ANG LAHAT NG GRASYA NA KAILANGAN UPANG MANAIG

Madalas nating naririnig na ang grasya ay ipinaliwanag bilang di-makatarungan at pagpapala ng Diyos. Ngunit naniniwala ako na ang grasya ay higit pa dito. Sa aking palagay, ang grasya ay ang lahat na bilang si Kristo sa atin sa panahon ng ating pagdurusa—kapangyarihan, lakas, kabutihan, kahabagan, pag-ibig—upang manaig sa ating mga kaguluhan.

Sa aking pagtanaw sa nakalipas na mga taon—mga taon ng matitinding pagsubok, paghihirap, tukso at kaguluhan—mapapatotoo ko na ang grasya ng Diyos ay sapat na. Alam ko kung ano ang magtanong sa Diyos habang ang asawa ko ay nagdurusa sa sakit na kanser ng paulit-ulit, at maging ang dalawa naming anak na babae ay nagdanas din ng ganito. Ngayon sila ay malulusog at malalakas at dahil doon nagpapasalamat ako sa Panginoon. Alam ko rin kung paano sampalin ng mensahero ni Satanas. Ako’y malungkot na tinukso at hinikayat at ako’y mayroong mga kalaban sa buong paligid ko. Ako’y siniraan ng mga usap-usapan, inakusahan ng mali, at iniwasan ng mga kaibigan. Sa panahon ng mga kadilimang iyon, ako’y lumuhod at tumangis sa Diyos.

Ang kanyang grasya ang nagligtas sa akin sa mga ito. At iyon ay sapat na para sa araw na ito. At pagdating ng panahon ng kaluwalhatian, ang aking Ama ay ipapahayag ang maganda niyang layunin para sa akin. Ipakikita niya kung paano ko makakamit ang pagka-matiisin sa gitna ng aking mga pagsubok; paano ko matutunan ang mahabag para sa iba; paanong ang kanyang lakas ay maging perpekto sa aking kahinaan; paano ko malalaman ang kanyang ganap na katapatan para sa akin; kung paano ako masabik na maging kawangis ni Kristo.

Maari pa rin nating tanungin bakit—gayunman ito ay nananatiling misteryo. Ako’y handang tanggapin ito hanggang dumating si Hesus sa akin. Hindi ko nakikita ang katapusan ng aking mga pagsubok at paghihirap. Nasa akin ito sa loob ng limampung taon na ng aking ministeryo ngayon, at patuloy na bumibilang.

Gayunman, sa gitna ng lahat ng ito, ako’y binibigyan pa rin ng patuloy na lumalaking sukat ng lakas ni Kristo. Sa katunayan, ang dakilang pahayag ng kanyang kaluwalhatian ay dumating sa mga pinakamatinding panahon ng aking paghihirap. Kahalintulad, sa pinakamababang punto ng iyong kalagayan, palalayain ka ni Kristo sa pinakapunong sukat ng kanyang lakas.

Maaring hindi natin maunawaan ang ating paghihirap, kagipitan at kahinaan. Maaring di natin malaman kung bakit ang ating panalangin ng pagpapagaling ay hindi sinasagot. Ngunit hindi natin dapat malaman kung bakit. Ang Diyos ay sinagot na tayo: “Nasa iyo ang grasya ko—at, minamahal kong anak, iyan lamang ang kailangan mo.”

LUMABAN AT LALAYO SIYA

Tinukso ni Satanas si Hesus ng ganitong alok: At sinabi ng diyablo, “Ibibigay ko sa iyo ang lahat ng ito, kung magpapatirapa ka at sasamba sa akin” (Mateo 4:9). Ito ay isang kakatwa, labis na katawa-tawa, paano ito masasabi na isang tukso? Sa maniwala o hindi, ito ay isang makapangyarihan, nakaka-akit na tukso. Hinamon ni Satanas si Hesus, sa pagsasabing, “Ipinapangako ko na kung magpapatirapa ka at sasamba sa akin, titigilan ko na ang pakikipaglaban. Isusuko ko ang lahat ng aking kapangyarihan para sa lahat ng ito. Hindi ko na sasalukuban o aalipinin ang sinuman. Alam ko na iniibig mo ang sangkatauhan sapat na upang sumpain ng Diyos para sa kanilang kapakanan. Kayat ano pa hinihintay? Maari mo nang isakripisyo ang sarili mo ngayon, at palayain ang sanlibutan mula sa mga sandaling ito.”

Bakit nagkukusang isuko ng diyablo ang kanyang kapangyarihan para dito? Sinusubukan niyang iligtas ang sarili niya. Alam ni Satanas na ang kanyang tiyak na patutunguhan ay nakasalalay sa Kalbaryo. Kayat kung mapipigilan niya si Hesus na matuloy sa krus, maaring mailigtas niya ang kanyang sarili sa ganoong tadhana.

