Miyerkules, Setyembre 16, 2009

MATUTUNANG MAGPATAWAD SA IBA

Para sa akin ito ang pinakamahirap na bahagi ng pagpapatawad. Bilang Kristiyano, madali nating ialok ang biyaya ng Panginoon sa sanlibutan, ngunit madalas baha-bahagi at paunti-unti natin itong ibinibigay sa sarili natin.

 

Isa-alang-alang si Haring David, na nakiapid at pagkatapos ay pinatay ang asawa nito para mapagtakpan ang kanyang kasalanan. Nang malantad ang kanyang kasalanan, si David ay nag-sisi at ipinadala ng Panginoon ang propetang si Natan para sabihin sa kanya, “Ang kasalanan mo’y pinatawad na.” gayunman, kahit alam niya na siya ay pinatawad na, nawala ang galak sa kanya. Nanalangin siya, “Sa galak at tuwa ako ay puspusin, at muling babalik ang galak sa akin…Ang galak na dulot ng ‘yong pagliligtas, ibalik at ako ay gawin mong tapat” (Awit 51:8,12)

 

Bakit lubhang nababagabag si David?  Ang lalaking ito ay naging matuwid sa harap ng Panginoon, at nagkaroon siya ng katahimikan sa pamamagitan ng kapatawaran na ipinangako ng Diyos. Gayunman, ang iyong kasalanan ay maaring mabura na sa aklat ng Diyos ngunit hindi mula sa iyong budhi. Sinulat ni David ang Awit sapagkat nais niyang tigilan na siyang sisihin ng kanyang budhi sa kanyang mga naging kasalanan. At hindi mapatawad ni  David ang sarili niya. Ngayon pinagtitiisan niya ang kaparusahan na nakahawak sa kapatawaran na inaasahan niya—at iyan ay kawalan ng kagalakan. Ang kagalakan ng Panginoon ay dumadating sa atin bilang bunga ng kanyang kapatawaran.    

 

Ako ay masidhing natamaan ng talambuhay ni Hudson Taylor. Si Taylor ay isang pinaka-epektibong misyonaryo sa kasaysayan, makadiyos na tao sa pananalangin na nagtatag ng iglesya sa lahat ng dako sa malawak na loob ng Tsina. Gayunman nangangaral siya sa maraming taon na walang kagalakan. Siya ay bagsak sa kanyang mga paghihirap, nagdurusa sa lihim na pananabik at isiping walang paniniwala.

 

Noong 1869, naranasan ni Taylor ang isang lubusang pagbabago. Nakita niya na si Kristo lamang ang lahat na kailangan niya, gayunman wala sa isa mang luha niya o pagsisisi ang makapag-aalis ng mga biyaya sa kanya. Natuklasan ni Taylor na  isa lamang ang paraan para sa kapunuan ni Kristo: sa pamamagitan ng pananalig. Bawat pangako na ginawa ng Diyos para sa tao ay nangangilangan ng pananalig. Kaya’t yari na ang loob ni Taylor na pukawin ang kanyang pananalig, ngunit  maging ang pagsisikap na iyan ay nauwi sa wala. Sa huli, sa pinakamadilim na sandali para sa kanya, ang Banal na Espiritu ay nagbigay ng pahayag sa kanya: ang pananalig ay hindi dumadating sa pamamagitan ng pagsusumikap, kundi sa pagsandal sa pangako ng Diyos. Iyan ang lihim sa pagkatok sa lahat ng pagpapala ni Kristo.

 

Napatawad ni Taylor ang sarili niya para sa mga kasalanang sinabi ni Kristo na itinapon na sa dagat. At dahil namahinga na siya sa mga pangako ni Kristo, nagawa niyang maging isang galak na tagapaglingkod, patuloy na ibinibigay ang lahat ng kanyang kabigatan sa Panginoon. 

Martes, Setyembre 15, 2009

MGA BINHI NG PANIBUGHO AT INGGIT

Lahat tayo ay may binhi ng panibugho at inggit sa atin. Ang tanong ay, sino sa atin ang aamin dito?

 

Isang Puritanong guro na nagngangalang Tomas Manton ay nagsabi ng tungkol sa makataong hilig sa panibugho at inggit: “Tayo ay ipinanganak na may maka Adan na kasalanan. Iniinom natin ito na kasama ng gatas ng ating ina. Ito ay malalim na bahagi natin.

 

Ang ganitong uri ng binhi ang pumipigil sa atin upang magbunyi sa mga biyaya at nagampanang gawain sa ministeryo o trabaho. Ang bunga nito ay ang maglagay ng malaking harang sa pag-itan natin at ng ating mga kapatiran: “Ang galit ay mabagsik, ang poot ay mabangis, ngunit ang panibugho’y may ibayong lupit” (Kawikaan 27:4).

 

Idinagdag ni Santiago dito, “ Ngunit kung ang naghahari sa inyong puso ay inggit at makasariling hangarin, huwag ninyo iyang ipagmalaki at huwag ninyong pabulaanan ang katotohanan” (Santiago 3:14).

 

Sa pangkaraniwang katawagan, ang kasalanang  ito ng panibugho at inggit ay isang mapait na lason. Kapag pinaghawakan natin ito, hindi lamang tayo mawawalan ng espirituwal na kapangyarihan kundi mabubuksan tayo sa maladimonyong gawain.

