ANG MAGING MGA TAO NG PANANALANGIN

Sa Jeremias 5, nanawagan ang Diyos, "Mga taga-Jerusalem, magmasid–masid kayo. Libutin ninyo ang mga lansangan at buong paligid. Maghanap kayo sa mga pamilihan kung mayroon kayong masusumpungang isa mang taong tapat at makatarungan. Kung magkagayon, patatawarin ni Yahweh ang Jerusalem" (Jeremias 5:1). Sinasabi ng Panginoon, na may kakanyahan, "Magpapatawad ako, kung makakasumpong ako ng kahit isang tao na naghahanap sa akin."

Sa panahon ng pagkakabihag ng Babilonya, nakatagpo ang Diyos ng isang tao kay Daniel. At ngayon, higit pa sa nagdaang mga kasaysayan, ang Panginoon ay patuloy na naghahanap ng kahalintulad na makadiyos na mga lalaki at babae. Hinahanap ang mga tapat na lingkod na nagkukusang "magsilbing harang" at "tumayo sa puwang," gawain na maari lamang makamit sa pamamagitan ng pananalangin.

Katulad ni Daniel, ang ganitong tao ay matatagpuan na may Salita ng Diyos sa kanyang mga kamay. Nang dumating ang Banal na Espiritu kay Daniel, ang propeta ay nagbabasa ng aklat ni Jeremias. At noon ipinahayag ng Banal na Espiritu na ang sandali ng kaligtasan ay dumating na sa Israel. At sa pagdating ng pahayag, si Daniel ay naudyukan na manalangin: "Dahil dito, buong taimtim akong dumulog kay Yahweh. Nag-ayuno ako, nagdamit ng sako at nagbuhos ng abo. Ganito ang dalangin ko: Panginoon, dakila ka at Makapangyarihang Diyos na langit tapat sa umiibig sa iyo at sumusunod sa iyong mga utos" (Daniel 9:3).

Alam ni Daniel na ang mga tao ng Diyos ay hindi pa handang tanggapin ang pagpapanumbalik. Ganunpaman, tinuligsa ba ng propeta ang kanyang mga kauri sa kanilang mga kasalanan? Hindi-inihalitulad ni Daniel ang kanyang sarili sa pagkabulok ng moralidad sa kanyang kapaligiran. Ipinahayag niya, "Nagkasala po kami. Nagpakasama at sumuway sa inyong tuntunin at kautusan" (Daniel 9:5).

Matibay na ninais ng Diyos na pagpalain ang kanyang mga tao ngayon—ngunit kung ang ating mga isipan ay nahawahan ng espiritu ng sanlibutang ito, wala tayong karapatan para tanggapin ang kanyang mga pagpapala. Ginawa ni Daniel ang makapangyarihang pahayag na ito: "Tulad ng nasusulat sa kautusan ni Moises, naranasan namin ang pahirap na ito. Gayunman, wala kaming ginawa upang maglubag ang iyong kalooban. Hindi rin naming tinalikdan ang aming kasamaan ni inisip na totoo ang iyong salita. Kaya pinarusahan mo kami dahil sa aming pagsuway pagkat ikaw ay Diyos ng katwiran" (Dani3l 9:13-14).

Para sa Diyos aming susuriin ang aming sariling paglalakad kasama ang Panginoon at hahayaan ang Banal na Espiritu na ipakita sa atin ang lugar ng pakikipagkasundo. Gagawin namin ang higit pa sa pananalangin para sa isang nagkakasalang nasyon. Tatangis kami, "O, Panginoon, suriin mo ang aking puso. Ihayag mo sa akin ang lahat ng espiritu ng sanlibutang ito na gumapang sa aking espiritu." Katulad ni David, maari nating itakda ang ating mga mukha para manalangin ng kaligtasan ng ating pamilya—ng ating bansa.

ANG LIHIM NG ESPIRITUWAL NA LAKAS

"Sinabi pa ni Yahweh, ang Banal ng Israel: Magbalik-loob kayo at muling magtiwala sa akin at kayo ay lalakas at tatatag" (Isaias 30:15).

Narito ang lihim ng Diyos sa espirituwal na lakas: "Pananahimik at pagtitiwala ang inyong magiging lakas." Ang salitang "pananahimik" sa Hebreo ay nangangahulugan ng "hinahon." At ang hinahon ay kalmado, naglilibang-libang, malaya sa pagkabalisa; upang maging matatag, ang mahiga na may tukod mula sa ilalim.

Hindi maraming Kristiyano sa panahong ito ay nagtataglay ng ganitong pagkatahimik at pagtitiwala. Marami ay abala sa pagkahibang sa mga aktibidad, nagmamadaling parang loko para magkamit ng yaman, pagmamay-ari at kaaliwaan. Maging sa ministeryo, ang mga lingkod ng Diyos ay tumatakbo tungkol sa pag-aalala, katatakutan, naghahanap ng kasagutan sa mga malaking pagpupulong, mga seminar, mga mabibiling-aklat. Ang lahat ay naghahangad ng patnubay, mga solusyon, bagay na magpapakalma sa kanilang espiritu. Gayunman hinahanap nila ito saan man maaring manggaling ito bukod sa Panginoon. Hindi nila naisip na nangusap na para sa kanila ang Diyos sa pamamagitan ni Isaias: Kapag hindi sila tumingin sa kanya bilang sandalan, ang kanilang paghihirap ay mauuwi sa lumbay at kaguluhan.

