PANGHAWAKAN MO ANG IYONG PAGSUBOK SA PAMAMAGITAN NG PANANAMPALATAYA

Kung wala tayong pinaglalabanan, pagkakadiin, mga pagsubok, digmaan, tayo ay magiging tahimik lamang at mala-hininga. Pagkabulok ang mangyayari at ang ating templo ay babagsak sa pagkasira. Hindi natin makakayanan na hawakan ang ating teritoryo na napagwagian. Iyan ang dahilan kung bakit ang layunin ng kaaway sa atin ay malinaw: Nais niya tayong maialis sa pakikipaglaban. Ang kanyang layunin ay alisin ang lahat ng pakikipaglaban mula sa atin.

Natagpuan natin ang lahat ng pagkukunan para mapanatili—lakas para magpatuloy, kapangyarihan laban sa mga kaaway—sa ating mga espirituwal na pakikipaglaban. At sa araw na iyon kapag tayo ay humarap sa Panginoon, ipapahayag niya sa atin: “Naalala mo ba ang iyong pinagdaanan sa pagkakataong iyon? At sa nakasisindak na pakikipaglabang iyon? Tingnan mo ang iyong napagtagumpayan sa lahat ng iyon. Lahat ito ay napangalagaan sa pamamagitan ng mga pakikipaglaban mong napagtagumpayan.”

Ang munting katotohanan ay, inilagay ng Diyos ang kanyang yaman sa mga katawang tao. Ginawa ka niyang templo, isang tahanan para maging tahanan ng kanyang Espiritu. At mayroon kang pananagutan para mapangalagaan ang templong iyan. Kapag ikaw ay naging tamad at pabaya, pangalagaan ang gawaing kinakailangan—palagiang pananalangin, kumain ng Salita ng Diyos, pakikipag-isa sa mga kapawa banal—ang pagkabulok ay mangyayari. At mauuwi ka sa ganap na pagkasira.

Sa aking paglingon sa aking sariling limampung taon ng ministeryo, naaalala ko ang maraming ulit na magiging madali ang lahat kung ako ay sumuko na. Nanalangin ako, “Panginoon, hindi ko maunawaan ang pagsalakay sa aking ito. Saan nanggaling ito? At kailan matatapos ito? Wala na akong nakikitang layunin para sa lahat ng ito.” Ngunit sa magdamag, nakita ko ang bunga mula sa mga pagsubok na ito. At ang mga bunga—pagkukunan, lakas, kayamanang espirituwal—itinustos sa akin sa paraang hindi ko makukuha sa mga ibang pamamaraan.

Hinihikayat ko kayo: Panghawakan ninyo ang inyong mga pagsubok sa pamamagitan ng pananalig, at paniwalaan na ito ay hinayaan ng Diyos. Alamin na ito ay ginamit niya para lalo kang palakasin…para tulungan kang kunin ang mga tira-tirahan mula kay Satanas…para maging pagpapala ka sa iba…at masantipikahan ito para sa kanyang kaluwalhatian.

Ngunit kaming pinagkalooban ng kayamanang espirituwal na ito ay hamak—kung baga sa sisidlan ay palayok lamang—upang ipakilalang ang di-malirip na kapangyarihan ay sa Diyos at hindi sa amin. Ginigipit kami sa kabi-kabila ngunit di nagagapi. Kung minsa’y nag-aalinlangan kami ngunit hindi nawawalan ng pag-asa. Pinag-uusig kami ngunit di nawawalan ng kaibigan; naibubuwal ngunit di tuluyang nailulugmok” (2 Corinto 4:7-9).

“Ang bahagya at panandaliang kapighatiang dinaranas ko ngayon ay magbubunga ng kaligayahang walang hanggan at walang katulad. Kaya’t ang paningin namin ay nakapako sa mga bagay na di nakikita. Sapagkat panandalian lamang ang mga bagay na nakikita, ngunit walang hanggan ang mga bagay na di nakikita” (2 Corinto 4:17-18).

HINDI MAARING MATAKOT

Kung naglalakad ka sa Espiritu, madalas kang guguluhin ng mga maladimonyong kapangyarihan. Ngunit hindi mo kailangang matakot sa anumang maladimoyong kapangyarihan—kahit saan, sa anumang oras!

Si Pablo ay patuloy na ginugulo ng mga maladimonyong kapangyarihan. Nangangaral siya sa isla ng Pafos nang sinubukan ng mga dimonyo na makialam: “…isang salamangkerong Judio na nagpapanggap na propeta. Bar-Jesus ang kanyang pangalan…ngunit sinalansang sila ng salamangkerong si Elimas upang huwag sumampalataya ang Gobernador” (Gawa 13:6-8).

