Ang Hebreo 12:1 ay nagsabi sa atin na ang sanlibutan at napapaliligiran ng makapal na saksi na kasama ni Kristo sa kaluwalhatian. Ano ang masasabi ng pulutong ng mga makalangit na mga saksi sa kasalukuyang panahon? Tayo ay nabubuhay sa salinlahi na mas masahol pa sa panahon ni Noe. Ano ang masasabi ng mga saksing ito sa lahi ng tao na ang mga kasalanan ay humigit pa kaysa sa panahon ng Sodoma?
Ang ating panahon ay isang may dakilang kasaganaan. Ang ating ekonomiya ay pinagpala, gayunman ang ating lipunan ay naging labis na may maruming budhi, marahas, at laban sa Diyos na maging ang mga sekularista ay tumaghoy kung gaano tayo nalubog. Ang mga Kristiyano kahit saan ay nagtataka bakit ang Diyos ay nagpaliban sa kanyang paghuhusga sa labis na makasalanang lipunan.
Tayo na umiibig kay Kristo ay maaring hindi nakakaunawa kung bakit ang masahol na kadimonyohan ay hinahayaang magpatuloy. Ngunit ang makapal na makalangit na mga saksi ay nakakaunawa. Hindi nila tinatanong ang kahabagan at pagtitiis na ipinakita ng Diyos.
Ang apostol na Pablo ay kabilang sa mga makapal na mga saksi, at dala niya ang patotoo sa walang-katapusang pag-ibig ng Diyos maging sa mga “pinakapinuno ng mga makasalanan.” Ang buhay ni Pablo at mga isinulat niya ay nagsabi sa atin na nilait niya ang pangalan ni Kristo. Siya ay isang maninindak, tinutugis ang mga tao ng Diyos at kinakaladkad papunta sa piitan o pinapatay. Sinasabi ni Pablo sa atin na ang Diyos ay matiisin sa kasalukuyang salinlahi sapagkat marami na katulad niya dati, mga tao na nagkasala sa kamangmangan.
Ang apostol na Pedro ay isa rin sa mga makapal na mga saksi, at siya man ay nakakaunawa kung bakit ang Diyos ay matiisin. Ang buhay ni Pedro at mga isinulat niya ay nagpapaalala sa atin na nilait niya si Hesus, sumumpa ni hindi niya siya kilala. Pinipigilan ng Diyos ang kanyang paghuhusga sapagkat ang marami na hanggang ngayon ay nanglalait at itinatanggi siya, katulad nang ginawa ni Pedro. Hindi sila isusuko ng Panginoon, katulad ng hindi niya pagsuko kay Pedro. Marami ang katulad nila na kung sino ay patuloy na ipinapanalangin ni Kristo.
Habang isinasa-alang-alang ko ang makapal na mga saksing ito, nakita ko ang mga mukha ng dating lulong sa bawal na droga at mga maglalasing, mga dating patutot at mga omoseksuwal, mga dating kriminal at nagbebenta ng bawal na droga, mga dating mamamatay-tao at nambubugbog ng asawa, mga dating impiyel at mga lulong sa pornograpiya—mga marami na iwinaksi na ng lipunan. Lahat sila ay nagsisi at namatay sa kamay ni Hesus, at ngayon sila ay mga saksi sa kahabagan at pagkamatiisin ng mapagmahal na Ama.
Naniniwala ako na ang lahat ng ito ay magsasabi, sa isang nagkaka-isang pagsaksi, na sila ay hindi hinusgahan ni Hesus bago nila natanggap ang kanyang kahabagan. Iniibig pa rin ng Diyos itong nahahaling, may maruming-budhing sanlibutan. Nawa’y tulungan niya tayo na ibigin ang mga naliligaw katulad niya. At manalangin na nawa’y magkaroon ng pag-ibig at pagkamatiisin na ipinapakita niya sa sanlibutan ngayon.
Biyernes, Mayo 30, 2008
Huwebes, Mayo 29, 2008
KAPAG BUMUHOS ANG BANAL NA ESPIRITU
Ang propetang si Isaias ay nagpahayag ng mangyayari kapag ang Banal na Espiritu ay ibinuhos sa mga tao. Hinulaan ni Isaias, “Ngunit minsan pang ibubuhos sa atin ang Espiritu. Kung magkagayon, ang ilang ay magiging matabang lupa at ang bukirin ay pag-aanihan nang sagana” (Isaias 32:15).
