ANG MGA PAGPAPALA NG KABUTIHAN AT KAGANDAHANG-LOOB

Inaalis ng Espiritu Santo ang lahat ng takot mula sa atin --- takot sa pagbagsak, ang mapalayo mula sa Diyos, ang mawala ang presensiya ng Espiritu Santo --- sa pamamagitan ng pagtatanim sa atin ng kaniyang kagalakan. Kailangang magpatuloy tayong nagbubunyi, katulad ng ginawa ni David, sapagkat tiniyak ng Diyos sa atin na tayo ay mananaig.

 

Gayunman kaunti lamang na mga Kristiyano ang mayroong ganitong kagalakan at kasiyahan. Marami ay hindi alam ang kapahingahan ng espiritu o ang kapayapaan ng presensiya ni Cristo. Naglalakad sila sa paligid natin na para bang nagdadalamhati, isinasalarawan ang sarili nila na nasa daliri ng poot ng Diyos sa halip na nasa ilalim ng kaniyang mapag-ingat na mga pakpak. Hinahanap nila siya bilang mabagsik na katiwala, laging handang hagupitin sila ng latigo sa likod. Kaya’t sila’y hindi masayang namumuhay, na walang pag-asa, higit pa sa patay kaysa sa buhay.

 

Ngunit sa mga mata ng Diyos, ang ating suliranin ay hindi ang kasalanan; ito ay ang tiwala. Nilutas na ni Jesus ang ating mga suliranin sa kasalanan sa kalbaryo. Hindi siya madalas na naghahayag sa atin, “Sa sandaling ito lumampas ka sa guhit.” Hindi, hindi kailanman! Ang kaniyang loobin sa atin ay ang kabaligtaran. Ang kaniyang Espiritu ay patuloy na inaamo tayo, nagpapaalala sa atin ng mapagmahal na kagandahang-loob ng Ama maging sa gitna ng ating mga kabiguan.

 

Kapag tayo ay napatuon sa ating kasalanan, nawawala tayo sa paningin ng mga bagay na higit na ninaais ng Diyos: “Ngunit kung walang pananampalataya, walang sinumang tunay na makakapagbigay-lugod sa kaniya. Sapagkat ang lumalapit sa Diyos ay dapat sumampalatayang may Diyos at dapat siyang sumampalatayang siya ang nagbibigay gantimpala sa mga masikap na humahanap sa kaniya” (Hebreo 11:6).

 

Ito ang kaisipan na matagal nang kinasasabikan ng Amang nasa langit na para sa atin para sa kanya. Alam niya kung kailan tayo magsisisi sa ibabaw ng ating mga kabiguan at mga kasalanan. Alam niya kung kailan darating ang ating pagsisisi. Ngunit hindi niya mahintay ang takdang panahon. Kaya’t nangunguna siyang, nagsasabi, “Nais kong tiyakin sa aking anak na hindi siya huhusgahan, sapagkat pinatawad ko na siya sa pamamagitan ng paglilinis ng dugo ng aking Anak.”

ANG MAPAGPALANG PAG-IBIG NG PANGINOON

 “Dinalaw mo siya na ang iyong taglay ay gintong korona, iyong pinagpala’t pinutungan siya” (Awit 21:3). Sa unang tingin, ang talatang ito ni David ay medyo palaisipan. Ang salitang “pigilin” ay may kinalaman sa paghadlang, hindi ng pagpapala. Ang makabagong pagsasalin nito dito ay, “Pinigilan ng Panginoon si David ng may kasamang pagpapala ng kabutihan.”

 

Gayunman ang makabibliyang salita para sa “pigilin” ay naglalarawan ng isang may kabuuang kakaibang kahulugan. Ito ay nangangahulugan na “asahan, manguna, makini-kinita at punuan muna, bayaran ang utang bago pa dumating ang taning ng pagbabayad nito.” Higit pa doon. Sa lahat halos ng pagkakataon, ito ay nagapapahiwatig ng may kinalaman sa kagalakan.

 

Binigyan tayo ni Isaias ng isang sulyap sa uring ito ng kagalakan. Nanggaling ito mula sa Diyos na umaasa at pinupunan ng una sa panahon. “Ang dalangin nila kahit di pa tapos ay aking diringgin, ibibigay ko na yaong hinihiling” (Isaias 65:24).

 

Ang talatang ito ay nagbigay sa atin ng di-kapani-paniwalang larawan ng pag-ibig ng Panginoon para sa atin. May katunayan, siya ay lubos na balisa para pagpalain tayo, sadyang handa para gampanan ang kaniyang mapagmahal na kabutihan sa ating mga buhay, na hindi na niya mahintay na sabihin pa sa kaniya ang mga pangangailangan natin. Kaya’t siya’y lumundag papasok at ginampanan ang pagkilos ng kahabagan, grasya at pag-ibig para sa atin.

 

Ito ang sinasabi ni David sa Awit 21, may kakaniyahan: “Panginoon, ibinuhos mo ang iyong pagpapala at mapagmahal na kabutihan sa akin bago ko pa man ito hiniling. At inialok mo ang higit pa sa maaring maisip kong hilingin.”

