NGAYON KAY DAVID WILKERSON (Tagalog)

MAGPAPATULOY BA TAYO SA KASALANAN?

2012-02-01T03:00:00.000+08:00

Noong unang itinuro ni Pablo ang katotohanan ng pagbibigay katuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya. Ito ay isang nakamamanghang balita noong panahong iyon. Sa katunayan, ang ilang teolohiko ay sumagot, “Kung ako ay mapapatawad, kung ang Diyos ay ganap na mahabagin na mapatawad ako sa pamamagitan lamang ng pananampalataya, kung ganoon ay maari pa akong magakasala pa, para malugod ang Diyos na mabigyan pa ako ng biyaya!” Hindi nauuwaan ng mga teolohiko ang mgandang balita.

Dahil sa krus, isinaalang-alang ng Diyos ang tungkol sa ating dating pagkatao na kalimutan na ito. Itinanong ni Pablo, “Patuloy ba tayong magkakasala upang sumagana sa atin ang kagandahang loob ng Diyos” (Roma 6:1)? at ipinagpatuloy niya, “Siyempre hindi!” naniniwala ako na sinabi ni Pablo, “Bakit may Kristiyano, na iniligtas na mula sa tiyak na kamatayan, na bumalik at muling buhayin ang patay? Bakit kailangan pang bumalik sa buhay ng pagkakasala na kung saan ay nais ng Diyos na alisin na ang lahat ng pagkakasala at pagkondena at bigyan ka ng katiwasayan at kapayapaan? Ngayon, dahil sa krus, maari mong paglingkuran ang Panginoon nang may kagalakan at kasiyahan at sundin Siya sa isang bagong tungkulin na tinatawag na pag-ibig.”

“Kaya,” tanong mo, “payak ba nating tatanggapin sa pamamagitan ng pagiging matuwid ni Jesus?” Oo, lubus-lubusan! Iyan ang tungkol sa paglalakad ng isang Kristiyano—ang mamahinga sa pamamagitan ng pananampalataya sa kung ano ang nagawa ni Jesus.

Ang dati nating pagkatao ay patay na, at bagong tao ay si Jesus. Kapag inilagay natin ang ating pananampalataya sa Kanya, ganap na tinatanggap tayo ng Diyos. Tinatanggap niya tayo na matuwid, nakatago sa sinapupunan ng Kanyang minamahal na Anak. Kaya kapag ikaw ay nagkasala o nabigo, dagliang lumapit sa iyong Tagapagtanggol, ang iyong Tagapagsanggalang. Ikumpisal ang iyong kabiguan sa Kanya, at mamahinga sa kanyang pagiging matuwid.

Maari mong tanungin, “Mayroon bang puwang ang mabuting gawa sa doktrinang ito? Oo mayroon, ngunit sa kalagayang ito: Ang mabuting gawa ay hindi ka kayang iligtas, bigyang katuwiran o gawin kang matuwid o katanggap-tanggap sa Diyos. Ang tanging bagay na makapagliligtas sa iyo ay ang iyong pananampalataya sa ginawa ni Jesus!

Ano ang ginawa ni Jesus? Iniligtas ka Niya, pinawalang sala at tinanggap sa pagmamahal—mga kasalanan, mga kabiguan at lahat. Nakikita ka lamang ng Diyos ngayon kay Jesu-Cristo at iyan ang dahilan kung bakit na kailangan tayong lumapit sa ating Tagapagligtas sa tuwi nang tayo ay mahuhulog. Ang dugo na nagpatawad at naglinis sa atin sa simula nang tayo ay lumapit kay Jesus ay siya ring dugo na patuloy mag-iingat sa atin hanggang sa Kanyang pagbabalik.

Kasama ng katiwasayang ito ay ang mataas na tungkulin na gawin ang lahat ng ating gawain sa pamamagitan ng Kanyang lakas at kapangyarihan sa halip na gawin natin ito ng pangsarili, “Sapagkat mamamatay kayo kung namumuhay kayo sa katawang makalaman, ngunit kung pinapatay ninyo sa pamamagitan ng Espiritu ang mga gawa ng katawang makalaman, mabubuhay kayo” (Roma 8:13).

KALIGTASAN SA PAMAMAGITAN NG PANANAMPALATAYA LAMANG

2012-01-31T03:00:00.000+08:00

Nang una tayong manampalataya kay Cristo, nanalig tayo na ang ating mga kasalanan ay pinawalang sala na. Naniniwala tayo na tinanggap tayo, na maari nating ilatag na ang lahat ng pagkakasala at pangamba at sabihing, “Ako ay iniligtas sa pamamagitan ng pananampalataya lamang sa pamamagitan ng ginawa ni Jesus sa krus.”

Pagkatapos, habang tayo ay naglalakad kasama ni Jesus, nakagawa tayo ng panibagong pagkilos ng di pagsunod. Dinurog tayo ng ating kasalanan at dagliang nawala ang ating pananaw sa krus. Sinubok nating bigyang katuwiran ang ating pagiging matuwid, para muling makuha ang pabor ng Diyos sa pamamagitan ng pagsisikap, ngunit ang buhay noon ay naging parang bangungot paulit-ulit na kasalanan at pangungumpisal, muling magkakasala at muling mangungumpisal.

Minsan kumikilos tayo na kung magsusumikap ng higit pa ay makapagliligtas ito sa atin. Iniisip natin na kung babaguhin lamang natin ang ating sarili ay malulugod ang Diyos. Pagkatapos ay matiyaga nating inaayos ang luma nating pagkatao, upang mabago ito para sa isang matagumpay na paglalakad ng isang Kristiyano.

Maaring sabihin ng ilang Kristiyano, “Malaki ang halagang ibinayad ko para sa tagumpay na aking nakamit. Dumaan ako sa maraming pagdurusa at pighati. Nag-ayuno ako, nanalangin at matagumpay na naiwaksi ko ang aking pagkalulong sa pita ng laman at makasalanang pagnanasa. Ang aking bang pagsisikap na sumunod ay walang halaga sa Diyos? Isinaalang-alang ba Niya ang lahat ng aking pagiging matuwid, ang lahat ng aking pagsisikap, bilang isang maruming basahan?” oo! Ang lahat ng ito ay makalaman at wala isa man dito ay maninindigan sa harap Niya. Mayroon lamang na isang matuwid at iyan ang pagiging matuwid ni Jesu-Cristo!

“Dahil hindi nila kinilala ang katuwirang mula sa Diyos, at nagsisikap silang gumamit ng sarili nilang pamamaraan; hindi sila sumunod sa pamamaraang itinakda ng Diyos” (Roma 10:3).

Ang tanging paraan lamang para makalapit sa mabuting biyaya ng Diyos ay ang pag-amin sa katotohanan: “Walang anumang mabuti sa aking laman, wala sa anumang mabuti akong nagawa para ako ay maligtas. Hindi ako magiging matuwid sa anumang magagawa ko sa aking sariling kakayanan. Ang aking pagiging matuwid ay sa pamamagitan lamang ni Cristo.” Sinabi ni Pablo ang tungkol sa handog ng pagiging matuwid: “Sa pamamagitan ng pagsuway ng isang tao, naghari ang kamatayan. Ngunit sa pamamagitan din ng isang tao, si Jesu-Cristo, ang mga taong pinagpala nang sagana at itinuring na matuwid ng Diyos ay maghahari sa buhay” (Roma 5:17).

WALANG MAMANAHIN

2012-01-30T03:00:00.000+08:00

Binigyan tayo ni Pablo ng listahan noong mga hindi magmamana ng kaharian ng Diyos:

“Hindi ba ninyo alam na ang mga makasalanan ay walang bahagi sa kaharian ng Diyos? Huwag ninyong dayain ang inyong sarili! Ang mga nakikiapid, sumasamba sa diyus-diyosan, nangangalunya, nakikipagtalik sa kapwa lalaki o kapwa babae, nagnanakaw, sakim, naglalasing, nanlalait ng kapwa, o nandaraya, ay walang bahagi sa kaharian ng Diyos” (1 Corinto 6:9-10).

Idinagdag pa ng mga apostol: “Ganyan ang ilan sa inyo noon. Subalit kayo’y pinatawad na sa inyong mga kasalanan at ginawa na kayong banal ng Diyos. Pinawalang-sala na rin kayo sa pangalan ng Panginoong Jesu-Cristo at sa pamamagitan ng Espiritu ng ating Diyos” (Talata 11).

Paanong ang mga taong ito na iniligtas mula sa mga kahindik-hindik na mga kasalanan ay naging matuwid sa harapan ng Diyos? Ano ang nangyari sa kanila na sila ay hindi na makasalanan at sa halip ay tinanggap ng Diyos?

Una sa lahat, ang Diyos ay hindi nagbibigay ng galang sa tao. Hindi Siya namamangha sa mga titulo ng tao o sa mga parangal na makasanlibutan—kahit na sa isang hari, isang reyna, isang pangulo o pangunahing ministro. At pangalawa, ang Diyos ay hindi nabibighani sa anumang kabutihan na ginawa natin. Mahabang panalangin, pag-aayuno, pagbibigay ikapu, nag-aaral ng Salita, kagandahang-asal—wala isa man dito ay magagawa tayong matuwid o katanggap-tanggap sa Diyos. Maging ang ating “mabuting” laman—mabuting asal, pananalita, isipan at gawa—ay isa lamang alingasaw sa Kanyang pang-amoy kung gagamitin na dahilan para sa sarili nating pagmamatwid,

Nang si Jesus ay umakyat sa krus, ipinako Niya ang ating “dating pagkatao” ng laman. Iisa na lamang Lalaki ang natira, nag-Iisa na siya lamang haharapin ng Diyos—at Siya ang Kanyang Anak. Nang tinapos na ni Jesus ang Kanyang gawain sa lupa at naupo sa kanang kamay ng Ama, sinabi ng Diyos, “Mula ngayon isa na lamang ang aking kinikilalang Lalaki, isa na lamang makatuwiran. Ang sino mang lalapit sa Akin ay kinakailangang dadaan muna sa pamamagitan Niya—ang Aking Anak. Ang lahat na magiging matuwid ay kailangang tanggapin ang Kanyang
pagiging matuwid at wala nang iba!”

Tinanggap tayo sa mata ng Diyos sa pamamagitan lamang ng pananampalataya kay Cristo at sa Kanyang ginawa: “Purihin natin siya dahil sa kanyang kahanga-hangang pagkalinga sa atin sa pamamagitan ng kanyang minamahal na Anak” (Efeso 1:6).

Nakita mo ba kung gaano kahalaga ang manahan kay Jesus, ang dagliang paglapit sa Kanya sa tuwinang tayo ay mabibigo? Kailangang matutunan ninyong lumapit saa Kanya, tumatangis, “Jesus, binigo kita! Hindi ko na kaya ito. Anuman ang gawin ko, hindi ako maaring kilalanin sa harap ng Ama, maliban sa lumapit ako sa Kanya sa pamamagitan Mo!”

ANG MATAGPUAN ANG KAPAHINGAHAN

2012-01-27T03:00:00.000+08:00

“Matatagpuan ninyo sa akin ang kapahingahan sapagkat madaling dalhin ang aking pamatok at magaan ang pasaning ibinibigay ko sa inyo” (Mateo 11:29-30).

Isa lamang ang alam kong paraan na tinutukoy ni Jesus tungkol kapahingahang ito. Kung mauunawaan at ibubukod-tangi, ang katotohanang ito ay mag-aakay sa iyo sa pinakamaluwalhating kapayapaan na maaring mayroon sa bahaging ito ng langit at tatapusin ang lahat ng damdamin ng kawalan ng tiwala.

Ang pinagmulang katotohanan na ito na kung saan ang lahat ay nagmula ay isang pamamalakad ng pagbibigay katuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya. Ito ang nag-iisang doktrina na kailangan mong maunawaan kung umaasa ka na makapasok sa kapahingahan na iniaalok ni Jesus.

Maari ko lamang tukuyin ang nangingibabaw na dakilang katotohanan na maging makatuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya. Gayunman naniniwala ako na nais ng Diyos na lalo pang pangunahan ang Kanyang iglesya para dito sa banal na katotohanang ito—para mabigyan tayo ng pinagmulang lakas na hahawak sa atin sa mga darating na araw.

Nakakalungkot, na kapag binanggit mo ang paksa ng doktrina, maraming mga Kristiyano ay itataas ang kanilang ilong. Sasabihin nila, “Ayokong madinig ang lahat ng malalim na usaping iyan. Basta ibigay sa akin si Jesus!” Gayunman ang tunay na tinutukoy nila ay, “Ayokong disiplinahin ang sarili ko o gumugol ng panahon para alamin kung ano ang ginawa ni Jesus sa krus.”

Lubhang maraming Kristiyano ay naging emosyonal na nakabalot sa krus ngunit hindi talaga pinag-aralan ito. Nakarinig na ako mula sa maraming mangangaral na nagpahayag ng emosyonal na paghikayat tungkol kay Jesus at sa krus—tungkol sa parusang dinanas niya, ang krus na tinik sa Kanyang ulo, ang malaking pako na ibinaon sa Kanyang mga kamay. Ang pangangaral tungkol sa krus ay higit na tungkol pa doon. Ito ay tungkol sa tagumpay ng krus at kung ano ang ginawa ni Jesus para sa sanlibutan.

Para doon sa mga nagnanais na “makilala Siya,” doon sa mga nagnanais na maunawasan ang mga nakamamanghang gawain ni Jesus sa Kalbaryo, hayaan ninyong subukan kong ipaliwanag ang pakiwari ng pagmamatwid sa pamamagitan ng pananampalataya.

