Lunes, Agosto 16, 2010

ANG PAGKAKILALA KAY KRISTO

“Oo, inari kong kalugihan ang lahat ng bagay bilang kapalit ng lalong mahalaga, ang pagkakilala kay Kristo Hesus na aking Panginoon. Ang lahat ng bagay ay ipinalagay kong walang kabuluhan makamtam ko lamang si Kristo” (Filipos 3:8).

Si Pablo ay lubusang naakit ng kanyang Panginoon. Bakit niya madaramang may pangangailangan siyang “makilala” si Kristo? Naipahayag na ni Kristo ng malinaw ang kanyang sarili, hindi lamang sa mga apostoles kundi sa kanyang buhay. Gayunman, maging ganon, nadama niyang sapilitan na makuha ang damdamin at kalooban ni Kristo.

Ang buong pagkatao ni Pablo—ang kanyang ministeryo, buhay at ang buong layunin ng kanyang pamumuhay—ay nakatuon lamang sa pagbibigay kaluguran sa kanyang Panginoon. Lahat ng iba pa ay basura lamang sa kanya, maging ang “mabubuting” bagay. Ito ba’y nasa Kasulatan, maari mong itanong, itong isipin na mapagwagian ang puso ni Hesus? Hindi ba tayo’y talagang sadyang layunin ng pag-ibig ng Diyos? Sa katunayan, ang kanyang kagandahang kaloobang pag-ibig ay saklaw ang buong sankatauhan. Ngunit may isa pang uri ng pag-ibig na kaunti lamang Kristiyano ang nakaranas. Ito ay ang madamdaming pag-ibig kasama si Kristo na nagaganap lamang sa mag-asawa.

Ang pag-ibig na ito ay ipinahayag sa Awit ni Solomon. Sa aklat na iyon ipinakilala si Solomon bilang isang tipo ni Kristo at sa isang talata ang Panginoon ay nangusap sa kanyang pakakasalan ng ganito:

“Aking mahal, aking sinta, ang puso ko ay nabihag. Ng mata mong mapang-akit at leeg mo na may kuwintas. Aking mahal, aking sinta, kay tamis ng iyong pag-ibig. Ikaw’y walang kasinsarap, kasintamis na umiibig, halimuyak ng bango mo ay walang makakaparis” (Awit ni Solomon 4:9-10).

Ang pakakasalan ni Kristo ay kinabibilangan ng mga banal na mga tao na sabik na maging kaluguran sa kanilang Panginoon, at nabubuhay na ganap na masunurin at lubos na hiwalay mula sa iba pang mga bagay, na ang puso ni Kristo ay madudukot. Ang salitang gabutin sa talatang ito ay nangangahulugan na “matanggalan ng puso” o “madukot ang puso.” Ang saling-wika nito sa King James ay nagsasabi na ang puso ni Kristo ay nadukot sa pamamagitan lamang ng “isang mata.” Naniniwala ako na ang “isang matang” ito ay ang nag-iisang isip na nakatutok kay Kristo lamang.

Biyernes, Agosto 13, 2010

HIGIT NA MAHALAGA KAYSA SA GINTO

Ang kuwento ni Reyna Ester ay isang matinding paglalabanan, isa sa pinakamalaking pakikipaglabang espirituwal sa kabuuan ng Kasulatan. Ang diyablo ay nagsusumikap na wasakin ang layunin ng Diyos sa sanlibutan, sa pagkakataong ito ay sa pamamagitan ng diyablong si Haman. Ang mayaman, maimpluwensiyang taong ito ay hinikayat ang hari ng Persia na magdeklara ng utos ng panawagan ng kamatayan sa bawat Hudyo na nasa ilalim ng kanyang pamamahala, mula sa India hanggang sa Etiopia.

Ang kaunahang Hudyo sa paningin ni Haman ay ang matuwid na si Mordecai, tiyuhin ni Ester. Si Haman ay may bibitayang sadyang ginawa para kay Mordecai, ngunit namagitan si Ester, nanawagan sa mga tao ng Diyos na manalangin at inialay ang buhay upang mabawi ang utos ni Haman. Ibinunyag ng Diyos ang masamang balakin at nauwi si Haman na nabigti sa sariling bibitayan. Hindi lamang binaliktad ng hari ang utos na kamatayan, kundi ibinigay pa niya ang tahanan ni Haman kay Ester, isang pag-aari na nagkakahalaga ng milyun-milyon kung ikukumpara sa panahon ngayon.

