Hayaan ninyong ipahayag ko sa inyo kung paano dinadala ng Diyos ang mga tao sa kanyang tahanan, paano sila kinakausap, at paano sila iniligtas. Ginawa niya ito sa pamamagitan ng buhay. Ang Panginoon ay itinatag ang kanyang iglesya sa pamamagitan ng mga patotoo ng mga ilaw na nagniningning mula doon sa mga umiibig sa kanya. At nagawa niya ito hindi dahil sa ang mga lingkod niya ay ginamit ang tamang pamamaraan, kundi dahil ipinamuhay nila ang buhay.
Ang buhay ni Kristo ay nagbunga ng liwanag sa mga tahanan, sa kapaligiran, sa lugar ng mga gawaan nila. Paano nakakamit ang buhay na ito? Bumababa ito sa mga banal na namumuhay ng matuwid, malayo sa sisi, bilang halimbawa ng kahabagan ng Diyos. Ang mga lingkod na ito ay matapat na nakikitungo, di-mapag-imbot, at walang itinatagong kadiliman sa kanilang sarili. Namumuhay sila na ganap na matapat kay Hesus, at handang maglingkod sa iba sa lahat ng sandali.
Si Pablo ay nagpahayag sa mga lingkod na “Nalalaman mo ang kanyang kalooban at nakilala ang mabubuting bagay, sapagkat itinuro sa iyo ng Kautusan. Ang palagay mo’y tagaakay ka ng bulag, tanglaw ng nadirimlan” (Roma 2:18-19). Ang mga banal na iyon na inilarawan ni Pablo ay dapat papurihan.
Hayaan ninyong magbigay ako ng halimbawa ng ganoong ilaw. Kamakailan, isang mataas na pinuno ng isang kompanya sa Nuweba York ay tumawag sa aming iglesya. Tinanggap ni Pastor Neil ang tawag. Ang mataas na pinuno ay nagsabi kay Pastor Neil nang tungkol sa dalawang babae na kabilang sa aming iglesya na nagtatrabaho sa kanya. Sinabi niya na hindi sila katulad ng iba sa kanyang tanggapan. Ang dalawang babaeng ito ay palaging magalang, palaging nakangiti, matulungin sa iba, hindi naghihimutok o naninirang-puri. “Mayroong kakaiba sa kanila,” sinabi niya. “Nais kong makipagpulong sa inyo para malaman kung ano ang pinagkaiba.”
Ang mga babaeng ito ay mga makalangit na kandila, na inilagay ni Hesus sa gawaan nila. At ang ilaw na kanilang ipinakikita ay nagniningning sa kabuuan ng kanilang gawaan. Paano napasa-kanila ang buhay ni Kristo. Nakita ito ng kanilang amo bilang isang bagay na higit pa sa maaring ihandog ng sanlibutan.
Ang mataas na pinuno ay isang Hudyo. Sa palagay ba ninyo ay tutugon siya sa isang paanyaya ng pulong ng pagmumuling-buhay? Babasahin kaya niya ang munting pakete ng babasahin na ginawa ng iglesya? Hindi, maaring itinapon na niyang lahat ito sa “Bunton 13” at hindi na muling titingnan. Ang lalaking ito ay tumugon sa tunay na ilaw---isang ilaw na isinilang mula sa buhay
na nakatago kay Kristo, at ipinamumuhay araw-araw ng dalawang mapagkumbabang babaeng ito
Kailangan lamang nating dalhin ang ilaw sa ating komunidad dahil tayo ay puno ng buhay ni Kristo. Kailangan nating ipamuhay ang mensahe na dala-dala natin, kung ito ay ipangangaral natin ng may kapangyarihan. Tinutulungan tayo ng Diyos na maalala na ang ilaw ay magniningning sa pamamagitan ng maliliit na bagay ng buhay.