Dalawang bagay ang kalakip sa ating pagmamatwid sa pamamagitan ng krus ni Jesu-Cristo:

Una, pinatawad tayo sa lahat ng ating mga kasalanan. Nang si Jesus ay ipinako sa krus, ang Kanyang dugo ang nagpawalang-sala sa lahat ng ating kasalanan.
Pangalawa, tinanggap tayo ng Diyos bilang matuwid kay Cristo, sa pamamagitan ng pananampalataya. Nangangahulugan ito na tinanggap tayo ng Diyos dahil sa sakripisyo ni Jesus sa krus at hindi dahil sa ating ginawa o anumang mabuting gawa.

“Sino ang makakapagharap ng paratang laban sa mga hinirang ng Diyos, gayong ang Diyos ang nagpawalang-sala sa kanila” (Roma 8:33).

PAANO MAGING JUDIO, ISANG KRISTIYANO, O ISANG KOMUNISTA

2012-01-26T03:00:00.000+08:00

“Ang tunay na Judio ang taong nabago sa puso’t kalooban ayon sa Espiritu at hindi ayon sa Kautusang nasusulat. Ang taong iyon ay pararangalan ng Diyos at hindi ng tao” (Roma 2:29).

Hindi lahat na ipinanganak na Judio ay isa nang Judio.
Hindi siya isang Judio na isa lamang Judio sa panglabas.
Hindi siya Judio na itinatanggi ang espiritu.
Ang tradisyon, ang pagtawag, nang isang Judio;
Gayunman siya ay isang Judio nagmumula sa kanyang kalooban
Sa pamamagitan ng pananampalataya ay naging isa mula sa puso.
Ito ang daan para sa lahat ng buhay.
Ang isang Kristiyano ay isa na tinanggap ang espiritu ni Cristo,
Sa pamamagitan ng pananampalataya ay naging isa mula sa puso.
Ang isang Komunista ay hindi kinakailangan na magdala ng pagkakakilanlan
Para maging isang Komunista.
Maari niyang itanggi sa lahat na siya ay isang Komunista,
Gayunman kung sa pang-loob ay ito ang daladala niyang espiritu,
Ang tradisyon, ang pagtawag, na maging isang Komunista—
Siya ay isa sa pangloob niya.
Ay isang tao ay hindi maaring basta makilala
Sa pamamagitan ng salita at papuri ng tao,
Kundi sa pamamagitan ng kung ano ang nakikita sa puso.
Bilang isang tao na nag-iisip mula sa puso niya,
Kung ganoon ay isa siya!

MATUWID SA HARAP NG DIYOS

2012-01-25T03:00:00.000+08:00

Ilarawan mo ang iyong sarili sa harap ng trono ng Diyos na walang pagdadahilan, walang pagpapaliwanag, ang iyong matwid na katungggali, ay binabasa ang talaan ng mga sakdal, na may oras, lugar, ang bawat kahiya-kahiyang detalye. Gumagawa siya ng mga paratang ng pagmamataas, kawalan ng pananalangin, pag-iimbot, walang katapatan, at dinuro ka ng puso mo sapagkat kailangan mong aminin, “Oo, ako yan. Ginawa ko ang lahat ng iyan.”

Mukhang wala ng pag-asa para sa iyo. Alam mo na ang mata ng Diyos ay lubos na banal para tingnan ang kasalanan, ang Kanyang katuwiran ay humihingi na kailangang pagbayaran mo ang iyong mga kasalanan laban sa Kanyang kabanalan. Wala ka nang magawa.

Ngunit biglang dumating ang iyong Manananggol, ang iyong Tagapagsangggalang. Iniunat niya ang Kanyang mga kamay at alam mong mayroong mangyayari. Ngumiti siya at bumulong, “Huwag kang matakot; walang anuman sa mga sakdal na ito ay maninindigan. Makalalabas ka sa hukumang ito na pinawalang sala. Kapag ako ay tapos na, ang nagsakdal sa iyo ay wala kahit isang matitirang paratang laban sa iyo!”

At higit sa lahat, sasabihin sa iyo ng Manananggol mo na ikaw ay inampon Niya bilang kapatid. At pagkatapos ay sasabihin Niya sa iyo na Siya ay Anak ng Hukom kaya ngayon ikaw ay kabilang narin sa pamilya ng Hukom!

Ngunit nandoon pa rin ang usapin tungkol sa katuwiran. Ngunit ano ang nangyari tungkol sa mga paratang sa iyo? Nakikinig kang may pagkamangha habang ipinaglalaban ng iyong Tagapagsanggalang ang iyong kaso:

“Kagalang-galang na Hukom, alam Mo na ginampanan ko ang batas, namuhay na walang kasalanan. At aking inangkin ang kalagayan ng taong ito, inako ang lahat ng parusa para sa kanyang mga kasalanan. Sa pamamagitan ng mga sugatang kamay na ito at nasa aking tagilirang sinaksak, lumabas ang dugo para hugasan ang lahat ng kanyang mga kasalanan. Ang lahat ng paratang na ito ay aking inako at pinagbayaran Ko ng pagdurusa ang bawat isa nito!”

Tumingin ang iyong Tagapagsanggalang sa nagparatang sa iyo at sinabing, “Satanas, wala kang dahilan para paratangan ang Aking anak. Ang bawat isang kasalanan niya ay inako Ko at pinatawad ko ng ganap ang lahat ng iyon. Wala siyang pagkakasala sapagkat ang kanyang pananampalataya sa Aking mga sakripisyo ay binigyan siya ng lubos na kapatawaran. Wala kang maaring iparatang!”

At habang ang diyablo ay lumabas sa hukuman ng Diyos., maririnig mo ang Diyos na dumadaing: “Sino ang makakapagharap ng paratang laban sa mga hinirang ng Diyos, gayong ang Diyos ang nagpapawalng-sala sa kanila?” (Roma 8:33).

SUNDIN NINYO ANG AKING MGA ITINUTURO

2012-01-24T03:00:00.000+08:00

Sinabi ni Jesus, “Lumapit kayo sa akin, kayong lahat na nahihirapan at nabibigatang lubha sa inyong pasanin, at kayo’y bibigyan ko ng kapahingahan. Pasanin ninyo ang aking pamatok at sundin ninyo ang aking mga itinuturo sapagkat ako’y maamo at mapagkumbabang loob. Matatagpuan ninyo sa akin ng kapahingahan” (Mateo 11:28-29).

Kung wala ka nitong kahanga-hangang pagtitiwala sa kung ano ang sinasabi ng Salita ng Diyos na ginawa ni Jesus para sa iyo, ang Kanyang pamatok ay hindi magiging madali o magaan. At sa halip, gugugulin mo ang panahon sa pansariling pamamaraan para malugod ang Diyos. Magsisimula ka mula sa mainit papunta sa pagiging malamig, mamumuhay na may hindi kailangang pagkakasala at kahihiyan.

Nainiwala ako na ang susi sa talatang ito sa salitang “sundin ninyo ang itinuturo ko.” Si Jesus ay nagpapahayag dito ng pagdisiplina ng aralin kung sino Siya at kung ano ang napagtagumpayan Niya sa krus. Sinasabi niya, “Kailangang may kaalaman ka kung ano ang nagawa ko para sa iyo. Pagkatapos, kapag ang kaluluwa mo ay may kapahingahan na, maari mo nang pasanin ang Kanyang pamatok. Kaya, sundin ninyo ang itinuturo ko!”

Ayaw natin ng ganitong pagdidisiplina. Gusto natin ay yaong madaling magawa! Katulad natin ay mga batang mag-aaral na nasa palaruan na ayaw nang bumalik sa silid paaralan.

Marahil ngayon ay sinasabi mo, “Binabasa ko ang aking Bibliya ngayon at nananalangin kahit kaunti araw-araw. Pinipilit kong gawin pa ito ng mas mabuti!” Ang lahat ng ito ay mabuti, ngunit sinisiguro ko sa iyo na ang mga bagay na ito ay hindi ka kayang pangalagaan sa mga darating na bagyo sa buhay mo. Hindi sapat ang magsikap, ang mangako sa Diyos, ang magsumikap na maging mas mabuti. O hindi sapat na sabihing, “Higit na mas masipag ako kaysa dati.” Hindi, ang lahat ng ito ay tungkol sa paghahanap sa pahayag na kung ano ginawa ni Jesus para sa iyo sa krus!

Mayroong dapat idaing nating lahat: “O Jesus, sinabi ng Salita Mo na maari akong mamuhay na may ganap na kapahingahan, kapayapaan at katiwasayan. Hindi ko na kailangang magpakahirap pa o ipaghampasan ng pagsisisi o takot. inilagay mo sa harapan ko ang pangako ng buhay na may kapahingahan, ngunit wala ako ng kapahingahang iyan. Panginoon, nais ko ng iyong kapahingahan na kasama ang lahat na nasa akin. Turuan mo ako sa pamamagitan ng iyong Espiritu—nais kong matutunan ang itinuturo mo sa akin tungkol sa iyo.”

BIBIGYAN KO KAYO NG KAPAHINGAHAN

2012-01-23T03:00:00.000+08:00

Nangako ang Diyos sa Kanyang mga tao ng maluwalhating kapahingahan, isang kapahingahan na may kasamang kapayapaan at seguridad ng kaluluwa. Inialok ng Panginoon ang kahanga-hangang kapahingahang ito sa anak ng Israel, nangangahulugan na buhay na puno ng kagalakan at tagumpay, na walang takot, kasalanan o pagkondena. Hanggang sa panahon ni Cristo, walang salinlahi ng mga mananampalataya ang lubos na lumakad sa pinagpalang pangakong ito. Bakit ganoon? Maliwanag na inihayag ng Bibliya na ito ay dahilan sa kawalan ng pananalig. “Maliwanag kung ganoon kaya’t hindi sila nakapasok sa lupaing pangako dahil sa kawalan ng pananampalataya sa Diyos” Hebreo 3:19).

Dahilan sa kanilang kawalan ng pananalig, ang mga tao ng Diyos—habang nasa panahon ng mga hari at propeta sa buong salinlahi ni David—ay dumanas ng buhay na puno ng paghihirap, pagdududa, takot at pagkabalisa. Sa bawat salinlahi ang iba ay ipinangako ngunit ito ay tinanggihan—hindi kailanman ibinukod-tangi at hindi kailanman naunawaan.

Iyan ang dahilan, kapag binasa natin ang Hebreo 4, natagpuan natin ang maluwalhating buhay ng pananampalataya ay hindi pa nakukuha: “…mayroon ding kapahingahang nakalaan sa mga taong sumasampalataya sa Diyos” (t9). Gayunman nabasa din natin: “Ngunit may mga inanyayahan pa ring magpahinga sa piling ng Diyos” (t6). Pinagsabihan din ng Bibliya ang mga kasalukuyang mananampalataya na may kasamang babala: “Kaya nga habang nananatili ang pangako ng Diyos, na tayo’y makakapasok at makakapagpahinga sa piling niya, mag-ingat kayo at baka mayroon sa inyong hindi makatanggap ng pangakong ito” (t1).

Libu-libong mga mananampalataya ay inaangkin na puspos ng Espiritu ng Diyos, gayunman kaunti lamang ang nakapasok sa ipinangakong kapahingahan. Marami ay pinahampasan ng hangin at alon ng mga doktrina, pagkabalisa at puno ng kasalanan, na walang kaseguruhan mula kay Cristo. Sinabi ni Jesus, “Matatagpuan ninyo sa akin ang kapahingahan sapagkat madaling dalhin ang aking pamatok at magaan ang pasaning ibinigay ko sa inyo” (Mateo 11:28-30).

Ang aking dalangin ay nawa’y makapasok kayo sa kapahingahan na ipinagkaloob ng Diyos para sa iyo. Hangarin sa pamamagitan ng pananampalataya at tanggapin sapagkat ito ay malaya Niyang handog!

MARAHAS NA PANANAMPALATAYA!

2012-01-20T03:00:00.000+08:00

Inihayag sa atin ng Genesis na habang lalong dumarami ang tao sa buong daigdig, ay lalo silang nagiging marahas.

“Maliban kay Noe, masasama ang lahat ng tao sa paningin ng Diyos at laganap ang karahasan sa lahat ng dako. Ito ang kalagayang nakita ng Diyos sa buong daigdig; namumuhay sa kasamaan ang lahat ng tao” (Genesis 6:11-12).

Mayroong iba pang uri ng karahasan na nagaganap sa mga huling araw na ito. Sa katunayan, nakikita ko ang makadiyos na tao na may dumadaluhong na pananampalataya na iniaangat. Ang mga natitirang mga banal ay puspos ni Jesus, iniibig Siya ng buong puso. Ang mga mananamapalatayang ito ay nakikita ang nagngangalit na diyablo na palusob sa kanila na dala ang buong kapangyarihan at alam nila na may higit pa silang impiyernong haharapin nang higit pa sa mga nakaraang salinlahi.

Sinabi ni Jesus: “Ang kaharian ng langit ay sapilitang pinapasok ng mga taong mararahas” (Mateo 11:12). Ang natitirang ito ay aangat at sasabihing, “Hindi ko hahayaan ang diyablo na nakawin ang aking kagalakan at kapayapaan. Hindi ko siya hahayaang makapagtanim ng binhi ng sama ng loob, pagpatay, poot o karahasan sa akin. Hindi! Ako ay maninindigan sa kapangyarihan ni Jesus at mabubuhay na tagumpay laban sa kasukalan ng diyablo.”

