“Sa pakikiharap niya’y hindi siya pinangunahan ng Diyos upang subukin siya” (2 Cronica 32:31).
Lubha tayong abala na subukin ang Diyos at hindi natin naihanda ang ating mga puso para sa mga mabibigat na pagsubok sa ating mga buhay na kung saan ay sinusubok ng Diyos ang tao. Maari kayang ang mga mabibigat na pagsubok na iyong kinakaharap ngayon, ang kabigatan na dala mo ngayon, ay siya palang gawa ng Diyos upang subukin ka?
“Sinubok ng Diyos si Abraham. Tinawag siya ng Diyos at tumugon siya. Isama mo ang pinakamamahal mong anak na si Isaac…at ihandog mo siya sa akin” (Genesis 22:1-2). Sinubok ng Diyos ang buong bansa upang malaman kung ano talaga ang nilalaman ng puso nito. “Alalahanin ninyo kung paano niya kayo pinatnubayan sa ilang sa loob ng apatnapung taon upang matuto kayong magpakumbaba. Sinubok niya kayo kung susundin ninyo siya” (Deutoronomo 8:2).
Nakita natin ang kahanga-hangang bagay sa 2 Cronico 32:31: Iniwan ng Diyos ang hari sa isang panahon upang subukin siya. “Sa pakikiharap niya’y hindi siya pinangunahan ng Diyos upang subukin upang malaman ang lahat ng laman ng puso niya.”
Kadalasan, habang nasa makatuwirang pagpapatuloy ng gawain ng Diyos, nakita ng katiwala ng Panginoon ang sarili niya na hayagang pinabayaan—sinubukan sa hangganan ng katatagan at iniwang mag-isang nakikipaglaban sa puwersa ng impiyerno. Ang bawat tao na pinagpala ng Diyos ay sinubukan sa ganitong pamamaraan.
Nakita mo na ba ang sarili mo sa kakaibang kalagayan? Nararamdaman mo ba na ikaw ay pinabayaan at nag-iisa? Nakikipaglaban ka ba sa walang kalaban-labang pakikidigma laban sa di-mawaring kalaban? Ito ang mga hudyat na tumutukoy sa mga pagsubok.
Ang tagumpay ay laging ninanais, at kapag ikaw ay nabigo, tandaan: Kung ano ang natitirang nilalaman ng puso mo ang bagay na mahalaga sa Diyos, ang iyong saloobin pagkatapos mong mapagtagumpayan o matalo sa malungkot na pakikipaglaban. Ang iyong katapatan sa kanya kahit na ikaw ay nabigo ang kanyang ninanais.
Ipinangako ni Hesus na hindi niya tayo iiwan o pababayaan, ngunit ang talaan ng Kasulatan ay nagpahayag na may panahon na kung saan ay inalis ng Ama ang kanyang presensiya upang subukin tayo. Maging si Kristo ay naranasan ang malungot na sandali sa krus. Ito ang panahon na ang pinagpalang Tagapagligtas ay natitigatig sa damdamin ng kahinaan—at bumulong siya, “Nanalangin ako, na ang iyong pananampalataya ay mananatili.”
Sinabi ni Hesus sa kanyang mga alagad, “Kung ibig ninumang sumunod sa akin, limutin niya ang ukol sa kanyang sarili, pasanin ang kanyang krus at sumunod sa akin (tingnan ang Mateo 16:24). Ano ang krus? Ito ang laman sa karupukan nito at kahinaan. Pasanin ito, magpatuloy sa pananampalataya, at ang kanyang lakas ay gagawin niyang ganap sa iyo. Ang iyo bang sariling krus at kasalanan ay lubhang mabigat para sa iyo? Kung ganon, pasanin mo ang iyong krus at sumunod ka sa akin. Nauunawaan niya at nandoon siya sa tabi upang pasanin ang mabigat na dalahin.
Biyernes, Oktubre 3, 2008
Huwebes, Oktubre 2, 2008
NAPAGTAGUMPAYAN NI KRISTO ANG PAKIKIPAGLaBAN PARA SA IYO
Sa mga nakaraang buwan, nabasa ko ang maraming malungkot, nakaaawang liham mula sa mga mananampalataya na patuloy pa ring nakagapos sa mga nakagawiang kasalanan. Maraming mga nagpapakahirap na Kristiyano ay sumulat, “Hindi ko mapigilan ang magsugal…Ako’y hawak nang mahigpit sa pagkagumon sa alak…Ako’y may ipinagbabawal na relasyon at hindi ako makahulagpos dito…Ako’y alipin ng pornograpiya.” Sa bawat liham, ang mga taong ito ay nagsasabi ng magkakahalintulad na bagay: “Iniibig ko si Hesus at ako’y nagmamakaawa sa Diyos na palayain niya. Nanalangin ako, tumangis at humanap ng makadiyos na pagpapayo. Ngunit hindi pa rin ako makahulagpos. Ano ang maari kong gawin?”
