PANALANGIN SA PANAHON NG KAGIPITAN

Sa mapanganib na panahon katulad nito, ang iglesya ba ay walang kapangyarihan upang may magawa? Tayo ba’y uupo na lamang at maghihintay sa pagbabalik ni Kristo? O tayo ba’y tinawag upang gumawa at kumilos ng marahas? Kapag sa lahat ng paligid natin ang sanlibutan ay nayayanig, sa puso ng mga kalalakihang sumuko sa takot, tayo ba’y tinawag upang kumuha ng espirituwal na sandata at makipaglaban sa kaaway?

Ang propetang si Joel ay nakita ang kahalintulad na araw na padating sa Israel, isang “makapal na kadiliman at kalungkutan.” Ayon kay Joel, ang araw ng kadiliman na padating sa Israel ay isang pangyayari na hindi pa nakita sa kanilang kasaysayan. Tumangis ang propeta, “Malapit na ang Araw ni Yahweh at magaganap ang pagkawasak na likha ng kanyang kamay. Kalagim-lagim ang araw na yaon” (Joel 1:15).

Ano ang ipinayo ni Joel sa Israel sa oras ng kadilimang yaon? “Gayunman,” wika ni Yahweh, “mataimtim kayong magsisi at manumbalik sa akin, kayo’y mag-ayuno, manangis at magdalamhati. Magsisi kayo ng taos sa puso, hindi pakitang-tao lamang. Magbalik-loob kayo kay Yahweh na inyong Diyos. Siya’y may magandang-loob at puspos ng awa, magpahinuhod at tapat sa kanyang pangako; laging handang magpatawad at hindi magpaparusa. Maaring lingapin kayo ni Yahweh at bigyan ng masaganang ani. Kung magkagayon, mahahandugan natin siya ng haing butil at alak.”

Habang binabasa ko ang talatang ito, ako ay hinambalos ng dalawang salita: “Maging sa ngayon.” Habang binabalot ng kadiliman ang Israel, nakiusap ang Diyos sa kanyang mga tao: “Maging ngayon sa oras ng aking paghihiganti---nang ipinagtulakan ako palabas ng lipunan, nang wala nang kahabagan, nang tinuya ng sangkatauhan ang aking mga babala, nang binalot ng takot at kalungkutan ang lupa---maging sa ngayon, hinihikayat ko kayong manumbalik sa akin. Matagal bago ako magalit, kilala ako na pinipigilan ko ang aking mga paghuhusga sa isang panahon, katulad na ginawa ko kay Josias. Ang mga tao ko ay maaring manalangin at hilingin ang aking kahabagan. Ngunit ang sanlibutan ay hindi magsisisi kung sasabihin mong walang kahabagan.”

Nakikita mo ba ang mensahe ng Diyos sa atin sa mga ito? Bilang kanyang mga tao, maari tayong makiusap sa panalangin at pakikinggan niya tayo. Maari tayong humiling sa kanya at alam natin na tutugunin niya ang matapat, mabisa, taimtim na panalangin ng kanyang mga banal.

TAKOT AT SINDAK

Ang mga propeta ay nagbabala sa atin na kapag nakita natin ang Diyos na niyayanig ang mga bansa, at mapanganib na panahon ay mangyari sa atin, ang ating kalikasang tao ay masisindak ng matindi. Itinanong ni Ezekiel, “Tingnan ko lang kung matatagalan ninyo ang gagawin ko sa inyo. Akong si Yahweh ang may sabi nito at ito’y gagawin ko” (Exekiel 22:14).

Nang ang Diyos ay nagbabala kay Noe sa padating na paghatol at sinabi sa kanya na magbuo ng arko, si Noe ay “nayanig sa takot” (Hebreo 11:7). Maging ang walang-takot at matapang na si David ay nagsabi na, “dahil sa ‘yo ang damdam ko’y para akong natatakot, sa hatol mong igagawad, natatakot akong lubos” (Awit 199:120). At nang ang propetang si Habacuc ay nakita ang mapamuksang araw na padating, tumangis siya, “narinig ko ito at ang aking buong katawan ay nanginig, nangatal ang mga labi ko, nanghina ang aking mga buto, at naging mabuway ang aking paghakbang. Mapayapa kong hihintayin ang takdang panahon ang pagpaparusa ng Diyos sa umapi sa akin” (Habacuc 3:16).

Mangyari na itala habang binabasa mo ang mga talatang ito: Ang takot na dumating sa mga maka-diyos na taong ito ay hidi takot sa laman, kundi isang mapitagang sindak sa Panginoon. Ang mga banal na ito ay hindi natatakot sa kaaway ng mga kaluluwa ngunit kinatatakutan nila ang makatuwirang hatol ng Diyos. At iyan ay sapagkat nauunawaan nila ang ang kasindak-sindak na kapangyarihan na nasa likod ng padating na kalamidad. Hindi nila kinatatakutan ang kalalabasan ng bagyo, kundi ang kabanalan ng Diyos!

Kahalintulad nito, bawat isa sa atin ay makadaranas ng nakagagaping takot sa padating na panahon ng pamumuksa at kapahamakan. Ngunit ang ating takot ay dapat na manggaling sa banal na pamitagan para sa Panginoon, at hindi kailanman mula sa maka-lamang pagkabagabag tungkol sa ating kapalaran. Kinamumuhian ng Diyos ang lahat na makasalanang takot sa atin, ang takot na mawala ang mga materyal na bagay, kayamanan, ang ating pamantayang pamumuhay.