Mga minamahal, nais ng Diyos na bigyan kayo ng laban! Kung kayo ay nagkasala ng anumang uri ng karahasan, mabilisang magsisi sa harapan ng Panginoon at sumunod sa Kanyang mga Salita. Iyan lamang ang hinihingi Niya. Naway lagyan kayo ng banal na pagsisikap at pananampalataya na higit pa sa anumang alam ninyo na. Nais Niyang kayo ay manindigan laban sa mga makasalanang pamamaraan ni Satanas.

Ang tanging marahas na espiritu na magkakaroon tayo ay ang magkaroon ng marahas na pananampalataya. Ito ay ang makapngayarihan, banal na karahasan na darating ng may buong lakas laban sa pintuan ng impiyerno at kapangyarihan ng kalaban. At, sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Diyos, ibabagsak natin silang lahat sa pangalan ni Jesus!

LAGING SARIWA BAWAT UMAGA

2012-01-19T03:00:00.000+08:00

“Pag-ibig mo, Yahweh, ay hindi magmamaliw; kahabagan mo’y walang kapantay. Ito ay laging sariwa bawat umaga; katapatan mo’y napakadakila” (Panaghoy 3:22-23).

Tayong lahat ay mapaparam
Dahilan sa ating mga kasalanan,
Kung hindi dahil sa kahabagan ng Diyos.
Ito ay laging sariwa bawat umaga.
Ang Diyos ay mahabagin at nagmamaliw,
Matagal bago magalit,
At ang katapatan ay napakadakila.
Malambot ang puso doon sa mga nagsisisi,
Hindi nagtatago ng Kanyang poot
Sapagkat Siya’y nagmamaliw sa kahabagan,
Nagpapatawad ng mga kasalanan.
Hindi siya natutuwa sa kamatayan ng mga makasalanan,
Ngunit naghahain ng kapatawaran sa sanlibutan
Sa bawat mananalangsang;
Ngunit hayaang ang mga tumanggap ng kahabagan
Ay maging mahabagin.
Mapalad ang mga mahabagin:
Sapagkat kahahabagan sila ng Diyos.

DALUYAN NG BUHAY NA TUBIG

2012-01-18T03:00:00.000+08:00

“Mapalad ang mga taong nagtitiwala kay Yahweh, pagpapalain ang umaasa sa kanya. Katulad niya’y isang punongkahoy na nakatanim sa tabi ng batisan; ang mga ugat ay patungo sa tubig; hindi ito ito manganganib kahit dumating ang tag-init, sapagkat mananatiling luntian ang mga dahon nito, kahit hindi umulan ay wala itong aalalahanin; patuloy pa rin itong mamumunga” (Jeremias 17:7-8).

Isaalang-alang yaong nagtitiwala sa Diyos sa mga mahirap na kalagayan: “ang mga taong nagtitiwala kay Yahweh, pagpapalain ang umaasa sa kanya” (t7).

Ang Kristiyanong ito ay “nakatanim.” Mayroon siyang ugat, katatagan, daluyan ng buhay na tubig. Palagi siyang “dumidipa ng palayo,” mabunga at luntian na may sariwang buhay. Sinabi ng kasulatan, “hindi ito manganganib kahit dumating ang tag-init…” (t8). Kapag ang mga bagay ay naging masidhi at nakapag-aalala, hindi siya matatakot!

Sinabi ng taong ito, “Jesus suko na akong maghanap ng taong maaring makatulong sa akin para makaligtas sa aking pagsubok. Ikaw ang tangi kong pag-asa. Ikaw lamang ang tinitingnan ko na makapagliligtas sa akin sa kalagayan kong ito! Hangad ng Panginoon ang ganitong pananampalataya mula sa atin sa pang-araw-araw na kalagayan. Maaring tumutol ka, “Ngunit, Kuya Dave, ako ay wala pa ring trabaho, patuloy na naguguluhan.” Kailangan pa ring manalig ako sa Salita ng Diyos: “Manalig ka sa akin at ikaw ay pagpapalain!”

Hinihikayat ko kayo na manalig kapag sinabi ng Diyos, "Manalig kayo sa Akin at pagpapalain kayo!" Maari mong sagutin, "Ngunit hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Mukhang wala nang pag-asa. Wala akong nakikitang anumang maaring tulong o kaligtasan sa kalagayan ko!" Sa lahat ng bagay na ito sinasabi pa rin ng Diyos, "Manalig ka, anak Ko, at ikaw ay pagpapalain

Walang halaga kung ang iyong pagsubok ay tungkol sa iyong kaanak, sa iyong negosyo, o sa iyong pangangailangan. Kung ilalagay mo ang iyong ganap na pananalig sa Kanyang Salita at sa Kanyang katapatan, ipinapangako ng Diyos na pagpapalain ka Niya—at hindi Siya maaring magsinungaling! Kapag dumating ang tag-init, hindi ka man lang mag-aalala. Kapag dumating ang malakas na hangin, matatag kang nakatayo, sapagkat natutunan mong manalig sa Kanya. Ikaw ay magiging luntiang puno nagbubunga ng masaganang prutas ng pananalig—at lahat sa paligid mo ay mabibigyan ng pag-asa at kalakasan ng loob habang pinanghahawakan nila ang iyong tahimik na pananalig.

ANG HANGGANAN NG MGA HIMALA

2012-01-17T03:00:00.000+08:00

Wala pang sinuman ang nakakita ng maraming mga mahiwagang mga gawain kundi ang Israel. Nagbigay ng himala ang Diyos ng sunud-sunod para sa kanila—gayunman ang bawat gawaing ito hindi pa rin naging sapat sapagkat ang mga tao ay nanatiling walang pananampalataya at hindi naniniwala katulad pa rin ng dati! Iisipin mo na ang sampung salot sa Egipto ay sapat na para magbunga ng pananampalataya sa mga Israelita. Nang ang Egipto ay sinugod ng mga balang, ang kampo ng Israelita ay hindi naapektuhan. Nang ang Egipto ay nagdilim, ang Israel ay nanatiling maliwanag. Gayunman wala sa mga salot na ito ay nagbunga ng anumang uri ng pananampalataya.!

Maging noong hinati ng Diyos ang Pulang Dagat, ang pananampalataya ng mga Israelita ay nanatili lamang ng tatlong araw. Sinabi ng Kasulatan: “Ang magulang naming nasa Egipto, di nagpahalaga sa kahanga-hangang mga ginawa mong kanilang nakita; ni hindi pinansin ang iyong pag-ibig na walang kagaya, bagkus ang ginawa sa dagat na Pula’y nilabanan ka pa” (Awit 106: 7).
Sinasabi ng mang-aawit dito: “Pinagdudahan pa man din nila ang Diyos sa Dagat na Pula—ang lugar na kung saan ay ginawa Niya ang pinakadakila niyang himala!”

Katulad din tayo ng mga taga Israel. Nais nating magsalita ang Diyos, bigyan tayo ng himalang kaligtasan, madaliang tugunin ang ating mga pangangailangan, alisin ang ating mga hapis at pagdurusa. Sa katunayan, maaring sinasabi mo ngayon din, “Kung ako lamang ay aalisin ng Panginoon sa aking kinasasadlakang malaking suliranin ngayon—kung gagawin niya lamang ang isang himalang ito—hindi na ako magdududa sa Kanya kailanman!” Gayunman, ano na ang nangyari sa mga himalang ginawa niya sa para iyo? Hindi man lamang ito nagbunga ng pananampalataya para matulungan ka sa iyong kasalukuyang pagdadalamhati!

Dalawang mga kinikilalang mga tao ng Diyos mula sa tribo ng Zulu sa Afrika ay bumisita sa iglesya ng Times Square. Isang kamangha-manghang panunumbalik ang nagaganap sa walong milyong mga taga Zulu, at ang Diyos ay gumagawa ng himala sa kanila.

Ngunit hindi ito ang nais pag-usapan ng mga taong ito. Sa halip, ang ganap na nakamangha para sa kanila tungkol sa panunubalik na ito ay ang mga “nakapanaig na mga taga Zulu”—yaong mga nanindigan para kay Cristo, sinunog ang mga aklat ng mangkukulam at matapang na nagpatotoo, kahit na sila ay sinusubukan at matinding nililitis. Ang mga taong ito ay dating makakasalanan, na may espiritung mamatay, at sila ay binago bilang imahe ni Jesus!

Naniniwala ako na ang pinakadakilang senyales o kababalaghan sa sanlibutan sa mga huling araw ay hindi isang tao na binuhay mula sa kamatayan. Hindi, ang tunay na nakapagbigay ng malaking pagka-umpog sa isip at espiritu ng mga hindi makadiyos ay ang Kristiyanong nakayanan ang lahat ng pagsubok, bagyo, pasakit at pagdurusa na may malaking pananampalataya. Ang ganitong uri ng mananampalataya ay umahon mula sa kanyang pighati na lalong lumakas ang pagkatao, lumakas sa pananampalataya, lumakas kay Cristo.

WALANG TUBIG NA MAINOM

2012-01-16T03:00:00.000+08:00

“Mula sa disyerto ng Sin, naglakbay ang mga Israelita, sila’y humihinto at nagpapatuloy kapag sinabi ni Yahweh. Sila’y nagkampo sa Refidim ngunit walang tubig doon, kaya nagalit sila kay Moises. Sinabi nila, “Bigyan mo kami ng tubig na maiinom.” “Bakit kayo nagagalit? Bakit ninyo sinusubukan ang kakayahan ni Yahweh?” tanong ni Moises. Ngunit talagang uhaw na uhaw na ang mga Israelita, kaya sinumbatan nila si Moises, “Inilabas mo ba kami sa Egipto para patayin sa uhaw pati mga anak namin at mga alagang hayop?” Kaya, humingi ng tulong si Moises kay Yahweh, “Ano ang gagawin ko sa mga taong ito? Gusto na nila akong batuhin? (Exodo 17:1-4).

Dinala sila ng Diyos sa pinakatuyot na lugar sa buong disyerto. Ito ay ang lugar ng pagsubok na walang ilog, walang balon, ni wala kahit isang patak ng tubig. Ang nakapagtataka sa lahat ay, ang mga Israelita ay dinala doon “ayon s utos ng Panginoon” (t 1).

Hinayaan ng Diyos na mauhaw ang kanyang mga tao” “talagang uhaw na uhaw na ang mga Israelita” (t 3). Nag-iiyakan ang mga sanggol, mga bata ay nag-tataghuyan, ang mga lolo at lola ay dumadanas ng tuyot na lalamunan. Tumingin ang mga magulang sa kanilang mga kaanak at inisip, “Ilang araw pa at mamatay na tayong lahat.” Kayat galit na sinumbatan nila si Moises, dumadaing, “Bigyan mo kami ng tubig na maiinom!” patuloy pa rin silang umasa sa tao—sa laman!

Nais kong huminto dito para tukuyin ang isang bagay. Una, dinala ng Diyos ang mga Israelita sa Migdol sa pamamagitan ng paglalakbay sa dagat para subukin sila—at hindi sila nagtiwala sa Kanya. Sumunod, dinala sila sa Marah, na kung saan ay mayroon siyang plano ng kaligtasan para sa kanila—at muli na naman silang nabigo na magtiwala sa Kanya. Ngayon dinala sila sa Refidim para sa marami pang pagsubok.

Nakikita ninyo ba ang patutunguhan? Kapag hindi mo natutunan na magtiwala sa Panginoon sa simpleng, parang pananampalataya ng bata kapag ikaw ay sinusubok, dadalhin ka Niyang pabalik para sa iba pang pagsubok.

Ang Israel ay muli na namang nasa ganoong kalagayan. Sila ay nag-iinit, uhaw at galit. Ngunit ang Diyos ay mayroon nang plano! Hindi Niya hahayaan silang mamatay. Pinili Niya nang una pa na maglakad sila patungo sa Bundok ng Horeb na kung saan ay may lawa ng tubig na kanyang inihanda matagal na. at ang pinanggalingan iyon ay hindi matutuyo sa isang araw, isang linggo o isang buwan—kundi 38 taon!

Gayunman ang Diyos ay naghihintay ng kasagutan ng pananampalataya mula sa Israel. Sinasabi niya, Dinala ko kayo sa kalagayang ito, ngunit tumutol kayong matuto. Magtitiwala na ba kayo ngayon sa Akin? Ilan pang mga mga pagsubok ang kailangan kong hayaang maangyari sa buhay ninyo bago kayo magtiwala sa Akin?”

Ang nagmamahal, na Amang nasa langit ay hindi kailanman dadalhin ang Kanyang mga anak sa tuyong disyerto para lamang hayaan silang mamatay sa uhaw, lalo pa’t mayroon siyang inihandang lawa ng tubig na nakatago sa malapit na bato! Ang Diyos ay laging may nakahandang plano para sa Kanyang mga anak. At mayroon Siyang plano ngayon sa iyo, para iligtas ka sa iyong kasalukuyang paghihirap.

SA DULO NG KAWALAN NG PAG-ASA

2012-01-13T03:00:00.000+08:00

“Mayroong naglayag na lulan ng barko sa hangad maglakbay, ang tanging layunin kaya naglalayag, upang mangalakal. Nasaksihan nila ang kapangyarihan ni Yahweh, ang kahanga-hangang ginawa ni Yahweh na hindi maarok. Nang siya’y mag-utos, nagngalit ang dagat, hangin ay lumakas, lumaki ang alon na kung pagmamasdan, ay pagkataas. Ang sasakyan nila halos ay ipukol mula sa ibaba, kapag naitaas ang sasakyang ito’y babagsak na bigla; dahil sa panganib, ang pag-asa nila ay halos mawala. Ang kanilang anyo’y parang mga lasing na pahapay-hapay, dati nilang sigla’t mga katangia’y di pakinabangan” (Awit 107:23-27).

