HANDANG SAKLOLO SA BAWAT SANDALI

Ipinangako ng Diyos sa atin, “Ang Diyos ang lakas natin ang kanlungan at handang saklolo kung may kaguluhan” (Awit 46:1).

Ang pararilang “nasa-lahat-ng-lugar” ay nangangahulugan ng “laging nandito, laging nakahanda, laging bukas na daanan.” Sa madaling sabi, ang palagiang pesensiya ng Panginoon ay laging nasa atin. At kung siya’y laging nasa atin, kung gayon ang nais niya ay patuloy na pakikipag-usap sa atin. Nais niyang kausapin natin siya saan man tayo naroon: sa trabaho, kasama ang pamilya, kasama ang mga kaibigan, maging kasama ang mga hindi-mananampalataya.

Hindi ko tinatanggap ang kasinungalingan ni Satanas na kanyang isinaksak sa mga tao ng Diyos sa panahong ito: na ang Panginoon ay tumigil na sa pakikipag-usap sa kanyang mga tao. Nais ng kaaway na isipin natin na hinayaan ng Diyos si Satanas na lumago ang kapangyarihan at inpluensiya, ngunit hindi niya binigyan ang sarili niyang mga tao ng malaking kapangyarihan. Hindi, hindi kailanman! Sinasabi ng Kasulatan, “Tulad ng rumaragasang baha, darating si Yahweh, tulad ng bugso ng hangin” (Isaias 59:19). Hindi mahalaga anuman ang dalhin ng diyablo laban sa atin. Ang kapangyarihan ng Diyos sa kanyang mga tao ay higit pa sa panunuligsa ni Satanas.

Ang talatang ito mula sa Isaias ay iniuugnay sa tagapagdala ng bandila na nangungunang nakasakay sa unahan ng hukbo ng Israel. Ang Panginoon ay laging pinagungunahan ang kanyang mga tao sa digmaan sa likod ng kanyang makapangyarihang pamantayan. Katulad ngayon, ang Diyos ay may dakilang hukbo ng makalangit na hukbo na nakasakay pasugod sa ilalim ng kanyang bandila, nakahanda na ipatupad ang kanyang planong pandigma para sa atin.

Maari mong itanong, “Kaya paano nagdadala ng tulong ang Diyos sa atin sa ating kagipitan?” Ang kanyang tulong ay dumarating sa atin sa handog ng kanyang Banal na Espiritu, na naninirahan sa atin at gumaganap sa kalooban ng Ama sa ating mga buhay. Pauli-ulit na sinasabi ni Pablo sa atin na ang ating katawan ay templo ng Banal na Espiritu. Tayo pinanahanan ng Panginoon sa sanlibutan. Oo nga, inuulit natin madalas ang katotohanang ito, sa ating pagsamba at mga patotoo. Gayunman, marami pa rin sa atin ay hindi ito binibigyang halaga. Hindi natin basta maunawaan ang kapangyarihan na nananahan sa katotohanang ito. Kung ito ay panghahawakan natin at mananalig dito, hindi na tayo kailanman matatakot o masisindak.

Ako man ay hindi lubos na nakapanghawak sa aral na ito ng buo. Kahit na sa lahat ng mga taon ng aking ministeryo, natutukso pa rin ako na isipin na gumamit ng damdamin upang makarinig mula sa Diyos. Hindi, sinasabi ng Panginoon, “Hindi mo kailangang maghintay ng maraming oras para sa akin. Naninirahan ako sa iyo. Ako ay nasa iyo, gabi at araw.”

Makinig sa patotoo ni David, “Pinupuri ko si Yahweh na sa akin ay patnubay. Kahit gabi diwa niya ang sa aki’y umaakay. Nababatid ko na siya’y kasama ko oras-oras, sa piling n’ya kailanman’y hindi ako matitinag (Awit 16:7-8). Ipinapahayag ni David, “Ang Diyos ay laging nasa akin. At ako ay nakapagpasiya na kupkupin siya sa aking isipan. Tapat siya na ako’y akayin araw at gabi. Hindi kailanman ako dapat maguluhan.”