Sinasabi ni Isaias, “Kapag ibinuhos ang Banal na Espiritu, ang minsang tuyot na ilang ay mgiging masaganang bukirin. Ang tagpi-tagping patay na lupa kaginsa-ginsay mag-uumapaw sa bunga. At ito ay hindi minsanang pag-aani lamang. Ang bukirin ng prutas ay tutubo sa kagubatan. At makakakuha ka ng pinutol na sanga mula sa kagubatang ito taon-taon, at magbuo ng pamumunga tuluy-tuloy.”
Idinagdag ni Isaias, “Ang katuwiran at katarunga’y maghahari sa lupain” (32:16). Ayon sa propeta, ang Banal na Espiritu ay nagdala rin ng pahayag ng paghuhusga laban sa kasalanan. At ang mensaheng iyan ay magbubunga ng katuwiran sa mga tao.
Si Isaias ay hindi nagsasabi ng minsanang pagbuhos ng Espiritu, na iniisip ng ibang tao na “pagmumuling-buhay.” Inilalarawan ni Isaias ang isang bagay na nananatili. Ang pag-aaral ng mga Kristiyanong sosyolohiyo ay nagpapakita na ang maraming kapanahunang pagmumuling-buhay ay tumatagal lamang ng limang taon, at iniiwan sa kanilang daanan ang labis na pagkalito at paghihidwaan. Alam ko ang ilang mga iglesya na kung saan ay nangyari ang pagmumuling-buhay, ngunit ngayon, sa loob ilang taon lamang, wala nang bakas ng Espiritu ang natitira. Ang mga iglesyang iyon ay mga patay na, tuyo, walang-laman. Bahay na naglalaman ng isang libo ay mga hungkag na puntod na ngayon, na may limampung dumadalo na lamang.
Ipinapagtuloy ni Isaias: “Pagkat pawang katuwiran ang gagawin ng bawat isa kaya iiral ang katahimikan at kapanatagan magpakailanman. Ang bayan ng Diyos ay malayo sa kabalisahan at namumuhay ng tiwasay” (Isaias 32:17-18).
Ang kapayapaan ay darating sapagkat ang katuwiran ay umiiral. Ang Banal na Espiritu ay abala sa pagwawalis ng lahat ng kaguluhan at kaparusahan. Ang sumunod ay kapayapaan ng isip, kapayapaan sa tahanan, at kapayapaan sa tahanan ng Diyos. At kapag ang mga tao ng Diyos ay may kapayapaan ni Kristo, hindi sila basta nagagalaw mula dito: “Ngunit sa kagubatan ay uulan ng yelo at ang lunsod ay mawawasak. Magiging maligaya ang lahat dahil sa saganang tubig para sa pananim at malawak na pastulan ng mga kawan” (32:19_20).
Ang hula ni Isaias tungkol sa Banal na Espiritu ay nakaturo sa Israel sa panahon ng paghahari ni Uzziah. Gayunman ito ay nagpapatungkol din sa mga tao ng Diyos ngayon. Ito ay alam na dalawahang hula. Ang katunayan ay, ang bawat salinlahi ay nangangailangan ng pagbuhos ng Banal na Espiritu. At naniniwala ako na ang iglesya ngayon ay hindi pa nakakita ng anumang bagay na maaring ihambing sa mga nagampanan na nang Banal na Espiritu.
Sinasabi ni Isaias, “Kapag ibinuhos ang Banal na Espiritu, ang minsang tuyot na ilang ay mgiging masaganang bukirin. Ang tagpi-tagping patay na lupa kaginsa-ginsay mag-uumapaw sa bunga. At ito ay hindi minsanang pag-aani lamang. Ang bukirin ng prutas ay tutubo sa kagubatan. At makakakuha ka ng pinutol na sanga mula sa kagubatang ito taon-taon, at magbuo ng pamumunga tuluy-tuloy.”
Idinagdag ni Isaias, “Ang katuwiran at katarunga’y maghahari sa lupain” (32:16). Ayon sa propeta, ang Banal na Espiritu ay nagdala rin ng pahayag ng paghuhusga laban sa kasalanan. At ang mensaheng iyan ay magbubunga ng katuwiran sa mga tao.
