALA ANG DIYOS

Sa gitna nitong pansalibutang “pagyanig ng lahat ng bagay,” ano ang mahalaang bagay na nakababahala sa Diyos sa lahat ng ito? Ito ba’y ang mga pangyayari sa Gitnang-Silangan? Hindi. Ang Bibliya ay nagsasabi sa atin na ang Ang paninging ng Diyos ay nakatuon sa kanyang mga anak: “Ang may takot sa Diyos, at nagtitiwala sa kanyang pag-ibig ay kinakalinga” (Awit 33:18).

Batid ng Panginoon ang bawat galaw sa sanlibutan, ng lahat ng bagay na buhay. At gayunman ang kanyang pagtingin ay nangungunang nakatuon sa maayos na kalagayan ng kanyang mga anak. Nakapirmi ang kanyang mga mata sa mga kirot at pangangailangan ng bawat bahagi ng kanyang espirituwal na katawan. Sa madaling sabi, anuman ang nakasasakit sa atin ay nakababahala sa kanya.

At upang patunayan ito sa atin, sinabi ni Hesus, “Huwag ninyong katakutan ang pumapatay ng katawan ngunit hindi nakapapatay ng kaluluwa. Sa halip, ang katakutan ninyo’y ang nakapapatay ng kaluluwa at katawan sa impiyerno” (Mateo 10:28). Maging sa gitna ng mga digmaang pandaigdig, ang pangunahing pansin ng Diyos ay hindi sa mga mang-aapi. Ang kanyang pansin ay nakatutok sa bawat kalagayan ng buhay ng kanyang mga anak.

Sinabi ni Hesus sa sumunod na kapitulo: “Hindi ba ipinagbibili ang maya ng dalawa isang pera? Gayunman, kahit isa sa kanila’y hindi nahuhulog sa lupa kung hindi kalooban ng inyong Ama” (Mateo 10:29). Sa panahon ni Kristo, ang maya ay ang karne ng mahihirap at ipinagbibili ng dalawa isang pera. Gayunman, sinabi ni Hesus, “kahit isa sa kanila’y hindi nahuhulog sa lupa kung hindi kalooban ng inyong Ama.”

Ang paggamit ni Hesus sa salitang “nahulog” sa kapitulong ito ay nagpapahayag ng higit pa sa kamatayan ng ibon. Ang pakahulugan nito sa Aramaic ay “magliwanag sa lupa.” Sa ibang salita, “nahulog” dito ay nagpapamalas ng bawat pagtalon na ginagawa ng ibon.

Sinasabi ni Kristo sa atin, “Ang paningin ng Ama ay nasa maya hindi lamang kapag ito ay namatay ngunit maging sa pagliwanag nito sa lupa. Habang natututunan ng maya ang paglipad, nahulog ito mula sa pugad at nagsisimulang tumalon-talon sa lupa. At nakikita ng Diyos ang bawat pagsusumikap nito. Siya ay nababahala sa bawat munting bahagi ng buhay nito.”

At idinagdag pa ni Hesus, “kaya, huwag kayong matakot; higit kayong mahalaga kaysa libu-libong maya” (10:31). Sa katunayan, sinabi niya, “Maging ang buhok ninyo ay bilang na lahat” (10:30). Sa madaling sabi, Siya na lumikha at nagbilang ng lahat na bituin—siyang nakamatyag sa bawat kilos ng kaharian ng Roma, siya na nangangalaga sa pag-ikot ng galaksiya—ang pansin ay nakatuon sa iyo. At itinanong ni Hesus, “Hindi ba mas mahalaga ka sa kanya?”