ANG MALAKING KAPAHAMAKAN

Isang siyentipiko ang nagsabi sa malaking kapahamakan, “Ang buong sanlibutan ay nayanig.” Mayroon pang nagsabi “ang pinakamalagim na kapahamakang kalikasan sa buong sanlibutan.” Isinasalarawan nila ang lindol sa ilalim ng tubig na nagwasak sa buong baybay-dagat sa Asya ilang taon na ang nakararaan. Libu-libo ang naiwang patay. Patuloy tayong nakakakita ng mga kapahamakan sa kapaligiran natin.

Kapag may kahindik-hindik na pangyayari ang dumating, lumalapit ako sa Ama na may isang tanong: “Panginoon, ano ang mga nangyayaring ito? Ito ba ay isa lamang di-maipaliwanag na sakuna ng kalikasan, o mayroon bang dapat malaman ang iyong mga tao kung bakit nangyari ito?”

Nagluluksa kami sa hindi maisalaysay na kirot at paghihirap na pinagtitiisan ng marami. Taimtim kaming nananalangin para doon sa mga nasalanta. Ang aming ministeryo ay nagpadala ng libu-libong dolyar sa pamamagitan ng ahensya ng mga Kristiyanong tumutulong upang muling maitayo ang mga iglesya at mga tahanan sa mga nasalantang lugar. Sinasabi ng Kasulatan sa atin na ang ating Amang nasa langit ay nahipo ng pinakabuod ng damdamin ng mga sugatan at ang Espiritu Santo ay nagbuhos ng kaaliwan sa lahat ng mananampalataya sa mga bansang naapektuhan.

Ang bansang Amerika ay isang mahabagin at mapagbigay na nasyon at nagpapasalamat ako sa Diyos para sa mga maraming tumugon na manalangin, nagbigay at nagtungo doon sa mga lugar na iyon para tumulong. Ngunit mayroong isang malalim na alalahanin sa aking kaluluwa ang gumugulo sa akin. Ang kalakihan ng mga kapahamakan ay hindi ko maunawaan. Lumalabas tayong parang manhid, natutulig dahil sa lahat ng ito.

Nagpapasalamat ako sa Diyos dahil sa mga magagandang lathala ng pagpapala sa maraming lugar sa buong sanlibutan, kasama na ang Amerika. Ngunit kung hindi tayo mapapaluhod sa pamamagitan ng inalpasang kapangyarihan—kung hindi tayo magpapakumbaba pagkatapos na masaksihan ang mga kakila-kilabot na mga sakunang ito—ano ang maaring makapagpatahimik sa mga tumutuya sa Diyos? Tayo ba ay hindi na nayayanig.

Isipin ang mga bagay na ito:

• Ang pagpapalayas sa Diyos mula sa ating lipunan sa pangalan ng politikal na katuusan
• Ang pagbaliktad ng buong sanlibutan tungo sa pagiging makamundo at pagkamateryal
• Iglesyang lumalago na makamundo na higit pa sa sanlibutang ito
• Ang paglago ng karahasan at kapabayaan
• Ang hindi na pagtanggap sa Bibliya bilang Salita ng Diyos
• Isang araw “na kung saan ang lahat ay kayang yanigin” ay nayayanig
• Kapag ang mga nag-iisip na mga tao sa lahat ng dako ay may pangitain na “mayroong nakikialam sa kalikasan, mayroong nangyayari na hindi kayang ipaliwanag”
• Kapag ang lipunan ay nagpapatuloy sa gawi nito na ni wala man lamang isang “paghinto tugkol sa Diyos,” ni wala man lamang iniisip na ang Diyos ay hindi tutuyain

Kapag ang mga bagay na ito ay nangyari ay panahon na na tayo ay malapit na o lumampas na tayo sa guhit patungo sa espirituwal na kahangalan na hindi na kayang gisingin ng banal na.

Ang Diyos ay mahabagin, mapagpala at handang magpatawad. Nawa ay maipakita ni Jesus ang Kanyang pag-ibig at kahabagan sa pamamagitan ng Kanyang mga disipulo habang palapit na ang pagbabalik ng Panginoon.

MAYROONG NAKAKAUNAWA

“Ako’y iyong siniyasat, batid mo ang aking buhay, ang lahat kong lihim, Yahweh, ay tiyak mong nalalaman” (Awit 139:1).

