Huwebes, Agosto 19, 2010

ISANG HALIMBAWA NG LAYUNIN NG DIYOS SA PAGKUHA NG SINAMSAM

Habang si David at ang kanyang hukbo ay nasa malayo, ang mga Amalekites ay lumusob sa kanyang nayon ng Ziklag. Itong mga lumusob na mandarambong ay kinuha ang lahat ng kababaihan at mg bata at sinunog ang buong bayan. Nang bumalik si David, “Balisang-balisa si David pagkat pinag-uusapan ng kanyang mga tauhan na batuhin siya dahil sa sakit ng kalooban sa pagkawala ng kanilang mga anak. Kaya’t siya ay dumulog kay Yahweh” (1 Samuel 30:6).

Pag-usapan ang espirituwal na pakikidigma! Ito ay hindi lamang pagsalakay laban kay David. Ito ay panglahatang pag-atake laban sa walang-hanggang layunin ng Diyos. Muli pa, ang diyablo ay hangad ang binhi ng Diyos.

Dito nakatuon ang lahat ng espirituwal na pakikidigma: ang kaaway ay laging tahasang nagnanais na puksain ang binhi ni Kristo. At ang katotohanang iyan ay hindi nagbago maging sa nakalipas na 2000 taon ng Krus. Si Satanas ay nasa labas pa rin para puksain ang binhi ng Diyos, at ginagawa niya ito sa pamamagitan ng pag-atake sa atin, ang binhi ni Kristo. Nararamdaman ni David na tinatakot siya nang marinig niya ang bulungan ng kanyang mga tauhan. Ngunit alam ni David na matuwid ang puso niya sa Diyos, at sinabi ng Kasulatan na pinalakas ang loob niya sa Panginoon. Madalian, ang taong ito na tapat sa pananampalataya ay humayo upang tugisin ang mga Amalekites. At madali niya itong nalampasan, nailigtas ang bawat isa at mga ari-arian na nakuha (tingnan 1 Samuel 30:19-20). Hindi lamang nabawi ni David ang mga nakuha sa Ziklag kundi pati na lahat na dinambong ng mga Amalekites.

Ano ang ginawa ni David dito sa mga nasamsam sa pakikidigma? Ginamit niya ito para tustusan ang layunin ng Diyos. Dagdag pa, nagpadala siya ng handog ng mga nasamsam sa mga nakatatanda sa Judea at sa mga bayan na kung saan siya at ang kanyang mga tauhan ay nagtatago (tingnan 1 Samuel 30:26 at 31). Ito ay isa pang halimbawa ng layunin ng Diyos sa ating espirituwal pakikidigma. Kailangang makakuha tayo ng sinamsam mula sa pakikidigma hindi lamang para sa ating mga sarili, kundi para katawan ni Kristo. Ang mga ari-arian na makukuha natin ay nakalaan na makapagdala ng biyaya para sa iba.

Pinalibutan ng hukbo ng Siria ang lunsod ng Samaria sa panahon ng taggutom. Nagkampamento ang mga hukbo ng Siria sa labas ng lunsod, naghihintay sa mga Samaritanyo na magutom. Ang kalagayan ay lumala ng matindi sa loob ng mga pader ng lunsod. Ang isang ulo ng buriko ay naipagbibili sa 80 piraso ng pilak. Lumala ang kalagayan ng lahat ng bagay na ang mga kababaihan ay inialok ang kanilang mga anak para ipaluto bilang pagkain. Ito ay ganap na kauululan (tingnan 2 Hari 6).

May apat na ketongin noon sa pagpasok ng lusod. Nag-uusap-usap sila, “Bakit ba rito tayo namamaluktot at maghihintay ng kamatayan? Kung papasok tayo ng lunsod, tiyak na mamatay tayo ng gutom doon. Kung mananatili naman tayo rito, mamamatay rin tayo. Mabuti pa’y pumunta tayo sa kampo ng mga taga-Siria. Kung hindi nila tayo patayin, mabuti. Kung patayin nila tayo, matatapos na ang ating paghihirap” (2 Hari 7:3-4). Kaya’t tumungo sila sa kampo ng mga taga-Siria.
Nang dumating sila, ang lahat ay parang patay sa katahimikan. Walang isa mang makikita. Kaya’t naghanap sila sa bawat tolda, ngunit wala na ang lahat. Ipinaliwanag ng Kasulatan: “Sapagkat sa kapangyarihan ni Yahweh, ang mga kawal ng Siria ay nakarinig ng ragasa ng maraming kabayo’t karwahe. Dahil dito, inakala nilang nakikipagkasundo ang hari ng Israel sa mga hari ng Heteo at Egipcio para digmain sila. Kaya’t lumikas sila ng magtatakip-silim. Iniwan nila ang kanilang kampo, pati mga kabayo, asno at lahat ng naroon at kanya-kanya silang takbo para iligtas ang kanilang buhay” (7:6-7).

