TINULUNGAN TAYO NG DIYOS PARA HINDI TAYO DUMAING AT MAGREKLAMO

Ito ang aking pang-araw-araw na panalangin ngayon. Habang lumalaganap ang takot at ang pag-aalanganin, manalangin tayo na ipakita sa atin ng Espiritu Santo na ang pagdaing at pagrereklamo ay hudyat ng kawalan ng pasensya at kawalan ng pananalig sa ating tapat na Panginoon.

Sa Exodo 17, tinawag ni Moses ang pagdaing na “tinutukso ang Diyos.” Ang mga anak ng Israel ay nasa Rephidim at doon ay walang tubig na mainom. Ang kawalan ng pananalig at pagdududa ay kumalat sa buong kampo! Nalimutan na ng mga tao ang mga nakalipas na pagkakaligtas mula sa pagdurusa at nagsimula na namang magduda na ang Diyos ay kasama nila. Tumangis sila, “Yahweh, bakit dinala mo kami palabas ng Egipto? Bakit hindi mo na lamang kami hinayaang mamatay doon sa halip na dalhin sa lugar na ito para patayin?”

Handa na silang pamatuhin si Moses. Sa habag, binigyan sila ng Diyos ng tubig mula sa bukal na nanggaling sa bato, ngunit ginawa ng Panginoon na tawagin nila itong Massah at Meribah—pagdaing at pagrereklamo. Ito ay isang lugar sa Israel na hindi maaring malimutan.

Nadama naming na may karapatan kaming dumaing at magreklamo sapagkat ang amimg partikular na dinaranas na kirot ay lubhang masakit, labis na paghihirap. May panahon na ako ay nagkasala dito sa panunukso sa Diyos, ngunit sa aking paulit-ulit na pagbabasa ng Exodo 17, isang nakasisindak na takot sa Panginoon ang bumalot sa aking kaluluwa—“Seryosong pinagtuunan ito ng Diyos.”

Iniligtas niya kami sa napakaraming pagkakataon sa mga nakalipas na panahon at napatunayan niya ang kanyang katapatan sa amin sa bawat pagkakataon. Ang tanong ay, kailan talaga kami tapat na magtititwala sa kanya? Kailan talaga kami lubos na magtitiwala sa kanyang mga pangako na pangangalagaan kami, iibigin kami, bilang isang Ama, isang tagakupkop? Kailangan namin ang Espiritu Santo para tulungan kami.

Nakikiusap ako sa inyo, huwag na kayong dumaing o magreklamo, sapagkat para doon sa mga matatag na pinanghahawakan ang pananampalataya, ang taong iyon ay pagpapalain. O Diyos tulungan mo ako na ilagay ko ito sa puso para sa mga darating pang mga pagsubok. Magagawa natin ang lahat sa pamamagitan ni Cristo na nagpapalakas sa atin.

Kung alam mo kung paano lahat ito magtatapos para sa kaluwalhatian ng Diyos, maari ka nang magpahinga sa kanyang mga Salita.

INIINGATAN NG DIYOS NA MAKAPANGYARIHAN

Kilala ng mga banal sa Lumang Tipan ang Diyos sa paraang tayo na mga banal ng Bagong Tipan ay halos walang nalalaman. Kilala nila siya bilang Diyos na Makapangyarihan! Sa mahigit na 200 ulit sa Lumang Tipan—mula kay Samuel hanggang Malakias—ang Diyos ay binanggit sa kanyang pangalan. Nabasa natin na si “David ay lalong naging dakila sapagkat kasama niya ang Diyos na makapangyarihan.” Ang dakilang titulong ito ay paulit-ulit na natagpuan sa Mga Awit:

• “Nasa atin ang Diyos na Makapangyarihan, ang Diyos ni Jacob na ating kanlungan” (46:7).
• “O Yahweh na Makapangyarihang Diyos, O Yahweh, mayroon pa kayang katulad kang lubos? Sa kapangyarihan ay tunay na puspos, kadakilaan mo'y sadyang lubus-lubos” (89:8).
• “Dinggin mo ang dalangin ko, O Yahweh, Makapangyarihang Diyos, O ikaw na Diyos ni Jacob, dinggin mo ang iyong lingkod.
• “Sino ba itong dakilang hari? Ang makapangyarihang si Yahweh, siya ang dakilang hari” (24:10).

Ang salitang Hebreo para sa “hukbo” ay baah. Ito ay nangangahulugan na “isang hukbo na nakahanda at nakaumang para sa labanan.” Mga kawal, mga kabayo, at mga karwahe na handang sumugod sa digmaan sa takdang panahon; isang hukbo na pinagsamasama at naghihintay lamang ng utos.

Sa isang pagkakataon, ang hukbo ng Asiria ay sumugod laban kay Haring Hesekias at Judah. Ang haring ito ay hindi natinag nang mapalibutan ng mabagsik na hukbo at sinabi niya sa mga tao ng Diyos, “Maging matapang kayo. Lakasan ninyo ang inyong loob. Huwag kayong matakot sa mga taga-Asiria. Mas malakas ang kapangyarihang nasa panig natin kaysa nasa panig nila. 8 Nasa tao ang kanyang lakas samantalang nasa panig natin ang ating Diyos na si Yahweh. Tutulungan niya tayo at ipaglalaban." Sa sinabing ito ni Haring Ezequias, nabuhayan ng loob ang mga tao” (2 Cronica 32:7-8).

