Si Dietrich Bonhoeffer, isang teologong Aleman, ay inilarawan ang Kristiyano na katulad ng isang sumusubok na tumawid sa dagat ng pira-pirasong bitak ng lumulutang na yelo. Ang Kristiyano ay hindi maaring mamahinga habang tumatawid, maliban sa kanyang pananalig na siya ay dadalhin ng Diyos sa dulo nito. Hindi siya maaring tumayo ng matagal dito, kundi ay tiyak na lulubog siya. Pagkatapos ng bawat hakbang, kailangang tingnan niya ang kasunod. Sa ilalim niya ay malalim na butas at sa harap niya ay walang katiyakan—ngunit palaging nauuna ang Panginoon—matatag at tiyak! Hindi pa niya nakikita ang lupa—ngunit nadoon ito—pangako na nasa puso niya. Kayat ang manlalakbay na Kristiyano ay nakatutok ang paningin sa huling hantungan niya!
Pinili kong isipin na ang buhay ay isang paglalakbay sa ilang—katulad ng mga anak ng Israel. At ang pakikipaglaban ni Haring Jehoshaphat, kasama ang mga anak ng Judea, ay ating ding pakikipaglaban (tingnan ang 2 Cronico 20). Tiyak, ito’y isang ilang; oo, may mga ahas, tuyong butas ng tubigan, lambak ng luha, mga kalabang mandirigma, maiinit na buhangin, tag-tuyot, mga bundok na hindi matawid. Ngunit kapag ang mga anak ng Panginoon ay matatag na tatayo upang makita ang kanyang kaligtasan, naglatag siya ng mesa sa ilang—umulan ng biyaya mula sa langit—pinuksa ang mga kalabang mandirigma sa pamamagitan ng sariling kapangyarihan—bumukal ang tubig mula sa mga bato, inalis ang lason mula sa kagat ng ahas—pinangungunahan sa pamamagitam ng haligi at ulap—binigyan ng gatas at pulot—at dinala sa Lupang Pangako sa pamamagitan ng mataas at makapangyarihang kamay. At nagbabala ang Diyos na sabihan ang bawat padating na saling-lahi: Sinabi sa akin ng anghel ang ipinasasabi ni Yahweh: “Ang tagumpay ay hindi makakamit sa pamamagitan ng lakas o kapangyarihan kundi sa aking tulong lamang” (Zacarias 4:6).
Tigilan na ang pananaw sa maling patutunguhan para sa tulong. Magtungo ng nag-iisa kasama si Hesus sa lihim na lugar; sabihin ang lahat ng gumugulo sa iyo. Sabihin sa kanya na wala ka nang patutunguhang iba. Sabihin sa kanya na siya lamang ang pinagtititwalaan mo na magliligtas sa iyo. Matutukso na gawin ang mga bagay sa sarili mong pamamaraan. Nanaisin momg alamin ang mga bagay sa pangsarili mong pamamaraan. Mag-iisip ka kung ang Diyos ay tunay na kumikilos—walang mawawala. Sumagot si Simon Pedro: “Panginoon, kanino po kami pupunta? Nasa inyo ang mga salitang nagbibigay ng buhay na walang hanggan” (Juan 6:68).
Lumapit kayo sa akin at kayo ay maliligtas, kayong mga tao sa buong daigdig, walang ibang Diyos maliban sa akin” (Isaias 45:22).
“Ngunit sa ganang akin, kay Yahweh ako mananalig; hihintayin ko ang Diyos na magliligtas sa akin. Ako’y kanyang diringgin” (Mi8kas 7:7).
Miyerkules, Oktubre 8, 2008
Martes, Oktubre 7, 2008
PAGPAPAGALING NG MGA KABALUKTUTAN
“Ang sariling dati-rati’y namumuhay ng baluktot, nang ako’y parusahan, salita mo ang sinunod” (Awit 119:67).
Naniniwala ako sa pagpapagaling, naniniwala ako sa kabaluktutan. Naniniwala ako sa “pagpapagaling ng kabaluktutan.” Anumang kabaluktutan na nagdadala sa akin para maligaw—na lalong nagdadala sa akin ng malalim sa kanyang Salita—ay ang pagpapagaling. Ang pinakamabuting lakas ng pagpapagaling espirituwal at pisikal ay ang kabaluktutan.
Para imungkahi na ang kirot at kaguluhan ay galing sa diyablo ay pagmumungkahi na si David ay itinulak ng diyablo para hanapin ang Salita ng Diyos. Dumanas ako ng matinding kirot. Tumawag ako sa Diyos ng kaligtasan at nanalig ako sa kanya ng ganap na pagpapagaling. Gayunman, habang ako’y patuloy na nananalig, patuloy akong nagpapasalamat sa Diyos sa kasalukuyan kong kalagayan at hayaang magpaalala sa akin kung gaano ako ganap na umaasa sa kanya. Kasama si David masasabi kong, “Sa akin ay nakabuti ang parusang iyong dulot” (Awit 119:71).