Ang pangalang Bar-Jesus ay nangangahulugan na “anak ni Hesus” o “anghel ng liwanag.” Ito ang diyablo na nanggugulo kay Pablo. Ngunit ang Espiritu Santo ay matatag ang nananahan sa apostol: “napuspos ng Espiritu Santo si Saulo, na tinatawag ding Pablo. Tinitigan niya si Elimas, at sinabi ang ganito: ‘Ikaw! Anak ka ng diyablo! Kaaway ka ng lahat ng mabuti! Tigib ka ng pagdaraya at kasamaan! Bakit ba lagi mong pinipilipit ang katotohanan tungkol sa Panginoon? Ngayon parurusahan ka niya! Mabubulag ka ng matagal!’ Pagdaka’y naramdaman ni Elimas na waring tinakpan ng maitim na ulap ang kanyang mga mata, at siya’y nag-apuhap ng aakay sa kanya. Sumampalataya ang Gobernador nang makita ang nangyari, at nanggilalas siya sa mga aral tungkol sa Panginoon” (Gawa 13:9-12).

Si Pablo, na puspos ng Espiritu Santo, ”ay ibinagsak ang lahat ng kapangyarihan ng kadiliman!

Hindi sapat ang mapighati sa mga pagtatangka ni Satanas na guluhin ka! Sa Gawa 16 si Pablo ay nagdalamhati—nangangahulugan na “naguguluhan, namimighati.” Hinayaan niya ito sa maraming araw, ngunit ang Espiritu ng Diyos ay nakadiin kay Pablo, at sinabi sa kapangyarihan ng diyablo, “Iniuutos ko sa iyo sa ngalan ni Jesu-Cristo: lumabas ka sa babaing ito!” (Gawa 16:16-18).

Mga minamahal, lubha tayong nagpaapekto sa diyablo! Darating ang panahon na tayo man ay, kailangang manindigan sa kapangyarihan ng Espiritu Santo at sabihin, “Tama na—Iniuutos ko sa iyo sa ngalan ni Hesus na lumayas ka!”

Kapag kinuha mo ang kapangyarihan at inutusan ang diyablo na lumayas, si Satanas ay babalik sa iyo na dala ang lahat ng kapangyarihan na mayroon siya. Pagkatapos na palayasin ang diyablo sa babaing sinukuban sa Gawa 16:16-18, nagsimula si Satanas na guluhin ang mga bagay. Pinag-apoy niya ang mga tao laban kay Pablo at Silas—at pagdaka’y sila ay nasa teribleng kaguluhan!

Ang mga mahistrado ng siyudad ay nag-utos na sila ay hagupitin at ibilanggo. At sa bawat latay sa kanilang likod, narinig ko ang diyablo na nagsasabi, “Akala mo ay nagtagumpay ka? Akala mo ay mapapalayas mo ang aking mga kampon at maghari sa akin?”

Marahil ay hindi alam ng diyablo na lalo mong hagupitin ang isang lingkod ng Diyos na naglalakad sa Espiritu, ay higit na papuri ang inihahagupit mo sa kanya! Kapag inihagis mo siya sa kaguluhan, itinali sa mga suliranin at kagipitan, ay aawit siya, sisigaw at sasamba!

Nang maghahatinggabi na, sina Pablo at Silas ay nanalangin at umaawit ng mga imno, at nakikinig naman ang ibang mga bilanggo” (Gawa 16:25).

Kung lalakad tayo sa Espiritu, kung ganon ay dapat na manalig sa Diyos para sa sobrenatural na kaligtasan mula sa pagkakagapos kay Satanas. Hindi mahalaga kung gumawa ng lindol ang Diyos para gawin ito. Iyan mismo ang ginawa niya para kay Pablo: “Di-kaginsa-ginsa’y lumindol ng napakalakas, anupat nayanig pati ang mga pundasyon ng bilangguan. Pagdaka’y nabuksan ang mga pinto, at nakalag ang mga tanikala ng mga bilanggo” (26).

Dadalhin sa iyo ni Satanas ang pinakanakasisindak na tukso o pagsubok na maari mong harapin. Nais niyang bumagsak ka sa kasalanan, kondemnasyon, pagsusuri sa sarili. Mahal na mga banal, kailangan kang manindigan sa Espiritu at alisin ang iyong mga mata sa mga maaring mangyari at pagkakagapos. Huwag mong subukin na alamin ang lahat. Magsimula kang magpuri, umawit at manalig sa Diyos—at siya na ang bahala sa iyong kaligtasan!

ANG MATAAS NA KAHULUGAN NG PAGLALAKAD SA ESPIRITU

Sa 1 Samuel 9 nakita natin na si Saulo ay ipinadala ng kanyang ama para maghanap ng mga nawawalang buriko. May kasamang katulong, naghanap si Saulo sa malawak na lupain. Sa huli, nawalan siya ng pag-asa at handa nang sumuko sa paghahanap. At sinabi ng kanyang katulong ang tungkol kay Samuel, isang manghuhula; maari sigurong masabi niya kung saan makakakita ng mga buriko.