Si Isaias ay hindi nagsasabi ng minsanang pagbuhos ng Espiritu, na iniisip ng ibang tao na “pagmumuling-buhay.” Inilalarawan ni Isaias ang isang bagay na nananatili. Ang pag-aaral ng mga Kristiyanong sosyolohiyo ay nagpapakita na ang maraming kapanahunang pagmumuling-buhay ay tumatagal lamang ng limang taon, at iniiwan sa kanilang daanan ang labis na pagkalito at paghihidwaan. Alam ko ang ilang mga iglesya na kung saan ay nangyari ang pagmumuling-buhay, ngunit ngayon, sa loob ilang taon lamang, wala nang bakas ng Espiritu ang natitira. Ang mga iglesyang iyon ay mga patay na, tuyo, walang-laman. Bahay na naglalaman ng isang libo ay mga hungkag na puntod na ngayon, na may limampung dumadalo na lamang.
Ipinapagtuloy ni Isaias: “Pagkat pawang katuwiran ang gagawin ng bawat isa kaya iiral ang katahimikan at kapanatagan magpakailanman. Ang bayan ng Diyos ay malayo sa kabalisahan at namumuhay ng tiwasay” (Isaias 32:17-18).
Ang kapayapaan ay darating sapagkat ang katuwiran ay umiiral. Ang Banal na Espiritu ay abala sa pagwawalis ng lahat ng kaguluhan at kaparusahan. Ang sumunod ay kapayapaan ng isip, kapayapaan sa tahanan, at kapayapaan sa tahanan ng Diyos. At kapag ang mga tao ng Diyos ay may kapayapaan ni Kristo, hindi sila basta nagagalaw mula dito: “Ngunit sa kagubatan ay uulan ng yelo at ang lunsod ay mawawasak. Magiging maligaya ang lahat dahil sa saganang tubig para sa pananim at malawak na pastulan ng mga kawan” (32:19_20).
Ang hula ni Isaias tungkol sa Banal na Espiritu ay nakaturo sa Israel sa panahon ng paghahari ni Uzziah. Gayunman ito ay nagpapatungkol din sa mga tao ng Diyos ngayon. Ito ay alam na dalawahang hula. Ang katunayan ay, ang bawat salinlahi ay nangangailangan ng pagbuhos ng Banal na Espiritu. At naniniwala ako na ang iglesya ngayon ay hindi pa nakakita ng anumang bagay na maaring ihambing sa mga nagampanan na nang Banal na Espiritu.
Miyerkules, Mayo 28, 2008
ANG KAWALAN NG PAGTITIWALA AT PAG-AALALA
“Kaya’t huwag kayong mabalisa tungkol sa inyong kakainin, iinumin, o daramtin. Sapagkat ang mga bagay na ito ang kinahuhumalingan ng mga taong wala pang pananalig sa Diyos. Alam ng inyong Amang nasa langit na kailangan ninyo ang lahat ng ito” (Mateo 6: 31-32).
Sinasabi ni Hesus na ang pag-aalala—tungkol sa kinabukaan ng ating mag-anak, tungkol sa trabaho, tungkol sa kung paano tayo mananatiling buhay—ay ang uri ng pamumuhay ng mga hindi naniniwala sa Diyos. Si Hesus ay nagsasalita dito tungkol sa mga tao na walang Amang nasa langit. Wala silang alam sa Diyos katulad ng kung paano niya nais na siya ay makilala, bilang isang mapagkalinga, mapagbigay, mapagmahal na Ama sa langit.
Kaya, huwag ninyong ikabahala ang para sa araw ng bukas” (6:34). Sa mga simpleng salitang ito, si Hesus ay nag-utos sa atin, “Huwag alalahanin ang, huwag mag-alala, tungkol sa maaring mangyari kinabukasan. Hindi mo maaring baguhin ang anumang bagay. At hindi ka makakatulong sa pamamagitan ng pag-aalala. Kapag ginawa mo ito, ginagawa mo ito ng parang mga hindi naniniwala sa Diyos” pagkatapos ay sinabi ni Hesus, “Ngunit pagsumakitan ninyo ng higit sa lahat ang pagharian kayo ng Diyos at mamuhay nang ayon sa kanyang kalooban, at ipagkakaloob niya ang lahat ng kailangan ninyo” (6:33). Sa ibang salita, magpatuloy ka sa pag-ibig kay Hesus. Magpatuloy ka pasulong, ibigay ang lahat ng iyong alalahanin sa kanya. Magpatuloy ka sa kapahingahan sa kanyang katapatan. Ang iyong Amang nasa langit ay titiyakin na tutustusan ka sa lahat ng mahahalaga sa buhay.
