Lunes, Setyembre 21, 2009

PAGHAHANAP NG BAGONG LAKAS

Gaano kabilis nating nalimutan ang pagkakasagip ng Diyos sa buhay natin. Gaano kadali na minaliit natin ang mga himala na ginampanan niya sa ating mga buhay. Samantalang ang Kasulatan ay nagsasabi sa atin ng paulit-ulit. “Pakatandaan ang inyong pagkakasagip.”

 

Tayo ay halos katulad ng mga disipulo. Hindi nila naunawaan ang himala ni Kristo na makababalaghan na pinakain niya ang libu-libong tao sa pamamagitan lamang ng ilang piraso ng tinapay at isda. Ginawa ni Krsito ang himalang ito ng dalawang ulit, panakain ang limang libo (5000) ng isang beses at apat na libo (4000) ng sumunod. Ilang araw makalipas, kinalimutan na ng mga disipulo ang pangyayaring ito sa kanilang mga isipan.

 

Nangyari ito nang pinaalalahanan sila ni Hesus tungkol sa lebadura ng mga Pariseo. Ang akala ng mga disipulo ay sinabi ito dahil sa nalimutan nilang magdala ng tinapay sa kanilang paglalakbay. Ngunit sinagot sila ni Kristo, “Hindi pa ba kayo nakakaunawa? Nakalimutan naba ninyo nang pagpira-pirasuhin ko ang limang tinapay para sa 5,000? Ilang bakol na tinapay ang lumabis? Gayon din ang pitong tinapay para sa 4,000, ilang malalaking bakol ng tinapay ang lumabis” (Mateo 16: 9-10)?

 

Ayon kay Marcos, si Kristo ay dinaig sa madaliang pagkalimot ng kanyang mga disipulo. Sinabi ni Hesus, “Bakit ninyo pinag-uusapan na kayo’y walang dalang tinapay? Hindi pa ba kayo nakababatid o nakakaunawa? Hindi pa ba ito abot ng inyong isip? Wala ba kayong mata? Wala ba kayong tainga? Nakalimutan naba ninyo nang pagpira-pirasuhin ko ang limang tinapay para sa 5,000? Ilang bakol ang napuno ninyo sa mga lumabis na tinapay” (Marcos 8:17-19)?

 

Ano ang ipinahahayag ng talatang ito sa atin? Malinaw na wala isa man sa mga disipulo ang nagsaalang-alang kung ano nangyayari sa mahimalang pagpapakain na naganap. Ilarawan ninyo sa isipan ninyo na ang mga lalaking ito ay naglalakad kasama ang pulutong na ito habang dala ang mga bakol na namimigay ng tinapay at isda na mahimalang dumadami sa harapan ng mga mata nila. Iisipin mo ba na ang mga disipulong yaon ay babagsak sa mga tuhod nila at tatangis na, “Paano mangyayari ito?” Ito ay kagila-gilalas. Ito ay lubos na hindi abot ng paliwanag na pantao. O Hesus, ikaw ay tunay na Panginoon.” Naiisip ko sila na hinihikayat ang mga tao na kanilang sinilbihan, “Dito, magpista kayo sa mahimalang pagkain, ipinadala mula sa kaluwalhatian. Si Hesus ang nagbigay nito.”

 

Nakita ng mata ng mga disipulo ang himalang ito, gayunman, kahit paano, ang kahalagahan nito ay hidi napatatak sa isipan nila. Hindi  nila naunawaan ang mga himala at katulad noon, ikaw at ako ay nakalimot sa mga himala ng Diyos sa ating buhay. Ang kahapong pagkakasagip ay madaling nakalimutan sa gitna ng mga kaguluhan sa mga panahong ito.

 

Sa pangkalahatan ng dalawang Tipan, nabasa natin, “Alalahanin ang makapangyarihang bisig ng Panginoon, na gumawa ng himala para sa iyo. Alalahanin ang lahat ng pagkakasagip sa inyo.” Isa-alang-alang ang panghihikayat na mabuti ni Moses sa Israel pagkatapos ng himala sa Pulang Dagat: “ Sinabi naman ni Moses sa mga Israelita, alalahanin ninyo ang araw na ito ng inyong paglaya sa pagkakaalipin sa bansang Egipto; mula roo’y inilabas kayo ni Yahweh sa pamamagitan ng kanyang kapangyarihan…” (Exodo 13:3).