Maaring nagtataka ka, “Paano ito maihahanlitulad sa akin?” Patuloy pa ring tinutukso ni Satanas ang mga makatuwiran ng kahalintulad na alok. Dumarating si Satanas sa atin ng may pananakot at akusasyon. Sinasabi niya sa atin, “Hindi mo kailangang sambahin ako—sapagkat ako ay may daanan patungo sa iyo. Alam ko ang lahat ng kahinaan mo. Kaya, humayo ka at magpatotoo tungkol sa iyong kalayaan na kay Kristo. Sa sandaling ito inaawit mo ang iyong pinakamalakas na pagpupuri, kaya kong saklawan ang iyong isip ng masasama. Ipamumukha ko sa iyo ng matindi ang iyong kasalanan, na mawawalan ka ng pag-asa na makalaya. Wala kang lakas.”

Paano natin sasagutin ang mga akusasyon ni Satanas sa atin? “Labanan ninyo ang diyablo at lalayuan niya kayo” (Santiago 4:7). Hindi mahalaga kung gaano kadami ang tukso na ipupukol ng diyablo sa iyo. Hindi mo kailangang katakutan ang mga dati mong kasalanan. Kung ito ay nahugasan na ng dugo ni Kristo, kung ganon ay wala nang magagawa ang diyablo para maihiwalay kayo sa Ama.

KAPAG DUMATING ANG PAGTATANONG

Doon, apatnapung araw at apatnapung gabing nag-ayuno si Hesus, at siya’y nagutom. Dumating ang manunukso at sinabi sa kanya, “Kung ikaw ang anak ng Diyos, gawin mong tinapay ang batong ito” (Mateo 4:2-3).

Sa sandaling iyon na kung saan si Hesus ay pisikal na nanghihina, dala ng diyabo ang una niyang panunukso.

Walang kasalanan kung nagugutom. Kaya, ano ang usapin dito? Hinahamon ng diyablo si Hesus: Kung ikaw ay tunay na Diyos, kung ganon ay nasa iyo ang kapangyarihan ng Diyos. At sa sandaling ito, ikaw ay nasa mahirap na kalagayan. Bakit hindi mo gamitin ang kapangyarihan na ibinigay ng Diyos upang iligtas ang sarili mo? Hindi ba’t ibinigay niya sa iyo ang kapangyarihang ito upang tingnan kung gagamitin mo ito ng tama?”

Narito ang pinaka mapagpahamak na mga tukso na hinaharap ng mga tunay na makadiyos na mga tao. Katulad ng iyong halimbawa, Hesus, mayroon kang damdamin para sa Diyos. Inilagay mo ang puso mo na ganap na sumuko sa kanya. At pagkatapos ay dinala ka ng Panginoon sa karanasan sa ilang, at doon ay nangyari ang pagtatanong. Nagsimula kang mawalan ng giya, nag-iisip kung ano ang walang hanggang layunin ng Diyos sa buhay mo. At kapag sinubok mong manalangin at muling makamit ang tagumpay, ang panunukso ni Satanas ay lalong tumitindi ng higit pa.

Ang kalaban ay nais na kumilos ka ng hiwalay sa Ama. Sinabi ng diyablo, “Ang pagdurusa mo ay hindi galing sa Diyos. Hindi mo kailangang magdanas ng ganito. Nasa iyo ang kapangyarihan ng Diyos, sa pamamagitan ng Banal na Espiritu. Magsalita ka lamang—palayain mo ang sarili mo. Pagbigyan mo ang pagkagutom mo.”

Ang balakin ni Satanas ay lumikha ng kabiguan ng kapangyarihan. Umaasa siya, na hindi pagbibigyan ang tangis ni Hesus para sa tinapay, kung hihingin niya ito. Kung mabibigo ang kapangyarihan ng langit, kung ganon ay maaring pagdudahan ni Kristo ang kanyang pagka-Diyos at talikuran ang kanyang walang-hanggang layunin sa sanlibutan. Pangalawa, alam ni Satanas na isinugo si Hesus upang gawin lamang ang mga ipinag-uutos ng Ama sa kanya. Kayat binalak niyang hikayatin si Kristo na sumuway dito para sa kanyang kabutihan. Sa ganoong paraan, kapag ginamit ni Hesus ang kanyang kapangyarihan para maka-iwas sa pagdurusa, maaring gawin niya ulit ito para maiwasan ang pagdurusa sa krus.

Kayat, paano sumagot si Hesus sa panunukso ng diyablo? Ngunit sumagot si Hesus, “Nasusulat, hindi lamang sa tinapay nabubuhay ang tao, kundi sa bawat salitang namumutawi sa bibig ng Diyos” (Mateo 4:4). Sinabi ni Kristo ng may kakanyahan, “Ang pagdating ko sa sanlibutan ay hindi tungkol sa mga pangangailangan ko, paghihirap o pisikal na kaginhawahan. Dumating ako upang magbigay sa sangkatauhan—hindi upang iligtas ang sarili ko.”

Maging sa dulo ng kanyang pagdurusa, hindi nawala ang pananaw ni Hesus sa kanyang walang-hanggang layunin. At kung natutunan ng ating Panginoon ang umasa at maging mahabagin sa ating karanasan sa ilang, ganon din tayo.