Gayunman, hindi lamang ang mansiyon ni Hamas ang nakuha sa salaysay na ito. Sinabi ng Kasulatan sa atin na, “Ito’y malaking karangalan ng mga Judio. Masayang-masaya sila” (Ester 8:16). Ito ang mga tunay na mga pinagdambungan na nakamit sa pakikipaglaban sa mga kaaway.

Nakita mo, na ang ating mga pagsubok ay nagbibigay hindi lamang lakas na espirituwal, pinanatili nito tayong matatag,d alisay, at nasa ilalim ng patuloy na pagtataguyod. Habang inilalagay natin ang ating pagtitiwala sa Panginoon, ginagawa niyang magbunga ito sa atin ng pananalig na higit na mahalaga kaysa ginto. “Ang ginto, na nasisira, ay pinararaan sa apoy upang malaman kung talagang dalisay. Gayon din naman ang inyong pananampalataya, na higit kaysa ginto, ay pinararaan sa pagsubok upang malaman kung talagang tapat. Sa gayon, kayo’y papupurihan, dadakilain, at pararangalan sa araw na mahayag si Hesu-Kristo.

“Sa pamamagitan ng kanyang kamatayan sa krus, nilupig niya ang mga pinuno at kapangyarihan ng sanlibutan. Ang mga ito’y parang mga bihag na kanyang ipinarada sa madla bilang katunayan ng kanyang pagtatagumpay” (Colosas 2:15).

Dinambong ni Hesus ang diyablo sa Kalbaryo, hinubaran siya ng lahat ng kapangyarihan at pamamahala. Nang bumangon si Kristo mula sa libingan, pinangunahan niya ang hindi mabilang na hukbo ng mga tinubos na mga bihag mula sa pagkakahawak ni Satanas. At ang prusisyong ito na binili ng dugo ay patuloy na nagmamartsa hanggang ngayon.

Kamangha-mangha, ang tagumpay ni Kristo sa Kalbaryo ay nagbigay sa atin ng higit pa sa tagumpay laban sa kamatayan. Nakamit nito para sa atin ang di-kapani-paniwalang pinagdambungan sa buhay na ito: grasya, kahabagan, kapayapaan, kapatawaran, katatagan, pananampalataya, lahat ng kinakailangan para mamuhay na tagumpay. Itinakda niya ang lahat para sa pagtataguyod ng kanyang templo” “Subalit si Kristo ay tapat bilang Anak na namumuno sa sambahayan ng Diyos. At tayo ang kanyang sambahayan, kung matibay ang ating pag-asa at hindi natin ito ikinahihiya” (Hebreo 3:6).

Ipinakikita ng Espiritu Santo ang isang kahanga-hangang katotohanan dito: ipinagkaloob ni Hesus ang lahat na ating kakailanganin, sa kanyang Espiritu Santo. Ngunit tayo ay may pananagutan sa pagkuha mula sa ingat-yaman para sa pagtataguyod ng kanyang templo. At ang kakailanganin para sa pagtataguyod ng templo ay nanggaling ng tuwiran mula sa pinagdambungan ng ating pakikipaglaban.

Ipinagkaloob lahat ni Kristo ang lahat ng kakailanganin para sa pagtataguyod nito na maganap. Inampon niya tayo sa kanyang sambahayan. Tumayo siya bilang haligi ng sambahayan at nilinis niya ang kabuuan ng sambahayan. Sa huli, ibinigay niya ang daanan sa Pinakabanal ng mga Banal. Kaya, sa pamamagitan ng pananampalataya, tayo ngayon ay ganap nang matatag, ganap na templo. Hindi nagtatag si Hesus ng bahay na kalahati lamang ang pagkakatapos. Ang kanyang templo ay buo.

Ang templong ito ay kailangang maitaguyod ng patuloy. Kailangan itong palagiang maayos na kinumpuni. Katunayan, alam natin kung saan matatagpuan ang kakailanganin: sa Espiritu ni Kristo mismo. Siya ang taga-ingat yaman ng pinagdambungan. Ipinagkakaloob ang mga kinakailangan kapag nakita natin ang ating mga pangangailangan at kapag tayo ay nakikipagtulungan sa Diyos.

