Nalulong ang Israel sa pagsamba sa diyus-diyusan. Ngunit ang ugat ng kasalanan nila ay ang kawalan ng pananalig pa rin, nagbunga ng lahat ng uri ng takot! At nagpadala ng propeta ang Diyos sa kanila para ibunyag ang ugat ng kanilang kasalanan.
Sinabi sa kanila ng propeta sa maraming salita, “Nang marinig ni Yahweh ang daing ng mga Israelita dahil sa pahirap ng mga Madianita, sila’y pinadalhan niya ng propeta, at ipinasabi ang ganito: Inialis ko kayo sa Egipto. Iniligtas ko kayo sa kanilang pang-aalipin, at sa lahat ng inyong kaaway. Nalupig ninyo sila at ibinigay sa inyo ang kanilang lupain. Sinabi ko sa inyo na ako si Yahweh, lakip ang habiling huwag kayong sasamba sa diyus-diyusan ng mga Amorreo, ngunit hindi kayo nakinig” (tingnan mga Hukom 6:7-10).
Maraming Kristiyano ay natatakot na pupuksain sila ng diyablo. Natatakot sila na magkamali o mabalik sa pagkakasala, at magagawa ng diyablo ang gusto niya. Ngunit iyan ay kasinungalingan galing sa ilalim ng impiyerno! Sinabi ng Bibliya na hindi kayo dapat matakot sa inyong paglalakad sa buhay na ito!
Nang pinanghawakan ninyo ang takot, ito’y nakahahawa. Ang lahat sa paligid mo ay mahahawahan nito! Nang inipon ni Gedeon ang kanyang hukbo, sinabi ng Diyos na pauwiin ang lahat ng kawal na takot: “Kaya, sabihin mo sa kanila na lahat ng natatakot ay maari nang umuwi” (mga Hukom 7:3).
Ang Diyos ay nangungusap ng tulad na pahayag sa kanyang iglesya ngayon. Tinatanong niya, “Bakit kayo natatakot? Bakit kayo nagkakasala sa pamamagitan ng kawalan ng pananalig na mabigyan ko kayo ng tagumpay sa inyong buhay? Ipinangako ko na pupuksain ko ang bawat maladimonyong kapangyarihan na darating laban sa iyo!”
Ang ama ni Gedeon na si Joas, ay nagtayo ng sagradong poste ni Baal at Ashera, gawa sa malalaking bato. Ang katuwiran niya ay, “Binigyan ni Baal ng kapangyarighan ang Madianita laban sa atin, kaya kung sasambahin natin ang diyos nila ay bibigyan din tayo ng kapangyarihan.” Maraming tao ang nagdatingan na milya ang pinaggalingan para sumamba doon, kasama na ang mga Madianita at Moabitas; isa itong makapangyarihang, maladimonyong humahawak sa Israel.
Sinabi ng Diyos kay Gedeon, “Hindi ko ililigtas ang Israel hanggang hindi mo naaalis ang idolong ito na tumatayo sa pagitan natin. Itumba mo ito—putul-putulin ito!” Kaya sa gitna ng gabi “isinama ni Gedeon ang sampu sa kanyang mga bataan at ginawa ang iniutos sa kanya” (mga Hukom 6:27). Kumuha siya ng toro at gumamit ng lubid para hilahin pabagsak ang sagradong poste ni Baal at Ashera!
Ang Diyos ay nagbigay ng parehong mensahe ngayon na katulad ng mensahe na ibinigay niya kay Gedeon: “Ibig ko kayong tulungan—ngunit hindi ko magagawa kung hindi kayo mananalig sa akin. Puno kayo ng takot. At bago ako magdala ng kaligtasan, kailangang iwaksi ninyo ang matinding humahawak sa inyo, itong batbat na kasalanan! “Iwaksi natin ang kasalanan, at anumang balakid na pumipigil sa atin” (Hebreo 12:1). Kailangang ibagsak natin ang lahat na nakasasakal na takot at kasalanan!