Biyernes, Agosto 29, 2008
Huwebes, Agosto 28, 2008
ANG ALIBUGHA AT ANG KANYANG AMA
Naniniwala ako na ang alibughang anak (tingnan ang Lucas 15) ay bumalik sa tahanan nila dahilan sa kasaysayan nila ng kanyang ama. Ang batang anak na ito ay kilala ang pagkatao ng kanyang ama, at hayagang natanggap niya ang dakilang pag-ibig mula sa kanya. Kung hindi, bakit pa siya babalik sa amang maaring galit at maghihiganti, na maaring bugbugin siya at pabayaran sa kanya ang bawat sentimong kanyang nilustay?
Natitiyak ng alibugha na kung babalik siya ay hindi siya kagagalitan at huhusgahan sa kanyang mga kasalanan. Maaring naisip niya, “Alam ko na mahal ako ng ama ko. Hindi niya ibabato ang kasalanan ko sa aking mukha. Muli niya akong tatanggapin.” Kapag mayroon kang ganyang kasaysayan, maaari kang bumalik palagi.
Masdan kung paano siya “inagapan” ng ama sa mga pagpapala ng kabutihan. Ang batang lalaki ay nagtangka na mag-alay ng taus-pusong pangungumpisal sa kanyang ama, sapagkat ito ay pinaghandaan niya habang pauwi. Gayunman nang makaharap niya ang kanyang ama, hindi na siya nagkaroon ng pagkakataon na lubusang magkumpisal. Pinigilan siya ng kanyang ama sapagkat patakbo siyang sinalubong at niyakap.
“Malayo pa’y natanawan na siya ng ama at ito’y labis na nahabag sa kanya, kaya’t patakbo siyang sinalubong, niyakap, at hinagkan” (Lucas 15:20). Ang kanyang ama ay lubos na maligaya sapagkat bumalik ang kanyang anak, pinaghahagkan siya at sinasabing, “Mahal na mahal kita, anak. Magbalik ka at muling magbago.”
Ginawa lahat ito ng ama bago pa man matapos ng anak ang pangungumpisal. Ang batang lalaki ay nagawang simulan ang kanyang pagsasalita. Ngunit ang kanyang ama ay hindi na siya pinayagan pang makatapos. Para sa kanya, ang kasalanan ng anak ay napatawad na. Ang tanging tugon ng ama ay mag-utos sa kanyang mga lingkod na: “Suutan siya ng pinakamahusay na damit at singsing. Maghanda ng pagkain at tayo ay magdiriwang. Lahat ay magalak, sapagkat ang anak ko’y bumalik na!”
Hindi paksa ang kasalanan sa kanyang ama. Ang tanging paksa sa isipan niya ay pag-ibig. Nais niyang malaman ng anak niya siya ay tinanggap bago pa man makabigkas ng pangungumpisal. At iyan ang punto na nais ng Diyos para sa ating lahat: “Ang kanyang pag-ibig ay pinakadakila higit pa sa ating mga kasalanan. “Hindi mo ba alam na binigyan ka niya ng pagkakataong magsisi at magbagong-buhay kaya napakabuti niya sa iyo?” (Roma 2:4).
Natitiyak ng alibugha na kung babalik siya ay hindi siya kagagalitan at huhusgahan sa kanyang mga kasalanan. Maaring naisip niya, “Alam ko na mahal ako ng ama ko. Hindi niya ibabato ang kasalanan ko sa aking mukha. Muli niya akong tatanggapin.” Kapag mayroon kang ganyang kasaysayan, maaari kang bumalik palagi.
Masdan kung paano siya “inagapan” ng ama sa mga pagpapala ng kabutihan. Ang batang lalaki ay nagtangka na mag-alay ng taus-pusong pangungumpisal sa kanyang ama, sapagkat ito ay pinaghandaan niya habang pauwi. Gayunman nang makaharap niya ang kanyang ama, hindi na siya nagkaroon ng pagkakataon na lubusang magkumpisal. Pinigilan siya ng kanyang ama sapagkat patakbo siyang sinalubong at niyakap.