Sa buong sanlibutan, ang mga tao ay puno ng ganitong takot, habang nakikita nila ang ekonomiya ng kanilang mga bansa ay unti-unting humihina. Natatakot sila sa pagbaha ng pagbagsak na ekonomiya ay walisin ang lahat na kanilang pinaghirapan sa buong buhay nila. Ganito ang tangis ng mga di-mananampalataya na walang pag-asa. Hindi ito ang dapat na tangis ng mga maka-diyos. Sa katunayan, kung ikaw ay anak ng Diyos, ang iyong makalangit na Ama ay hindi makakayanan ang kawalan ng pananalig mula sa iyo. Nagbabala si Isaias: “…Bakit ka matatakot sa kapwa mo tao? Mamamatay rin silang tulad ng damo. Bakit mo nilimot itong si Yahweh na lumikha sa iyo?...Bakit sa maghapo’y palagi kang takot sa nang-aalipin, dahil ba sila ay galit sa iyo…” (Isaias 51:12-13). “Ang makapangyarihang si Yahweh ang dapat ninyong igalang, siya ang inyong katatakutan” (8:13).

Hayaang ninyong ang Diyos ang inyong katatakutan at kasisindakan. Ang ganoong uri ng takot ay nangunguna patungo hindi sa kamatayan kundi sa buhay!

SA SANDALI NG PANGANGAILANGAN

Isa-alang-alang ang isa sa pinaka makapangyarihang pangako sa lahat ng Salita ng Diyos.

Ang Diyos ang lakas natin at kanlungan, at handang saklolo kung may kaguluhan; di dapat matakot, mundo’y mayanig man, kahit na sa dagat ang bundok mabuwal; kahit na magngalit yaong karagatan, at ang burol mayanig, magimbal. May ilog ng galak sa bayan ng Diyos, sa banal na templo’y ligaya ang dulot. Ang tahanang-lunsod ay di-masisira; ito ang tahanan ng Diyos na Dakila, mula sa umaga ay kanyang alaga. Nangingilabot din bansa at kaharian, sa tinig ng Diyos lupa ay napaparam Nasa atin ang Diyos Makapangyarihan, ang Diyos ni Jacob na ating kanlungan…. Maging pagbabaka ay napatitigil” (Awit 46:1-7, 9).

Isang kataka-takang salita. Nabasa ko ang talatang ito ng paulit-ulit, napakaraming beses na, at patuloy pa rin akong dinadaig nito. Ang Salita ng Diyos dito ay lubos na makapangyarihan, di-matitinag, sinasabi niya sa atin, “Hindi mo na kailangang matakot kailanman, Hindi mahalaga kung ang sanlibutan ay nagkakagulo. Ang daigdig ay maaring lindulin, ang karagatan ay maaring dumaluyong, ang mga bundok ay gumuho sa karagatan. Ang mga bagay ay maaring ganap na nagkakagulo, pangkalahatang kaguluhan sa lahat ng paligid mo.

“Ngunit dahil sa aking Salita, magkakaroon ka ng kapahingahan katulad ng ilog. Habang ang lahat ng bansa ay nagngangalit, makapangyarihang singaw ng kagalakan ay dadaloy sa aking mga tao. Pupunuin nito ng kagalakan ang kanilang mga puso.”

Sa kasalukuyan, ang sanlibutan ay nasa panahon ng katatakutan. Ang mga bansa ay nanginginig sa takot na dala ng paninindak, alam na walang rehiyon ang di-tinatablan ng mga pananakot. Pansariling kaguluhan at kagipitan ay dumarami. Gayunman, sa gitna ng lahat ng ito, ang Awit 46 ay umaalingawngaw sa mga tao ng Diyos sa sanlibutan: “Ako’y nasa kalagitnaan ninyo. Kasama ninyo ako sa lahat ng ito. Ang mga tao ko ay hindi mapupuksa o mauuga. Ako ang palagiang tulong sa aking iglesya.”

Alam ng Diyos na lahat tayo ay humaharap sa mga malalim na pangangailangan; lahat tayo ay humaharap sa kaguluhan, mga tukso, panahon ng kalituhan na nagdudulot ng pagyanig sa iyong kaluluwa. Ang kanyang mensahe sa atin sa Awit 46 ay patungkol sa ganitong kapanahunan. Sinasabi niya na kapag tayo ay dinaig ng takot, nalulumbay at puno ng kawalan-ng-pag-asa, tayo ay namumuhay na salungat sa kanyang patotoo sa ating mga buhay.

Mahalaga sa ating buhay na panghawakan natin ang sinasabi sa Awit na ito. Ang ating Diyos ay palaging nakahanda para sa atin sa lahat ng sandali, araw at gabi. Patuloy na siya ay nasa kanang kamay natin, handang makipag-usap at gumabay sa atin. At ginawa niya itong maari sa pamamagitan ng pagbibigay sa atin ng Banal na Espiritu na naninirahan sa atin. Mismong ang Bibliya ay nagsasabi sa atin na si Kristo ay nasa atin at tayo ay nasa kanya.