Nang makita ng mga ketongin ito, nagtungo sila sa kabuuan ng kampo kumain at uminom at lumakad nga sila. Pagdating sa pagpasok ng lunsod, sinabi nila sa mga bantay, “Nagpunta kami sa kampo ng mga taga-Siria at isa mang bantay ay wala kaming dinatnan. Ang nakita lang namin ang mga kabayong nakatali, asno at mga tolda” (tingnan 7:10). Binaliktad ng Panginoon ang lahat. Kinuha niya ang mga sinamsam ng pakikidigma at ginamit ito para muling ibalik at palakasin ang kanyang mga tao, tustusan ang layunin sa sanlibutan.

Nakuha mo ba ang isinasalarawan dito? Nagsisimula na bang maunawaan mo ang dahilan ng iyong kasalukuyang pakikidigma? Yaong mga naglagay ng tiwala sa Panginoon ay pinangakuan ng tagumpay sa lahat ng kapangyarihan ng kaaway. Nais ng Diyos na malaman mo, “Oo, malalampasan mo ito na tagumpay. Ngunit gagawing kitang higit pa sa nagtagumpay. Gumagawa ako ng higit na dakilang layunin sa iyo para sa kaharian ko. Makakalabas ka sa pakikidigmang ito na may mga higit na maraming sinamsam na higit pa sa makakayanan mo.”

Miyerkules, Agosto 18, 2010

ANG MGA NASAMSAM SA ESPIRITUWAL NA PAKIKIDIGMA

Buhat sa mga nasamsam sa pakikidigma,naglalaan sila ng bahaging panustos sa pangangalaga ng bahay ni Yahweh” (1 Cronico 26:27). Ang talatang ito ay nakapagbukas sa atin ng malalim, na makapagpabagong-buhay na katotohanan. Nagpapahayag ito ng mga nasamsam na maaring mapagtagumpayan lamang sa pakikipaglaban. At sa sandaling mapagtagumpayan ang mga nasamsam na ito, ito ay inilalaan sa pagtataguyod ng tahanan ng Diyos.

Naniniwala ako na kapag hinawakan natin ang makapangyarihang katotohanang ito sa likod ng talatang ito, mauunawaan natin kung bakit pinapayagan ng Panginoon ang matinding espirituwal na pakikipaglaban sa buong buhay natin. Maraming Kristiyano ay iniisip na kapag sila ay ligtas na, ang kanilang paghihirap ay tapos na, na ang buhay ay maayos na tatakbo. Malayo ito sa katotohanan. Hindi lamang pinapayagan ng Diyos ang ating mga pakikipaglaban, ngunit mayroon siyang maluwalhating layunin sa ating mga buhay.

Ano ang “mga nasamsam sa pakikipagdigma”? Ang mga samsam ay mga dinambong, ninakaw, mga bagay na kinuha ng mga nagwagi sa pakikipaglaban. Unang binanggit sa Bibliya ang mga sinamsam sa Genesis 14, nang ang mga magkakapanalig na mga hari ay lumusob sa Sodoma at Gomorra. Ang mga lumusob ay binihag ang mga naninirahan doon at dinambong ang kanilang mga ari-arian: “Kaya’t sinamsam ng apat na hari ang lahat ng ari-ariang natagpuan sa Sodoma at Gomorra pati ang pagkain doon” (Genesis 14:11-12).

Nang malaman ni Abraham na ang kanyang pamangkin na si Lot ay nadakip, tinipon niya ang kanyang 318 na mga kawal na mga lingkod niya at tinugis ang kaaway na mga hari. Sinabi ng Kasulatan na nagapi niya ang mga lumusob at “sinalakay nila ang mga kaaway… Nabawi nilang lahat ang nasamsam na ari-arian at nailigtas si Lot at ang kanyang mga kasamahan” )14:15-16).

