PAMPAMILYANG PANALANGIN

Sinasabi ko pa rin sa inyo: kung ang dalawa sa inyo dito sa lupa ay nagkaisa sa paghingi ng anumang bagay sa inyong panalangin, ipagkakaloob ito sa inyo ng aking Amang nasa langit” (Mateo 18:19). Ang ilang mga Kristiyano ay tinatawag ito na “nagkakaisang pananalangin.” Ikaw ay lubos na pinagpala kapag ikaw ay mayroong matapat na kapatirang kasama sa pananalangin. Sa katunayan, ang pinakamakapangyarihang namamagitan na alam ko ay iyong ginagawa ng dalawa o tatlo.

Ang lugar na kung saan mas makapangyarihan ito na ginagawa ay sa tahanan. Ang aking may-bahay na si Gwen, at ako ay magkasamang nananalangin araw-araw, at naniniwala ako na pinagtitibay nito ng buo ang aking mag-anak. Idinalangin namin ang bawat isa sa aming mga anak sa panahon ng kanilang paglaki, na wala isa man sa kanila ang maligaw. Idinalangin namin ang kanilang pakikipag-kaibigan at kaugnayan at ang kanilang hinaharap na mapapangasawa, at ngayon ay ito rin ang aming ginagawa sa aming mga apo.

Kaunti lamang sa mga Kristiyanong pamilya ang nagbibigay panahon sa pananalangin sa tahanan. Ako’y nagpapatotoo na ako ay nasa ministeryo ngayon dahilan sa kapangyarihan ng pamilyang pananalanagin. Noong bata pa ako, araw-araw, kahit saan kaming magkakapatid naglalaro, sa harapan ng aming bahay o doon sa kalsada, ang ina namin ay tatawagin kami sa harapan ng aming bahay, “David, Jerry, Juanita, Ruth, oras na para manalangin!” (Ang kapatid kong si Don ay hindi pa ipinapanganak noon.)

Ang lahat ng aming mga kapitbahay ay alam ang oras ng aming pampamilyang pananalangin. Minsan hindi ko gustong marinig ang tawag na iyon, at masama ang loob ko at dumadaing tungkol dito. Ngunit may maliwanag na nangyari sa mga panahong iyon ng pananalangin, ang Espiritu ay kumikilos sa kalagitnaan ng aming pamilya at hinihipo ang aming mga espiritu.

Maaring hindi mo maibagay ang iyong sarili na gumagawa ng pampamilyang pananalangin. Maaring mayroon kang maybahay na hindi nakikipagtulungan o may anak kang rebelde. Minamahal, hindi mahalaga kung sino ang ayaw na maka-ugnay. Maari ka pa ring magtungo sa hapag-kainan upang yumuko at manalangin. Iyon ang magsisilbing sandali ng iyong pananalangin sa pamamahay at ang bawat bahagi ng pamilya ay malalaman ito.

KAILANGAN KITA

Mayroong ilang mga Kristiyano ay ayaw na maiugnay sa ibang bahagi ng katawan ni Kristo. Nakikipagkumunyon sila kay Hesus, ngunit sadya nilang inilalayo ang kanilang sarili sa ibang mga mananampalataya. Ayaw nilang magkaroon ng kinalaman sa mga kasapi, maliban sa namumuno.

Ngunit ang katawan ay hindi mabubuo ng isang bahagi lamang. Mailalarawan mo ba ang isang ulo na may isang kamay lamang na tumutubo dito? Ang katawan ni Kristo ay hindi mabubuo na isang ulo lamang, kung wala itong mga bisig at mga paa o mga sangkap. Ang kanyang katawan ay binubuo ng maraming mga bahagi. Hindi tayo maaring makipag-isa kay Kristo kung hindi tayo makikipag-isa sa kanyang katawan.

Ang ating pangangailangan ay hindi para sa ulo lamang, kundi sa buong katawan nito. Tayo ay nilalang magkakasama hindi lamang sa ating pangangailangan kay Hesus, kundi sa atin na ring pangangailangan sa bawat isa. Ipinahayag ni Pablo, “Kaya’t hindi masasabi ng mata sa kamay, hindi kita kailangan, ni ng ulo, sa mga paa, hindi ko kayo kailangan” (1 Corinto 12:21).

Itala ang pangalawang bahagi ng bersong ito. Maging ang ulo hindi maaring magsabi sa ibang bahagi, “Hindi kita kailangan.” Isang di-kapani-paniwalang pahayag! Sinasabi ni Pablo sa atin, “Hindi kailanman sasabihin ni Kristo sa ibang mga bahagi ng kanyang katawan, ‘Hindi ko kayo kailangan.” Ang ating ulo ay kusang iniugnay ang kanyang sarili sa bawat isa sa atin. Higit pa doon, sinabi niya tayong lahat ay mahalaga, kinakailangan sa pagkilos ng kanyang katawan.

Ito ay sadyang may katunayan sa mga kasapi na sugatan at nagdurusa. Idiniin ni Pablo, “Sa katunayan, ang mga bahaging wari’y mahihina ang siya pang kailangang-kailangan” (12:22). Idinagdag pa ng apostol, “Ang mga bahagi ng katawan na inaakala nating hindi gaanong kapuri-puri ay pinag-uukulan ng higit na pag-aalaga. Ang mga bahaging hindi likas na maganda ay siya nating pinagaganda” (12:23). Nangungusap siya tungkol doon sa mga bahagi ng katawan ni Kristo na hindi nakikita, nakatago, hindi kilala. Sa mga mata ng Diyos, ang mga bahaging ito ay may dakilang karangalan. At sila’y lubos na kinakailangan sa gawain ng kanyang katawan.