Walang sinuman ang nakakaunawa sa akin
Kundi ang Diyos.
Nauunawaan niya ang kalaliman ng aking isipan.
Walang salita sa aking dila,
Ngunit alam ng Diyos ang lahat ng ito.
Ako’y Kanyang nilupi;
Ang kanyang kamay ay hawak ako.
Ang ganitong karunungan ay lubos na matayog,
Hindi ko maabot ito
Mayroong panahon
Ang kadiliman ay bumabalot sa akin,
Gayunman ay sinisiyasat Niya ang aking puso
At alam Niya ang laman nito.
Kita Niya ang mga kasalanan ko.
Ang kanya lamang karunungan
Ang nakakaalam sa akin
Sumasagot Siya
At pinalalakas ako
Sa aking kaluluwa
Kadiliman at liwanag ay magkatulad lamang para sa Kanya
Nauunawaan Niya ang aking kadiliman
At bibigyan Niya ako ng liwanag
Nauunawaan Niya ako.

INILARAWAN NG DIYOS ANG KANYANG PAG-IBIG SA KANYANG MGA TAO

Inilarawan ng Diyos ang sarili Niya sa paraang ito: “Ako ang nagturo kay Efraim na lumakad, inakay ko siya sa kanyang paghakbang; ngunit hindi niya kinilala ang pag-aalaga Ko sa kanya” (Hosea 11:3).

Sa naunang wika ang talatang ito ay mababasa, “Dumating ako sa kanila sa sandali na kanilang kawalan ng pag-asa at may pagmamahal na inalagaan sila sa sandali ng marumi, magaspang na lugar. Hawak ko sila sa aking mga kamay habang inaalagaan!” Ngunit sinabi sa Hosea 11:7, “Ang bayan ko’y nagpasya nang tumalikod sa Akin. Ang salitang tumalikod dito ay nangangahulugan na “nakabitin sa alanganin, nakabitin sa pagdududa.”

Ang Israel ay hindi nakakasiguro sa pag-ibig at kagiliwan ng Panginoon at sinasabi ng Diyos kay Hosea, “Ang mga tao ay nagdududa sa aking pag-ibig sa kanila. Hindi nila ako lubos na kilala at hindi sila nakasisiguro sa Aking pag-ibig!’

Iyan ay totoo! Hindi makapaniwala ang Israel na iniibig pa rin sila ng Diyos. Sila ay mga sumasamba sa mga diyus-diyosan, nagbalik sa pagkakasala at mga nagdududa at marahil ay iniisip nila, “Kami ang nagbigay ng dahilan sa Diyos sa pagkawala ng kanyang kaluguran sa amin. Sinadya naming magkasala at tiyak na huhusgahan Niya kami! “Pababayaan ba kita Efraim?. . . Hindi ito kayang gawin ng puso ko; kahabagan ko’y nananaig” (t 8).

Pakinggan ang Kanyang mga salita na nagbibigay aliw at kagalingan sa iyo:

“Ako ang nagbigay ng buhay sa aking bayan, sila’y hindi ko patuloy na uusigin; ang galit ko sa kanila’y hindi mananatili sa habang panahon” (Isaias 57:16). Sinasabi ng Panginoon, “Kung ang lahat lamang ng nakikita ninyo sa Akin ay galit, ang espiritu mo ay mabibigo sapagkat ito lubos na mananaig.”

“Nagalit ako sa kanila dahil sa kanilang kasalana’t kasakiman, kaya sila’y aking itinakwil. Ngunit matigas ang kanilang ulo at patuloy na sumuway sa akin. Sa kabila ng ginawa nila, sila’y aking pagagalingin at tutulungan, at ang nagluluksa’y aking aaliwin” (t 17-18).

Maaring dumadaan ka sa malalim na suliranin ngayon. Hindi tukso o pagsubok ang tinutukoy ko. Ang tinutukoy ko ay ang mga nakapananaig na kalagayan na dumarating sa iyo na hindi mo maunawaan. Lahat ng uri ng hangin at alon ay nilulunod ka, mga bagay na hindi abot ng iyong pang-unawa. Dumarating ito sa iyong tahanan, sa iyong iglesya, sa iyong trabaho, sa lahat ng paligid. Ngunit nais ng Diyos na mailigtas ka sa lahat ng ito! Nais Niyang maipanumbalik ka sa iyong espirituwal na kalusugan! Kung ang lahat ng maari mong paniwalaan ngayon ay ang malaman mo na iniibig ka Niya sa kabila ng lahat ng iyong pagmamatigas na pamamaraan, na nakikiusap Siya sa iyo na tumingin sa Kanya bilang iyon Banal na Tagapag-alaga, at iyan ay sapat na!