Si Samuel, dito, ay isang uri ng Espiritu Santo, na alam ang isipan ng Diyos; marami siyang alam sa isipan niya nang higit pa sa mga patutunguhan. Alam niya na si Saulo ay pinili ng Diyos para gampanan ang isang bahagi ng walang hanggang layunin ng langit!

Ang unang ginawa ni Samuel nang dumating si Saulo ay magdaos ng isang pagdiriwang (tingnan ang 1 Samuel 9:19). Ito mismo ang hangad ng Espiritu Santo para sa atin: na maupo sa mesa ng Panginoon at magministeryo sa kanya—na magkaroon ng mahalagang pagkakataon, na madinig ang nilalaman ng puso niya.

Hiniling ni Samuel kay Saulo na alisin ang isipin niya para makipag-isa silang magkasama (1 Samuel 9:20-25). Sinasabi ni Samuel, “Huwag mong ituon sa paghahanap ng patutunguhan—iyan ay naisaayos na. Mayroong mas mahalaga sa pagkakataong ito. Kailangan mong alamin ang puso ng Diyos—ang kanyang walang hanggang layunin!”

Pagkatapos ng gabi ng pakikipag-isa, hiniling ni Samuel kay Saulo na palabasin niya ang katulong sa silid, para magkaroon sila ng taimtim, harapan pagkakataon sa isat-isa (tingnan Samuel 9:27; 10:1).

Nakita mo ba kung ano ang sinasabi ng Diyos dito? “Kung nais mo talagang maglakad sa Espiritu—kung nais mo talaga ang aking pagpapala—kailangang maghanap ka sa kanya ng higit pa kaysa sa patutunguhan. Kailangan lumapit ka sa aking presensiya at alamin ang nilalaman ng aking puso, ang aking mga hinahangad! Nakita mo, hangad kong pagpalain ka—na magamit ka sa aking kaharian!”

Mga minamahal, kalimutan ang patutunguhan—kalimutan ang lahat para sa ngayon! Hayaan mong ituro sa iyo ng Espiritu Santo ang malalim na mga bagay na nakatago ng Diyos. Manatiling nakatayo sa kanyang presensiya, at hayaan mong ipakita niya ang tunay na nilalaman ng puso ng Panginoon. Iyan ang pinakamataas na uri ng paglalakad sa Espiritu!

Ang magbigay ng panahon sa presensiya ng Panginoon ay nagbubunga ng isang pagpapakita ni Kristo sa sanlibutan.

“Dahil sa habag ng Diyos, hinirang niya ako para sa gawaing ito kaya naman malakas ang aking loob. Tinalikdan ko na ang mga gawang kahiya-hiya at ginagawa nang palihim. Hindi ako nanlilinlang at hindi ko pinipilipit ang Salita ng Diyos” (2 Corinto 4:1-2). Si apostol Pablo ay nagpahayag na tayo ay tinawag para maipakita ang katotohanan. Tunay nga, alam natin na si Hesus ang katotohanan. Kaya, ano ang ibig sabihin ni Pablo sa pagsasabing kailangan nating ipakilala si Hesus?

Si Pablo ay nagsasabi dito ng isang nakikitang pagpapapahayag. Ang pagpapakita ay isang “nagliliwanag sa labas” na ipinapakita ang isang bagay na maliwanag at nauunawaan. Sa madaling sabi, tayo ay tinawag para ipakilala si Hesus at maunawaan ng lahat ng tao. Sa bawat buhay natin, kailangan na mayroong nagliliwanag sa labas ng tunay na kalikasan at kahalintulad ni Kristo.

Dinala ni Pablo ang usapin ng pagpapakilala kay Kristo ng mas higit pa. Sinasabi niya, tayo mismo ang sulat ng Diyos sa sanlibutan: “Kayo na rin ang aming rekomendasyon, nakatitik sa aming puso upang makilala at mabasa ng lahat. Kayo ang maliwanag na sulat ni Kristo, ang sulat na ipinadala sa pamamagitan namin. Ito’y nasusulat hindi ng tinta kundi ng Espiritu ng Diyos na buhay, hindi sa mga tapyas na bato kundi sa puso ng tao” (2 Corinto 3:2-3).

Gaano kaeksakto na tayo ay naging sulat ng Diyos sa sanlibutan? Nangyayari lamang ito sa pamamagitan ng Espiritu Santo. Sa mga sandaling ito tayo ay ligtas, itinatak ng Espiritu Santo sa atin ang mismong imahe ni Hesus. At patuloy niyang hinuhugisan ang imaheng ito sa atin sa lahat ng sandali. Ang misyon ng Espiritu ay maisahugis sa atin ang isang imahe ni Kristo na tunay na makatotohanan at wasto, na makakatarak sa mga konsiyensiya ninuman.