Sa Awit na ito, ang lugar na tinutukoy dito bilang “dulo ng kawalan ng pag-asa” ay ang lapag ng sasakyang dagat sa nagngangalit na dagat. Itataas ng higanteng alon ang sasakyang dagat at saka ibabagsak ito mula sa pinakamataas na dulo ng alon. Ipinaghampasan ito ng malakas na hangin ng pabalik-balik nang sa gayon kahit isang maglalayag ay hindi niya makita ang kanilang mga “tinutungtungan.” Pagiray-giray silang pabalik-balik na parang mga lasing.

Ang layag ng barko ay punit-punit at para nang basahan, at mga malalakas na alon ay pahampas-hampas sa lapag ng sasakyan. Pilit na nagkukumahog ang mga maglalayag para lamang makaligtas. Para bang katapusan na nang lahat para sa kanila, ay sila ay lubusan nang nawalan ng pag-asa. Wala silang magawa—hinang-hina sa lakas ng pangyayari, hindi mapigilan ang bagyo, walang kapangyarihan na iligtas ang sarili nila.

Ang mga maglalayag na ito ay nakarating sa tinatawag na “dulo ng kawalan ng pag-asa.” Ang ganitong kalagayan ay nadarama ng lahat ng Kristiyano sa kanilang buhay. Ito ay nangangahulugan lamang ng, “Umabot na sa sukdulan ng lahat ng maaring kaparaanan para makaligtas.” Sa madaling sabi, wala nang magagawa pa—walang tulong, walang kaligtasan—maliban sa Diyos lamang mismo!

“Nang nababagabag, kay Yahweh sila ay tumawag, dininig nga sila at sa kahirapan, sila’y iniligtas. Ang bagyong malakas, pinayapa niya’t kanyang pinatigil, pati mga alon, na naglalakihan ay tumahimik din. Nang tumahimik na, sila ay natuwa, naghari ang galak, at natamo nila ang kanilang pakay sa ibayong dagat” (Awit 107:28-30).

Kailan tumigil ang bagyo para sa mga maglalayag sa Awit 107? Kailan sila dinala ng Diyos sa kanilang hangad na ligtas na kalagayan?

Una, ang mga maglalayag ay umabot na sa dulo ng kawalan ng pag-asa, isinuko na ang lahat na maaring pag-asa o tulong. Sinabi nila, “Wala tayong pag-asa na mailigtas pa natin ang ating mga sarili. Wala nang sinumang maaring makatulong pa sa atin!”

Pangalawa, dumaing sila sa Panginoon sa gitna ng kanilang pagdadalamhati—lumapit sa Kanya lamang para tulong na kailangan!

ANG IPINAKO AY NAKIPAGLABAN

2012-01-12T03:00:00.000+08:00

“Siya ay binugbog at pinahirapan, ngunit hindi kumibo kahit isang salita; tulad ay tupang nakatakdang patayin, parang korderong hindi tumututol kahit na gupitan, at hindi umiimik kahit kaunti man” (Isaias 53:7).

Si Cristo ay isang tunay na nakikipaglaban—
Nakikipaglaban para sa kapakanan ng karapatan ng iba,
Itinaboy ang mga nagpapalit ng pera mula sa iglesya ng Diyos
At nagpalaya sa mga naaapi…
At mga may karamdaman,
Mga hindi nauunawaan at mga itinakwil.
Ipinagkait sa kanya ang sarili Niyang karapatan:
Isang tagahatol ay isinakdal Siya.
Binuyo ng mga saserdote ang mga nanahimik na nakararami
Ng mga kasinungalingan at gawa-gawang usap.
Siya ay dinala sa katayan na parang isang kordero.
Binabaltak nila ang kanyang balbas
At dinuran sa Kanyang mukha.
Sa pinakamataas na hukuman sa bansa
Ay nahatulan na Siya ng di pa nalilitis:
Gayunman ang makapangyarihang nakikipaglabang ito
Ay hindi man lamang ibinuka ang Kanyang bibig
At sa Kanyang pagdadalamhati hindi Niya hiningi ang Kanyang karapatan.
Ibinuhas niya ang Kanyang buhay
Bilang isang handog
Para mabigyan ng katuwiran ang karapatan ng lahat ng tao.

ANG HINDI MAIPALIWANAG NA KARAMDAMAN

2012-01-11T03:00:00.000+08:00

“Bakit ako nanlulumo, bakit ako nagdaramdam? Sa Diyos ako may tiwala, siyang aking aasahan; Diyos na Tagapagaligtas, muli ko siyang aawitan. Siya ay gugunitain ng puso kong tigib-hirap…di ko siya malilimot, gugunitain oras-oras” (Awit 42:5-6).

Ang mga iskolar ay sigurado kung sino ang sumulat ng Awit. Ngunit siguradong alam natin na mayroong bumabagabag sa kanya. Ang kanyang kaluluwa ay lubhang naguguluhan at hindi maipaliwanag kung bakit!

Ang mang-aawit na ito ay nag-aapoy sa Diyos. Humahangos siya papunta sa Panginoon na tulad ng usa na humahangos sa uhaw sa tubig (tingnan ang talatang 1)—nauuhaw sa Kanya, sabik sa pakikipag-isa sa Kanya. Tanong niya, “nananabik ako sa Diyos, sa Diyos na buhay, walang iba; kailan kaya maaaring sa presensya mo’y sumamba?” (t2).

Hindi natin malalaman kung ano ang karamdaman ng mang-aawit. Naranasan mo na ba ang ganitong hindi inaasahang kalamlaman—hindi inaasahan, hindi maipaliwanag na kalungkutang espirituwal? Maayos ka lamang, sa hindi alam na kasalanan sa iyong buhay. Ngunit isang araw ikaw ay bumangon na may kaguluhang lubos na tumutusok sa iyong kaluluwa. Isang uri ng matinding kalungkutan ay dumapo sa iyo at hindi mo ito maipaliwanag.

Mayroon akong magandang balita para sa iyo. Ito ay karamdaman ng isang matuwid! Ito ay dumadating lamang doon sa mga gutom kay Jesus. Hindi tayo dapat mangamba sa ganitong uri ng karamdaman sapagkat ang Espiritu Santo ay may kinalaman dito.

Mayroon na akon mahabang karanasan sa buhay para malaman na may dumarating na sandali na ang ganitong bagay ay nangyayari sa Kristiyano. Ngunit hindi na natin dapat pa itong alamin—sapagkat hindi natin ito maipapaliwanag. Hindi rin nalaman ng mang-aawit ang kasagutan sa kanyang mga “bakit”. At walang aklat, tagapayo o psikolohiyo sa sanlibutan ang makapagsasabi sa iyo bakit mayroong hindi maipaliwanag na karamdaman ang sumapit sa iyo.

Naniniwala ako na ang kakaibang karamdamang ito ay “ang pagbuntong-hininga ng Espiritu Santo” sa kaibuturan natin. Ipinakikita niya sa atin kung ano ang nararamdaman ng isang wala ang Diyos sa kanya—ang nagsasarili, walang kaaliwan, pag-asa o gabay. Hinahayaan niya na maranasan natin ang patikim ng isang nakagigimbal na kalagayan!

Ang ating katawan ay Kanyang templo at Siya ay isinugo para ipaghanda tayo ng wagas na nobya ni Cristo. Alam niya ang kakailanganin para mapanatili tayong walang dungis para sa Nobyo. At alam Niya kung gaano kahalaga sa atin ang dumaing sa Diyos para sa pang-araw-araw na kalakasan at kapangyarihan. Hindi natin basta makakayanan ang mga panahon ngayon maliban kung tayo ay malapit sa Panginoon—ganap na nagtitiwala sa Kanya, at madalas na lumalapit sa kanyang presensya.

ISANG RELIHIYON NG ANYO NG MUKHA

2012-01-10T03:00:00.000+08:00

Kapag hinayaan natin si Jesus na maging panginoon ng lahat—kapag ibinigay natin sa kanya ang lahat ng ating alalahanin, ganap na nananalig sa Kanyang Salita at namamahinga sa Kanyang pag-ibig—ang ating anyo ay nangangailangan ng malalim na pagbabago. Isang tahimik na kahinahunan ay kailangang magsimulang magliwanag mula sa ating anyo.

Ang Kasulatan ay nagbigay ng maraming halimbawa sa atin: Nang inilatag ni Hannah ang kanyang alalahanin, “… ang kanyang anyo ay hindi na malungkot” (1 Samuel 1:18). “Nang si Esteban ay pinagmasdang mabuti ng lahat ng nakaupo sa Sanedrin, at nakita nila na ang kanyang mukha ay parang mukha ng anghel” (Gawa 6:15). Si Esteban ay nakatayo kasama ang mga hindi mananamapalataya na may liwanag ni Jesu-Cristo at pagkakaiba ay maliwanag na sa lahat!

Naniniwala ako na tungkulin natin hayaang mangusap ang ating anyo ng mga katapatan ng Diyos sa ting mga buhay. Ngunit ang suliranin ay, ang anyo ng ating mga mukha at ikinikilos ng ating katawan ay siyang kabaligtaran! Ang anyo ng maraming mananampalataya ay nagsasabi, “Binigo ako ng Diyos ko! Pinabayaan na niya ako. Kailangang dalhin kong mag-isa ang aking mga alalahanin at mga suliranin sapagkat pinabayaan na ako ng Diyos!”

Maaring hindi mo sinasabi ang mga bagay na ito sa iyong sarili ngunit ito ay nakikita sa anyo ng iyong mukha. Nais kong ipakita sa iyo mula sa Salita ng Diyos na ang anumang pinagdaraanan mo ay hindi na bago. Mayroon na ring iba na katulad din ng nasa kalagayan mo:

“Hinanap ko’y Panginoon sa panahong may bagabag, hindi ako napagod, dumalangin na magdamag, ngunit diko nasumpungan ang aliw kong hinahangad. Nagunita ko ang Diyos, kaya ako ay dumaing, ako’y nagdidili-dili ngunit ako’y bigo pa rin. Hindi ako patulugin, waring ito ay parusa, hindi ako makaimik, pagkat ako ay balisa. Nagbalik sa gunita ko ang nagdaang mga araw. Nanariwa sa isip ko ang panahong nakaraan; ako’y nagbubulay-bulay sa silid ko gabi-gabi, ang diwa ko ay gising at tinatanong ang sarili: ‘Ako baga Panginoo’y lubusan mong itatakwil? Di mo na ba ibabalik sa akin ang iyong pagtingin? Ang iyo bang pagmamahal sa amin ay nagwakas na? Hindi na ba maaaring sa pangako mo’y umasa? Yaong kagandahang-loob mo ba ay nakalimutan mo na? Dahilan sa iyong galit, ang awa mo’y wala na ba?’ Ganito ang aking sabi: ‘Ang sakit ng aking loob, para bagang mahina na’t walang lakas ang aking Diyos” (Awit 77”2-10).

Gayunman ang mang-aawit ay nagkataong nalampasan ang kanyang mga pighati na may maligayang anyo na naibalik. Bakit? Sapagkat, sinabi niya, “Sa Diyos ako ay tumawag, at dumaing ng malakas…Hinanap ko’y Panginoon sa panahong may bagabag” (Awit 77:1-2).

Kung ito ay naglalarawan sa iyo, nakikiusap ako: Ngayon, sa mismong araw na ito, mag-isang lumapit sa Panginoon at dumaing sa Kanya! Sabihin mo sa Kanya na ikaw ay nasa dulo na walang pag-asa, na hindi mo na kaya, na handa ka nang ipatong ang lahat sa kanyang mga balikat. Ilabas mo ang lahat sa Diyos!

ISANG PAGPAPAGANDA NG ESPIRITU SANTO

2012-01-09T03:00:00.000+08:00

Matapang na ipinahayag ni David, “Bakit ako malulungkot, bakit ako nagdaramdam? Sa Diyos ako’y may tiwala, siyang aking aasahan; magpupuri akong muli, pupurihing walang humpay, ang aking Tagapagligtas, itong aking pagpupuri sa kanya ko ihahayag!” (Awit 42:11). At inulit niya ang katulad na pangungusap sa Awit 43:5. Sa orihinal na Hebreo, ang tamang pahinohod ng mga talatang ito ay, “Sa Diyos ako aasa at sa kanya mananalig.”

Naniniwala ako na may mahalagang sinasabi si David dito. Nakita mo ang iyong mukha ay isang karatula na nagbabalita kung ano ang nangyayari sa iyong puso. Ang lahat ng kaaliwan o kaguluhan sa iyong kalooban ay nananalamin sa iyong mukha. Kapag sinasabi ko ang tungkol sa iyong itsura, ang tinutukoy ko ay ang ipinapahayag ng iyong mukha, ang iyong ikinikilos, at tono ng iyong boses.

Halimbawa, kapag ang isipan ko ay puno ng isipin tungkol sa ating iglesya—mga pangangaral, pananalapi, pakikipag-ugnayan—ay may pagkakataong ako ay nanlulumo. Mukhang pasan ko ang lahat. Nakakunot ang aking kilay. Ang ibang tao ay nagsasabi na ako ay malungkot.

