TIRA-TIRAHAN

Isang babae na may anak na babaeng mainisin ay nagpupumilit na hanapin si Hesus.Sa wakas, hinikayat ng mga disipulo ang kanilang panginoon, “Panginoon, itaboy mo siya, paalisin mo siya. Ayaw niya tayong tigilan. “Itala ang tugon ni Hesus sa pakiusap ng babae: “Ngunit gaputok ma’y di tumugon si Hesus” (Mateo 15:23). Mapapansin, binalewala ni Krsito ang buong katayuan. Bakit niya ginawa ito? Alam ni Hesus na ang kasaysayan ng babaeng ito ay ikukwento sa lahat ng padating na salinlahi, at nais niyang magpahayag ng katotohanan sa lahat ng makababasa nito. Kaya’t sinubok niya ang pananampalataya ng babae sa pagsasabi ng , “Sa mga tupang naliligaw ng sambahayan ng Israel lamang ako sinugo” (Mateo 15:23). Sinasabi ni Kristo, “Ako’y isinugo para sa kaligtasan ng mga Hudyo. Bakit ko sasayangin ang kanilang mabuting balita para sa mga Hentil?”

Ngayon ang pahayag na ito ay maaring magtaboy sa atin palayo, ngunit ang babae ay hindi natinag. Tanong ko sa inyo, gaano kadalas kayong sumusuko sa pananalangin? Gaano kadalas na kayo ay napagod at nangatuwiran “Hinanap ko ang Panginoon, nanalangin ako at humiling. Wala akong nakuhang anumang kasagutan “?

Isaalang-alang kung paano sumagot ang babae. Hindi siya sumagot na may reklamo, o may nag-aakusang daliri, sinasabi na, “Bakit mo ako itinatanggi Hesus?” Hindi, sinabi ng Kasulatan ang kabaliktaran: “Ngunit lumapit sa kanya ang babae, lumuhod sa harapan at ang sabi, ‘Tulungan po ninyo ako. Panginoon’” (15:25).

Ang sumunod ay mahirap basahin. Muli, tumanggi si Hesus sa babae. Ngunit sa pagkakataong ito mas magaspang ang kanyang kasagutan. Sinabi niya sa babae, “Hindi dapat kunin ang mga pagkain ng mga anak upang ihagis sa mga tuta” (15:26). Muli pa, sinubok niya ang babae.

Ngayon sumagot ang ina sa kanya, “Tunay nga po, Panginoon, tugon ng babae, ngunit ang mga tuta man ay nagsisikain ng mumong nalaglag sa hapag ng kanilang panginoon” (15:27) Isang di-kapani-paniwalang kasagutan, Ang determinadong babaeng ito ay hindi titigil sa kanyang paglapit kay Hesus. At siya ay pinuri ng Panginoon dahil dito. Kaya’t sinabi sa kanya ni Hesus, “napakalaki ng iyong pananalig! Mangyayari ang hinihiling mo. At noon di’y gumaling ang kanyang anak” (15:28).

Mga minamahal, hindi tayo dapat na makuntento na lamang sa mga tira-tirahan. Tayo ay pinangakuan ng lahat ng grasya at kahabagan na kailangan natin sa ating mga kagipitan. At ito ay kasama ang bawat kagipitan na kinasasangkutan ng ating mga pamilya, ligtas man o hindi. Tayo ay inanyayahan na magpakatatag na lumapit sa trono ni Kristo na may pananalig.

SA DI ABOT NG PAG-ASA NG TAO

Mayroong mga pagkakataon na kung minsan sa buhay ng tao ang kalalagayan ay di abot ng pag-asa ng tao. Walang magpapayo, walang manggagamot, walang lunas o anupaman na makakatulong. Ang kalalagayan ay naging imposible na. Nangangailangan na ito ng himala, kung hindi ito ay mauuwi sa pagkawasak.

Sa mga ganitong pagkakataon, ang natitira na lamang pag-asa ay mayroong lumapit kay Hesus. Hindi mahalaga kung sino ito, maaaring ang ama, ina, o bata. Ang taong iyon ay kinakailangan na panghawakan ang pananagutan na makalapit kay Hesus. At kailangan niyang matiyak, “Hindi ako aalis hanggang hindi ako nakakarinig mula sa Panginoon. Kailangan sabihin niya sa akin, ‘Nagawa na ito. Ngayon humayo ka.’”

Sa Mabuting Balita ayon kay Juan, nakita natin ang isang pamilya na nasa kagipitan: “Doon naman sa Capernaum ay may isang mataas na pinuno ng pamahalaan; at may sakit ang kanyang anak na lalaki” (Juan 4:46). Sila ay kinikilalang pamilya, marahil ay may dugong bughaw. Ang espiritu ng kamatayan ay ramdam sa tahanang iyon, habang ang mga magulang ay inaalagaan ang mamamatay ng anak. Maaring mayroon pang ibang miyembro ng pamilya sa bahay, marahil ay mga tiyahin at mga tiyuhin, mga lolo, o iba pang mga anak. Sinabihan tayo na ang buong kabahayan ay nananalig, maging ang mga katulong sa bahay. “[Ang ama] ay nanalig, at ang buong sambahayan” (4:53).

Mayroon sa naguguluhang pamilyang iyon ay kilala kung sino si Hesus, at nadinig na ang kanyang mahimalang kapangyarihan. Kahit papano, may balita na nakarating sa sambahayang iyon na si Kristo ay nasa Cana, may 25 milya lamang ang layo. Sa kanilang desperasyon, inako ng ama na makalapit sa Panginoon. Sinabi ng Kasulatan sa atin, “nang mabalitaan niyang bumalik si Hesus sa Galilea mula sa Judea, pinuntahan niya ito” (4:47).