 

Si Haring Saul ay nabigay ng malinaw na halimbawa nito sa kabuuan ng Kasulatan. Sa 1 Samuel 18, nakita natin si David na nagbalik mula sa isang pakikipaghamok na kung saan ay napatay niya ang mga Pilistino. Habang sila ni Haring Saul ay patungo sa Herusalem, ang mga kababaihan ng Israel ay nagdiwang sa tagumpay ni David, nagsayawan at nagkantahan, “Napatay ni Saul ang isang libo, at si David ay sampung libo.”

 

Si Saul ay nasaktan sa masayang pagdiriwang na ito, naisaloob niya , “Kung sinasabi nilang sampu-sampung libo ang pinatay ni David at ako’y libu-libo lang, kulang na lamang ay siya ang kilalanin nilang hari” (1 Samuel 18:8).

 

Kaagad-agad, si Saul ay nilamon ng espitiu ng panibugho at inggit. Sa sumunod na berso, nabasa natin ang nakamamatay na bunga nito sa kanya: “At mula noon naging mainit na ang mata niya kay David” (18:9). Nakalulungkot, mula dito, “Lalo siyang nasindak kay David at lalo niya itong kinamuhian” (18:29).

 

Si Saul ay lubusang nalinlang ng kanyang panibugho. Hindi niya magawang magpakumbaba sa harapan ng Panginoon sa pag-sisisi. Kung nakita niya agad ang kanyang makasariling inggit at nabunot mula sa puso niya, maaring pinarangalan siya ng Diyos sa kanyang piniling lingkod. Ngunit hindi kaya ni Saul na maupo sa pinakaabang upuan. Sa halip, siya ay nadala sa  pinakamataas ng kanyang espiritu ng panibugho. Ang kung ano ang nangyari sa sumunod na oras ay pinuno tayong lahat ng banal na pagkatakot: “… At si Saul ay natakot kay David pagkat nadama niyang hindi na siya kundi ito na ang pinapatnubayan ni Yahweh” (18:10-12).

Lunes, Setyembre 14, 2009

MAGPAUMANHINAN SA BAWAT-ISA

“Magpaumanhinan kayo at magpatawaran kung may hinanakit kayo sa isa’t isa. Pinatawad kayo ng Panginoon kaya’t magpatawad din kayo” (Colosas 3:13, italika).

 

Pagpapaumanhin at pagpapatawad ay magkaibang usapan. Pagpapaumanhin ay nangangahulugan na pagpigil sa lahat ng balak at pag-iisip ng paghihiganti. Sinasabi nito na, sa ibang salita, “Huwag mong ilagay ang mga bagay sa iyong mga kamay. Sa halip, pagtiisan mo ang kirot. Bitiwan mo ang mga bagay na ito at iwanan.”

 

Gayunman, ang pagpapaumanhin ay hindi isang paglalarawang-isip lamang ng Bagong Tipan. Sinasabi sa atin ng Kawikaan, “Huwag mong sasabihin, gagawin ko sa kanya ang ginawa niya sa akin para ako makaganti” (kawikaan 24:29). Binigyan tayo ng mahalagang halimbawa sa pagpapaalala sa buhay ni David. Siya ay nasa mapaghiganting galit sa isang masamang lalaki na nagngangalang Nabal sapagkat tinanggihan siya ni Nabal noong nangangailangan siya ng tulong. Sumumpa si David ng paghihiganti ngunit sinunod niya ang payo ng Diyos, “Huwag mong ipaghiganti ang iyong sarili… hayaan mong ang Panginoon ang gumati para sa iyo.” Ang kalagayang iyon ay nalutas sa tamang sandali at pinuri ni David ang Diyos sa kanyang pakikialam. (Tingnan 1 Samuel 25 ang kabuuan ng salaysay).

 

Si David ay may isa pang pagkakataon para sa isa pang paghihignti nang makita niya ang humahabol sa kanya, si Saul, habang natutulog sa yungib,  na kung saan ay siya ring pinagtataguan niya. Hinikayat siya ng kanyang mga tauhan, “ito ay ibinigay ng Diyos. Ibinigay niya sa iyo si Saul. Patayin mo na siya, at ipaghiganti ang iyong sarili.” Ngunit nagpaumanhin si David, sa halip pumutol ng isang bahagi ng damit ni Saul, para maari niyang patunayan na maari niya siyang napatay. Ang ganitong pagkilos ay ang paglalagay sa ating kaaway sa kahihiyan, at iyon nga ang nangyari ng ipakita ni David ang kapirasong damit  kay Saul. Sinabi pa ni Saul,”Higit kang mabuti kaysa sa akin. Sinuklian mo ng mabuti ang masamang ginagawa ko sa iyo” (1 Samuel 24:17).

 

Ngayon tayo dumating sa pagpapatawad, na nakapligid sa dalawang iba pang utos: (1) Ibigin ang iyong kaaway at (2) Ipanalangin sila. “Ngunit ito naman ang sabi ko: ibigin ninyo ang inyong mga kaaway, at idalangin ninyo ang mga umuusig sa inyo” (Mateo 5:44). 

 

Isang matandang matalinong mangangaral ay nagsabi, “Kapag naidalangin mo ang iyong mga kaaway, magagawa mo ang iba pa.” Natuklasan ko na ito ay totoo at nangyari sa aking buhay.

 

Hindi sinabi ni Hesus na ang magpatawad ay madaling gawin. Nang ipinag-utos niya “Ibigin ang iyong mga kaaway,” ang salitang “pag-ibig” sa Griyego ay hindi nangangahulugan ng “pagkagiliw” kundi  “marapat ng pag-unawa.” Sa madaling sabi, ang magpatawad sa iba ay hindi para pukawin ang makasariling damdamin, kundi ang gumawa ng isang marapat na pagpapasiya na alisin ang poot sa ating mga puso.