GAANO KAHALAGA ANG MAGPATAWAD AT BASBASAN ANG ATING MGA KAAWAY?

Isinulat ni Pablo, “Huwag kayong maghiganti” (Roma 12:19). Sinasabi niya, Pagdusahan ang mali. Iwan ito at magpatuloy. Mamuhay sa Espiritu.” Subalit, kapag ating tinanggihan ang magpatawad sa pasakit na ginawa sa atin, ay kailangan nating harapin ang mga kahihinatnan nito

Mas nagkakasala tayo kaysa sa taong nakasakit sa akin.
1. Ang habag at biyaya ng Diyos na ibibigay ay mawawala sa atin. Pagkatapos, habang nagsisimulang dumating ang mga pasakit sa atin, lalo natin itong hindi mauunawaan, sapagkat tayo ay nasa kalagayan ng di-pagsunod.
2. Ang pagkainis sa ating taga-usig ay patuloy na nananakawan tayo ng kapayapaan. Siya ang magwawagi, magtatagumpay siyang bigyan tayo ng nananatiling sugat.
3. Sapagkat nagtagumpay si Satanas na mahikayat tayo sa pag-iisip ng paghihiganti, magagawa niyang dalhin tayo sa mas matinding pagkakasala. At tayo’y makakagawa ng pagmamalabis na higit pa sa mga ito.

Ang manunulat ng Kawikaan ay nagpayo, “Ang kahinahunan ay nagpapakilala ng katalinuhan, Ang di pagpansin sa masamang ginawa sa kanya ay kanyang karangalan” (Kawikaan 19:11). Sa madaling sabi, wala tayong gagawin hanggang humupa ang ating galit. Hindi tayo gagawa ng pasiya o kaya’y gumawa ng hindi tama habang tayo’y galit.

Nagbibigay tayo ng kaluwalhatian sa Amang nasa langit kapag pinalampas natin at pinatawad ang kasalanang nagawa sa atin. Ang ganitong gawi ay nagpapatibay nang ating pagkatao. Kapag tayo ay nagpatawad katulad ng pagpapatawad ng Diyos, dinadala niya tayo sa pagpapahayag ng kagandahang-loob at biyaya na hindi pa natin nakamit.

Iniutos ni Hesus sa atin na mahalin natin ang mga taong ginawa ang sarili nila na maging kaaway natin sa pag gawa ng tatlong bagay:

1. Basbasan natin sila.
2. Gawan natin sila ng kabutihan.
3. Ipanalangin natin sila.

Sa Mateo 5:44, Ngunit ito naman ang sabi ni Hesus, “Ibigin ninyo ang inyong mga kaaway, at idalangin ninyo ang mga umuusig sa inyo.”

PANALANGIN-ANG MAHABA AT MAIKSI NITO!

“Huwag kang pabigla-bigla sa pagsasalita sa harap ng Diyos. Isipin mo munang mabuti ang ipapangako mo sa kanya pagkat nasa langit siya at ikaw ay nasa lupa. Magiingat ka sa pagsasalita” (Mangangaral 5:2)

Madalas mayroong pagkukunwa sa mahabang panalangin. Ang hangarin na “magpalakas” sa Diyos; ang hangarin na tularan ang panalangin ng buhay ng mga tao na ginamit ng Diyos; isang masuring pagtatangka na madaig ang Panginoon nang may sapat na wika para painipin siya sa pagkilos. Ako’y nagtataka--ang Diyos ba’y naiinip? Hinahanap niya ba ang maraming panalangin at mga kahilingan na ayon sa naka kahon sa kaiksian at katalinuhan? Ilan sa atin ay nagdudumali sa lihim na munting silid at “nagmamadali sa pagbigkas.” Nagiging padalos-dalos tayo, masalita, at parang lorong paulit-ulit, walang halagang kahilingan at mga papuring tulad. Ang Diyos ay nangangailangan ng karapat-dapat na matalino, maigsing paglalahad ng ating pangangailangan, isang malinis kaisipang tapat na papuri, isang karangalang ayon sa tapat na paggalang sa Hari ng mga hari.

Maging tiyak sa Diyos sa panalangin at siya ay magiging tiyak din sa iyo sa tanging kasagutan. Mapagbalewala at kagaanan ay walang puwang sa kanyang hukuman.