Ibinagsak ni Gedeon ang maladimonyong humahawak gamit ang isang malakas na toro. Ngunit binigyan tayo ng sandata na higit na makapangyarihan kaysa na kay Gedeon (tingnan 2 Corinto 10:4-5).
Ang tagumpay ay dumarating kapag nanalangin na may pananampalataya. Hindi ito nangangahulugan nang malamig, walang laman na pananalangin kundi dalangin sa Espiritu, dalangin na may pananalig na sasagutin ng Diyos: “Ang lahat ng ito’y gawin ninyo sa pamamagitan ng mga panalangin at pagsamo. Manalangin kayo sa lahat ng pagkakataon, sa patnubay ng Espiritu” (Efeso 6:18).
Huwebes, Enero 8, 2009
Miyerkules, Enero 7, 2009
PAANO MANINDIGAN AT MAKIPAGLABAN
Sa lahat ng pinag-uusapan sa iglesya tungkol sa espirituwal na pakikipaglaban, ang mga Kristiyano ay hindi pa rin natututo paano makipaglaban sa kaaway. Tayo ay pinagtutulak-tulakan lamang ng diyablo!
Hindi ako naniniwala na ang bawat kasawian na nagpapabagsak sa isang Kristiyano ay nanggagaling sa diyablo. Mali nating siyang inaakusahan para sa marami nating sariling kapabayaan, hindi pagsunod, at katamaran.
Madaling sisihin ang diyablo para sa ating mga kamalian. Sa ganoong paraan, hindi na natin kailangang harapin ito. Ngunit mayroong tunay na diyablo na nandito ngayon sa sanlibutan—at siya ay abalang kumikilos!
Hayaan ninyong sabihin ko sa inyo ang isang bagay na pamamaraan ni Satanas. Kung hindi niya kayang hilahin paalis ang Pinakamakapangyarihan sa kanyang trono, susubukin niyang punitin ang imahe ng Diyos sa iyo! Gagawin niyang mga bumubulung-bulong at walang-pakundangan ang mga mananamba.
Hindi kayang umatake ni Satanas sa iyo ng basta gusto niya. Naglagay ng pader na apoy ang Diyos sa paligid ng bawat mga anak niya, at hindi makakapasok si Satanas sa pader na iyan ng walang pahintulot ang Diyos.
Hindi kayang basahin ni Satanas ang laman ng isipan ng isang Kristiyano. Ilang mga tao ay takot manalangin sapagkat iniisip nila na nakikinig ang diyablo sa kanila! Ang iba ay iniisip na nababasa ng diyablo ang bawat detalye ng isipan nila. Hindi maari! Ang Diyos lamang ang nasa-lahat-ng-lugar at nakaaalam ng lahat.
Iniutos ng Kasulatan sa atin na manindigan, maging malakas at makipaglaban laban sa laman at sa diyablo: “Maging handa kayo at magpakatatag sa inyong pananalig. Magpakatapang kayo at magpakatibay” (1 Corinto 16:13). “Magpakatibay kayo sa pamamagitan ng inyong pakikipag-isa sa Panginoon at sa tulong ng dakilang kapangyarihan niya” (Efeso 6:10).
Kailangang mapuno na kayo sa pagkakahatak pababa ng diyablo sa inyo—nabubuhay na mababa, matamlay, walang kagalakan, hungkag, naguguluhan!
Sinabi ng aklat ng mga Hukom sa atin, “Tumalikod na naman kay Yahweh ang bansang Israel, kaya sila’y ipinasakop niya sa Madian sa loob ng pitong taon. Hindi makalaban sa mga Madianita ang mga Israelita, at napilitan silang magtago sa mga kuweba sa kabundukan” (mga Hukom 6:1-2).
Ang mga Israelita ay nasa pinakamababang punto ng katayuan nila. Napilitan silang magtago sa mga madidilim at basang kuweba, nagugutom, natatakot at nanghihina. At pagkatapos ay may nangyari. Nagmula ito kay Gedeon, at ito ay kumalat sa buong kampo: Napuno at napagod na ang Israel sa pagtatago sa mga madidilim na kuweba!