“Malayo pa’y natanawan na siya ng ama at ito’y labis na nahabag sa kanya, kaya’t patakbo siyang sinalubong, niyakap, at hinagkan” (Lucas 15:20). Ang kanyang ama ay lubos na maligaya sapagkat bumalik ang kanyang anak, pinaghahagkan siya at sinasabing, “Mahal na mahal kita, anak. Magbalik ka at muling magbago.”
Ginawa lahat ito ng ama bago pa man matapos ng anak ang pangungumpisal. Ang batang lalaki ay nagawang simulan ang kanyang pagsasalita. Ngunit ang kanyang ama ay hindi na siya pinayagan pang makatapos. Para sa kanya, ang kasalanan ng anak ay napatawad na. Ang tanging tugon ng ama ay mag-utos sa kanyang mga lingkod na: “Suutan siya ng pinakamahusay na damit at singsing. Maghanda ng pagkain at tayo ay magdiriwang. Lahat ay magalak, sapagkat ang anak ko’y bumalik na!”
Hindi paksa ang kasalanan sa kanyang ama. Ang tanging paksa sa isipan niya ay pag-ibig. Nais niyang malaman ng anak niya siya ay tinanggap bago pa man makabigkas ng pangungumpisal. At iyan ang punto na nais ng Diyos para sa ating lahat: “Ang kanyang pag-ibig ay pinakadakila higit pa sa ating mga kasalanan. “Hindi mo ba alam na binigyan ka niya ng pagkakataong magsisi at magbagong-buhay kaya napakabuti niya sa iyo?” (Roma 2:4).
Miyerkules, Agosto 27, 2008
MAGTUNGO “SA ESPIRITU”
Maari kang magtungo “sa Espiritu” kahit saang bansa sa mundo. Maari mong hipuin ang mga hindi maabot na tao habang ikaw ay nakaluhod. Sa katunayan, ang iyong lihim na silid ay maaring maging himpilan mo para sa kilusan ng Espiritu ng Diyos para sa isang buong bansa.
Naisip ko ang halimbawa ni Abraham. Ipinanalangin niya ang walang diyos , makasalanang Sodoma. At tumugon si Yahweh, “Hindi ko ipinahamak ang lunsod dahil sa limampung matuwid” (Genesi 18:26).
Nang marinig ito ni Abraham, nagsimula siyang makipagkasundo kay Yahweh. Itinanong niya, “Kung wala pong limampu, at apatnapu’t lima lamang ang matuwid, wawasakin ba ninyo ang lunsod?” (18:28). Tinatanong ni Abraham, “Sa katapusa’y sinabi ni Abraham, ‘Ito na po lamang ang itatanong ko: Kung sampu lamang ang matuwid na naroon? Hindi ko pa rin wawasakin ang lunsod dahil sa sampung iyon,’ tugon ni Yahweh” (18:32).
Ang talatang ito ay nagsasabi sa atin ng isang bagay tungkol sa Panginoon. Payag siyang iligtas ang buong lipunan kung makatatagpo lamang siya ng pangkat ng matutuwid na mga tao sa loob nito. Ito ay naglalarawan ng mga tao na hinahanap ang kanyang mukha para sa kapakanan ng bansa.
Ang Diyos ay nagpakalayo pa sa paksang ito higit pa sa ginawa niya kay Abraham. Sa Ezekiel 22, Ang Diyos ay nagpahayag ng paghahanap ng isang mananampalatayang maninindigan: “Humahanap ako ng isang taong makapaglalagay ng pader upang ipagsanggalang ang lunsod sa araw na ibuhos ko ang aking poot, ngunit wala akong makita” (Ezekiel 22:30).
Sa panahon ng hula ni Ezekiel, ang Israel ay espirituwal na marumi. Ang mga propeta ay mga lapastangan, lumalabag kaliwa’t kanan sa batas ng Diyos. Ang mga tao ay api, galit sa lahat ng paligid nila, puno ng makalamang pagnanasa, ninanakawan ang bawat isa. Wala isa mang tao sa kanila ang tumangis sa Panginoon. Wala isa man ang tumayo sa pader upang mamagitan. Gayunman ililigtas sana ng Diyos ang buong bansa para lamang sa isang mamamagitan.