Isalarawan ang matagumapay na si Abraham dito. Pinangunahan niya ang mahabang prusisyon ng mga nagbubunying mga tao, at mga karo na punung-puno ng mga ibat-ibang gamit. At sa dinaanan, nakilala niya si Melquisedec, ang hari ng Salem. Sinabi ng Kasulatan sa atin na si Abraham ang nagbigay ng ikapu sa hari mula sa lahat ng kanyang nasamsam (tingnan 14:20). “Tignan ninyo kung gaano siya kadakila! Ipinagkaloob sa kanya ni Abraham ang ikapu ng nasamsam niya sa labanan. At si Abraham ay isang patriyarka” (Hebreo 7;4).
Narito ang prinsipyo na nais ng Diyos na ating panghawakan: Ang ating Panginoon ay may mas higit na kagustuhan kaysa ang gawin tayong nagwagi. Nais niya tayong bigyan ng sinamsam, mga gamit, yamang espirituwal mula sa ating pakikipaglaban. Kailangang lumabas tayo sa pakikipaglaban na may dalang karo na punung-puno na mga ari-arian. Ito ang tinutukoy ni Pablo nang sinabi niya na, Ang lahat ng ito ay kayang-kaya nating mapagtagumpayan sa pamamagitan niya na nagmamahal sa atin” (Roma 8:37, aking italika).

Si David ay may mapitagang saloobin tungkol sa mga nasamsam mula sa pakikidigma. Nakita natin ito sa kanyang utos na kanyang itinalaga hanggang sa katapusan ng kanyang buhay. Itinalaga ni David ang kanyang anak na si Solomon na sumunod sa kanya sa trono g Israel. At ngayon ay ipinatawag niya ang mga pinuno ng mga bansa at pinagsama-sama para magtalaga ng banal na kautusan sa pangangalaga ng tahanan ng Diyos. Anong ari-arian ang gagamitin nila para sa banal na gawaing ito? “Buhat sa mga nasamsam sa pakikidigma, maglalaan sila ng bahagi ng panustos sa pangangalaga ng bahay ni Yahweh’ (1 Cronico 26:27).

Hayaan mong italaga ko ang eksena. Sa bawat tagumpay militar, kinukuha ni David ang mga sinamsam at inipon ito ng maramihan: ginto, pilak, tanso, kahoy, salapi na ang dami para mabilang. At mayroon siyang layunin sa isipan niya: na gamitin ang mga sinamsam na ito bilang panustos sa pagtatayo ng templo.

Nang nagpahayag ang Kasulatan sa pagtutustos ng templo, ang orihinal na Hebreo ay nangahulugan ng “kumpunihin ang bahay, patatagin at itaguyod kung ano ang naitatag.” Ang mga ari-ariang ito ay nakalaan para panustos sa orihinal na ningning ng templo.

Nasaan ang bahay ng Diyos ngayon? Ito ay binubuo ng kanyang mga tao—ikaw, ako, ang kanyang iglesya sa buong sanlibutan. Ayon kay Pablo, ang ating mga katawan ay templo ng Espiritu Santo. At, katulad ng lumang Israel, ang ating Panginoon ay patuloy na tinutustusan ang ang kanyang templo mula sa mga sinamsam na nakuha mula sa pakikidigma. Kaya’t iyan ang dahilan kung bakit ang ating mga pagsubok ay nangangahulugan ng higit pa sa ating pananatiling mabuhay.

Isipin ang tungkol dito: Sa maraming taon pagkatapos na maitatag ang templo, ito ay napangalagaan ng maayos mula sa mga nasamsam na nakuha sa mga lumipas na pakikidigma. Ang tahanan ng Diyos ay nanatiling mataginting at buhay, sapagkat ang mga tao niya nakalabas mula sa bawat kaguluhan hindi lamang nagwagi, kundi mayaman pa sa mga ari-arian. Natagpuan natin ang prinsipyo “ng panustos mula sa pakikidigma” mula sa Salita ng Diyos.

Martes, Agosto 17, 2010

AT ANG ISANG ESPIRITUWAL AY HINDI MAARING GAYAHIN

Dito sa kalye ng lunsod ng Nuweba York, ay makakabili ka ng relong Rolex sa halagang 15 dolyares lamang. At sa kaalaman ng bawat taga Nuweba York ang mga relong ito ay hindi tunay na Rolex. Ang mga ito ay mga gawa-gawa lamang—mumurahing ginaya mula sa orihinal.