Ang kirot at kabaluktutan ay hind dapat kamuhian na galing mula sa diyablo. Ang mga dalahing ito ay nagbunga ng mga dakilang tao ng pananampalataya at katalasan.
“Ipagkatiwala ninyo sa kanya ang inyong mga kabalisahan sapagkat siya ang kumukupkop sa inyo” (1 Pedro 5:7).
Nagsalita si Pablo tungkol sa “pangangalaga” ng mga iglesya na itinulak sa kanya (tingnan ang 2 Corinto 11:28). Bawat bagong silang na iglesya ay panibagong “pangangalaga” sa kanyang mga balikat. Paglago, pagpapadami, pagdadagdag ng gawain ay palaging may kaakibat na bagong pangangalaga. Ang taong gagamitin ng Diyos ay nararapat na may malawak na kaalaman. Hindi siya dapat manliliit o mangingimi sa ilalim ng mga hamon ng maraming pangangalaga at mga responsibilidad. Bawat bagong hakbang ng pananampalataya na pinagdadalhan sa akin ng Diyos ay may kaakibat na maraming bagong pangangalaga at mga suliranin. Alam ng Diyos kung gaano kadami ang mga pangangalaga na maari niyang ipagkatiwala sa atin. Hindi niya tayo hinahanap upang papanghinain—sa kalusugan o lakas; ito ay dahil lamang sa mga nagkukusang mga manggagawa ay kakaunti at ang aanihin lubos na marami. Ang pangangalaga ay kinukuha mula sa mga tumatanggi dito at ibinibigay bilang handog doon sa mga hindi natatakot dito. Kalimutan ang mga dalahin ng pangangalaga na buhat mo—hindi ba natin ito maibibigay lahat sa kanya?
Bawat bagong biyaya ay nag-uugnay sa mga pamilya ng pangangalaga. Hindi sila maaring paghiwalayin. Hindi mo matutunan ang mamuhay sa biyaya hanggang hindi mo natututunan ang mamuhay na may pangangalaga.
Naniniwala ako sa pagpapagaling, naniniwala ako sa kabaluktutan. Naniniwala ako sa “pagpapagaling ng kabaluktutan.” Anumang kabaluktutan na nagdadala sa akin para maligaw—na lalong nagdadala sa akin ng malalim sa kanyang Salita—ay ang pagpapagaling. Ang pinakamabuting lakas ng pagpapagaling espirituwal at pisikal ay ang kabaluktutan.
Para imungkahi na ang kirot at kaguluhan ay galing sa diyablo ay pagmumungkahi na si David ay itinulak ng diyablo para hanapin ang Salita ng Diyos. Dumanas ako ng matinding kirot. Tumawag ako sa Diyos ng kaligtasan at nanalig ako sa kanya ng ganap na pagpapagaling. Gayunman, habang ako’y patuloy na nananalig, patuloy akong nagpapasalamat sa Diyos sa kasalukuyan kong kalagayan at hayaang magpaalala sa akin kung gaano ako ganap na umaasa sa kanya. Kasama si David masasabi kong, “Sa akin ay nakabuti ang parusang iyong dulot” (Awit 119:71).
Ang kirot at kabaluktutan ay hind dapat kamuhian na galing mula sa diyablo. Ang mga dalahing ito ay nagbunga ng mga dakilang tao ng pananampalataya at katalasan.
“Ipagkatiwala ninyo sa kanya ang inyong mga kabalisahan sapagkat siya ang kumukupkop sa inyo” (1 Pedro 5:7).
Nagsalita si Pablo tungkol sa “pangangalaga” ng mga iglesya na itinulak sa kanya (tingnan ang 2 Corinto 11:28). Bawat bagong silang na iglesya ay panibagong “pangangalaga” sa kanyang mga balikat. Paglago, pagpapadami, pagdadagdag ng gawain ay palaging may kaakibat na bagong pangangalaga. Ang taong gagamitin ng Diyos ay nararapat na may malawak na kaalaman. Hindi siya dapat manliliit o mangingimi sa ilalim ng mga hamon ng maraming pangangalaga at mga responsibilidad. Bawat bagong hakbang ng pananampalataya na pinagdadalhan sa akin ng Diyos ay may kaakibat na maraming bagong pangangalaga at mga suliranin. Alam ng Diyos kung gaano kadami ang mga pangangalaga na maari niyang ipagkatiwala sa atin. Hindi niya tayo hinahanap upang papanghinain—sa kalusugan o lakas; ito ay dahil lamang sa mga nagkukusang mga manggagawa ay kakaunti at ang aanihin lubos na marami. Ang pangangalaga ay kinukuha mula sa mga tumatanggi dito at ibinibigay bilang handog doon sa mga hindi natatakot dito. Kalimutan ang mga dalahin ng pangangalaga na buhat mo—hindi ba natin ito maibibigay lahat sa kanya?