Ang talatang ito ay may malalim na kahulugan para sa ating lahat. Sinasabi ni Pablo sa atin, “Hindi mahalaga kung gaano kababa ang iyong pagkatao. Maaring maisip mo na hindi mo masukat ang iyong sarili bilang Kristiyano. Ngunit ang Panginoon mismo ang nagsabi, ‘Kailangan kita. Hindi ka lamang mahalagang bahagi ng aking katawan. Ikaw ay lubos na mahalaga at higit na kailangan upang ito ay gumalaw.’”

Bilang mahalagang bahagi ng katawan ni Kristo, ang mga mananampalataya ay kailangang bumangon at gumawa ng taimtim na pagkilos laban sa pagsalakay ni Satanas laban sa mga kapwa mananampalataya. Ang nakakagulat ay, ang utos na ito ay binabale-wala ng maraming Kristiyano. Kapag nakita natin ang isang mananampalataya na nagdurusa, nais nating mag-alay ng kaaliwan, at iyon ay isang gawa ng makadiyos na pag-ibig. Ngunit hindi iyon sapat! Ang bawat mananampalataya ay dapat na igapos si Satanas sa pangalan ni Hesus at ihagis siya sa ibayong kadiliman. Iyon ang hudyat ng isang tunay na bahagi ng katawan.

IPINAGKATIWALA SA PANGANGALAGA NG DIYOS

Sinabi ni Hesus, “…Sa lupa, ang mga bansa ay masisindak at malilito dahil sa ugong at mga daluyong ng dagat…Ang mga tao ay hihimatayin sa takot dahil sa pag-iisip sa mga sakunang darating sa sanlibutan; sapagkat mayayanig at mawawala sa kani-kanilang landas ang mga planeta at iba pang katulad nito na nasa kalawakan” (Lucas 21:25-26). Nagbabala si Kristo sa atin, “Kapag nawalan ng pag-asa sa akin, maraming mga tao ay tiyak na mamamatay sa takot!”

Para sa mga taga-sunod ni Hesus, gayunman, yaong mga nananalig sa mga pangako ng Diyos na pangangalagaan niya ang kanyang mga anak, ay may maluwalhating kalayaan mula sa anumang katatakutan. Ang katunayan, ang lahat ng kumakapit sa kapangyarihan ni Kristo ay hindi na kailangan matakot kailanman, kung panghahawakan lamang nila ang sumusunod na lihim: Ang tunay na kalayaan sa takot ay yaong lubos na isinuko ang buhay sa mga kamay ng Panginoon.

Ang pagsuko ng ating mga sarili sa pangangalaga ng Diyos ay isang akto ng pananalig. Ito ay nangangahulugan ng lubusang paglalagay ng ating mga sarili sa ilalim ng kanyang kapangyarihan, kaalaman at kahabagan, na iginagabay at pinangangalagaan ayon sa kanyang kalooban lamang. Kapag ginawa natin ito, ang Diyos ng sansinukuban ay nangangako na siya ang bahala sa atin, para pakainin tayo, damitan at kupkupin tayo, at mabantayan ang mga puso natin mula sa lahat ng masama.

Si Hesus ay nagbigay ng ultimong halimbawa ng ganitong uri ng banal na pagsuko nang siya ay ipinako sa krus. Noong bago pa niya isinuko ang kanyang Espiritu, sumigaw siya ng malakas “…Ama, sa mga kamay mo’y ipinagtatagubilin ko ang aking Espiritu!” (Lucas 23:46).

Ganap na inilagay ni Kristo ang pagkupkop sa kanyang buhay at walang-hanggang kinabukasan sa pangangalaga ng Ama. At sa paggawa nito, inilagay niya ang mga kaluluwa ng kanyang mga taga-sunod sa mga kamay ng Ama.

Maaring magtaka ka, “Walang makakakuha nito sa akin; kusa ko itong ibinibigay. Mayroon akong kapangyarihang ibigay ito at kunin uli” (Tingnan ang Juan 10:18). Kung mayroon siyang kapangyarihang “kunin muli ang kanyang buhay,” bakit niya isinuko sa mga kamay ng Diyos upang pangalagaan ito? Ang kasagutan ay hayagan: Ginawa ito ni Hesus upang magpakita ng halimbawa para sa lahat ng kanyang mga taga-sunod upang ito’y tularan!

Kapag hiniling sa atin na ipagkatiwala ang ating mga buhay sa isang tao, kung gayon ay malaman natin na ang Taong ito ay may kapangyarihan na mapag-ingatan tayo sa lahat ng panganib, pananakot at karahasan. Isinulat ni Pablo, “…Gayunma’y hindi ko ikinahihiya ang mga nangyayaring ito sa akin, sapagkat lubos kong nakikilala ang aking pananaligan at natitiyak kong maiingatan niya hangganag sa huling araw ang ipinagkatiwala ko sa kanya” (2Timoteo 1:12).