Sinabi ni Gedeon sa sarili niya, “Hanggang kailan pa tayo magtitiis sa ganitong kalagayan? Nakakapasok sila sa ating mga lupa ng walang sumasalungat. Walang naninindigan at kumikilos tungkol dito! Sinabihan tayo na may Diyos tayong kumikilos para sa ating mga ninuno. Ngunit tingnan ninyo ang mga sarili natin ngayon—tayo’y nahubaran, nanghihina. Nabubuhay tayo sa patuloy na takot!” Mayroong namuo sa kalooban ni Gedeon. At sinabi niya ang matagal nang ibig marinig ng Diyos: “Ito ay sukdulan na! Naglilingkod tayo sa isang makapangyarihan, matagumpay na Diyos. Bakit tayo nagpapatuloy, araw-araw. Na tinatanggap ang mga pang-aabusong ito?”
Ang Diyos ay walang gagawin hanggang hindi ka lubusang nasusuklam—hanggang sumawa ka na sa pagiging pagod na. Kailangang gawin mo ang ginawa ni Gedeon—dumaing ka sa Diyos! Naglilingkod tayo sa parehong Diyos na pinagligkuran ng Israel. Kung narinig niya ang daing ng Israel sa kanilang pagsamba sa diyus-diyusan, maririnig niya rin kayo—sa inyong buong katapatan.
Hindi ako naniniwala na ang bawat kasawian na nagpapabagsak sa isang Kristiyano ay nanggagaling sa diyablo. Mali nating siyang inaakusahan para sa marami nating sariling kapabayaan, hindi pagsunod, at katamaran.
Madaling sisihin ang diyablo para sa ating mga kamalian. Sa ganoong paraan, hindi na natin kailangang harapin ito. Ngunit mayroong tunay na diyablo na nandito ngayon sa sanlibutan—at siya ay abalang kumikilos!
Hayaan ninyong sabihin ko sa inyo ang isang bagay na pamamaraan ni Satanas. Kung hindi niya kayang hilahin paalis ang Pinakamakapangyarihan sa kanyang trono, susubukin niyang punitin ang imahe ng Diyos sa iyo! Gagawin niyang mga bumubulung-bulong at walang-pakundangan ang mga mananamba.
Hindi kayang umatake ni Satanas sa iyo ng basta gusto niya. Naglagay ng pader na apoy ang Diyos sa paligid ng bawat mga anak niya, at hindi makakapasok si Satanas sa pader na iyan ng walang pahintulot ang Diyos.
Hindi kayang basahin ni Satanas ang laman ng isipan ng isang Kristiyano. Ilang mga tao ay takot manalangin sapagkat iniisip nila na nakikinig ang diyablo sa kanila! Ang iba ay iniisip na nababasa ng diyablo ang bawat detalye ng isipan nila. Hindi maari! Ang Diyos lamang ang nasa-lahat-ng-lugar at nakaaalam ng lahat.
Iniutos ng Kasulatan sa atin na manindigan, maging malakas at makipaglaban laban sa laman at sa diyablo: “Maging handa kayo at magpakatatag sa inyong pananalig. Magpakatapang kayo at magpakatibay” (1 Corinto 16:13). “Magpakatibay kayo sa pamamagitan ng inyong pakikipag-isa sa Panginoon at sa tulong ng dakilang kapangyarihan niya” (Efeso 6:10).
Kailangang mapuno na kayo sa pagkakahatak pababa ng diyablo sa inyo—nabubuhay na mababa, matamlay, walang kagalakan, hungkag, naguguluhan!
Sinabi ng aklat ng mga Hukom sa atin, “Tumalikod na naman kay Yahweh ang bansang Israel, kaya sila’y ipinasakop niya sa Madian sa loob ng pitong taon. Hindi makalaban sa mga Madianita ang mga Israelita, at napilitan silang magtago sa mga kuweba sa kabundukan” (mga Hukom 6:1-2).