Ipinahayag ni Isaias ang kung paanong ang kaluwalhatian ng Diyos ay maisasakatuparan para sa atin: "Pagkat pawang katuwiran ang gagawin ng bawat isa kaya iiral ang katahimikan at kapanatagan, magpakailanman" (Isaias 32:17). Kung tayo'y tunay naglalakad sa katuwiran, ang ating mga buhay ay magbubunga ng kalmadong espiritu, katahimikan ng puso at kapayapaan ng Diyos.

Habang tumingin si Isaias sa kapaligiran niya, nakita niya ang mga tao ng Diyos na tumatakas patungong Ehipto para humanap ng tulong, nagtitiwala sa tao, umaasa sa mga kabayo at mga karosa. Ang mga Embahador ay nagdadatingan at nag-aalisan. Ang mga namumuno ay nagsasagawa ng mga pagpupulong estratehiya. Ang lahat ay nagkakagulo, nagtataghuyan, "Ano ang gagawin natin?"

Siniguro ni Isaias sa kanila, "Hindi dapat ganito ang pamamaraan. Manumbalik kayo mula sa inyong makasalanang gawain. Magsisi sa inyong rebeldeng pagtitiwala sa iba. Manumbalik sa Panginoon, at tatakpan niya kayo ng kumot ng kapayapan. Bibigyan niya kayo ng katahimikan, at kapahingahan sa gitna ng lahat ng inyong mga kinakaharap.

ANG IKA-APATNAPU’T ISANG ARAW

Halimbawa kayang nagkatagpo kayo ni Hesus sa ika-apatnapu’t isang araw—ang araw na sumunod pagkatapos ng panunukso sa kanya sa ilang. Ang kanyang mukha ay nagliliwanag. Siya’y nagagalak, pinupuri ang Ama, sapagkat napagtagumpayan niya ang isang dakilang tagumpay.

Nakita mong ipinapawis niya ang buhay at pagtitiwala. Ngayon siya’y handa na upang harapin ang kapangyarihan ng impiyerno. Kayat buo ang loob na nagpunta siya sa mga dakilang lunsod na nakahiga sa kadiliman. Ipinangaral niya ang Mabuting Balita, tiyak sa Salita ng Diyos. At nagpagaling siya ng may mga sakit, alam na kasama niya ang Ama.

Ngayon, habang sinusuri mo ang sarili mong buhay, nakita mo ang kabaligtaran. Humaharap ka pa rin sa iyong sariling tuyong ilang na karanasan. Nakayanan mo ang maapoy na pag-atake mula kay Satanas, at ang iyong espiritu ay bagsak. Hindi mo mapigilang isipin, “hindi kailanman pinagdaanan ni Kristo ang mga pagsubok na katulad ng akin. Siya ay nasa ibabaw ng lahat ng ito.”

Maaring makita mo ang isang ministro na mukhang may matatag na pananampalataya; nagwiwika siya ng tiyakang presensiya ng Diyos na iniisip mo, “Hindi siya nagkaroon ng suliranin ng katulad ng sa akin.” Kung alam mo lamang! Wala ka doon ng tinawag ng Diyos ang lalaking ito para mangaral at pagkatapos ay dinala siya sa ilang para tuksuhin ng mahapdi. Wala ka doon nang siya ay maupos sa wala, bagsak sa kawalan ng pag-asa. At hindi mo alam na ang pinakamagaling niyang pangangaral ay nanggaling mula sa pagsubok sa kanyang sariling buhay.

Nagbabala si Pablo sa atin na huwag sukatin ang ating katuwiran laban sa inisip natin sa iba: “Hindi ko ipapantay o ihahambing man lamang ang aking sarili sa ilang nagbubuhat ng sariling bangko. Napakahahangal nila! Sila-sila ang naglalagay ng sukatan at parisan ng kanilang sarili” (2 Corinto 10:12)!

Hindi natin mabasa ang laman ng puso ng iba. Sino ang makaka-alam na noong ika-apatnapu’t isang araw si Hesus ay kagagaling lamang mula sa isang mahabang nakapanghihilakbot na panunukso? Sino ang makaa-alam na ang kaluwalhatiang nakita sa kanya ay sumibol mula sa isang paghihirap na malala pa sa anumang makakayanan ninuman?

Tayo’y kay Hesus lamang titingin. At tayo’y sa kanyang katuwiran lamang aasa, sa kanyang kabanalan. Binigyan niya tayong lahat ng parehas na karapatan para dito.

Iniibig kayo ng Diyos sa panahon ng inyong mga pagsubok. Ang sarili niyang Espiritu ang nagdala sa inyo sa ilang. Gayunman ang sarili niyang Anak ay galing na doon—at alam niya kung ano ang pinagdadaanan mo. Hayaan mong tapusin niya ang kanyang gawain sa pagpapalago ng iyong ganap na pag-asa at pananalig sa kanya. Lalabas kang may pagtitiwala—makadiyos na damdamin at lakas para makatulong sa iba.