Umubos ako ng panahon sa paghahanap sa Panginoon para sa kaalaman kung paano tutugon sa mga mananampalatayang ito. Nanalangin ako, “Panginoon, alam mo ang buhay ng iyong mga anak. Marami ay deboto, puspos ng Espiritu, ngunit wala sila ng tagumpay mo. Hindi nila alam ang kalayaan. Ano ang nangyayari?”
Sa isang punto, pinag-aralan ko ang mga talata sa bibliya na naglalaman ng mga pangako ng Diyos sa kanyang mga tao. Pinaalalahanan ako na ang Panginoon ay nangako hindi niya tayo hahayaang mahulog, na maiharap tayong walang kapintasan, na mabigyan tayo ng katarungan sa pamamagitan ng pananalig, masantipikahan tayo sa pamamagitan ng pananalig, na mapanatili tayong banal sa pamamagitan ng pananalig. Ipinangako niya na ang dati nating sarili ay ipinako sa pamamagitan ng pananalig, at tayo ay dinala sa kanyang kaharian sa pamamagitan ng pananalig.
Ang isang bagay na karaniwan sa mga panagako sa pariralang ito ay : “sa pamamagitan ng pananalig.” Sa katunayan ang lahat ng bagay na ito ay sangkap ng pananalig, ayon sa Salita ng Diyos. Kayat ako’y nakarating sa nag-iisang malinaw na pagpapasiya tungkol sa mga pinagdurusahang mga suliranin ng mga Kristiyano: kung saan ang pinag-ugatan ng kanilang pagkakagapos ay kawalan ng pananalig. Ang lahat ng ito ay nauwi sa kakulangan ng pananalig.
Ikaw ba’y nagpapakahirap na makamit ang tagumpay sa sarili mong kakayanan? Ikaw ba’y nakikipaglaban sa pamamagitan ng luma mong pamamaraan? Tinukoy ni Pablo, “Ang ibinibigay sa taong gumagawa ay hindi ibinibilang na kaloob kundi upa. Datapwat ang hindi gumagawa kundi nananalig sa Diyos na nagpapawalang sala sa makasalanan ay pinawalang-sala dahil sa kanyang pananalig” (Roma 4:4-5).
Ang iyong tagumpay ay hindi dapat nanggagaling sa pamamagitan ng iyong pagtangis o pagpapakahirap, kundi sa pamamagitan ng pananalig na pinagtagumpayan ni Kristo ang pakikipaglaban para sa iyo
“At hindi kinalulugdan ng Diyos ang hindi nananalig sa kanya” (Hebreo 11:6). Katunayan, sinabi ni Pablo na isa lamang ang kailangan na nakakabit sa mga pangako ng Diyos: Subalit kailangan kayong manatiling tapat at matatag sa inyong pananampalataya at huwag bayaang mawala ang pag-asang dulot ng Mabuting Balita na inyong narinig” (Colosas 1:23).
Isinuko lahat ni Kristo sa kanyang Ama, upang maging lubos na masunuring Anak. At kailangang ganoon din ang ating gagawin. Kailangang maging lubusan tayong umaasa sa Ama, katulad ni Kristo.
Umubos ako ng panahon sa paghahanap sa Panginoon para sa kaalaman kung paano tutugon sa mga mananampalatayang ito. Nanalangin ako, “Panginoon, alam mo ang buhay ng iyong mga anak. Marami ay deboto, puspos ng Espiritu, ngunit wala sila ng tagumpay mo. Hindi nila alam ang kalayaan. Ano ang nangyayari?”
Sa isang punto, pinag-aralan ko ang mga talata sa bibliya na naglalaman ng mga pangako ng Diyos sa kanyang mga tao. Pinaalalahanan ako na ang Panginoon ay nangako hindi niya tayo hahayaang mahulog, na maiharap tayong walang kapintasan, na mabigyan tayo ng katarungan sa pamamagitan ng pananalig, masantipikahan tayo sa pamamagitan ng pananalig, na mapanatili tayong banal sa pamamagitan ng pananalig. Ipinangako niya na ang dati nating sarili ay ipinako sa pamamagitan ng pananalig, at tayo ay dinala sa kanyang kaharian sa pamamagitan ng pananalig.
