Kailangan kong mapanatili ang buhay na mapanalangin para mapangibabawan ang espirituwal na pagkatuyo. Bakit wala sa atin ang nananalangin sa paraang nararapat? Alam natin na ang ating mga dalahin ay maiaangat kapag tayo ay kasama niya. Ang tinig ng Espiritu Santo ay patuloy na nananawagan sa atin na manalangin, “Halika!”
Lumapit ka sa tubig na magbibigay kasiyahan una sa pagka-uhaw ng espiritu. Lumapit ka sa Ama, na nahahabag sa kanyang mga anak. Lumapit ka sa Panginoon ng buhay, na nangangako na magpatawad sa bawat kasalanan na nagawa. Lumapit ka sa Kanya na tumatanggi na kondenahin ka o pabayaan ka o magtago sa iyo.
Maaring subukin natin na magtago sa Diyos sa dahilan ng pagkakasala at pagkondena ngunit hindi siya magtatago sa atin. Lumapit ka sa kanyang trono ng grasya, maging ikaw ay nagkasala man o nabigo. Agad niyang pinatatawad yaong mga nagsisisi na may makadiyos na pighati. Hindi mo kailangang gumugol ng oras at mga araw sa pagsisisi o paghirapan ang iyong pagbabalik patungo sa kanyang mabubuting grasya. Lumapit sa Ama, lumuhod, buksan ang puso, idaing ang iyong paghihirap at kirot. Sabihin mo sa kanya ang iyong kalungkutan, pakiramdam ng pagkakabukod, takot at mga kabiguan.
Sinubukan natin ang lahat maliban sa pananalanagin. Nagbabasa tayo ng aklat, naghahanap ng mga pormula at mga pamamaraan. Lumalapit tayo sa mga kaibigan, mga ministro, at mga tagapayo, naghahanap kahit saan para sa salita na magbibgay aliw o payo. Naghahanap tayo ng mamamagitan at kinalimutan ang isang Tagapamagitan na may kasagutan sa lahat ng bagay.
Walang makapag-aalis ng pagkatuyo at kahungkagan ng mabilisan ng higit pa sa isang oras o dalawa na kasama ang Diyos. Walang makapapalit sa pananalangin sa Ama doon sa nabubukod na lihim na silid. Iyan ang kasagutan sa lahat ng pagkatuyot.
“Aking ibubuhos ang saganang tubig sa tuyong lupain, sa uhaw na lupa ay maraming batis ang padadaluyin. Aking Espiritu’y ibubuhos ko sa ‘yong mga supling. At ang liping susunod sa iyo ay pagpapalain” (Isaias 44:3).
Biyernes, Pebrero 27, 2009
Huwebes, Pebrero 26, 2009
DUMARAAN SA PAGKATUYOT
Kahit na ako ay nangangaral sa libu-libo, may panahon na nadarama ko ang pagkatuyo, malayo mula sa mainit na presensiya ng Diyos. Kapag ako ay tuyo at hungkag, wala akong pakiramdam ng pagkagutom para magbasa ng Salita at maliit ang hangad na manalangin. Alam ko na ang pananampalataya ko ay buo at ang pag-ibig ko kay Jesus ay matatag, at wala akong pagnanais na tikman ang mga bagay ng sanlibutang ito. Ito ay ang hindi ko mahipo ang Diyos ng mga ilang araw, maging mga linggo.
Nakita mo na ba ang ibang Kristiyano na pinagpapala habang ikaw ay walang nararamdaman? Nagpapatotoo sila ng mga kasagutan sa kanilang mga dalangin at lumuluha sa kagalakan. Mukha silang naninirahan sa tuktok ng bundok na may maliligayang karanasan habang ikaw ay gumagayod lamang, iniibig si Jesus ngunit hindi pinag-aapoy ang sanlibutan.
Naniniwala ako na ang lahat na tunay na mananampalataya ay dumaranas ng tagtuyot sa ibat-ibang panahon sa kanilang mga buhay Kristiyano. Maging si Jesus ay nadama ang pagkakabukod ng siya’y dumaing ng malakas, “Ama, bakit mo ako pinabayaan?”
Kung wala ang pagkakalapit sa Diyos, hindi magkakaroon ng kapayapaan. Ang pagkatuyot ay mapipigilan lamang kung may hamog ng kanyang kaluwalhatian. Ang kawalan ng pag-asa ay mawawala lamang sa katunayan na ang Diyos ay sumasagot. Ang apoy ng Espiritu Santo ay kailangang pag-initin ang isipan, katawan at espiritu.
