Huwebes, Setyembre 24, 2009

ANG MUKHA NG DIYOS

“Isang bagay lamang ang aking mithiin, isang bagay itong kay Yahweh hiniling” (Awit 27:4). Alam ni David na mayroong higit na kailangan para makilala ang Diyos; naramdaman niya na mayroong bagay sa Panginoon na hindi pa niya nakuha, at hindi siya magpapahinga hanggang hindi niya nakukuha iyon. Sinabi niya,sa maikli, “Mayroong kagandahan, kaluwalhatian, kasiglahan tungkol sa Panginoon na hindi ko nakita sa buong buhay ko. Nais kong malaman kung paano magkaroon ng patuloy na walang patid na pakikipag-isa sa aking Diyos. Nais kong ang buhay ko ay maging buhay na dalangin. Isang bagay na magdadala sa akin sa nalalabi ko pang mga panahon.

 

Ang mukha ng Diyos ay kawangis niya, kanyang pagbubulay-bulay. Sa kasagutan sa daing ni David na magkaroon ng kapalagayang-loob sa kanya, sinabi ng Diyos (Awit 27:7), “Lumapit sa akin.” Ang sagot ni David ay, “Panginoon, nang sinabi mong, ‘Lumapit sa akin,’ tumalon ang puso ko sa pagsagot. ”Ang paanyaya mo’y,’Lumapit sa akin.’ Huwag kang magkukubli’t kita’y hahanapin” (Awit 27:8).

 

Sa kanyang pagsagot, ipinahayag ng Panginoon paano bibigyan ng kasiyahan ang kanyang pangungulila: Sa pagmamapuri ng Diyos para sa kanyang sariling buhay. Inuutusan niya si David,”Pag-aralan mo ako. Hanapin mo ang Salita ko at manalangin ng pang-unawa sa pamamagitan ng Espiritu, upang ikaw ay maging kawangis ko. Nais kong ang buhay mo ay ipagmapuri ang kagandahan ko sa sanlibutan.”

 

Hindi ito isang pagtawag lamang sa panalangin; si David ay nanalangin na ng pitong ulit sa buong maghapon. Sa katunayan, ang panalangin ni David ay ang lumikha ng kanyang masimbuyong damdamin para sa kanya na makilala ang Panginoon. Hindi, ang pagtawag mula sa Diyos ay ang pagkasabik sa uri ng pamumuhay na tunay na nagpapakilala kung sino si Hesus.

 

Kung titingnan mo, sa Kalbaryo, ang Diyos ay nagmukhang tao. Si Hesus ay bumaba sa sanlibutan bilang tao. Ang Diyo sa katawang lupa. At ginawa niya ito upang madama niya ang sakit na ating nadadama, ang tuksuhin at subukan, katulad natin, at ipakita sa Ama. Ang Kasulatan ay tinawag si Hesus na isang malinaw na larawan (ang pakahulugan ay wastong kawangis) ng Diyos. Siya ang katulad na may kakanyahan at diwa ng Diyos Ama (tingnan ang Hebreo 1:3), ang katulad na “inukit na bahagi.” Sa madaling sabi, siya ay, “katulad ng” Ama sa lahat ng bagay.                                          

 

Sa mismong araw na ito, si Hesu-Kristo ay ang mukha, ang wastong kawangis, ng Diyos sa lupa. At dahil sa kanya, tayo ay mayroong walang pagkaputol na pakikipag-isa sa Ama. Sa pamamagitan ng Krus, mayroon tayong karapatan na “makita ang kanyang mukha,” ang mahipo siya. Maari tayong mamuhay katulad niya, sumasaksi, “Wala akong ginagawa maliban sa nakikita ko at naririnig mula sa kanya.”