ANG KAHABAGAN NG DIYOS AY HINDI KAILANMAN MABIBIGO

Ang Bibliya ay nagsasabi sa atin na ang Panginoon ay hindi namimitagan ng mga tao. At sapagkat hindi siya nagpapakita ng may-kinikilingan—sapagkat ang kanyang mga pangako ay hindi nagbabago sa bawat salin-lahi—maari nating hilingin sa kanya na ibigay sa atin ang katulad na kahabagan na ipinakita niya sa kanyang mga tao sa buong kasaysayan. Si Haring Manasseh ay nagkasala na higit pa sa kanino mang hari gayunman nang siya ay nagsisi, siya ay pinanumbalik (tingnan ang 2 Hari 21:1-18).

Ang kahabagan ng Panginoon ay hindi maaring mabigo, at ang nauna niyang halimbawa ng mga nakalipas na kahabagan ay makapagbibigay sa bawat isa sa atin ng walang-takot na katiyakan na madala ang ating mga kahilingan sa kanya. Kaya, mga minamahal na banal, kapag kayo’y natakot sa madalas na pagkakasala laban sa kahabagan ng Panginoon…kapag naisip mo na lumampas ka sa guhit, at ang Diyos ay sumuko na sa iyo…kapag nawalan ka na ng pag-asa, pinanghinaan sa kabiguan o sa hindi-maka-Kristong kilos…kapag nagtaka ka kung ibininbin ka ng Diyos, o kaya’y pinipigilan niya ang pag-ibig niya sa iyo dahilan sa iyong mga nakalipas na pagkakasala—kapag may tunay kang pusong nagsisisi, kung gayon ay panghawakan mo ang kanyang katotohanan: ANG DIYOS AY HINDI NAGBABAGO.

Itali mo ang Diyos sa kanyang Salita. Isulat mo ang bawat alaala ng bawat bagay na ginawa niya sa iyo sa mga nakalipas ng mga taon. Pagkatapos ay magtungo sa Kasulatan at hanapin ang ibang pangyayari ng kanyang mga “naunang kahabagan” sa kanyang mga tao. Dalhin mo ang listahang ito sa harap ng Panginoon at ipa-alala sa kanya: “O Diyos hindi mo maaring itanggi ang iyong sariling Salita. Ikaw ay katulad kahapon, ngayon at bukas.”

Hinihikayat ko kayo, huwag pabayaang gawin ito. Madalas tayo ay nagmamadali sa presensiya ng Diyos ginagawa ang ating mga kahilingan ng may masimbuyong damdamin at masigasig. Ngunit tayo ay naluluoy sa sandali ng ating panalangin, sapagkat hindi tayo pumupunta sa kanyang trono ng nakahanda. Dapat na mayroon taong tiyak na katayuan kapag tayo ay humarap sa Diyos. Ang tunay na kawalang-takot ay hindi nagmumula sa pagiging madamdamin; nagsisimula ito kapag tayo ay ganap na nahikayat. Kaya’t dapat nating patatagin ang ating katayuan hindi lamang para humarap sa Diyos, kundi upang palakasin ang sariling pananalig.

Ngayon mayroon tayo ng bagay na ang mga banal ng Lumang Tipan ay sa pangarap lang makakamit. At iyon ay ang sariling Anak ng Diyos na nakaupo sa kanang kamay ng Amang-Hukom. Kilala natin ang Anak, sapagkat siya ang ating kapatid na kasundo-sa dugo, sa pamamagitan ng pag-ampon. At kaya nating angkinin ang ating pagiging isang dugo sa kanya kung kailan man tayo tatayo sa harap ng Hukom at itali siya sa sarili niyang mga katuwiran: “Ama, wala akong madadala sa iyo kundi ang sarili mong Salita. Ipinangako mo na ako’y magiging ganap kay Kristo, na ako ay hindi mo hahayaang mahulog, at si Hesus ang aking magiging taga-pamagitan. Ipinangako mo na bubuksan mo ang iyong pandinig sa aking mga kahilingan at tutustusan ang lahat ng aking mga pangangailangan. O, Panginoon, mahabag at ipagkaloob ang iyong biyaya sa akin ngayon, sa sandali ng aking pangangailangan. Amen!”

Nananalig ako na ng Diyos ay kahanga-hangang nalulugod kapag tayo ay lumapit sa kanyang trono na may ganitong walang-takot. Itinatali siya sa kanyang sariling Salita. Ito ay para bang sinasabi niya sa atin, “ Sa wakas, nakuha mo rin. Nilugod mo ako!”