 

Tinutukoy ni David ang ilang nakasisindak na gawain na ginampanan ng Diyos para sa kaniya sa espirituwal na kaharian. Ito ay isang bagay na nagbigay kay David ng tagumpay laban sa kaniyang mga kaaway, mga kasagutan sa panalangin, nangingibabaw na kapangyarihan at di masambit na kagalakan. At ginawa lahat ito ng Diyos bago pa man makapanalangin si David, para maibsan ang kaniyang puso o ihain ang kaniyang mga kahilingan. At nang sa huli ay ibinuhos ni David ang kaniyang puso, natuklasan niya na napaghandaan na ng Diyos ang paggapi sa kaniyang mga kaaway. Natiyak na ang tagumpay ni David bago pa man siya nagtungo sa labanan.

 

Pinanghawakan ni David ang mga pangakong yaon. At ang una niyang ginawa ay ang alisin ang kaniyang tingin sa kaniyang padating na kaaway. Ngayon hindi na siya tumatangis tungkol sa pagiging nasa kaguluhan, sinusubok na unawain kung bakit dumating ang paghihirap. Sa halip, nagpainit siya sa pahayag ng mapagmahal na kabutihan ng Diyos: “Nang nasa panganib, ako’y tinulungan, iniligtas ako pagkat kinalugdan!” (Awit 18:19).  

 

Ito ang layunin ng Diyos para sa bawat isang anak niya kapag dumating ang kaaway sa atin na katulad ng baha. “Pinipigilan” tayo ng Panginoon sa pamamagitan ng kaniyang pag-ibig. Sa ibang salita, sinasabi niya sa atin, “maaring nasugatan ka, ngunit iyan ay walang halaga. Ginawa na kitang tagumpay.”

ANG MATAGUMPAY NA IGLESYA

Mayroong matagumpay na iglesya na lumalago maging sa ngayon, galing sa mga mabibigat na pagsubok ng pananampalataya.

 

Itong mga nasa huling-araw na iglesya ay nanggagaling sa mga nag-aapoy na mga pugon at mahabang panahon ng pagdurusa. Kaya, itanong mo, ano ang binabalak na gawin ng Diyos?

 

Ang nakikita kong nangyayari ay ang Espiritu Santo na kumikilos dinadala ang mga tao patungo sa ganap na kabiguan. Pinangungunahan niya sila sa isang pagpapahayag ng kahinaan sa kanilang mga sariling laman, upang maipakita ang sarili niya na malakas. Nakikita ko na dinadala niya ang kaniyang mga tao sa katapusan ng kanilang mga sarili, dinudurog ang kanilang mga nagmamatigas na kalooban, hanggang ang kanilang isipan ay naging, “Sundin ang kalooban niya.” Nakikita kong pinangungunahan niya ang kaniyang mga minamahal sa isang lugar ng pagsubok na lubos na mabigat na himala lamang ang makapagliligtas sa kanila. At sa pamamagitan ng lahat ng ito, sila ay nagiging ganap  na umaasa sa Panginoon para sa lahat ng bagay.

 

Ito ba’y naglalarawan ng iyong kalagayan? Marahil ikaw ay maraming taon nang naglalakad kasama si Jesus, at hindi ka pa naharap sa isang pagsubok na katulad ng nasa iyong harapan ngayon. Ang mga bagay ay dumarating sa iyo na mukhang nakagagapi, mga bagay na Diyos lamang ang may kakayahang umayos nito. At naisip mo na siya lamang ang makapagliligtas sa iyo.

 

Sa mga sandaling ito, ang mga Muslim ay naghahanda para sa isang kahuli-hulihang banal na pakikipagdigmaan, “para sakupin ang sanlibutan” para kay Allah. Ang mga kampo ng pagsasanay ng mga Muslim ay dumarami sa buong sanlibutan na may mensahe ng poot, naglalarawan ng walang habag na pagpugot ng ulo.

 

Gayunman, ang Panginoon ay mayroon ding mga tao na nagsasanay, mga tao na gagamitin niya para harapin ang poot ng sanlibutang ito. Paano niya magagawa ito? Sinasanay niya ang mga ito at binibigyan ng gamit  para sa kaniyang mapagmahal na kabutihan at kapayapaan. Ang ating Diyos ay Diyos ng pag-ibig, at hindi siya gagamit ng mga bomba, mga baril o mga pulutong na nagpapakamatay, kundi na mga nananaig na mga tao na walang takot na nasa Panginoon na may magiliw na kahabagan.

 

Sa buong sanlibutan, ang mga tao ng Diyos ay dumaranas ng pagdurusa, kapighatian at pagpapahirap ng higit pa sa buong buhay nila. At sa mga ito nakasisiguro ako: mayroon isang banal, walang hanggang layunin na nasa masidhi sa mga espirituwal at pisikal na pakikipaglaban na ngayon ay pinagtitiisan sa tunay na katawan ni Cristo. “Siya ay mabuti at kahit kanino’y hindi nagtatangi; sa kanyang nilikha, ang pagtingin niya ay mamamalagi” (Awit 145: 9).