Ang mga Israelita ay nasa pinakamababang punto ng katayuan nila. Napilitan silang magtago sa mga madidilim at basang kuweba, nagugutom, natatakot at nanghihina. At pagkatapos ay may nangyari. Nagmula ito kay Gedeon, at ito ay kumalat sa buong kampo: Napuno at napagod na ang Israel sa pagtatago sa mga madidilim na kuweba!
Sinabi ni Gedeon sa sarili niya, “Hanggang kailan pa tayo magtitiis sa ganitong kalagayan? Nakakapasok sila sa ating mga lupa ng walang sumasalungat. Walang naninindigan at kumikilos tungkol dito! Sinabihan tayo na may Diyos tayong kumikilos para sa ating mga ninuno. Ngunit tingnan ninyo ang mga sarili natin ngayon—tayo’y nahubaran, nanghihina. Nabubuhay tayo sa patuloy na takot!” Mayroong namuo sa kalooban ni Gedeon. At sinabi niya ang matagal nang ibig marinig ng Diyos: “Ito ay sukdulan na! Naglilingkod tayo sa isang makapangyarihan, matagumpay na Diyos. Bakit tayo nagpapatuloy, araw-araw. Na tinatanggap ang mga pang-aabusong ito?”
Ang Diyos ay walang gagawin hanggang hindi ka lubusang nasusuklam—hanggang sumawa ka na sa pagiging pagod na. Kailangang gawin mo ang ginawa ni Gedeon—dumaing ka sa Diyos! Naglilingkod tayo sa parehong Diyos na pinagligkuran ng Israel. Kung narinig niya ang daing ng Israel sa kanilang pagsamba sa diyus-diyusan, maririnig niya rin kayo—sa inyong buong katapatan.
Martes, Enero 6, 2009
ANG DALANGIN NA WALANG PANANALIG
Narinig mo na ang dalangin na may pananampalataya. Naniniwala ako na may katulad ang dalanging ito, dalangin na tumutukoy sa laman. Tinawag ko itong dalangin na walang pananalig.
Ibig kong magbigay ng katanungan sa iyo. Narinig mo na ba na sinabi ng Panginoon sa iyo, “Tumigil ka na sa pananalangin—tumayo ka sa pagkakaluhod mo”? Inutusan ka na ba ng Espiritu niya, “Huminto ka na sa pag-iyak, at punasan mo ang iyong mga luha. Bakit ka humaharap sa akin?”
Sinabi mismo ng Panginoon ang mga salitang ito kay Moises: ”Sinabi ni Yahweh kay Moises, Bakit mo ako tinatawag?” (Exodo 14:15). Ang literal na kahulugan ng talatang ito ay, “Bakit ka tumatangis sa akin? Bakit ang lakas ng pakikiusap mo sa aking mga tainga?”
Bakit sasabihin ng Diyos ito kay Moises? Narito ang isang makadiyos, mapanalangining lalaki, na nasa kagipitan ng kanyang buhay. Ang mga Isrelita ay tinutugis ng mga Paraoh, na walang tatakasan. Marahil maraming Kristiyano ay ganon din ang gagawin na katulad ni Moises. Nagtungo siya sa ilang na gilid ng bundok at nakipag-isa sa Panginoon. At doon ay ibinuhos niya ang puso niya sa pananalangin.
Nang marinig ng Diyos si Moises na tumatangis, sinabi niya sa kanya, “Tama na.” Hindi maliwanag sa Kasulatan ang mga sumunod na pangyayari. Ngunit sa puntong iyon ay maaring sinabi ng Diyos, “Wala kang karapatang magpakahirap sa harapan ko, Moises. Ang iyong pag-iyak ay isang kawalan ng paggalang sa aking katapatan. Naibigay ko na sa iyo ang aking taimtim na pangako ng kaligtasan. At mariin kong ipinag-utos sa iyo kung ano ang gagawin mo. Ngayon, huminto ka na sa pag-iyak.”