GUMAGAMIT NG TAO ANG DIYOS

Ang Diyos ay gumagamit ng tao upang palakasin ang ibang tao. Ini-ibig niya ang ministeryong ito na ginamit niya ang propetang si Malakias upang magpahayag tungkol dito bilang mahalagang gawain sa mga nalalabing araw. Isinalarawan ni Malakias kung paano, noong panahon niya, ang mga tao ng Diyos ay nagpapalakasan sa bawat isa sa pamamagitan ng isa sa isang paghuhubog budhi: “Pagkatapos ay nag-usap-usap ang mga taong may takot kay Yahweh. Narinig niya ang kanilang usapan, kaya ipinatala niya sa isang aklat ang kanilang pangalan” (Malakias 3:16).

Kailan talaga ito nangyari? Ang mga salita ni Malakias ay dumating sa panahon ng laganap na kawalan ng pagiging makadiyos, nang ang “mamumuksa” ay winasak ang maramimg bunga sa lupa. Ang mga tao ng Diyos ay nagsimula nang masuya at nagsimula ng magduda na ang lumakad kasama ang Diyos ay makabuluhan. Inisip nila, “Sinabihan tayo na mapalad ang maglingkod sa Diyos, sumunod sa Salita niya at pasanin ang kabigatan niya. Ngunit habang minamasdan natin ang kapaligiran ang mga palalo at mga nakikipagkasundo, ay siyang lumalabas na mga maligaya sa buhay. Nagpapatuloy sila sa karangyaan, namumuhay na walang-ingat, at lubusang nagtatamasa.

Ang Banal na Espiritu ay nagsimulang kumilos sa Israel, at kasunod nito ang takot sa Panginoon ay dumating sa mga gutom sa Diyos. Kaginsa-ginsay halos lahat sa Israel, bata at matanda, ay naging solo-solong misyonaryo. Sa panghihikayat ng Espiritu, ang mga tao ay nag-usap-usap sa bawat isa, nagpapalaguang-budhi sa bawat isa at nagpapalakasan at ina-aliw ang lahat sa kapaligiran nila.

Naniniwala ako na ang salita ni Malakias tungkol sa ministeryong ito ay sumasalamin sa pangkasalukuyang panahon. Ibinigay niya ang larawan ng pagbuhos ng Banal na Espiritu sa mga huling araw, at ang mga tao ng Diyos ay huminto sa tsismisan at paghihimutok at sa halip ay nangaral ng pagpapalakasan. Nangyayari ito sa pamamagitan ng telepono, ng liham, sa makabagong-liham (e-mail), at harap-harapan. At ang Diyos ay ganap na naulugod sa ministeryong ito, sinabihan tayo na isinulat niya ang lahat. Bawat mabuting salita na winika, bawat tawag na ginawa, bawat liham na isinulat, bawat pagsisikap na aliwin ang mga nanghihina ay nakatala sa isang “aklat ng gunita.” At sinabi ng Bibliya na ang bawat isa sa atin na ang ginawa ay naitala ay mahalaga sa kanya: “Sila’y magiging akin, sabi ni Yahweh. Sa araw na ako’y kumilos, lubusan silang magiging akin. Kaaawaan ko sila, tulad ng pagkalinga ng isang ama sa anak na naglilingkod sa kanya” (Malakias 3:17).

Maging katulad ni Tito sa isang pinanghihinaan ng espiritu. Manalangin na magkaroon ng espiritu ni Onesiporo, na hinanap ang mga nagdurusa upang maakay sa pagpapagaling. Isipin ito: Binigyan ka ng lahat ng kapangyarihan ng langit upang palakasin ang nagdurusang mananampalataya, isang nangangailangan ng palubag-loob na bukod-tanging ibinigay sa iyo. Oo, mayroong mga tao na kailangan ka at ang Panginoon ay nagtangka na ang iyong nakaraang palubag-loob ay magamit para palakasin sila. Tawagan ang taong iyon ngayon at sabihin, “Kapatid, nais kong ipanalangin at buhayin ang loob mo. Mayroon akong magandang sasabihin sa iyo.”