Isang araw ako ay naglalakad sa kahabaan ng kalye 52nd malapit sa Tahanan ng Hannah, lubhang subsob sa mga bagay tungkol sa iglesya at marahil ay mukhang nanlulumo. Nadaanan ko ang isang sirang bahay na kung saan ay may isang babae nakaupo, nakangiti. Kita ko na siya ay lango sa droga. Pinapanood niya ako habang palapit at nagsalita siya. “Ginoo, hindi naman siguro napakabigat ng dinadala mo.”

Ako ay nagulat! Sa isipan ko, “Narito ang isang babae, na lango sa droga at narito ako, isang tao ng Diyos. Siya ay nakangiti at maaliwalas ang anyo at ako naman ay nanlulumo, na para bang naglaho na ang pag-asa.” Ito ay isang pasaway na pangungusap sa akin!

Nagpapasalamat ako sa Diyos sa Kanyang dakilang kaligtasan—sa pagliligtas sa ating mga kaluluwa, sa ating espiritu, maging sa ating mga katawan. Ngunit marami sa atin ay nangangailangan na baguhin ang ating mga anyo! Kailangan natin ng pagpapaganda ng Espiritu Santo—sapagkat ang ating mga mukha ay nagbibigay ng maling mensahe sa sanlibutan!

Isang nakakabatang babae ay nagpunta sa Tahanan sa Hannah na may mahabang linya ng mga kasalanan na nakaukit sa kanyang mukha. Ang kanyang anyo ay lubhang naghihirap ng husto. Gayuman, dalawang linggo ang makalipas mula nang siya ay naligtas, walang makapaniwala sa kanyang pagbabago. Ni hindi ko man lamang siya nakilala.

Bakit bigla na lamang nagbago ang kanyang anyo? “Sino ang ipapantay sa taong matalino na nakakasaliksik sa lahat ng bagay? Ang karunungan ay nagpapasaya sa mukha ng tao; pati ang matigas na anyo ng mukha ay nawawala” (Mangangaral 8:1).

Tinitingnan ko na ang “karunungan” sa talatang ito ay nangangahulugan na si Jesu-Cristo. Sa katunayan, ang pinakapresensya ni Cristo sa iyong puso ay may malinaw na umpog sa iyong anyo! Idinadamay nito ang iyong paglalakad, ang iyong pagsasalita, ang mismong tono ng iyong boses.

ANG KALAYAAN AY HINDI ISANG PAHINTULOT!

2012-01-06T03:00:00.000+08:00

“Mga kapatid, tinawag kayo upang maging malaya. Ngunit huwag naman ninyong gamitin ang inyong kalayaan upang masunod ang hilig ng laman, kundi maglingkod kayo sa isa’t isa sa diwa ng pag-ibig”(Galacia 5:13).

Ang mga rebelde ay dumadaing ng kalayaan
Para sa mga namimighating itim.
Para sa mga pinabayaang tribo ng Indian,
Mga ilegal na Mehikano at mga mamimitas ng Prutas sa Kanluran.
Nananawagan sila ng kalayaan sa kampus—
Para sa mga kolonya at mga naglalabasang mga nasyon.
Kumikilos na para bang ang kalayaan
Ay kanilang natukalasan at kanilang ideya,
Ngunit sinabi ng Diyos
Ang tao ay tinawag para sa kalayaan—
Banal na idinestino at tinawag.
Ngunit hindi dapat gamitin ang kalayaan bilang kapahintulutan
Para aliwin ang laman,
Ang malulong sa walang pakundangang kaaliwan at kahalayan ng laman—
Bilang tsapa ng kalayaan
Para lamang makaiwas sa paglilingkod sa iba,
Sa pamamagitan ng pag-ibig, ang paglingkuran ang bawat isa
Mapayapa at walang karahasan;
Sapagkat kapag nagpatuloy ang rebelde na mangagat at manakmal
Sa likod ng maskara ng kalayaan,
Lalamunin lamang nila ang bawat isa.

SI YAHWEH AY ISANG MAPANIBUGHUING DIYOS

2012-01-05T03:00:00.000+08:00

“Huwag kayong sasamba sa ibang diyos sapagkat akong si Yahweh ay mapanibughuing Diyos” (Exodo 34:14).

Oo, maari natin siyang galitin sa pagpapanibugho: “Nais ba nating manibugho ang Panginoon? Akala ba ninyo’y mas makapangyarihan tayo kaysa sa kanya?” (1 Corinto 10:22). Nagtatanong si Pablo: “Pinatunayan mo na iniibig mo Siya. Ginamit mo pa man din ang pangalan niya. Gayunman, ngunit mayroon bang ibang umagaw sa puso mo?”

Maari mong sabihin na iniibig mo si Jesus; maari kang pumunta sa sambahan sa tuwinang bukas ang pintuan. Ngunit hinahanap mo ba siya sa kapag ikaw ay nag-iisa na?

Gaano karaming aklat, mga babasahin at mga pahayagan ang iyong pinag-uubusan ng panahon? Gaano kahaba ang panahon na ginugugol mo sa panonood sa telebisyon at pakikinig sa radyo—ngunit ni hindi mo man lamang maisip na gumugol nang panahon na kasama si Cristo?

Ang mga mangangaral ay nagsasaliksik sa Bibliya para sa kanilang ipapangaral. Ang mga guro ay pinag-aaralan ito para sa aralin tuwing Linggo. Ngunit bakit hindi man lamang natin magawang gawin ito kahit na sa pagbabasa man lamang, para pasariwain tayo ng ating Panginoon? Bakit hindi natin ito mabuksan upang matutunan natin ang tungkol sa kanya at ibigin siya?

Ang Bibliya ay si Jesus—ang sariling Salita ng Diyos! Ito ay puno ng kapahayagan ng Kanyang puso; ang lahat ng tungkol sa Kanya ay makikita dito . Iisipin ko na kung tunay na iniibig mo Siya, kung umaasa ka na makakasama siya sa walang hanggan bilang kanyang nobya, kung ganoon ay nanaisin mong matutunan ang lahat ng tungkol sa Kanya!

Ang Panginoon ay hinihintay tayo, hinahanap ang ating panahon at atensyon. Gayunman nakikita Niya tayo na inuubos ang ating panahon sa ibang tao at ibang bagay na nagbibigay dahilan para manibugho Siya! “Hindi patatawarin ni Yahweh ang ganoong tao, sa halip ay magagalit siy sa taong iyon. Mangyayari sa kanya ang lahat ng sumpang nakasulat sa aklat ng kautusang ito hanggang sa lubusan siyang mapuksa ni Yahweh” (Deotoromo 29:20). Sasabog itong nag-aalab na apoy ng paghatol!

Minamahal, kapag sumapit ang araw na iyon, alam ko na nais mong hawakan ni Jesus ang kamay mo at bumulong, “Ang mahalaga tayo ay magkasama! Ninais mo na ako ay makasama. Ibinigay mo sa akin ang pinakaminam na bahagi ng iyong buhay, ng iyong panahon, ng iyong atensyon. Halika, ngayon—magsama tayo!”

Paano mo Siya haharapin sa araw na iyon? Ang lahat sa sanlibutang ito ay matutupok ng apoy. Ngunit paano ang iyong pakikipag-isa sa Kanya? Makakaya mo bang humarap sa Kanya alam na tinalikuran mo ang sanlibutan at tumaghoy na nais mo Siyang makilala?

NASISIYAHAN KAY JESUS

2012-01-04T03:00:00.000+08:00

Sapat na kay Jesus na makuha niya ang inyong puso. Siya lamang ang dapat na kasiyahan ng inyong puso! Gayunman, maraming mananampalataya na hindi pa sapat na nasisiyahan kay Jesus. Palagi silang aangat at babagsak ayon sa kanilang kalagayan.

Hindi ito ang nababagay na babaing pakakasalan ng Nobyo. Hindi, isang natatanging kagandahan ang dapat na makaganyak sa Kanyang mapapangasawa para lamang makaakit sa Kanya: “Sa taglay mong kagandahan ang hari ang paibigin; siya’y iyong Panginoon, marapat na iyong sundin” (Awit 45:11). Ngunit ano ang kagandahang ito?

Maaring naawit mo na ang kagandahan ng kabanalan: “Purihin ang kanyang maluwalhating pangalan; sambahin si Yahweh sa banal na kaayusan” (Awit 29:2). Ang ganitong kagandahan ang nakabighani sa mga mata ng Diyos; ito ang nakikita ni Jesus sa atin na nakabibighani sa Kanya.

Sinabi ng Espiritu Santo sa pakakasalan ni Crsito, “Kung tatalikuran mo ang lahat, kalilimutan ang lahat at gayakan ang sarili mo para sa Kanya lamang, kung magkaganoon ay nanaisin niya ang iyong kagandahan!” Ito ay nangangahulugan na walang trabaho, walang tao, walang pakikipag-ugnayan ang maaring humadlang sa pagitan ninyo!

Narinig ko ang isang asawang makadiyos na nagsabi, “Kapag ang asawa ay lalong nagiging makadiyos, lalo akong nabibighani sa kanya.” Ang katotohanan, iyan ang tinutukoy sa makadiyos na kasalan. At, kahalintulad, kapag lalo mong ibinibigay ang buong debosyon mo sa Panginoon, ay lalo kang nagiging kaakit-akit at napakaganda para sa kanya.

“Sa taglay mong kagandahan ang hari ang paibigin…” (Awit 45:11). Isang kamangha-manghang isipin: Hindi makukuhang lumayo ni Jesus sa iyo! Sa katunayan, ang kahulugang Griyego ng kagandahan dito ay nangangahulugan ng matibay at matatag na pananabik at pagnanais. Sa ibang salita, si Jesus ay lalapit ng ganap sa iyo—may nakapananaig na pananabik sa iyo!

Nakapagkasal na ako ng marami sa aking buhay. At walang nobyo na hindi ngumiti nang may kasiyahan sa kanyang nobya, iniisip, “Siya’y akin lamang!” Minamahal, iyan ang kagandahan na tinutukoy ko. Ang ating Nobyo ay nagbubunyi, sinasabi tungkol sa kanyang nobya, “Ako ang natatangi sa kanyang mga paningin. Mas gugustuhin niyang ubusin ang panahon niyang kasama ako kaysa sa iba. At iyan ang nakapagpapaganda sa kanya para sa Akin!”

Sa katunayan, ang nobya ni Cristo ay may pang-loob na kagandahan na lalong nakapagpapaganda sa kanyang panglabas na anyo. Siya ay “…Ang prinsesa sa palasyo’y pagmasdan mo’t anong ganda” (Awit 45:13), sapagkat siya ay deboto sa kanyang Nobyo. Alam niya nang walang anumang pagdududa, “Siya ay akin lamang—deboto sa akin lamang! sinasamba niya ako at nagpapahinuhod sa akin. Ako lamang ang nag-iisa sa kanyang buhay, ang natatanging nag-iisa sa kanyang atensyon. Nagbibigay siya ng panahon para sa Akin, at higit na nasisiyahan sa aking presensiya, at nagnanais na makasama ako ng palagian.” Anong gandang debosyon.

ANG LUMAYO AT MAKALIMOT

2012-01-03T03:00:00.000+08:00

Ang mensahe ng Espiritu Santo sa babaing pakakasalan ni Cristo sa Awit 45 ay: “Ang lahat mong kamag-anak at ang madla ay limutin” (t. 10). Ang maliit na tinig na ito ay bumubulong, “Hindi sapat na iwan mo ang iyong nakaraan. Kailangang kalimutan mo din ito—alisin mo ito sa iyong isipan—lahat ng nakalipas na pag-ibig at mga nakahadlang!”

ang mensahero dito ay nagsasabi sa babaing pakakasalan, “Binibilang mo ba ang halaga habang naghahanda ka na makasama Siya? O baka naman labas lamang sa bibig pagkatapos ng kasalan? Sinimulan mo na ba ang pag-aalay sa sarili mo na handa kang tapusin o iniisip mo pa rin ba ang nakaraan mo—mga dating kaibigan, mga dating gawi, mga dating pag-ibig? Kapag ikaw ay humanda na sa kasalang ito, hindi mo lang kailangang iwan ang iyong nakaraan, kailangang ganap mo itong kalimutan!”

Kapag si Jesus ay nangusap ng tungkol sa ilang mga “hindi niya tatalikuran ang lahat sa kanyang buhay” (Lucas 14:33), Siya ay nangungusap noong mga tumalikod sa kanya at kumapit sa diyus-diyosan. Ang diyus-diyosan ay mga bagay na siyang tanging ating tinututukan—anumang bagay na humahawak sa ating panahon, atensyon, pananalapi, pag-ibig, mga kinagigiliwan.

Maraming mga asawa ay maaring magsabi na sila ay mabuting taga-tustos ng mga pangangailangan. Matiyaga at masipag silang naghanapbuhay, hindi nag-aaksaya ng salapi at gumugugol ng mga mahahalagang sandali na kasama ang kanilang mga mahal sa buhay. Ngunit gaano ang panahon na ginugugol nila kay Jesus? Mayroon ba silang tinatawag ko na “pagtalikod at paglimot na sandali”—sandali sa isipan nila na iniiwan nila ang lahat, nagbibigay ng sandali na kasama si Jesus lamang? Ito ay ang sandali na kinakalimutan nila ang lahat ng laman ng isipan nila tungkol sa trabaho, mga mahal sa buhay, mga anak at sinasabi na, “Ito ay sandali na para sa iyo Jesus. Ako ay sa Iyo lamang ngayon!”