Ang mga banal ng Lumang Tipan ay namahinga sa kanilang pangitain nang makapangyarihang Diyos na ang buong kapangyarihan, hukbong hindi nakikita ay tinipon para sa kanilang proteksyon. Ipinagmalaki ni David, “Ang kasama'y libu-libong matitibay na sasakyan, galing Sinai, si Yahweh ay darating sa dakong banal” (Mga Awit 68:17). Ayon sa mang-aawit, sila ay sumapi para sa amin: “Si Yahweh ang ating Tagapag-ingat” (121:5).

Hindi natin iniingatan ang ating mga sarili laban sa mga masasama sa pamamagitan ng ating mga sariling kapangyarihan; hindi tayo nakikipaglaban kay Satanas sa pamamagitan ng ating sariling lakas. Ang Diyos na makapangyarihan ang mag-iingat para sa atin. Pakinggan ang ipinapahayag ng Bibliya: “Mula sa kalangitan, itong Panginoon, sa malalim na tubig, ako'y iniahon. 17 Iniligtas ako sa kapangyarihan ng mga kaaway na di ko kayang labanan”(Mga Awit 16-17).

Sa aklat ni Judas, tayo ay pinangakuan. “Sa kanya na makakapag-ingat sa inyo upang hindi kayo magkasala, at makakapagharap sa inyo nang walang kapintasan at may malaking kagalakan sa kanyang kaluwalhatian” (Judas 24).

TINAWAG BAGO PA MAGSIMULA ANG PANAHON

Sinabi ng apostol Pablo ang tungkol sa Diyos, “Na nagligtas at tumawag sa atin upang tayo’y maging kanyang bayan. Ito’y ginawa niya sa pamamagitan ni Kristo-Hesus, hindi dahil sa ating mga gawa kundi ayon sa kanyang layunin at kagandahang-loob na inilaan sa atin bago pa magsimula ang panahon” (1 Timoteo 1:9).

Ang bawat tao na na “kay Kristo” ay tinawag ng Panginoon. At tayong lahat ay may pare-parehong kautusan: na making sa tinig ng Diyos, na ipahayag ang kanyang Salita, na huwag matakot sa tao at manalig sa Panginoon sa mukha ng bawat pagsubok na maaaring dumating.

Sa katunayan, ginawa ng Diyos ang pangakong ito sa propetang si Jeremias nang siya ay tinawag niya (tingnan ang Jeremias 1:1-10). Katulad ni Jeremias, hindi natin kailangang may mensaheng inihanda upang sabihin sa harap ng sanlibutan. Ipinangako niya na lalagyan niya ang ating mga labi kanyang mga Salita, sa tamang pagkakataon kapag ito’y kinailangan. Ngunit iyan ay mangyayari lamang kung tayo ay mananalig sa kanya.

Sinabi ni Pablo sa atin na marami ang hihiranging mga mangangaral, mga guro at mga apostol, at silang lahat ay magdurusa sa dahilang iyon. Ibinilang niya ang kanayang sarili kasama nila: “Ako’y ginawang apostol at guro upang ipahayag ang Mabuting Balitang ito, at iyan ang dahilan kaya ako nagdurusa ng ganito” (2 Timoteo 1:11-12).

Ipinakikita ng Kasulatan na si Pablo ay sinubok bilang mga naging ministro. Sinubukan siyang patayin ni Satanas sa maraming pagkakataon. Ang tinatawag na mga relihiyosong nakakarami at tinanggihan siya at tinuya. May pagkakataong maging ang mga nagtaguyod sa kanya ay iniwan siya at inabuso at pinabayaan.

Ngunit si Pablo ay hindi nalito sa harap ng mga tao. Hindi siya nanlumo o napahiya sa harapan ng sanlibutan. At hindi kailanman napagod si Pablo. Sa bawat pagkakataon, mayroong siyang pinagpalang mga salita na winika mula sa Diyos, sa pagkakataong kinailangan ito.

Ang katunayan ay, hindi kayang yanigin si Pablo. Hindi kailanman nawala ang pananalig niya sa Panginoon. Sa halip, pinatunayan niya, “Sapagkat lubos kong nakilala ang aking pinananaligan at natitiyak kong maiingatn niya hanggang sa huling araw ang ipinagkatiwala ko sa kanya” (2Timoteo 1:12). Sinasabi niya, “Naipangako ko ng lubusan ang aking buhay sa katapatan ng Panginoon. Mamatay o mabuhay, ako ay sa kanya.” At hinimok niya ang nakababatang si Timoteo na gawin ding batayan ang mga aral na itinuro sa kanya: “Manatili ka sa pananampalataya at sa pag-ibig na tinanggap natin sa pakikipag-isa kay Kristo-Hesus” (1:13).