Habang humaharap tayo sa ating mga kagipitan, maari nating hikayatin ang ating mga sarili, “Ang manalangin ang pinakamahalagang bagay na maari kong gawin ngayon.” Ngunit may panahon na tatawagin tayo ng Diyos para kumilos, para sundin ang kanyang Salita sa pananamapalataya. Sa panahong iyon, hindi niya tayo hahayaang umatras sa ilang para manalangin. Iyan ay hindi pagsunod at anumang dalangin ay iniaalay ng walang pananalig.
Ang panalangin ng walang pananalig ay ipinalalagay lamang sa kabutihan ng Diyos. Binabalewala nito ang kabagsikan ng kanyang banal na mga paghuhusga. Isinulat ni Pablo, “Dito’y makikita natin ang kabutihan ng Diyos at kabagsikan niya” (Roma 11:22). Sinadyang tukuyin ng apostol dito ang kabutihan at kabagsikan niya na may parehong kahulugan. Sinasabi niya na ang isa ay hindi maaring ihiwalay sa isa.
Sa Lumang Tipan, pinahayag ito ni Isaias ng ganito: “Si Yahweh ay laging malakas upang iligtas ka, hindi s’ya bingi’t ang mga daing mo ay diringgin niya. Ngunit ang sala ang nagiging dahilan kaya di marinig ang dalangin mo, at siya ring dahilan sa paglalayo ninyo. Nagkasala kayo, natigmak sa dugo iyang mga kamay, at sa inyong labi ang namumutawi’y kasinungalingan” (Isaias 59:1-3).
Mga minamahal, ang Diyos ay hindi nagbago sa pagitan ng Lumang Tipan at ng Bago. Siya ay Diyos ng pag-ibig at kahabagan, na siyang tinutukoy ni Isaias. Ngunit kinamumuhian niya pa rin ang kasalanan sapagkat siya ay banal at makatarungan. Kaya niya sinabi sa Israel, “Hindi ko kayo naririnig dahil sa inyong mga kasalanan.”
Isa-alang-alang ang mga salita ng mang-aawit na si David: “No’ng ako’y balisa, ako ay dumaing, dumaing sa Diyos na dapat purihin; handa kong purihin ng mga awitin. Kung sa kasalana’y ako’y magtutuloy, di ako diringgin nitong Panginoon; ngunit tunay akong dininig ng Diyos, sa aking dalangin, ako ay sinagot. Purihin ang Diyos! Siya’y papurihan, yamang ang daing ko’y kanyang pinakinggan, at ang pag-ibig niya ay aking kinamtam” (Awit 66:17-20).
Sinasabi ng mang-aawit, “Nakita ko na may kasalanan sa aking puso, at inayawan kong mamuhay sa ganito. Kaya lumapit ako sa Panginoon para linisin. At narinig niya ang aking dalangin. Ngunit kung humawak ako sa aking kasalanan, hindi diringgin ng Diyos ang aking pagtangis.”
Ibig kong magbigay ng katanungan sa iyo. Narinig mo na ba na sinabi ng Panginoon sa iyo, “Tumigil ka na sa pananalangin—tumayo ka sa pagkakaluhod mo”? Inutusan ka na ba ng Espiritu niya, “Huminto ka na sa pag-iyak, at punasan mo ang iyong mga luha. Bakit ka humaharap sa akin?”
Sinabi mismo ng Panginoon ang mga salitang ito kay Moises: ”Sinabi ni Yahweh kay Moises, Bakit mo ako tinatawag?” (Exodo 14:15). Ang literal na kahulugan ng talatang ito ay, “Bakit ka tumatangis sa akin? Bakit ang lakas ng pakikiusap mo sa aking mga tainga?”