Ang problema ay hindi ang negosyo o kaanak o hanapbuhay. Sa halip, ito ay “pag-lalaro ng isipan”—walang direksyong naglalaro ang isipan at nag-aaksaya ng panahon. Marami sa mga tao ng Diyos ay inuubos ang kanilang panahon na nagpapaikot-ikot ng walang direksyon—nag-aaksaya ng panahon na kasama ang kanilang mga kaibigan na walang ginagawa o nasa harapan ng telebisyon. Marami tayong inaaksayang mahahalagang sandali at ating kinaliligtaan ang ating Panginoon at Tagapagligtas!

Ngayon nais kong makipag-usap sa inyong mga asawa: Ibinigay ninyo sa inyong mga asawa at mga anak ang pinaka mainam na bahagi ng inyong buhay. Kayo ay masipag at tapat at mabuti ninyong inaalagaan ang inyong mga mahal sa buhay. Gayunman, gaano kahaba ang panahon ng “pagtalikod at paglimot” ang ibinibigay niyo kay Jesus? Ilang oras sa isang linggo ninyo isinasara ang mundo at lumalapit sa Kanya?

Marahil ang Panginoon ay lubhang mapanibugho sa iba ninyong pag-ibig at pinag-uubusan ng panahon at atensyon. Ang lumang kasabihan ay totoo: Hindi ang “masama”ang kalaban ng mga Kristiyano, kundi ang “mabuti.” Ito ay ang mga mahal sa buhay, trabaho, mga anak. Gayunman ang mga bagay na ito ay hindi humahadlang sa pagitan natin at ng Panginoon kundi ang pag-aaksaya ng panahon!

Ngayon ang Panginoon ay nakatayo sa ating harapan, at nagtatanong: “Iniibig mo ba ako ng higit sa mga ito?” (Juan 21:15)

MAKINIG AT ULINIGIN

2012-01-02T03:00:00.000+08:00

“At nakita ko ang Banal na Lunsod, ang bagong Jerusalem na bumababa mula sa langit buhat sa Diyos, gaya ng isang babaing ikakasal. Maganda ang bihis at handa na siya sa pagsalubong sa lalaking kanyang mapapangasawa…Ang isa sa pitong anghel na may dalang pitong mangkok na puno ng pitong huling salot ay lumapit sa akin. Sabi niya, “Halika, at ipapakita ko sa iyo ang babaing mapapangasawa ng Kordero” (Pahayag 21, 9).

Ito ay isang napakagandang larawan ng huling-araw na iglesya ni Jesu-Cristo! Isang dakilang, banal na lunsod bumababa mula sa langit ay ang Kanyang walang dungis na babaing pakakasalan—ang nakapananaig na iglesya na nakaupo na kasama Niya ngayon sa kalangitan. Ang iglesyang ito ay itinatag mula sa pundasyon ng katotohanan ng Mabuting Balita ng labindalawang apostol. At ito ay napaliligiran ng pader at pintuan na hinaharangan ang anumang madumi at hindi inanyayahan.

At habang ang reyna ay nakatayo sa harap ng lalaking pakakasalan, ang kasalan na magsisimula na, ang isang tinig na nagmumula sa ikatlong kasama ay nadinig! Ang reyna na may kasuotan ng ginto ay pinarangalan, pinili, at may dakilang paghanga, at ngayon ay nakatayo siya sa kanan ng kanyang Minamahal, ang kasalan na sisimulan na. Ngunit bago masimula ang seremonya, isang tinig ang bumulong ng payo sa kanya: “O kabiyak nitong hari, ang payo ko’y ulinigin…” (Awit 45:10).

Naniniwala ako na ito ay tinig ng Espiritu Santo, nagbababala na tinawag sa Kanyang pangalan. Nangungusap siya sa mga nakapanaig—doon sa mga lubos na umiibig kay Jesus—sinasabi na, “Makinig at ulinigin.” Ang tinig na ito ay narinig ng babaing pakakasalan sa mga huling sandali bago simulan ang kasalan.

Ngayon, kailangang maunawaan mo, ang reyna ay napili na. Ang kanyang puso ay nakuha na ng lalaking kanyang pakakasalan. Iniwan na niya ng kanyang tahanan, ang kanyang kaanak at bansa at inialay na ang kanyang sarili sa Kanya. At siya ay puno ng kaligayahan sapagkat tunay niyang iniibig ang Hari.

Kaya, hayaan mong tanungin ko kayo: iniisip mo ba na ang sarili mo ay pinili ng Panginoon? Ikaw ba ang tinubos ng dugo, iniligtas na tangi niyang tinitingnan? Iniibig mo ba Siya ng buong puso? Iwinaksi mo na ba ang sanlibutan, ang lahat ng iyong nakaraan, para sa Kanya? “Siya ay akin, at ibinibigay ko ang sarili ko sa Kanya. Panginoon, iniibig kita ng buong puso ko!” Maari mo bang sabihin iyon?

Ang tinutukoy ko ay ito: Kung nais mo na maging nobya ni Cristo, kailangang maging handa ka hindi lamang dahil nais mong makatakas sa impiyerno. Sa halip, kailangang naisin mo na hindi mawala sa dakilang araw ng kasalan! Kailangang matakot ka na sa isipin pa lamang na hindi ka niya pakakasalan—ang mawala sa yakap Niya, ang hindi Siya makasama sa walang-hanggan.

ANG NOBYA NI CRISTO

2011-12-30T03:00:00.000+08:00

Ang Awit 45 ay nagdulot sa atin ng magandang larawan ni Cristo at ng Kanyang nobya. Isang dakilang kasalan ay malapit ng mangyari at ang manunulat ay “nag-uumapaw” sa kaligayahan at pananabik: “Kay gagandang pangungusap ang naroon sa isipan…” (Awit 45:1).

Hindi halos mapigilan ng Mang-aawit ang sarili niya! Isinasalarawan niya ang bagay na nakikita niya sa isipan niya—isang kahanga-hangang pagdiriwang, kasama ang isang marangya at maluwalhating Nobyo at isang napakagandang nobya na nakadamit ng ginto!

Noong 1981, ang buong mundo ay namangha sa isang maharlikang kasalan na naganap sa Inglatera. Miyun-milyong manonood ay nakatutok sa telebisyon habang ikinakasal si Prinsesa Diana at Prinsipe Charles. Isa ito sa pinakaglamoroso at pinag-usapang kasalan sa makabagong kasaysayan.

Ang mga himpilan ng telebisyon ay mayroong mga “makukulay na komentarista” na naglalarawan ng mga detalye ng bawat pangyayari. Ang mga pahayagan ay nagbalita tungkol sa maharlikang pamumuhay ni Charles—ang kanyang pakikipagtunggali sa larong polo, ang kanyang tungkulin bilang prinsipe, ang pagiging tagapagmana bilang hari ng Inglatera, ang kanyang trono, ang kanyang kayamanan, ang kanyang palasyo.

Ang mga komentarista ay naglarawan din ng mabusising detalye ng buhay ni Prinsesa Diana. Ang larawan ay kamangha-mangha: ang kanyang buhok, ang kanyang maharlikang kasuotan, ang kanyang mga alalay, ang kanyang sapatos, ang kanyang gayak na mga hiyas, ang kanyang singsing, ang kanyang mga bulaklak, ang kanyang maharlikang karuwahe. Maging sa pagdiriwang ng kasalan, habang ang dalawa ay sabay na tumayong magkasama sa altar, isang komentarista ang bumulong sa mikropono: “Hindi ba napakaganda niya? Tingnan mo ang kasuotan niya, ang kanyang sapatos, ang kanyang mga bulaklak.”

Ito ay napaka romantiko, makapigil-hininga—isang prinsipe at prinsesa na pinag-isa sa isang banal na kasalan “hanggang sa dulo ng kamatayan.” Ang mga tao sa buong mundo ay napaluha sa namalas na kaganapan. Ngunit mabubuhay tayo na ang kasalang ito ay mauuwi sa isang pagkawasak bilang isa sa pinaka marungis, pangit na paghihiwalay sa balat ng lupa!

Ang kasalan na inilarawan sa Awit 45, sa isang banda, ay isang pag-iisa na mas higit na maluwalhati at marangya. Ito man ay puno ng pag-ibig, kagandahan, karangyaan—ngunit ito ay isang kasalan na walang katapusan. Ito ay sinadya para sa isang walang hanggang kaluwalhatian! Ang awit na ito ay tungkol kay Jesus at sa Kanyang nobya! Ang Nobyo ay ang ating Hari at Panginoon, na si Jesu-Cristo, at ang nobya ay ang Kanyang iglesya—mga mananampalataya na naghanda sa kanyang pagbabalik, na may paghihintay ng buong pananabik, at ang puso ay walang dungis at gusot.

ANG MAGAGANDANG ALAALA NG KAHAPON

2011-12-29T03:00:00.000+08:00

Huwag mong itatanong kung bakit mabuti noong araw kaysa ngayon, pagkat iya’y tanong na walang katuturan” (Mangangaral 7:10).

Ang panahon ba ng “dekada nobenta” ay masayang panahon?
Ang panahon ba ng “dekada beinte” ay panahon na inosente?
Mayroon bang magandang alaala ang nakalipas na panahon?
Huwag magtanong!
Hindi ito marapat,
Dahil sino ang nakakaalam kung ano ang mabuti para sa tao
Sa buhay na ito.
Huwag pag-usapan ang masasayang panahon,
Dahil ang puso ng matalino
Ay nasa tahanan ng nagdadalamhati,
Sapagkat ang puso ng hangal ay nasa tahanan ng kagalakan.
Huwag pag-usapan ang mga nakalipas na mga taon ng awitan at sayawan,
Sapagkat mas mabuti pang marinig ang pagsaway ng matalino
Kaysa sa marinig ng tao ang awit ng hangal
Huwag pag-usapan ang panahon ng batas at kaayusan,
Sapagkat may panahon na mayroong nag-iisa na namumuno ng higit sa iba
Para sa kanyang ikapapahamak.
Huwag pag-usapan ang mga araw na kung saan ang gawain ay tapat,
Sapagkat ang lahat ng paghihirap ng tao ay sa salita lamang,
Magkaganoon man hindi pa rin siya nasisiyahan.
Ang mga araw na ito ay para sa atin
Kung magkaganoon nauunawaan ko na walang makahihigit pa
Kaysa sa tao na nagagalak sa sarili niyang paghihirap,
Sapagkat iyan ang bahagi ng buhay.
Sino ang magdadala sa kanya para makita
Ano ang mangyayari pagkatapos niya?
Ang ating panahon ay kaiinggitan
Nang mga tao sa kinabukasan.

SA DULO NG KAPIGHATIAN

2011-12-28T03:00:00.000+08:00

Isinulat ni Pablo “. . .subali’t nangyari iyon upang huwag kaming manalig sa aming sarili, kundi sa Diyos na uling bumubuhay sa mga patay” (2 Corinto 1:9). Sinabi niya na may kakanyahan, “Dinala ako ng Panginoon sa dulo ng lahat ng tulong ng tao, sa bingit ng kamatayan. Inilagay ito na wala ng pag-asa, ang Diyos lamang na may kapangyarihang muling buhayin ako ang tanging makapagliligtas sa akin!”

Isang kalalagayan na kamangha-mangha na maari mong marating—sa dulo ng iyong pagdurusa! Palagi kong sinasabi na na kapag sumagad ka na ay matutumbok mo ang Diyos! Gayunman, kung makikinig ka sa nakararaming Kristiyano na nasa gitna ng kanilang pagdurusa, maririnig mo, “Makakayanan ko ito. Kapit lamang ako. Nabubuhay ako ng isa-isang araw.”

Mula pa sa pagkabata kami ay sinusubuan ng katuruan ng kakayanang-pangsarili: “Tanggapin mo itong bilang isang tunay na lalaki! Hindi umiiyak ang lalaki!” Ilang ulit mo nang sinubukang ayusin ang iyong sariling kapighatian? Ilang ulit ka nang binaha ng mga tukso na nadaig ka?

Nakikiusap ako na huwag ninyo akong maliin. Naniniwala ako na nais ng Diyos na labanan natin ang mabuting pakikipaglaban ng pananampalataya, ngunit ang Panginoon ay may paraan na pinapayagan tayo na “madiin ng labis na kabigatan.” Walang anumang bagay ang sinubukan mo ang nakatugon. Walang anumang nabasa mo ang nakatulong. Walang payo ng iba ang may bisa. Kalaunan ay, napilitan ka sa isang krisis na nagwasak ng lahat ng tiwala sa sarili mo. Wala ka nang pag-asa—maliban sa isuko mo na ang lahat ng tiwala sa tao. Napilitan kang magtiwala sa Diyos—at nakita mo na ang tanging lunas ay ang magtiwala sa Kanya!

Maliwanag na sinasabi ni Pablo, “May taning na ang buhay ko. Sinubukan na ako ng sukdulan, sa dulo ng kawalan ng pag-asa. At iyon ang lahat para tuluyan na akong mawalan ng tiwala sa aking sarili! Kailangan nang bumaling ako sa Diyos, may pananampalataya na siya lamang ang tanging makapagliligtas sa aking mga pagdurusa!”

“Wala pang pagsubok na dumating sa inyo na hindi nararanasan ng lahat ng tao. Tapat ang Diyos, at hindi niya ipahihintulot na kayo’y subukin nang higit sa inyong makakaya. Sa halip, pagdating ng pagsubok, bibigyan niya kayo ng lakas upang mapagtagumpayan iyon” (1 Corinto 10:13).