Bawat bagong biyaya ay nag-uugnay sa mga pamilya ng pangangalaga. Hindi sila maaring paghiwalayin. Hindi mo matutunan ang mamuhay sa biyaya hanggang hindi mo natututunan ang mamuhay na may pangangalaga.
Lunes, Oktubre 6, 2008
ANG PATULOY NA PAG-IBIG NG DIYOS
Nais kong pag-usapan natin ang tungkol sa salitang patuloy. Nangangahulugan ito na hindi nagkukulang sa pagka-masidhi o pagsisikap—hindi sumusuko, walang pakikipagkasundo, hindi maaring magbago o mahikayat ng pakikipagtalo. Para magpatuloy ay para manatili sa tiyak na patutunguhan.
Isang kahanga-hangang pagsasalarawan ng pag-ibig ng Diyos. Ang pag-ibig ng ating Panginoon ay ganap na nagpapatuloy. Walang anumang makapipigil o makababawas sa kanyang mapagmahal na pagtugis sa mga makasalanan at mga banal. Si David, ang Mang-aawit, ay ipinahayag ito sa ganitong paraan: “Ikaw’y laging kapiling ko, katabi ko oras-oras…Saan ako magpupunta, upang ako’y makatakas? Sa banal mong Espiritu’y hindi ako makaiwas. Kung langit ang puntahan ko, pihong ikaw’y naroroon, sa Sheol ay naroon ka kung do’n ako manganganlong” (Awit 139:5, 7-8).
Si David ay nangungusap tungkol sa mataas at mababang kalagayan na hinaharap natin sa ating buhay. Sinasabi niya, “May panahon na ako ay lubos na pinagpala, dama ko ang kagalakan. May panahon rin, dama ko’y namumuhay ako sa impiyerno, isinumpa at di-karapat-dapat. Ngunit saan man ako naroon, Panginoon—gaano man ako pinagpala, o gaano man kababa ang aking kalagayan—naroon ka. Hindi ako makalalayo sa iyong patuloy na pag-ibig. At hindi ko ito maiiwasan. Hindi mo tinatanggap ang aking paliwanag kung gaano ako di-karapat-dapat. Kahit na ko ay sumusuway—nagkakasala laban sa iyong katotohanan, binabale-wala ang iyong mga biyaya—hindi mo ako tinigilang ibigin. Ang pag-ibig mo sa aki’y walang-tigil!”
Kailangan nating isa-alang-alang ang patotoo ng apostol Pablo. Habang binabasa natin ang tungkol sa buhay ni Pablo, nakita natin ang isang tao na sadyang nais wasakin ang iglesya ng Diyos. Si Pablo ay parang isang sira-ulo sa kanyang galit sa mga Kristiyano. Hinihinga niya ang pananakot ng pagpatay laban sa lahat na susunod kay Hesus. Humingi siya ng pahintulot sa matataas na pinuno upang tugisin ang mga mananampalataya para makapasok siya sa kanilang mga tahanan at hilahin sila patugo sa bilangguan.
Pagkatapos na siya ay tumanggap kay Hesus, nagpatotoo si Pablo na noong mga panahon na puno siya ng pagkamuhi—habang puno siya ng paghuhusga sa iba, bulag na pumapatay ng mga disipulo ni Kristo—inibig pa rin siya ng Diyos. Isinulat ng apostol, “Ngunit ipinadama ng Diyos ang kanyang pag-ibig sa atin ng mamatay si Kristo para sa atin noong tayo’y makasalanan pa” (Roma 5:8). Sinabi niya, na may kakanyahan, “Kahit hindi ko namamalayan ito, tinutugis ako ng Diyos. Patuloy siyang lumalapit sa akin puno ng pag-big, hanggang sa dumating ang araw na ako’y pinasuko niya. Iyon ang walang-tigil na pag-ibig ng Diyos.”