Ang pakikipagtulungang iyan ay nagsisimula kapag tayo ay nasa kalagitnaan ng ating pakikipaglaban. Ang ating mga kinakailangan ay ang ating mapagtagumpayan na kawangisan ni Kristo habang lumulutang sa pakikipaglaban. Iyan ang mga aral, ang pananampalataya, ang katauhang ating nakamit mula sa pakikipaglaban sa kaaway. Mayroong kahalagahan sa pakikipaglaban. At maari tayong maging tiwala na may mabuti na ibubunga ito.

Huwebes, Agosto 12, 2010

PANGHAWAKAN MO ANG IYONG PAGSUBOK SA PAMAMAGITAN NG PANANAMPALATAYA

Kung wala tayong pinaglalabanan, pagkakadiin, mga pagsubok, digmaan, tayo ay magiging tahimik lamang at mala-hininga. Pagkabulok ang mangyayari at ang ating templo ay babagsak sa pagkasira. Hindi natin makakayanan na hawakan ang ating teritoryo na napagwagian. Iyan ang dahilan kung bakit ang layunin ng kaaway sa atin ay malinaw: Nais niya tayong maialis sa pakikipaglaban. Ang kanyang layunin ay alisin ang lahat ng pakikipaglaban mula sa atin.

Natagpuan natin ang lahat ng pagkukunan para mapanatili—lakas para magpatuloy, kapangyarihan laban sa mga kaaway—sa ating mga espirituwal na pakikipaglaban. At sa araw na iyon kapag tayo ay humarap sa Panginoon, ipapahayag niya sa atin: “Naalala mo ba ang iyong pinagdaanan sa pagkakataong iyon? At sa nakasisindak na pakikipaglabang iyon? Tingnan mo ang iyong napagtagumpayan sa lahat ng iyon. Lahat ito ay napangalagaan sa pamamagitan ng mga pakikipaglaban mong napagtagumpayan.”

Ang munting katotohanan ay, inilagay ng Diyos ang kanyang yaman sa mga katawang tao. Ginawa ka niyang templo, isang tahanan para maging tahanan ng kanyang Espiritu. At mayroon kang pananagutan para mapangalagaan ang templong iyan. Kapag ikaw ay naging tamad at pabaya, pangalagaan ang gawaing kinakailangan—palagiang pananalangin, kumain ng Salita ng Diyos, pakikipag-isa sa mga kapawa banal—ang pagkabulok ay mangyayari. At mauuwi ka sa ganap na pagkasira.

Sa aking paglingon sa aking sariling limampung taon ng ministeryo, naaalala ko ang maraming ulit na magiging madali ang lahat kung ako ay sumuko na. Nanalangin ako, “Panginoon, hindi ko maunawaan ang pagsalakay sa aking ito. Saan nanggaling ito? At kailan matatapos ito? Wala na akong nakikitang layunin para sa lahat ng ito.” Ngunit sa magdamag, nakita ko ang bunga mula sa mga pagsubok na ito. At ang mga bunga—pagkukunan, lakas, kayamanang espirituwal—itinustos sa akin sa paraang hindi ko makukuha sa mga ibang pamamaraan.

Hinihikayat ko kayo: Panghawakan ninyo ang inyong mga pagsubok sa pamamagitan ng pananalig, at paniwalaan na ito ay hinayaan ng Diyos. Alamin na ito ay ginamit niya para lalo kang palakasin…para tulungan kang kunin ang mga tira-tirahan mula kay Satanas…para maging pagpapala ka sa iba…at masantipikahan ito para sa kanyang kaluwalhatian.

Ngunit kaming pinagkalooban ng kayamanang espirituwal na ito ay hamak—kung baga sa sisidlan ay palayok lamang—upang ipakilalang ang di-malirip na kapangyarihan ay sa Diyos at hindi sa amin. Ginigipit kami sa kabi-kabila ngunit di nagagapi. Kung minsa’y nag-aalinlangan kami ngunit hindi nawawalan ng pag-asa. Pinag-uusig kami ngunit di nawawalan ng kaibigan; naibubuwal ngunit di tuluyang nailulugmok” (2 Corinto 4:7-9).

“Ang bahagya at panandaliang kapighatiang dinaranas ko ngayon ay magbubunga ng kaligayahang walang hanggan at walang katulad. Kaya’t ang paningin namin ay nakapako sa mga bagay na di nakikita. Sapagkat panandalian lamang ang mga bagay na nakikita, ngunit walang hanggan ang mga bagay na di nakikita” (2 Corinto 4:17-18).