Ano ang paraan na ito para makatakas? Ito ay umabot ka na sa sukdulan ng iyong kakayahan at ganap na bumaling sa Diyos! Ito ay ang sinasabi, na katulad ni Pablo, “Wala na akong tiwala sa sarili ko!”

Simple lamang ang paraan para makatakas, ang pananampalatayang katulad ng sa bata. Ito ay ang lubos na pananalig sa Kanya para malampasan mo ang lahat ng iyon at sinasabing, “O Diyos, ipinagkakaloob ko ang lahat sa Iyo!”

ANG KANILANG WIKA AY PAGPUPURI

2011-12-27T03:00:00.000+08:00

Ang mga tao na napagtiisan ang pagdurusa at napatunayan na ang Diyos ay tapat ay malalakas, malumanay at matiisin! Pinalalakas nila ang aking espiritu!

Malalampasan mo ang iyong mga pagsubok at magiging malaking tulong para sa iba kung mananalig ka sa Diyos na malampasan ito! Makikita mo na mangyayari ito sa iyo sa iyong trabaho, sa iyong pamilya, sa iyong iglesya. Ang mga tao ay maaakit sa iyo sapagkat alam nila kung ano ang pinagdaanan mo at nakita nila na nakamit mo ang tagumpay sa pamamagitan lamang ng kapangyarihan ng Diyos!

Maraming mga mananampalataya na nagdusa ay walang natutunan sa mga ito. Bilang bunga, hindi nila nakilala ang Diyos bilang taga-aliw at tagapagbigay ng kasiyahan. Kapag narinig mo silang mangusap. Iisipin mo na ang Diyos ay matigas, mapagtanim, hindi marunong mag-alala. Tanong nila, “Bakit ako?” pagkatapos ay magdududa sila sa pag-ibig ng Diyos at magsisimulang lumayo sa kanya. Sila ay dumadaing, hihibik at bubulong-bulong at ang lahat ng kasiyahan nila ay maglalaho. Pagkatapos ay magiging mapait sila at matigas.

Mayroon akong kaibigang pastor na kung sino ay mayroon nang maraming taon ng matagumpay na ministeryo sa mga nagdurusang mga tao. Ngunit ngayon siya ay malalim na nagkakasala, nalulong sa droga at ganap na bumaliktad. Iniwan na siya ng asawa niya at nakisama siya sa isang babaing lulong din sa droga.

Kapag tinanong mo siya kung ano ang nangyari, isinisi niya ang lahat sa kung paano siya binigo ng iba. Iniwan siya ng asawa niya, hindi sinagot ng Diyos ang mga panalangin niya; binigo siya ng ibang ministro. Sinabi niya, “Sinubukan ko, ngunit hindi ko na talaga makayanan. Lubhang napakarami nang pabigat at naparaming mapagkunwari. Ako hinusgahan ng mali at hindi ko makayanan iyon.”

Si apostol Pablo, maging sa pinakamatinding sandali ng kanyang pagdurusa, ay pinuri ang pangalan ng Panginoon. Alam niya na ang Ama ay puno ng kahabagan at ang Pinanggagalingan ng lahat ng kaaliwan. Hindi siya nagtanong sa Diyos o naging mapaiitin; sa katunayan, pinuri niya Siya sa gitna ng lahat ng iyon!

Ang pinakamahusay na nangangaral sa anumang iglesya ay hindi yaong nasa pulpito. Sa halip, sila ay mga nakaupo na katabi mo—mga taong nagdusa at nakukuha pang sumamba sa Panginoon. Ang wika nang mga yaon na natuto mula sa mga pagdurusa ay ang magpuri!

ANG MINISTERYO NG KAALIWAN

2011-12-26T03:00:00.000+08:00

Sinabi nang apostol Pablo na, “Inaaliw niya tayo sa ating mga kapighatian upang sa pamamagitan ng kaaliwang tinanggap natin sa kanya ay makatulong naman tayo sa mga nahahapis” (2 Corinto 1:4).

Ang isa sa mga kinakailangang ministeryo sa iglesya ni Jesu-Cristo sa panahon ngayon ay ang tungkol sa kaaliwan—ang aliwin ang iba sa kanilang kapighatian at hapis. Maraming mga mananampalataya ay hindi alam kung saan lalapit sa panahon ng kanilang pighati.

Kapag ako ay lubos na napipighati, nagdudusa ng malalim, hindi ginusto na magbasa ng aklat na nagbibigay ng sampung pamamaraan kung paano matatagpuan ang tagumpay o magtungo sa mga may naglalakihang pangalan na mga ebangheliko para lamang lunasan ako. Wala dito ang kasagutan—sapagkat walang makakarating sa ugat ng aking pagdurusa! Hindi—nais kong makipag-usap sa mga pangkaraniwang banal na nagdusa ng labis at gayunman ay nalampasan ang lahat sa pamamagitan ng pagpupuri sa Diyos, inaliw at puno ng pananamalataya!

Ang mga ito ay mga napipighating mga tao ang nakatanggap ng kaaliwan at kasiyahan mula sa Panginoon. Alam nila ang simpatiya ni Jesus, sapagkat ang tinig niya ay nangungusap ng tunay na kaaliwan para sa kanila sa sandali ng madilim na bahagi ng kanilang buhay. Ang mga nagdurusang ito ay naging mayaman sa espirituwal na panggagalingan. Nagkaroon sila ng pagtitiwala na galing sa pagtitiis sa kapighatian at pagsubok na kanilang pinagdaanan.

Naisip ko si Corrie Ten Boom at ang kamangha-mangha niyang karanasan para sa libu-libong mga tao na naupo at nakinig sa kanya na nangusap tungkol kay Jesus. Maraming mga pastor at mga namumuno sa buong dako ng Estados Unidos ay nagkaroon ng kaaliwan at bigyan ng lakas ng loob ng hindi kilalang babaeng ito—sapagkat ang lahat ng kanyang pinagdusahan at nagbunga ng mayamang kaalaman tungkol sa Panginoon. Mayroon siya ng kasaganaan ng kaaliwan at kasiyahan mula sa Espiritu Santo—at ginamit niya ito para kay Jesus!

Nagawa ni Pablo na magbunyi sa lahat ng kanyang kapighatian sapagkat alam niya na ang kanyang pagdurusa ay para sa kabutihan ng iba. Nakita niya na ang kanyang pagdurusa ay isang uri ng pag-aaral na kanyang pinagdaanan. Masasabi niyang, “Ang Diyos ay may layunin tungkol dito sapagkat sinasanay niya ako! Mayroong mga taong mangangailangan ng kaaliwan at kasiyahan na aking tinanggap sa pamamagitan ng aking pagdurusa!

Hindi nakapagtataka na tinukoy ni Pablo ang Diyos na nasa langit bilang, “Ang mahabaging Ama at Diyos na pinagmumulan ng lahat ng kaaliwan” (2 Corinto 1:3).

ANG KAALAMAN SA PAMAMARAAN NG DIYOS!

2011-12-23T03:00:00.000+08:00

Tayo ay humaharap sa panahon na ang salitang pagliligtas ay magkakaroon ng bagong kahulugan! Sa mga nakaraan, inisip ng mga Kristiyano na ang pagliligtas ay pagpapagaling lamang ng karamdaman ngunit sa nalalapit ang dakilang pagliligtas ay mula sa takot at sindak!

Ang pagliligtas noong panahong iyon ay mangangahulugan na magkaroon ng “katiyakan ng salita mula sa langit.” Sinabi ni Jesus ‘Ang mga tao’y hihimatayin sa takot dahil sa pag-iisip sa mga kapahamakang darating sa sanlibutan’ (tingnan ang Lucas 21:26). Sa katotohanan, ang mga tao ay mag-iingay para malaman kung ano ang susunod na gagawin ng Diyos. Sila ay babaling sa lahat ng dako, nagnanais na madinig ang tinig ng isang mahinahon, mapayapa, hindi nasisira ang ulo. Dadaing sila, “Nakikiusap ako sabihin mo sa akin! Ito ba ay paghahatol na ng Diyos? Kailan lahat ito magwawakas?”

At sino sa akala mo ang may kasagutan? Ikaw! Ang isang pangkaraniwang Kristiyano na sarado kasama ang Diyos! Ikaw ay puno ng kahinahunan at kapayapaan habang ang lahat ay nagbabagsakan, sapagkat ang Diyos ay kasama mo at nakakarinig ka mula sa langit. Nagbabala siya na ito ay darating at nangako siya na pangangalagaan ka niya!

Naniniwala ako na gagamitin ng Diyos ang natitirang banal sa mga huling araw para yugyugin ang marami, panumbalikin ang mg pastor at gisingin ang mga iglesya. Panunumbalikin ng hukbong ito ang puso ng mga tao sa Diyos sa pamamagitan ng pagdadala sa kanila sa pagsisisi—sa pamamagitan ng pananalangin at makadiyos na pagpapaalala ng kasalanan.

Nang sinabi ko ang natitirang banal sa pagsasanay, hindi nangangahulugan na mga hukbo ng mangangaral, mga ebanghelista at mga misyonaryo. Ang tinutukoy ko ay ang mga pangkaraniwang mga banal, mga nagmamahal kay Jesus na sila mismo ay magiging mga katibayan at mga kababalaghan sa sanlibutan, mapayapa at mahinahon. Hindi ninanais ng Diyos ang mga bihasang hukbo na nagsanay sa pamamaraan ng tao. Nais niya ng mga lalaki at babae na sinanay sa pananalangin sa pamamagitan ng Espiritu Santo! Hinanap niya ay mga mananampalataya na ganap na nasa kanya, inihahanda ang kanilang mga puso sa kanyang harapan, nag-aaral na marinig ang kanyang tinig.

Isinasalarawan ba nito ang sarili mo? Ang buhay mo ba ngayon ay isang saksi sa isang natatakot at nayayanig na sanlibutan? Hinihikayat kita na humarap na nag-iisa sa Diyos at hayaang mangusap siya sa iyo. Hilingin mo sa kanya na ipahayag ang kasalanan ng iyong buhay. Iwaksi ang lahat na kinondena ng Espiritu Santo sa iyo. Hayaan mo ang sarili mo na handa para sa Kanya sa pamamagitan ng pagbibigay ng sarili mo sa pananalangin at ikaw ay magiging handang kawal sa kanyang dakilang, mga natitirang hukbo sa mga huling araw.

ANG TUNGKULIN NG IGLESYA: ANG MABUHAY PARA SA IBA by Gary Wilkerson

2011-12-22T03:00:00.000+08:00

Ang isang simpleng pamamaraan para masukat kung maayos kang magmahal ay ang suriin kung paano mo tinitingnan ang kapakanan ng iba.

Bilang pastor, kailangang gumawa ako ng isang walang pag-aalinlangang pangitain para magawa ito. Ako ay inatasan ng Diyos ng pagtawag para alugin ang aking mga tao upang kumilos at walang lubay na sundin ang tungkulin na ibinigay niya sa amin. Ang katotohanan ay, maari kong gawin ito sa dalawang pamamaraan: sa pamamagitan ng aking sariling layunin, sikaping makamit ang aking pansariling layunin; o sundin ang puso ni Cristo at gawin ang aking tungkulin para magmahal.

Kung ang aking iglesya ay lalago ng may sampung libong kasapi at wala naman akong pag-ibig bilang aking layunin… kung ang aming iglesya ay magpapadala ng 1,000 misyonaryo ngunit wala namang pag-ibig… kung gayon ay bigo kami sa aming layunin bilang isang lipon na nananampalataya. Nagpaparami kami ng mga huwad na sugong kinatawan at nagpapadala ng mahinang uri ng malabnaw na Kristiyanismo na pinalakas ngunit hindi ng pag-ibig.

Paano naman ikaw? Ang mga panalangin mo ba ay nakakandado sa sarili mong mundo ng mga gusto, mga pangangailangan, at mga hangarin? Ikaw ba’y nayayamot o naiirita kapag ang tunay na pangangailangan ng iba ay inaantala ang iyong mga layunin?

Ano ang remedyo para sa iyong makasariling layunin? Isinulat ni Pablo sa mga taga Filipos, “Sa pagiging mapagkumbaba ng isipan hayaang ang bawat isa ay magpahalaga ng higit sa sariling kapakanan.” Hindi sinabi ni Pablo na huwag pahalagahan ang sarili, ang iyong hangarin sa buhay o ang sariling pinapangarap. Ngunit sinabi rin niya ang iba ay mayroon ding pinapangarap, layunin at tungkulin. Kung pahahalagahan mo sila, hindi mo lang sila tinutulungan kundi pinalalakas pa sa pagtawag sa kanila—at marahil ay nakakapukaw sa marami pang buhay.

Isipin ang kapangyarihan sa pahayag ni Pablo. Isiping mabuti kung ano ang maaring mangyari kung ang bawat Kristiyano ay susunod sa katotohanan. Magkakaroon tayong lahat ng malalim, makayanig-mundong pagpapahalaga sa kapakanan ng iba—at wala isa man sa atin ay malulubog sa ating pang-sariling hangarin. Ang buong katawan ni Cristo ay matutuon sa kapakanan ng iba at makapagpapalakasan sa bawat isa sa maraming nagkakaibang tawag.

Kung ang bawat isa sa atin ay nakatuon lamang sa sarili nating mga kapakanan, ang ating patotoo ay tiyak na malilimitahan. Ngunit kung nakatingin tayo sa iba na may pag-ibig na mapalakas ang iba, ang bawat inordinahan ng Diyos na tungkulin ay magkakaroon ng sapat na suporta para magampanan.