 

Ngayon, kapag sinabi ng Diyos, “Lumapit sa akin,” ang kanyang salita ay may makapangyarihang kahulugan ng higit pa sa anumang sandali ng kasaysayan. Sa lahat ng mga nangyayari sa ating kapaligiran, paano tayo sasagot? Noong si David ay napaliligiran ng mga punong abala na mga sumsamba sa mgadiyus-diyusan, sinabi ng Diyos, “Lumapit ka sa akin.” At ginawa natin na may isang layunin: na tayo ay maging kawangis niya! Na tayo ay maging malinaw na larawan  niya, upang yaong mga tunay na naghahanap sa kanya ay makita siya sa atin.

Miyerkules, Setyembre 23, 2009

MALAYO SA KUKO NG LEON

Ito ay makabubuti sa atin na sabihin ng Diyos sa atin na dapat nating alalahanin. Ang paggunita ng ating nakalipas na pagkakasagip ay makakatulong para lumago ang ating pananalig para sa mga pinagdadaanan natin ngayon.

 

Ikaw ba ay humaharap sa kagipitan? Mayroon ka bang nagbababalang higanteng suliranin, sa tahanan, sa trabaho, o sa iyong pamilya? Ang tanging paraan sa pagharap sa isang higante ay gawin ang ginawa ni David: Naaalala mo ba ang leon at ang oso. Ganon kung paano humarap si David kay Goliat na walang takot: sa pag-alala sa katapatan ng Diyos sa kanya sa kanyang mga nakalipas na kagipitan.

 

Nang magprisinta si David para labanan si Goliat, “Sinabi ni Saul, Hindi mo kaya ang Filisteong ‘yon…At sinabi ni David, Ako po ang nag-aalaga sa kawan ng aking ama. Kapag ang isa sa mga tupang inaalagaan ko ay tinatangay ng leon at oso, tinutugis ko ito at inaagaw ang tupa… Marami na po akong napatay na leon at oso. Mapapatay ko rin po ang Filisteong iyon” (1 Samuel 17:33-36).

 

Alam ni David ang kinakaharap niyang panganib laban kay Goliat. Hindi siya isang baguhan, isang walang pakunwari na puno ng pagtatapang-tapangan at naghahanap ng away. Hindi, payak na inaalala lamang ni David ang kanyang nakalipas na pagkakasagip. At ngayon harapan siyang nakatingin sa mata ng kanyang kaaway at nagpahayag,”Ang Diyos na nagligtas sa kuko ng mga leon at ng mga oso ay siya ring magliligtas sa akin sa Filisteong iyon” (17:37).

 

Ang pulutong ng Diyos ngayon ay humaharap sa mga higante sa lahat ng paligid. Subalit marami ang nangangatog sa takot. Ito ba’y naglalarawan sa iyo? Nalimutan mo na ba na ikaw ay naglubha sa katamdaman na halos ikamatay mo, ngunit  ibinangon ka ng Panginoon? Naalala mo ba ang mabigat mong suliranin sa pananalapi na naisip mo na,”Ito na, katapusan ko na,” subalit naiahon ka ng Panginoon dito, at kinalinga niya hanggang sa ngayon?

 

Marami tayong hindi nauunawaan at hindi mauunawaan hanggang tayo ay kasama na ni Hesus. Ngunit ako ay lubos na nananalig na kayang magpagaling ng Diyos, at mayroon siyang pamamaraan palabas sa bawat kinalalagyan. Ang tanong sa atin ay, saan natin makikita ang pananalig, ang tapang, na tumayo at makamit ang tagumpay sa kanya?

 

Dumadating lamang ito kapag inaalala ang leon at oso. Dumadating ito kapag naalala ang mga kamangha-manghang katapatan ng Diyos, ang mga nakalipas na tagumpay na ipinagkaloob niya sa iyo. Kaya mong harapin ang isang higante kapag kaya mo nang ilagay sa isip mo at unawain ang kadakilaan at kaluwalhatian ng Diyos sa buhay mo. 