Kung hindi ka man pisikal na makapupunta sa mga bansa, maari kang maging bahagi ng mga tumatangkilik na samahan ng mga namamagitan. At tayo ay tutulong para doon sa mga taong nag-alay ng kanilang sarili upang magtungo sa mga bansang ito. Nang isinulat ni Pablo ang kanyang mga paglalakbay, binanggit niya hindi lamang si Timoteo at Tito bilang kanyang mga katulong, kundi pati na si Lydia at iba pang mga mahalagang kababaihan na tumulong sa kanya. Ang lahat ng mga ito ay mga matapat na lingkod na kung saan ang kanilang tulong ay nakatulong na hipuin ang bansa sa pamamagitan ng ebanghelyo.
Naisip ko ang halimbawa ni Abraham. Ipinanalangin niya ang walang diyos , makasalanang Sodoma. At tumugon si Yahweh, “Hindi ko ipinahamak ang lunsod dahil sa limampung matuwid” (Genesi 18:26).
Nang marinig ito ni Abraham, nagsimula siyang makipagkasundo kay Yahweh. Itinanong niya, “Kung wala pong limampu, at apatnapu’t lima lamang ang matuwid, wawasakin ba ninyo ang lunsod?” (18:28). Tinatanong ni Abraham, “Sa katapusa’y sinabi ni Abraham, ‘Ito na po lamang ang itatanong ko: Kung sampu lamang ang matuwid na naroon? Hindi ko pa rin wawasakin ang lunsod dahil sa sampung iyon,’ tugon ni Yahweh” (18:32).
Ang talatang ito ay nagsasabi sa atin ng isang bagay tungkol sa Panginoon. Payag siyang iligtas ang buong lipunan kung makatatagpo lamang siya ng pangkat ng matutuwid na mga tao sa loob nito. Ito ay naglalarawan ng mga tao na hinahanap ang kanyang mukha para sa kapakanan ng bansa.
Ang Diyos ay nagpakalayo pa sa paksang ito higit pa sa ginawa niya kay Abraham. Sa Ezekiel 22, Ang Diyos ay nagpahayag ng paghahanap ng isang mananampalatayang maninindigan: “Humahanap ako ng isang taong makapaglalagay ng pader upang ipagsanggalang ang lunsod sa araw na ibuhos ko ang aking poot, ngunit wala akong makita” (Ezekiel 22:30).
Sa panahon ng hula ni Ezekiel, ang Israel ay espirituwal na marumi. Ang mga propeta ay mga lapastangan, lumalabag kaliwa’t kanan sa batas ng Diyos. Ang mga tao ay api, galit sa lahat ng paligid nila, puno ng makalamang pagnanasa, ninanakawan ang bawat isa. Wala isa mang tao sa kanila ang tumangis sa Panginoon. Wala isa man ang tumayo sa pader upang mamagitan. Gayunman ililigtas sana ng Diyos ang buong bansa para lamang sa isang mamamagitan.
Kung hindi ka man pisikal na makapupunta sa mga bansa, maari kang maging bahagi ng mga tumatangkilik na samahan ng mga namamagitan. At tayo ay tutulong para doon sa mga taong nag-alay ng kanilang sarili upang magtungo sa mga bansang ito. Nang isinulat ni Pablo ang kanyang mga paglalakbay, binanggit niya hindi lamang si Timoteo at Tito bilang kanyang mga katulong, kundi pati na si Lydia at iba pang mga mahalagang kababaihan na tumulong sa kanya. Ang lahat ng mga ito ay mga matapat na lingkod na kung saan ang kanilang tulong ay nakatulong na hipuin ang bansa sa pamamagitan ng ebanghelyo.
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)