Ang isang bagay na karaniwan sa mga panagako sa pariralang ito ay : “sa pamamagitan ng pananalig.” Sa katunayan ang lahat ng bagay na ito ay sangkap ng pananalig, ayon sa Salita ng Diyos. Kayat ako’y nakarating sa nag-iisang malinaw na pagpapasiya tungkol sa mga pinagdurusahang mga suliranin ng mga Kristiyano: kung saan ang pinag-ugatan ng kanilang pagkakagapos ay kawalan ng pananalig. Ang lahat ng ito ay nauwi sa kakulangan ng pananalig.
Ikaw ba’y nagpapakahirap na makamit ang tagumpay sa sarili mong kakayanan? Ikaw ba’y nakikipaglaban sa pamamagitan ng luma mong pamamaraan? Tinukoy ni Pablo, “Ang ibinibigay sa taong gumagawa ay hindi ibinibilang na kaloob kundi upa. Datapwat ang hindi gumagawa kundi nananalig sa Diyos na nagpapawalang sala sa makasalanan ay pinawalang-sala dahil sa kanyang pananalig” (Roma 4:4-5).
Ang iyong tagumpay ay hindi dapat nanggagaling sa pamamagitan ng iyong pagtangis o pagpapakahirap, kundi sa pamamagitan ng pananalig na pinagtagumpayan ni Kristo ang pakikipaglaban para sa iyo
“At hindi kinalulugdan ng Diyos ang hindi nananalig sa kanya” (Hebreo 11:6). Katunayan, sinabi ni Pablo na isa lamang ang kailangan na nakakabit sa mga pangako ng Diyos: Subalit kailangan kayong manatiling tapat at matatag sa inyong pananampalataya at huwag bayaang mawala ang pag-asang dulot ng Mabuting Balita na inyong narinig” (Colosas 1:23).
Isinuko lahat ni Kristo sa kanyang Ama, upang maging lubos na masunuring Anak. At kailangang ganoon din ang ating gagawin. Kailangang maging lubusan tayong umaasa sa Ama, katulad ni Kristo.
Miyerkules, Oktubre 1, 2008
SAAN NANINIRAHAN ANG DIYOS?
Pagkatapos umakyat si Hesus sa langit, si Apostol Pablo ay nakatanggap ng isang nakamamanghang pangitain ng kaluwalhatian. Sinabi niya, ”Napansin ko na walang templo sa lunsod sapagkat ang Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa lahat ang Kordero ang pinaka templo roon…ang kaningningan ng Diyos ang nagbibigay liwanag doon, at ang Kordero ang siyang ilawan” (Pahayag 21:22-23).
Ngayon na ang templo ng Diyos ay nasa kaluwalhatian, na naka upo sa kanang kamay, saan naninirahan ang Diyos sa sanlibutan? Sa pagtatanong ng Diyos mismo, “Anong tahanan ang itatayo mo para sa akin? Saan ang lugar ng aking pahingahan?” Alam natin na walang gusali ang maaring tirahan ng Diyos. Wala siya sa Katedral sa Vatican. O kaya ay sa Katedral sa St. Patrick sa lunsod ng Nuweba York. At wala siya sa anumang kinikilalang katedral sa Europa. Hindi, habang ipinahayag ni Pablo sa burol ng Mars sa Athens, “Ang Diyos na gumawa ng sanlibutan at ng lahat ng naroroon ang siyang Panginoon ng langit at lupa, kaya hindi siya tumatahan sa mga templong ginawa ng tao” (Gawa 17:24). Sa madaling sabi, kapag hinanap natin ang pinananahanan ng Diyos sa mga gusali, hindi natin makikita ito.
Natagpuan ng Panginoon ang pananahanan niya---naninirahan siya sa mga katawan ng nilikha niyang sangkatauhan. Ipinahayag ni Pablo na ang templo ng Diyos ngayon ay nasa mga katawang tao: “Hindi ba ninyo alam na kayo’y templo ng Diyos at naninirahan sa inyo ang kanyang Espiritu?” (1 Corinto 3:16).