Martes, Setyembre 22, 2009

PINILI UPANG MAGBUNGA

“Hindi kayo ang pumili sa akin; ako ang pumili at humirang sa inyo upang tayo’y humayo at mamunga, at manatili ang inyong bunga” (Juan 15:16).

 

Maraming Kristiyano ang nag-iisip na ang magbunga ay payak na nangangahulugan  na mag-akay ng kaluluwa lamang para kay Kristo. Ngunit ang pagbubunga ay nangangahulugan ng malaki na higit pa sa pag-aakay ng kaluluwa sa kaligtasan.

 

Ang pagbubunga na tinutukoy ni Hesus ay pagiging kawangis ni Kristo. At ang pariralang “maraming bunga” ay nangangahulugan ng “ang patuloy ng paglago sa pagiging kawangis ni Kristo.”

 

Ang patuloy na paglago kay Kristo ang bood ng layunin ng ating buhay. Ito ang dapat na gitna ng ating mga gawain, sa uri ng ating pamumuhay, sa ating pakikisama. Sa katunayan ang lahat ng ating karunungan at tawag—ang ating gawain, ministeryo, at pagsaksi—ay nararapat na dito gumagalaw ang bood na layunin.

 

Kung hindi ako kawangis ni Kristo sa puso—kung hindi ako nagiging kapuna-puna na kawangis niya—ay di ko natamo ang layunin ng Diyos sa buhay ko.

 

Nakita mo, ang layunin ng Diyos para sa akin ay hindi mapupunuan ng aking ginagawa para kay Kristo. Hindi ito masusukat ng kahit ano kahit na ako ay magpagaling ng may karamdaman o makapagpalayas ng dimonyo. Hindi, ang layunin ng Diyos ay mapupunuan lamang sa akin sa pamamagitan ng kung paano ako nagiging malago para sa kanya. Na ang pagiging kawangis ni Kristo ay hindi lamang kung ano ang nagagawa ko para sa kanya kundi kung paano ako napagbago sa pagiging kawangis niya.

 

Magtungo ka sa isang tindahan ng aklat ng Kristiyano at basahin ang mga pamagat sa mga istante. Marami ay mga aklat kung paano tutulungan ang sarili na kung paano mapaglalabanan ang kalungkutan, paano magagapi ang pagkalumbay, paano matatamo ang tagumpay. Bakit ang mga ito? Sapagkat mali tayo sa lahat ng ito. Hindi tayo tinawag upang magtagumpay, upang makaiwas sa mga kaguluhan, upang maging katangi-tangi, “upang “makamit ito.”  Hindi, hindi natin matamo ang isang tunay na tawag, ang isang pagtuon, na siyang tunay na kahulugan para sa ating buhay, na maging mabunga sa pagiging kawangis ni Kristo.

 

Si Hesus ay lubos na ipinagkaloob sa Ama at iyon ang lahat sa kanya. Ipinahayag niya, hindi Ako gumagawa o nagsasabi ng kahit ano maliban sa mga sinabi sa akin ng Ama.”

 

Kaya’t nais mo bang magbunga ng “maraming bunga” na lumalago mula sa pagiging kawangis Kristo? Mapupunuan lamang natin ang layunin ng buhay natin kapag sinimulan natin na magmahal sa iba katulad ng pag-ibig ni Hesus sa atin. At lalo tayong lalago na kawangis ni Kristo habang lumalago ang pag-ibig natin sa iba.

 

“Kung paanong iniiibig ako ng Ama, gayon din naman, iniibig ko kayo; manatili kayo sa aking pag-ibig” (Juan 15:9). Ang kanyang utos ay malinaw at payak: “Humayo at ibigin ang iba. Ibigay sa iba ang ganap na pag-ibig na katulad ng ipinakita ko sa inyo. Lumalago tayong kawangis ni Kristo habang lumalago ang pag-ibig natin sa iba. Sa madaling sabi, ang pagbubunga ay nangyayari ayon sa pagtingin natin sa iba.