Sa mga taong nagdaan, si Pablo ay unti-unting nahikayat na iibigin siya ng Diyos hanggang sa katapusan, kahit na sa mataas at mababang katayuan niya. Ipinahayag niya, “Sapagkat natitiyak kong ang kamatayan, ang buhay, ang mga anghel, ang mga pamunuan, ang mga bagay sa kasalukuyan, ang mga bagay na darating, ang mga kapangyarihan, ang kataasan, ang mga kalaliman, o alinmang nilalang ay hindi makapaghihiwalay sa atin sa pamamagitan ni Kristo-Hesus na ating Pnaginoon” (Roma 8:38-39). Ipinahayag niya, “Ngayon na ako’s sa Diyos, walang anumang makapaghihiwalay sa akin sa kanyang pag-ibig. Walang diyablo, walang dimonyo, walang pamunuan, walang tao, walang anghel—walang makapipigil sa Diyos sa kanyang pag-ibig sa akin.”
Isang kahanga-hangang pagsasalarawan ng pag-ibig ng Diyos. Ang pag-ibig ng ating Panginoon ay ganap na nagpapatuloy. Walang anumang makapipigil o makababawas sa kanyang mapagmahal na pagtugis sa mga makasalanan at mga banal. Si David, ang Mang-aawit, ay ipinahayag ito sa ganitong paraan: “Ikaw’y laging kapiling ko, katabi ko oras-oras…Saan ako magpupunta, upang ako’y makatakas? Sa banal mong Espiritu’y hindi ako makaiwas. Kung langit ang puntahan ko, pihong ikaw’y naroroon, sa Sheol ay naroon ka kung do’n ako manganganlong” (Awit 139:5, 7-8).
Si David ay nangungusap tungkol sa mataas at mababang kalagayan na hinaharap natin sa ating buhay. Sinasabi niya, “May panahon na ako ay lubos na pinagpala, dama ko ang kagalakan. May panahon rin, dama ko’y namumuhay ako sa impiyerno, isinumpa at di-karapat-dapat. Ngunit saan man ako naroon, Panginoon—gaano man ako pinagpala, o gaano man kababa ang aking kalagayan—naroon ka. Hindi ako makalalayo sa iyong patuloy na pag-ibig. At hindi ko ito maiiwasan. Hindi mo tinatanggap ang aking paliwanag kung gaano ako di-karapat-dapat. Kahit na ko ay sumusuway—nagkakasala laban sa iyong katotohanan, binabale-wala ang iyong mga biyaya—hindi mo ako tinigilang ibigin. Ang pag-ibig mo sa aki’y walang-tigil!”
Kailangan nating isa-alang-alang ang patotoo ng apostol Pablo. Habang binabasa natin ang tungkol sa buhay ni Pablo, nakita natin ang isang tao na sadyang nais wasakin ang iglesya ng Diyos. Si Pablo ay parang isang sira-ulo sa kanyang galit sa mga Kristiyano. Hinihinga niya ang pananakot ng pagpatay laban sa lahat na susunod kay Hesus. Humingi siya ng pahintulot sa matataas na pinuno upang tugisin ang mga mananampalataya para makapasok siya sa kanilang mga tahanan at hilahin sila patugo sa bilangguan.
Pagkatapos na siya ay tumanggap kay Hesus, nagpatotoo si Pablo na noong mga panahon na puno siya ng pagkamuhi—habang puno siya ng paghuhusga sa iba, bulag na pumapatay ng mga disipulo ni Kristo—inibig pa rin siya ng Diyos. Isinulat ng apostol, “Ngunit ipinadama ng Diyos ang kanyang pag-ibig sa atin ng mamatay si Kristo para sa atin noong tayo’y makasalanan pa” (Roma 5:8). Sinabi niya, na may kakanyahan, “Kahit hindi ko namamalayan ito, tinutugis ako ng Diyos. Patuloy siyang lumalapit sa akin puno ng pag-big, hanggang sa dumating ang araw na ako’y pinasuko niya. Iyon ang walang-tigil na pag-ibig ng Diyos.”
Sa mga taong nagdaan, si Pablo ay unti-unting nahikayat na iibigin siya ng Diyos hanggang sa katapusan, kahit na sa mataas at mababang katayuan niya. Ipinahayag niya, “Sapagkat natitiyak kong ang kamatayan, ang buhay, ang mga anghel, ang mga pamunuan, ang mga bagay sa kasalukuyan, ang mga bagay na darating, ang mga kapangyarihan, ang kataasan, ang mga kalaliman, o alinmang nilalang ay hindi makapaghihiwalay sa atin sa pamamagitan ni Kristo-Hesus na ating Pnaginoon” (Roma 8:38-39). Ipinahayag niya, “Ngayon na ako’s sa Diyos, walang anumang makapaghihiwalay sa akin sa kanyang pag-ibig. Walang diyablo, walang dimonyo, walang pamunuan, walang tao, walang anghel—walang makapipigil sa Diyos sa kanyang pag-ibig sa akin.”
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)