Biyernes, Setyembre 18, 2009

ANG HALIK NG AMA

Ang malaking pagpapala ay nagiging atin kapag tayo at pina-upo sa makalangit na kalagayan. Ano nang pagpapalang ito? Ito ang karapatan ng pagtanggap: “Purihin natin siya dahil sa kanyang kahanga-hangang pagkalinga sa atin sa pamamagitan ng kanyang minamahal na Anak” (Efeso 1:6). Ang “tinanggap” sa salitang Griyego ay nangangahulugan na tanging pinili. Iyan ay naiiba sa ingles na paggamit, na maaring ipakahulugan na “kainamang pagtanggap.” Ito ay pagpapahayag na maaring pagtiisan, saloobing mungkahi na “maari akong mamuhay sa ganito.” Hindi iyan ang kalagayan sa paggamit ni Pablo sa salitang iyon. Ang paggamit niya ng “tinanggap” ay may pakahulugan na, “Ang Diyos ay tanging pinili tayo. Tayo ay mahalaga sa kanya sapagkat tayo ay na kay Kristo.”

 

Sapagkat tinanggap ng Diyos ang pagpapakasakit ni Kristo, ngayon isa lamang ang nakikita niya na pinag-isang tao: Si Kristo at yaong mga nakapaligid sa kanya sa pananalig. Ang ating mga katawan ay namatay sa mata ng Diyos. Paano? Ang ating dating katauhan ay hinayaan ni Kristo sa Krus. Kaya’t ngayon kapag nakatingin ang Diyos sa atin, ang nakikita niya ay si Kristo lamang. Bilang kapalit,  kailangan na makita natin ang sarili natin kung paano tayo nakikita ng Diyos. Nangangahulugan ito na kailangang hindi lamang sa ating mga kasalanan at kahinaan natin tayo nakatigin kundi sa tagumpay na napagwagian ni Kristo para sa atin sa Krus .

 

Ang parabola ng Alibughang anak ay nagpapakita ng makapangyarihang paglalarawan ng pagtanggap na kasama nang tayo ay binigyan ng makalangit na katayuan kay Kristo. Alam ninyo ang kasaysayan: Isang nakababatang lalaki ang kinuha ang kanyang mana mula sa kanyang ama at ito ay nilustay niya sa makasalanang pamamaraan. Pagkatapos, na ang anak ay lubusang nang naghirap—sa budhi, sa damdamin at sa katawan—naalala niya ang kanyang ama. Naniniwala siya na lubusang nang nawala ang kagandahang loob at pagtangkilik ng kanyang ama sa kanya. At natatakot siya na ang ama niya ay punung-puno ng galit at poot sa kanya.

 

Ang Kasulatan ay nagsasabi na ang durog na batang lalaking ito ay punung-puno ng kalungkutan at tumatangis, “Hindi ako karapatdapat. Nagkasala ako laban sa langit.” Ito ay kumakatawan sa mga nagsisisi na may makadiyos na kalungkutan.

 

Ang alibugha ay nagsabi sa sarili: “Babalik ako sa kanya” (Lucas 15:18). Ginagampanan niya ang kanyang biyaya ng pagparoon. Nakita mo ba ang inilalarawan? Ang alibugha ay tumalikod sa kanyang kasalanan, at iniwan niya ang sanlibutan, at pumaroon siya sa bukas na pinto na ipinangako ng kanyang ama sa kanya. Lumalakad siya sa pagsisisi at itinama ang pagparoon.

 

Kaya’t ano ang nangyari sa alibughang anak? “Malayo pa’y natanawan na siya ng ama at ito’y labis na nahabag sa kanya, kaya’t patakbo siyang sinalubong, niyakap at  hinagkan” Lucas 15:20).  Isang napakandang tagpo. Ang makasalanan na anak ay pinatawad, niyakap at inibig ng ama, na walang poot o paninisi ng kahit ano. Nang tinanggap niya ang halik ng ama, alam niya na siya ay tinanggap.