Mayroong mistulang ginaya lamang sa halos lahat ng bagay sa panahon ngayon. Ngunit mayroong isang bagay na hindi maaring gayahin at iyan ay ang tunay na espirituwalismo. Walang tunay na espirituwalismo ang maaring gayahin. Kilala ng Panginoon ang tunay na gawain ng kanyang sariling mga kamay—at hindi niya tatanggapin ang ginayang gawang-tao sa lahat ng kanyang banal na mga gawain. Bakit? Sapagkat di-maaari para sa isang tao na gayahin ang tunay na espirituwalismo. Iyan ay gawain ng Espiritu Santo lamang. Siya’y pirmihang kumikilos na gumagawa ng isang bagay na bago sa kanyang mga tao. At walang anumang paraan para sa atin na gayahin ang gawaing iyan.

Iyan ang malaking pagkakamali ng makabagong relihiyon. Inisip natin na kapag basta na lamang ibinahagi ang karunungan ng Kasulatan at prinsipyong biblikal sa mga tao, ay magiging espirituwal na sila. Ngunit ang katotohanan ay nanatiling—walang tao o institusyon ang may kapangyarihan na makagawa ng espirituwalismo kaninuman. Ang Espiritu Santo lamang ang gumagawa niyan.

Maliit na bahagi lamang ng Espiritu ng Diyos ay makikita sa atin. Iyan ang dahilan kung bakit ang tunay na espirituwal na mga tao ay madalang na nakatingin sa panlabas na patunay ng kanyang gawain. Sinabi ni Pablo, “Kaya’t ang paningin namin ay nakapako sa mga bgay na di nakikita, hindi sa nakikita. Sapagkat panandalian lamang ang mga bagay na nakikita, ngunit walang hanggan ang mga bagay na di nakikita” (Corinto 4:18).

Sa susi ng kahulugan ng mensaheng ito, si Pablo ay nagpapahayag ng mga pagdurusa at mga kasawian. Sinasabi niya na, “Walang nakakaalam ng mga bagay na hinaharap natin, maliban sa Banal na Espiritu. At dito tunay na kung saan ang tunay na espirituwalismo ay ipinakikita—sa lusawan ng pagdurusa.”

Sa mga sumunod sa pangunguna ng Espiritu ng Diyos—na humaharap sa mga pagdurusa nagtitiwala na ang Panginoon ay kumikilos sa kanila—lumutang mula sa lusawan na may matatag na pananampalataya. At sila’y nagpatotoo na higit na tinuruan sila ng Espiritu sa panahon ng kanilang pagdurusa kaysa noong panahon na maayos ang lahat sa mga buhay nila.

Sa buong buhay ko na paglalakad kasama ang Panginoon, madalang kong makita na lumalago ang aking pagiging espirituwal sa panahon ng maayos na pamumuhay. Sa halip, ang anumang paglago ay madalas na nangyayari habang pinagtitiisan ko ang mga mahirap na kalagayan, mga pagtitiis, mga pagsubok—na ang lahat ng mga ito ay hinayaang ng Espiritu Santo na mangyari.

Sa isag punto ng kanyang paglalakad sa pananampalataya, sinabi ni Pablo, “Ang Espiritu Santo ay taimtim na nagpatunay sa akin na ang pagkakagapos at kapighatian ay naghihintay sa akin” (tingnan Gawa 20:21-22). Sa katunayan, sa kabuuan ng buhay ni Pablo, ang kanyang kapighatian ay hindi nawala. Patuloy itong dumadating

“Ang bahagya at panandaliang kapighatiang dinaranas ko ngayon ay magbubunga ng kaligayahang walang hanggan at walang katulad” (2 Corinto 4:17). Ayon kay Pablo, ang ating mga kapighatian at paghihirap ay magbubunga ng mahahalaga sa atin. Sinasabi niya, “ang paghihirap na dinaranas natin dito sa sanlibutan ay maaring mangyari sa atin habang buhay. Ngunit iyan ay panandalian lamang kumpara sa walang-hanggan. At sa sandaling ito, habang napagtitiisan natin ang mga kapighatian, pinagbubunga ng Diyos sa atin ang kapahayagan ng kanyang kaluwalhatian na magtatagal ng walang-hanggan.”