May panahon na nadarama kong ako ay hindi karapat-dapat, katulad na pinakamasamang uri ng makasalanan, ngunit kahit na ganoon, alam ko na hindi siya malayo. Kahit paano naririnig ko ang natatanging, maliit na tinig na tumatawag, “Halika, anak ko. Alam ko ang lahat ng nararanasan mo. Iniibig pa rin kita at hindi kita iiwan o pababayaan man. Haharapin natin itong magkasama sapagkat ako pa rin ang iyong Ama at ikaw pa rin ang aking anak.” Mayroong apoy sa akin na hindi mawawala at alam ko ilalabas niya ako sa pagkatuyot.
“Pagkat ito ang bayan na kanyang hinirang. Si Jacob na itinanging maging kanya lamang. Sila’y natagpuan niya sa ilang lupaing halos walang mabuhay na halaman. Sila’y kinandili at pinatnubayan nang buong tiyaga at pagmamahal” (Deutoronomo 32:9-10).
“Narito at masdan ang nagawa ko’y isang bagong bagay na hanggang sa ngayo’y di mo mamasdan. Ako’y magbubukas ng isang landasin sa gitna ng ilang, maging ang disyerto ay patutubigan. Ako’y igagalang niyong mga hayop na pawang mailap, gaya ng avestrus at ng asong-gubat; ang dahilan nito, sa disyerto ako’y nagpabukal ng saganang tubig para may mainom ang aking hinirang” (Isaias 43:19-20).
Nakita mo na ba ang ibang Kristiyano na pinagpapala habang ikaw ay walang nararamdaman? Nagpapatotoo sila ng mga kasagutan sa kanilang mga dalangin at lumuluha sa kagalakan. Mukha silang naninirahan sa tuktok ng bundok na may maliligayang karanasan habang ikaw ay gumagayod lamang, iniibig si Jesus ngunit hindi pinag-aapoy ang sanlibutan.
Naniniwala ako na ang lahat na tunay na mananampalataya ay dumaranas ng tagtuyot sa ibat-ibang panahon sa kanilang mga buhay Kristiyano. Maging si Jesus ay nadama ang pagkakabukod ng siya’y dumaing ng malakas, “Ama, bakit mo ako pinabayaan?”
Kung wala ang pagkakalapit sa Diyos, hindi magkakaroon ng kapayapaan. Ang pagkatuyot ay mapipigilan lamang kung may hamog ng kanyang kaluwalhatian. Ang kawalan ng pag-asa ay mawawala lamang sa katunayan na ang Diyos ay sumasagot. Ang apoy ng Espiritu Santo ay kailangang pag-initin ang isipan, katawan at espiritu.
May panahon na nadarama kong ako ay hindi karapat-dapat, katulad na pinakamasamang uri ng makasalanan, ngunit kahit na ganoon, alam ko na hindi siya malayo. Kahit paano naririnig ko ang natatanging, maliit na tinig na tumatawag, “Halika, anak ko. Alam ko ang lahat ng nararanasan mo. Iniibig pa rin kita at hindi kita iiwan o pababayaan man. Haharapin natin itong magkasama sapagkat ako pa rin ang iyong Ama at ikaw pa rin ang aking anak.” Mayroong apoy sa akin na hindi mawawala at alam ko ilalabas niya ako sa pagkatuyot.
“Pagkat ito ang bayan na kanyang hinirang. Si Jacob na itinanging maging kanya lamang. Sila’y natagpuan niya sa ilang lupaing halos walang mabuhay na halaman. Sila’y kinandili at pinatnubayan nang buong tiyaga at pagmamahal” (Deutoronomo 32:9-10).
“Narito at masdan ang nagawa ko’y isang bagong bagay na hanggang sa ngayo’y di mo mamasdan. Ako’y magbubukas ng isang landasin sa gitna ng ilang, maging ang disyerto ay patutubigan. Ako’y igagalang niyong mga hayop na pawang mailap, gaya ng avestrus at ng asong-gubat; ang dahilan nito, sa disyerto ako’y nagpabukal ng saganang tubig para may mainom ang aking hinirang” (Isaias 43:19-20).
Miyerkules, Pebrero 25, 2009
NADAMA MO BA SA MGA NAKARAAN NA IKAW AY SUSUKO NA?
Ilang mga ministro ay sumulat sa akin na nagpapahayag ng kanilang pag-aalala sa mga taga parokya na sumusuko na. “Mga mabubuting tapat na Kristiyano ay napangingibabawan ng panunumbat at pagkondena na nagbubunga ng kawalan ng pag-asa. Kapag hindi nila napatunayan ang inaasahan sa kanilang sarili, kapag nahulog sa pagkakasala, nagpasiya na sumuko na…”
Dumadaming bilang ng mga Kristiyano ay nasa punto na ng pagbagsak. Kaunting Kristiyano ay hindi mag-iisip na bigyang pansin ang isipin na huminto na sa kanilang pag-ibig kay Jesus, ngunit sa kawalan ng pag-asa iniisip nila na sumuko na.