Ang pinunong ito ay may malakas na determinasyon at nakalapit kay Hesus. Sinabi ng BIbliya “Pinakiusapan niya itong [Hesus] pumunta sa Capernaum at pagalingin ang kanyang anak na naghihingalo” (4:47). Isang kataka-takang larawan ng namamagitan. Ang taong ito ay iniwan ang lahat para makalapit sa Panginoon upang makapagbigay ng salita.

Sinagot siya ni Kristo, “Hangga’t hindi kayo nakakikita ng mga palatandaan at mga kababalaghan, hindi kayo mananampalataya” (4:48). Ano ang ibig sabihin ni Hesus dito? Sinasabi niya sa pnunong ito na ang mahimalang pagliligtas ay hindi ang kanyang madiing pangangailangan. Sa halip, ang unang pinag-uusapan dito ay ang tungkol sa pananampalataya ng tao. Isipin ito: Maaring magpunta si Kristo sa tahanan ng pamilyang ito, hawakan ng kamay ang anak na mamamatay na at pagalingin siya. Gayunman ang alam lamang ng pamilyang ito ay si Hesus ay gumagawa ng himala.

May higit pang nais si Kristo para sa lalaking ito at sa kanyang pamilya. Nais niyang manampalataya sila na siya ang Diyos sa katawang tao. Kaya sinabi niya sa pinuno, na may kakanyahan, “Ngunit sinabi ng pinuno, ‘Tayo na po, Ginoo, bago mamatay ang aking anak’” (4:49). Sa puntong iyon, marahil ay nakita ni Hesus ang pananampalataya ng lalaking iyon. Ito ay parang sinabi ni Hesus, “Naniniwala siya na ako ang Diyos sa katawang tao.” Sapagkat sa sumunod nabasa natin, “Sumagot si Hesus, ‘Umuwi na kayo; magaling na ang inyong anak” (4:50).

ANG BATAYAN NG PANANALIG

Ano ang naging batayan ng iyong pananalig? Ang Kasulatan ay nagsabi sa atin na ang pananalig ay nanggagaling sa pakikinig, at ang Salita ng Diyos ay binigyan tayo ng “espirituwal na pandinig,” upang makarinig tayo (tingnan ang Roma 10:17). Kaya, narito ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa mga karanasan sa ilang sa ating mga buhay:

· “Huwag mong tulutang ako ay maanod, dalhin sa malalim at baka malunod…Sa aking pagtawag ako sana’y dinggin, sa pagkahabag mo, ako ay lingapin…Ang iyong alipi’y h’wag mong pagkublihan, ib’san mo na ako sa bigat ng pasan” (Awit 69:15-17). Maliwanag na ang tubig ng kapighatian ay bumabaha sa buhay ng mga makadiyos.

· “O Diyos, sinubok mo ang iyong mga hirang, sinubok mo kami upang dumalisay; at tulad ng pilak kami’y idinarang. Iyong binayaang mahulog sa bitag, pinagdala mo kami ng mabigat…Sinubok mo kami sa apoy at baha, bago mo dinala sa dakong payapa” (66:10-12). Sino ang nagdala sa atin sa bitag ng kapighatian? Ang Diyos mismo ang nagdala.

· “Ang sariling dati-rati’y namumuhay ng baluktot, nang ako ay parusahan salita mo ang sinunod…Sa aki’y nakabuti ang parusang iyong dulot, pagkat aking naunawaang mahalaga ang iyong mga utos” (119:67, 71). … ang mga bersong ito ay nagbigay liwanag. Nakabuti ito para sa atin---ito ma’y pinagpala tayo---na mapighati.

Isa-alang-alang ang patotoo ng manunulat ng Awit: “Mahal ko ang Panginoon, pagkat ako’y dinirinig, dinirinig niya ako, sa dalangin ko at hibik…Noong ako’y mahuhulog sa bingit ng kamatayan, nadarama ko ang tindi ng takot sa libingan; lipos ako ng pangamba at masidhing katakutan. Sa ganoong kalagayan, si Yahweh ang tinawag ko, at ako ay nagsumamo na iligtas niya ako” (Awit 116:1-4). Narito ang matapat na lingkod na umiibig sa Diyos at may dakilang pananalig. Gayunman humarap siya sa dalamhati ng kirot, kaguluhan at kamatayan.

Makikita natin ito sa kabuuan ng Bibliya. Ang Salita ng Diyos ay malakas na nagpapahayag na ang landas patungo sa pananalig ay sa pamamagitan ng baha at apoy: “Ang landas mong dinaraana’y malawak na karagatan, ang daan mong tinatahak ay dagat ng kalawakan” (Awit 77:19). “Narito, at masdan ang nagawa ko’y isang bagong bagay na hanggang ngayo’y di mo mamamasdan…ako’y magbubukas ng isang landasin sa gitna ng ilang” (Isaias 43:19). “Kapag ikaw ay daraan, sa karagatan, sasamahan kita; hindi ka madaraig ng mga suliranin. Dumaan ka man sa apoy, di ka maaano, hindi ka mabubuwal ng mabibigat na pagsubok” (43:2). “Ako si Yahweh na inyong Diyos at siyang nagpapalakas sa inyo, ako ang may sabing; huwag kayong matatakot at tutulungan ko kayo” (Isaias 41:13).

Ang huling bersong ito ay humahawak sa mahalagang susi: Sa bawat ilang na ating haharapin, hawak ng ating Ama ang ating mga kamay. Ngunit iyon lamang mga dumaraan sa ilang ang nakakahawak dito sa kamay ng kaaliwan. Iniaabot niya ito doon sa mga mga naiipit ng mga rumaragasang ilog ng kaguluhan.