Huwebes, Setyembre 17, 2009

“PAGTATALAGA” NG ATING PANANALIG

Ako ay nahikayat na ang mga tao ay nawalan ng pag-asa sapagkat sila ay nawalan ng pananalig. Marami na silang narinig na mga pangaral, marami na silang nabasang aklat, ngunit sa halos lahat nakita nila ang halimbawa nang mga durog na pananalig. Ang mga Kristiyano na minsan ay nagtataguyod ng pananalig ay nawawalan na ng tiwala sa Diyos sa gitna ng kanilang paghihirap. Kaya’t saan ngayon lilingon ang tao para sa pag-asa? Ang Espiritu ay nagwika ng malinaw na salita sa akin: “Kailangang ikapit mo ang iyong pananalig. Italaga mo ang iyong puso na magtiwala sa Diyos sa lahat ng bagay, sa lahat ng oras.”

 

Ang “pagtatalaga” ng ating pananalig ay nangangahulugan na “magpakatatag, hindi mauuga, itanim ng malalim ang ugat, lagyan ng haligi sa ilalim, lagyan ng panimula.” Sinabi ng Kasulatan na ito ay nasa ating kapangyarihan na magawa ito. Sinulat ni Santiago, “Sapagkat ang nag-aalinlangan ay parang alon sa dagat na itinataboy ng hangin kahit saan. Huwag umasang tatanggap ng anuman mula sa Panginoon” (Santiago 1:8-7).

 

Sa talatang ito, ibinigay ng Panginoon ang buong pananagutan sa mananampalataya. Sinasabi ng Diyos sa atin, na may kakaniyahan, “Kapag ang sanlibutan ay tumingin sa aking mga anak sa mga panahong ito ng pagkaligalig at pagkabalisa, kinakailangan na makita nila ang pananalig. Habang ang lahat ay nauuga, ang pananalig ang dapat na matirang matatag at di matitinag. Kaya’t, kayo, mga mananampalataya, ikapit ninyo ang inyong pananalaig. Ikaw, Kristiyano, manindigan ka sa sa isang katatayuan. At huwag mong isusuko ang paninidigang iyan.”

 

Ako’y naniniwala na hindi kailangan ng sanlibutan ngayon ang marami pang pangangaral sa pananalig. Kailangan nilang makita ang isang inilalarawang pangangaral: ang buhay ng isang lalaki o babae na ipinamumuhay ang kanilang pananalig sa sanlibutan. Kailangang makakita sila ng mga lingkod ng Diyos na dumadanas ng mga kapahamakan na kanilang kinakaharap at hindi kayang ugain nito. At doon lamang ang mga makasalanan makakaharap na may makapangyarihang patotoo ng di-matitinag na pananalig.

 

Ito ay ipinahayag ni David nang sabihin niya “Ang pagkalinga mo sa mga hinirang na nangagtiwala sa iyong pagmamahal” (Awit 31:19).Tinutukoy  niya ang buhay ng mga mananampalataya na may matatag na pagtitiwala at pananalig na siyang ilawan ng pag-asa sa mga nasa kadiliman.

 

Kapag itinalaga mo ang iyong pananalig sa pagbibigay ng iyong kabigatan at mga pagsubok kay Kristo, iiwanan ang lahat sa paanan niya at sasandal sa pananalig, ikaw ay lubos na masusubukan.

 

Minsan, nang ako ay nasa kasalukuyang nagtatalaga ng matatag na pananalig, nang tunay ko nang inilapag ang lahat ng aking kabigatan sa Panginoon, nakatanggap ako ng tawag sa telepono na may balita na nakapagpakatal sa akin. Sa ilang sandali, isang buhos ng takot ang bumalot sa akin. Ngunit mahinahong bumulong ang Banal na Espiritu, “Kumapit ka sa iyong matatag na pananalig. Huwag kang bibigay. Nasa pangangalaga ko ang lahat. Basta manindigan ka ng matatag.” Hindi ko malilimutan ang kapayapaan na bumalot sa akin sa sandaling iyon. SA pagtatapos ng araw, ang puso ko’y puspos ng kagalakan habang natuklasan ko, “Nagtiwala ako sa iyo. Hindi ako natinag. Salamat sa iyo.”