Ilang mga ministro sa ngayon ay patuloy na nangangaral ng mga positibong bagay lamang. Na marinig silang nagsasabi sa kanila, na ang bawat Kristiyano ay nakatatanggap ng mga himala, na ang lahat ay tumatanggap ng madaliang sagot sa kanilang mga dalangin; ang bawat isa ay mabuti ang pakiramdam, namumuhay ng maayos, at ang buong sanlibutan ay maliwanag at mabulaklak. Gusto kong marinig ang ganoong uri ng pangangaral sapagkat hangad ko ang lahat ng ganoong mabuti at malusog na bagay para sa tao ng Diyos. Ngunit hindi ganoon ang nangyayari sa maraming bilang ng mga matatapat at sinserong Kristiyano.
Hindi kataka-taka na ang mga kabataan ay sumusuko sa pagkatalo. Hindi sila makapamuhay sa imahe, na nilikha ng relihiyon, na walang-alalahanin, mayaman, matagumpay, laging may paositibong pag-iisip na mga Kristiyano. Ang kanilang mga salita ay hindi ideal; namumuhay silang bigo ang puso, oras-oras na kagipitan, at pampamilyang mga suliranin.
Nagpahayag si Pablo tungkol sa kapighatian: “…mga kapighatian na dinanas namin…napakabigat ng aming dinanas, anupat nawalan na kami ng pag-asang mabuhay pa” (2 Corinto 1:8).
Ang positibong pag-iisip ay hindi makapag-aalis ng mga suliraning ito at “ikukumpisal” na ang mga suliraning ito ay hindi talaga nangyayari ay hindi makapagbabago sa isang bagay. Ano ang makalulutas? Mayroong dalawang ganap na nagdala sa akin ng dakilang kaaliwan at tulong.
- Iniibig ako ng Diyos. Siya ay mapagmahal na Ama na gusto lamang na maiangat tayo palabas sa ating mga kahinaan.
- Ang aking pananampalataya ang nakalulugod sa kanya ng labis. Nais niya na magtiwala ako sa kanya.
Dumadaming bilang ng mga Kristiyano ay nasa punto na ng pagbagsak. Kaunting Kristiyano ay hindi mag-iisip na bigyang pansin ang isipin na huminto na sa kanilang pag-ibig kay Jesus, ngunit sa kawalan ng pag-asa iniisip nila na sumuko na.
Ilang mga ministro sa ngayon ay patuloy na nangangaral ng mga positibong bagay lamang. Na marinig silang nagsasabi sa kanila, na ang bawat Kristiyano ay nakatatanggap ng mga himala, na ang lahat ay tumatanggap ng madaliang sagot sa kanilang mga dalangin; ang bawat isa ay mabuti ang pakiramdam, namumuhay ng maayos, at ang buong sanlibutan ay maliwanag at mabulaklak. Gusto kong marinig ang ganoong uri ng pangangaral sapagkat hangad ko ang lahat ng ganoong mabuti at malusog na bagay para sa tao ng Diyos. Ngunit hindi ganoon ang nangyayari sa maraming bilang ng mga matatapat at sinserong Kristiyano.
Hindi kataka-taka na ang mga kabataan ay sumusuko sa pagkatalo. Hindi sila makapamuhay sa imahe, na nilikha ng relihiyon, na walang-alalahanin, mayaman, matagumpay, laging may paositibong pag-iisip na mga Kristiyano. Ang kanilang mga salita ay hindi ideal; namumuhay silang bigo ang puso, oras-oras na kagipitan, at pampamilyang mga suliranin.
Nagpahayag si Pablo tungkol sa kapighatian: “…mga kapighatian na dinanas namin…napakabigat ng aming dinanas, anupat nawalan na kami ng pag-asang mabuhay pa” (2 Corinto 1:8).
Ang positibong pag-iisip ay hindi makapag-aalis ng mga suliraning ito at “ikukumpisal” na ang mga suliraning ito ay hindi talaga nangyayari ay hindi makapagbabago sa isang bagay. Ano ang makalulutas? Mayroong dalawang ganap na nagdala sa akin ng dakilang kaaliwan at tulong.
- Iniibig ako ng Diyos. Siya ay mapagmahal na Ama na gusto lamang na maiangat tayo palabas sa ating mga kahinaan.
- Ang aking pananampalataya ang nakalulugod sa kanya ng labis. Nais niya na magtiwala ako sa kanya.
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)