Sinabi ni Hesus sa kanila, “Maghintay kayo rito at makipag puyat sa akin” (Mateo 26:38)

Ang tunay na layunin ng panalangin ay magalak sa pansariling pakikisama sa Panginoon. Hindi gusto ng puso na manatili sa presensiya ng Diyos at bigyan kasiyahan ang sarili sa “paglilingkod.” Ito’y naglalarawan ng isang pagmamadali sa lalim ng gabi o sa umaga na kung saan ang isang “pagmamadaling” panalangin ay inialay at isang madaliang bahagi ng Kasulatan ay kagakyat na tinanggap. Lahat ng pagsaksi sa mundo ay hindi maiaalis sa tao ang kanyang tungkulin at karapatan sa pananalangn sa lihim na silid. Ikandado ang sarili sa Diyos hanggang ang karnal na kaluluwa ay nabago! Walang sinuman ang dapat na manalangin nang walang pagpapakahirap at walang sinuman ang magpapakahirap ng walang pananalangin.

Bawat handog mula sa Diyos ay babayaran mo ng pagdaing. Ang tunay na kalalakihan at kababaihan ng Diyos ay nanghihina kung walang pang-araw-araw, na matatag na panalangin.

PAGKA-MASUNURIN AY HIGIT PA SA PAGPAPALA

Sinabi ni Samuel, “Akala mo ba’y higit na magugustuhan ni Yahweh ang handog at hain kaysa pagsunod sa kanya? Ang pagsunod sa kanya ay higit sa handog, at ang pakikinig ay higit sa haing taba ng tupa” (1 Samuel 15:22).

Ito’y nakasulat, “Pagkamasunurin ay higit pa sa pagpapakasakit.” Sabi ko ito rin ay higit pa sa pagpapala. Ito ang pinakamalalim na kahulugan ng salaysay ng pag-aalay ni Abraham kay Isaak sa altar. Sinabi ng Diyos, “Humayo ka at gawin mo ito.” Sumunod siya. Lumisan ba si Abraham sa altar na nagsasabi, “Nagbago ang isip ng Diyos”? Hindi ako naniniwala. Pagkamasunurin lamang ang nais ng Diyos. Naranasan ko yan ngayon lang araw na ito. Sinabi sa akin ng Diyos na makipagkasundo at binigyan ako ng lahat ng patunay na dapat kong angkinin ng tiyak ang isang bagay. Ginawa ko. Ginawa ko sa abot ng aking kakayanan na makamit ito. Ngunit hindi ko ito nakuha! Ano ngayon? Dapat ko bang tanungin ang Diyos? Dapat ba akong magduda na kinausap niya ako? Dapat ko bang paniwalaan na ako ay hinadlangan ni Satanas? Hindi! Masigasig ko pang hinanap ang Panginoon. Sinabi niya, “Gawin mo ito,” at ginawa ko ito. Ako’y mamamahinga sa kapayapaan ng pagkamasunurin. At ito’y humigit pa sa pagpapala. Ipinapakita lamang ng Diyos ang isang mukha ng barya—pagkamasunurin.

Ang lingkod ay dapat sumunod ng walang pagtatanong! Iyan man ay pananampalataya: Kapag ang panginoon ay nag-utos sa kanyang lingkod na humayo, hahayo siya; tumungo at magtutungo siya.

“Hindi ako matatakot kung ako man ay patayin” (Job 13:15)

Ang tao ba’y magtatangka sa kanyang puso na magtiwala sa Diyos kung lumalabas na hindi niya tinutupad ang pangako? Ang tao ba’y patuloy na bibigkas ng pahayag ng pananampalataya kung ang lahat ng kanyang pangunguna ay “sumabog” sa kanyang mukha? Ginawa ito ng mga higante ng pananampalataya! Ang tao ng dakilang pananampalataya ay humarap sa pinaka maapoy na mga pagsubok. Ang Diyos ay may kakaibang pamamaraan ng paghubog ng pananampalataya, at mas malalim sa Diyos ang patunguhan mo, lalong higit na kakaiba ang iyong pagsubok. Huwag mong akalaing ang mga karamdaman ay nangangahulugan na ikaw ay hindi kaaya-aya sa kanya! Ang mga himala ay ipinakikita lamang sa gitna nang (imposibilidad) pagka-dimaari. Kayat hinahangad mo na ikaw ay maging anak ng pananampalataya—kayat ihanda mo ang iyong sarili sa buhay ng may mga kakaibang pagsubok.

Ang pananampalataya ay dumadating sa pag gawa ng kung ano mayroon ka. Huwag mong hintayin na maalis ang mga hadlang. Humayo ka kahit anupaman! Ang pinakamaselang bahagi ng pananampalataya ay “ang huling kalahati ng oras.”