Bakit sasabihin ng Diyos ito kay Moises? Narito ang isang makadiyos, mapanalangining lalaki, na nasa kagipitan ng kanyang buhay. Ang mga Isrelita ay tinutugis ng mga Paraoh, na walang tatakasan. Marahil maraming Kristiyano ay ganon din ang gagawin na katulad ni Moises. Nagtungo siya sa ilang na gilid ng bundok at nakipag-isa sa Panginoon. At doon ay ibinuhos niya ang puso niya sa pananalangin.
Nang marinig ng Diyos si Moises na tumatangis, sinabi niya sa kanya, “Tama na.” Hindi maliwanag sa Kasulatan ang mga sumunod na pangyayari. Ngunit sa puntong iyon ay maaring sinabi ng Diyos, “Wala kang karapatang magpakahirap sa harapan ko, Moises. Ang iyong pag-iyak ay isang kawalan ng paggalang sa aking katapatan. Naibigay ko na sa iyo ang aking taimtim na pangako ng kaligtasan. At mariin kong ipinag-utos sa iyo kung ano ang gagawin mo. Ngayon, huminto ka na sa pag-iyak.”
Habang humaharap tayo sa ating mga kagipitan, maari nating hikayatin ang ating mga sarili, “Ang manalangin ang pinakamahalagang bagay na maari kong gawin ngayon.” Ngunit may panahon na tatawagin tayo ng Diyos para kumilos, para sundin ang kanyang Salita sa pananamapalataya. Sa panahong iyon, hindi niya tayo hahayaang umatras sa ilang para manalangin. Iyan ay hindi pagsunod at anumang dalangin ay iniaalay ng walang pananalig.
Ang panalangin ng walang pananalig ay ipinalalagay lamang sa kabutihan ng Diyos. Binabalewala nito ang kabagsikan ng kanyang banal na mga paghuhusga. Isinulat ni Pablo, “Dito’y makikita natin ang kabutihan ng Diyos at kabagsikan niya” (Roma 11:22). Sinadyang tukuyin ng apostol dito ang kabutihan at kabagsikan niya na may parehong kahulugan. Sinasabi niya na ang isa ay hindi maaring ihiwalay sa isa.
Sa Lumang Tipan, pinahayag ito ni Isaias ng ganito: “Si Yahweh ay laging malakas upang iligtas ka, hindi s’ya bingi’t ang mga daing mo ay diringgin niya. Ngunit ang sala ang nagiging dahilan kaya di marinig ang dalangin mo, at siya ring dahilan sa paglalayo ninyo. Nagkasala kayo, natigmak sa dugo iyang mga kamay, at sa inyong labi ang namumutawi’y kasinungalingan” (Isaias 59:1-3).
Mga minamahal, ang Diyos ay hindi nagbago sa pagitan ng Lumang Tipan at ng Bago. Siya ay Diyos ng pag-ibig at kahabagan, na siyang tinutukoy ni Isaias. Ngunit kinamumuhian niya pa rin ang kasalanan sapagkat siya ay banal at makatarungan. Kaya niya sinabi sa Israel, “Hindi ko kayo naririnig dahil sa inyong mga kasalanan.”
Isa-alang-alang ang mga salita ng mang-aawit na si David: “No’ng ako’y balisa, ako ay dumaing, dumaing sa Diyos na dapat purihin; handa kong purihin ng mga awitin. Kung sa kasalana’y ako’y magtutuloy, di ako diringgin nitong Panginoon; ngunit tunay akong dininig ng Diyos, sa aking dalangin, ako ay sinagot. Purihin ang Diyos! Siya’y papurihan, yamang ang daing ko’y kanyang pinakinggan, at ang pag-ibig niya ay aking kinamtam” (Awit 66:17-20).
Sinasabi ng mang-aawit, “Nakita ko na may kasalanan sa aking puso, at inayawan kong mamuhay sa ganito. Kaya lumapit ako sa Panginoon para linisin. At narinig niya ang aking dalangin. Ngunit kung humawak ako sa aking kasalanan, hindi diringgin ng Diyos ang aking pagtangis.”
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)