Kapag inilagay natin ang ating pananalig kay Hesus, tayo’y nagiging templo, na siyang tanging pinananahanan ng Diyos. Ito ay isinalarawan sa higit na nakikita na Nakatataas na Silid. Ang Banal na Espiritu ay nahulog sa disipulo doon, at pinuno niya sila ng kanyang sarili. At inangkin niya ang kanilang mga sinantipikahan na mga katawan bilang templo ng Diyos, na kung saan ang Ama ay darating at mamumuhay. Ang tutulungan sila ng Espiritu na hiyain at wasakin ang mga gawain ng kanilang mga makasalanang laman. At bibigyan niya sila ng kapangyarihan na mamuhay na tagumpay. Ang kanilang katawan ay naging templo ng Diyos, tahanan na hindi gawa sa mga kamay.
Sinabi ni Hesus, “Ang umiibig sa akin ay tutupad ng aking salita; iibigin siya ng aking Ama, at kami’y sasakanya at mananahan sa kanya” (Juan 14:23). Ang tuluyan ay isang tahanan, isang lugar na pananatilihan.
Sinabi ni Pablo, “Kaya’t gamitin ninyo ang inyong katawan upang parangalan ang Diyos” (1 Corinto 6:20). Sa ibang salita, kayo ay pag-aari ng Diyos at nais niya na kayo ang kanyang maging pahingahan. Ngayon, buksan ninyo ang inyong puso sa katotohanan at bigyan siya ng kaluwalhatian sa pamamagitan ng pagtanggap sa kanya.
Ngayon na ang templo ng Diyos ay nasa kaluwalhatian, na naka upo sa kanang kamay, saan naninirahan ang Diyos sa sanlibutan? Sa pagtatanong ng Diyos mismo, “Anong tahanan ang itatayo mo para sa akin? Saan ang lugar ng aking pahingahan?” Alam natin na walang gusali ang maaring tirahan ng Diyos. Wala siya sa Katedral sa Vatican. O kaya ay sa Katedral sa St. Patrick sa lunsod ng Nuweba York. At wala siya sa anumang kinikilalang katedral sa Europa. Hindi, habang ipinahayag ni Pablo sa burol ng Mars sa Athens, “Ang Diyos na gumawa ng sanlibutan at ng lahat ng naroroon ang siyang Panginoon ng langit at lupa, kaya hindi siya tumatahan sa mga templong ginawa ng tao” (Gawa 17:24). Sa madaling sabi, kapag hinanap natin ang pinananahanan ng Diyos sa mga gusali, hindi natin makikita ito.
Natagpuan ng Panginoon ang pananahanan niya---naninirahan siya sa mga katawan ng nilikha niyang sangkatauhan. Ipinahayag ni Pablo na ang templo ng Diyos ngayon ay nasa mga katawang tao: “Hindi ba ninyo alam na kayo’y templo ng Diyos at naninirahan sa inyo ang kanyang Espiritu?” (1 Corinto 3:16).
Kapag inilagay natin ang ating pananalig kay Hesus, tayo’y nagiging templo, na siyang tanging pinananahanan ng Diyos. Ito ay isinalarawan sa higit na nakikita na Nakatataas na Silid. Ang Banal na Espiritu ay nahulog sa disipulo doon, at pinuno niya sila ng kanyang sarili. At inangkin niya ang kanilang mga sinantipikahan na mga katawan bilang templo ng Diyos, na kung saan ang Ama ay darating at mamumuhay. Ang tutulungan sila ng Espiritu na hiyain at wasakin ang mga gawain ng kanilang mga makasalanang laman. At bibigyan niya sila ng kapangyarihan na mamuhay na tagumpay. Ang kanilang katawan ay naging templo ng Diyos, tahanan na hindi gawa sa mga kamay.
Sinabi ni Hesus, “Ang umiibig sa akin ay tutupad ng aking salita; iibigin siya ng aking Ama, at kami’y sasakanya at mananahan sa kanya” (Juan 14:23). Ang tuluyan ay isang tahanan, isang lugar na pananatilihan.
Sinabi ni Pablo, “Kaya’t gamitin ninyo ang inyong katawan upang parangalan ang Diyos” (1 Corinto 6:20). Sa ibang salita, kayo ay pag-aari ng Diyos at nais niya na kayo ang kanyang maging pahingahan. Ngayon, buksan ninyo ang inyong puso sa katotohanan at bigyan siya ng kaluwalhatian sa pamamagitan ng pagtanggap sa kanya.
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)