Iniisip ko kung ang mga anghel ay nalilito tungkol sa lahat ng mga pag-aalala at pagkabagabag ng mga umaangkin na nagtitiwala sa Diyos. Para sa kanila ito ay maaring pagiging hamak, lubhang nakaiinsulto sa Panginoon, na tayo ay nag-aalala na para bang wala tayong mapagkalingang Ama sa langit. Anong mga nakakalitong katanungan ang maaring tinatanong nila sa kanilang mga sarili: “Wala ba silang Ama na nasa langit? Hindi ba sila naniniwala na iniibig niya sila? Hindi ba niya sinabi na alam niya ang lahat ng pangangailangan nila? Hindi ba nila pinaniniwalaan na siyang nagpapakain sa mga ibon at buong kaharian ng mga hayop ay pakakainin at daramitan sila? Paano pa nila nagagawang mainip at mag-alala kung alam nilang na kanya ang lahat ng kapangyarihan, lahat ng kayamanan, at kayang tustusan ang lahat ng pangangailangan ng lahat ng nilikha? Pagbibintangan ba nila ang Amang nasa langit ng pagpapabaya, na para bang hindi siya tapat sa kanyang salita?”
Mayroon kang Ama sa langit. Magtiwala ka sa kanya!
Sinasabi ni Hesus na ang pag-aalala—tungkol sa kinabukaan ng ating mag-anak, tungkol sa trabaho, tungkol sa kung paano tayo mananatiling buhay—ay ang uri ng pamumuhay ng mga hindi naniniwala sa Diyos. Si Hesus ay nagsasalita dito tungkol sa mga tao na walang Amang nasa langit. Wala silang alam sa Diyos katulad ng kung paano niya nais na siya ay makilala, bilang isang mapagkalinga, mapagbigay, mapagmahal na Ama sa langit.
Kaya, huwag ninyong ikabahala ang para sa araw ng bukas” (6:34). Sa mga simpleng salitang ito, si Hesus ay nag-utos sa atin, “Huwag alalahanin ang, huwag mag-alala, tungkol sa maaring mangyari kinabukasan. Hindi mo maaring baguhin ang anumang bagay. At hindi ka makakatulong sa pamamagitan ng pag-aalala. Kapag ginawa mo ito, ginagawa mo ito ng parang mga hindi naniniwala sa Diyos” pagkatapos ay sinabi ni Hesus, “Ngunit pagsumakitan ninyo ng higit sa lahat ang pagharian kayo ng Diyos at mamuhay nang ayon sa kanyang kalooban, at ipagkakaloob niya ang lahat ng kailangan ninyo” (6:33). Sa ibang salita, magpatuloy ka sa pag-ibig kay Hesus. Magpatuloy ka pasulong, ibigay ang lahat ng iyong alalahanin sa kanya. Magpatuloy ka sa kapahingahan sa kanyang katapatan. Ang iyong Amang nasa langit ay titiyakin na tutustusan ka sa lahat ng mahahalaga sa buhay.
Iniisip ko kung ang mga anghel ay nalilito tungkol sa lahat ng mga pag-aalala at pagkabagabag ng mga umaangkin na nagtitiwala sa Diyos. Para sa kanila ito ay maaring pagiging hamak, lubhang nakaiinsulto sa Panginoon, na tayo ay nag-aalala na para bang wala tayong mapagkalingang Ama sa langit. Anong mga nakakalitong katanungan ang maaring tinatanong nila sa kanilang mga sarili: “Wala ba silang Ama na nasa langit? Hindi ba sila naniniwala na iniibig niya sila? Hindi ba niya sinabi na alam niya ang lahat ng pangangailangan nila? Hindi ba nila pinaniniwalaan na siyang nagpapakain sa mga ibon at buong kaharian ng mga hayop ay pakakainin at daramitan sila? Paano pa nila nagagawang mainip at mag-alala kung alam nilang na kanya ang lahat ng kapangyarihan, lahat ng kayamanan, at kayang tustusan ang lahat ng pangangailangan ng lahat ng nilikha? Pagbibintangan ba nila ang Amang nasa langit ng pagpapabaya, na para bang hindi siya tapat sa kanyang salita?”
Mayroon kang Ama sa langit. Magtiwala ka sa kanya!
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)