Iyan ang tawag ko sa tamang pamamaraan na mabuhay. Iyan ang kampanyang nais kong simulan ngayon—ang mabuhay para sa iba, matanggap at mapaglingkuran ang mga nakapaligid sa akin para sa kaluwalhatian ng Diyos.

ANG UKOL NA KAPANGYARIHAN by Gary Wilkerson

2011-12-21T03:00:00.001+08:00

“Tinipon ni Jesus ang Labindalawa at binigyan sila ng kapangyarihang magpalayas ng mga demonyo at magpagaling ng mga may sakit” (Lucas 9:1).

Binigyan ni Jesus ng kapangyarihan ang mga disipulo hindi dahil sila ay mga ambisyoso kundi dahil sila ay kanya. Ang mapa kay Cristo ay hindi maaring baguhin para tanggapin ang kanyang kapangyarihan. Ang kapangyarihan ay isinilang mula sa pagiging kabilang. At ang makabilang ay nagdadala ng tunay na kapangyarihan.

Maraming Kristiyano ay namumuhay na walang kapangyarihan—mayroong nananatili at paulit-ulit na kasalanang ginagawa, mahinang patotoo, mahinang buhay espirituwal; kulang ng nagniningas na buhay pananalangin at anumang kasagutan sa kanilang mga panalangin.

Nararamdaman mo bang wala kang lakas? Ang maiksing talatang ito ay puno ng salitang may kapangyarihan:
“Tinawag”—nangangahulagan, na may kakanyahan, hindi sarili nating balakin, patutunguhan, sariling-kagustuhan o pinanggagalingan ng kapangyarihan.

“Disipulo”—yaong iniwan ang lahat para sundin ang buhay, pangangaral at gabay ng guro.

“Samasama”—na ang kapangyarihan hindi nakalagay lamang sa isang sisidlan kundi ipinapahayag sa komunidad, ginagawa patungo sa layunin ng kaharian.

“Ibinigay”—ipinakikita na wala tayong magagawa maliban kung bibigyan tayo ni Jesus ng kapangyarihang gawin ito.

“Kapangyarihan”—ito ay hindi kung ano ang gusto natin, pinaghihirapan o pinasusumikapan, ngunit nanggagaling lamang at namumukod sa pamamagitan ng pagbibigay niya nito. Hindi natin mahigitan ang bahagi na ito ng kasaysayan bilang Kristiyano. Ang bawat tagasunod ni Jesus ay inutusang maghintay hanggang sa maibigay sa atin ang kapangyarihang nagmumula sa itaas.

Kulang ka ba sa kapangyarihan? Walang ibang paraan para makamit ito kundi hanggang sa ibigay ito mula sa kinabibilangan mong Siya. Si Jesus ay may kapangyarihan na ibigay ito doon sa mga ganap at tunay na Kanya.

Huwag mong paghirapang makamit ang kapangyarihan. Naiisin mong makabilang—ganap, may pagmamahal, mapagkumbaba, at pursigido, sa Kanya na kinasasabikan ng puso. At ang kapangyarihan ay darating sa iyo ng higit pa sa inaasahan mo.

SINO AKO?

2011-12-20T03:00:00.000+08:00

“Wala nga akong sala, ngunit hindi na ito mahalaga, wala nang halaga ang aking sarili, pagod na akong mabuhay” (Job 9:21).

Ang Diyos ay mistulang lubos na makapangyarihan;
Ako ay mistulang napakaliit at walang halaga.
Inuutusan niya ang araw at ito ay sumisikat;
Ako ay nadurog na pira-piraso sa isang unos.
Inilatag niya ang kalangitan at lumakad sa mga alon,
Ngunit dumaan lang siya sa akin at hindi ko siya nakita.
Pinamumunuan niya ang silid ng mga bituin.
Kung tatawagin ko siya mula sa kalangitan
At sumagot siya,
Gayunman hindi ako makapaniwala na nadinig ang tinig ko.
Nadama ko na parang ako ay sinugatan ng Diyos
Nang walang dahilan.
Siya ang Hukom,
Ngunit sino ang magtatanggol sa akin?
Kapag binigyan ko ng katuwiran ang sarili ko,
Kinondena ako ng sarili kong bibig.
Lumalala ang nadarama ko
Na kung maging ako man ay ganap,
Hindi ko pa rin makikilala ang sarili ko
Hindi ko na rin mapapahalagahan ang buhay
Sapagkat
Tayo ay talagang galing sa nakaraan
At walang nalalaman,
Sapagkat ang buhay ay anino lamang.

ANG IGLESYA NG ESPIRITU SANTO!

2011-12-19T03:00:00.000+08:00

Hindi ka dapat magsimba nang hindi nananalangin, “Diyos ko, ibigay mo sa akin ang pandinig ng Espiritu Santo. Tulungan mo akong makarinig, makaunawa at magamit ang iyong Salita sa buhay ko!” katulad din ng pagbabasbas ng Espiritu Santo sa bibig ng pastor bago mangusap, kaya babasbasan niya ang iyong tainga para makarinig.

Sa isang iglesya ng Espiritu Santo palagi mong maririnig ang namimilipit na daing ng pagsisisi. Sa katunayan, hindi ka magiging Banal na Esprituwal na tao hanggang hindi ka “dumadaing na namimilipit”. At iyan ang isang bagay na hindi nagawa ni Solomon!

Hindi ganap na dalisay ang iglesya ni David; sa katunayan, ito ay isang uri ng iglesya sa Corinto. Si David ay nangalunya; pumatay siya ng inosenteng tao; isang panahon na naglalakad siya sa isang kahindik-hindik na panlilinlang. Gayunman, pagkatapos magkasala ni David, nabigkas niya itong naghihirap na taghoy mula sa kaibuturan ng kanyang pagkatao: “Linisin mo sana ang aking karumhan, at patawarin mo’ng aking kasalanan! Mga pagkakasala ko’y kinikilala, di ko malilimutan, laging alaala. Sa iyo lang ako nagkasalang tunay, at ang ginawa ko’y di mo kinalugdan; kaya may katuwiran ka na ako’y hatulan, marapat na ako’y iyong parusahan. Sa iyong harapa’y huwag akong alisin; iyong Banal na Espiritu’y paghariin” (Awit 51:2-4,11).

Ang makabagbag-damdaming pagtangis ay isang tatak ng iglesya ng Espiritu Santo! Syempre, mayroong mga tao sa iglesyang ito na nabigo at nabuhay sa panlilinlang. Ngunit katulad ni David, sila ay naging lubhang sensitibo sa gawain at pagkilos ng Espiritu Santo, hindi nila palaging kailangan ang isang propeta para sabihin sa kanila na nagkasala sila. Nagsisi sila bago pa man dumating ang propeta sa kanila—sapagkat nadama nilang nasugatan dahilan sa kanilang kasalanan!

Sinabi ni David tungkol sa kanyang kasalanan: “Daigdig ng mga patay, ako’y pinupuluputan, patibong ng kamatayan, ang aking daraanan. Sa kagipitan ko, ako ay tumawag, ang Diyos na si Yahweh ay aking hinanap. Mula sa templo niya ay kanyang dininig, ang aking pagsamo at ang aking hibik. Mula sa ilalim ng tubig sa dagat, iniahon ako’t kanyang iniligtas. Iniligtas ako sa mga kaaway na di ko makayang mag-isang labanan” (2 Samuel 22: 6-7, 17-18).

Dudurugin ng Diyos ang iglesya ni Solomon at muling ibabangon ang iglesya ni David mula sa pagkaguho na ito! Ang natirang iglesyang ito ay may makadiyos na kalungkutan para sa kasalanan. Tatangis ito ng may hapis at pagsisisi at ganap na sasandal sa Espiritu Santo!

“Pagkatapos nito ay babalik ako, at muli kong itatayo ang bumagsak na kaharian ni David. Muli ko itong ibabangon mula sa kanyang pagkaguho” (Gawa 15:16).

ANG IGLESYA SA ZION!

2011-12-16T03:00:00.000+08:00

Ang puwersang nagtutulak sa likod ng iglesya ni David ay ang ganap na pagsandal sa Espiritu Santo. Narito kung ano ang nagbukod kay David:

“Kinuha ni Samuel ang sungay na sisidlan ng langis, at binuhusan niya si David ng langis sa harapan ng kanyang mga kapatid. At nilukuban si David ng Espiritu ni Yahweh. Mula noon, sumakanya na ang Espiritu ni Yahweh” (1 Samuel 16:13).

Nang si David ay nasa banig na ng kamatayan, sinabi niya sa kanyang anak na si Solomon: “Nais kong sabihin sa iyo kung bakit ako ay pinagpala ng Diyos. Nais kong sabihin sa iyo ang lihim ng aking ministeryo.” Makinig sa mga huling salita ni David sa kanyang anak: “Nagsasalita sa pamamagitan ng Espiritu ni Yahweh, ang salita niya’y nasa aking mga labi” (2 Samuel 23:2).

Sinasabi ni David, “Hindi ako nagtiwala sa aking karunungan at kaalaman. Hindi ako nagtiwala sa anumang bahagi ng aking laman. Ako ay isang mahinang tao—ngunit ako ay sa Espiritu Santo umaasa! Ang bawat salita na aking sinabi ay nasa ilalim ng kanyang basbas at pahid ng langis. Ang salita niya’y nasa aking mga labi!”

Nang binuksan namin ang pintuan ng aming ministeryo para sa Pangkabataang Hamon dito sa Nuweba York, ang aming sagisag ay “Ang Espiritu Santo ang nasusunod dito!” Hindi ito “kung paano makikiayon” na pangangaral ang nagligtas sa mga kasapi sa mga samahang kabataan. Hindi sila napaluhod dahil nangaral kami ng maiksi at dagliang mga sermon. Hindi sila nasakdal sa pamamagitan ng nakaturong paglalarawan at kwento ng kalikasan. Hindi! Ang mga datihang mga lulong sa bawal na droga ay nagpatotoo sa kanilang mga kaibigan, “Minsan din akong nakatira sa lansangan katulad mo. Ngunit tingnan mo ako ngayon! Binago ako ng Espiritu ng Diyos!”

Nangusap si Solomon ng tungkol sa mga puno, mga mababangis na hayop, mga isda, mga gumagapang na hayop. Ngunit si David ay nangusap ng pagiging malapit sa Diyos, ng pagkawasak at pagsisisi. Si David ay nahikayat at binago ng sariling pangangaral. Lubos niyang binigyang halaga ang presensiya ng Espiritu Santo sa kanyang buhay, hiningi niya sa Panginoon na huwag kailanman alisin ang Kanyang Espiritu sa kanya. Alam ni David na wala siyang kabuluhan kung wala ang Espiritu Santo!

Sinabi ni Pablo, “Sa aking pananalita at pangangaral ay hindi ko sinubukang hikayatin kayo sa pamamagitan ng mahuhusay na talumpati at karunungan ng tao. Subalit nangaral ako sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Espiritu, upang ang inyong pananamapalataya ay masandig sa kapangyarihan ng Diyos at hindi sa karunungan ng tao” (1 Corinto 2:4-5).

“Kaya nga, kami ay nangaral hindi sa pamamagitan ng karunungan ng tao kundi sa pamamagitan ng Espiritu. Ang ipinapaliwanag namin ay mga katotohanang espirituwal para sa mga pinapanahanan ng Espiritu. Sapagkat ang taong di pinapanahanan ng Espiritu ay ayaw tumanggap ng mga kaloob mula sa Espiritu ng Diyos. Para sa kanila, kahangalan ang mga iyon at di nila nauunawaan, sapagkat ang mga bagay na espirituwal ay mauunawaan lamang sa paraang espirituwal” (t. 13-14).

IGLESYA NI SOLOMON

2011-12-15T03:00:00.000+08:00

“Naging matatag ang paghahari ni Solomon na anak ni David sapagkat pinagpala siya ng Diyos niyang si Yahweh at pinalakas ang kanyang kapangyarihan” (2 Cronico 1;1).

Ang iglesya ni Jesu-Cristo ngayon ay pinatatag at pinagpala ng Diyos. Ang paglalaan ay ginawa para sa pagsusumikap sa lahat ng bagay. Isaalang-alang ang malaki, magandang edipiko na itinatag sa lupain. Isaalang-alang din ang malaking pagpapalang pananalapi. Milyun-milyon ang ginugol sa ebanghelismo sa telebisyon, sa mga aklat, sa mga mensaheng ini-rekord, sa mga misyon, sa mga institusyon, sa mga kolehiyo at sa lahat ng uri ng ministeryong iglesya

Nang sinimulan ang lahat ng gawaing ito, ang bawat isa ay may pagpapahid ng langis ng Diyos. Sa katotohanan, ang marami ay nagsimula na may katulad na pagpapala na ibinuhos ng Diyos kay Solomon. Si Solomon ay ganap na matatag at higit na may pinag-aralan higit pa sa kanyang ama na si David. Ginawa niya ang mga bagay na mas malaki at mas mahusay ng higit pa sa mga naunang salinlahi sa nagawa nila.

Ang nagtutulak na puwersa sa likod ni Solomon ay karunungan at kaalaman. Ito ang itinatangis ng puso niya sa Diyos: “Kaya ngayon, ang hiling ko’y bigyan ninyo ako ng karunungan at kaalaman upang mapamahalaan ko ang bayang ito. Kung hindi, paano ko pamamahalaan ang malaking bayang ito?” (2 Cronico 1:10).

Hindi ba ito kahanga-hangang panalangin? Masarap itong pakinggan at nalugod ang Diyos kay Solomon sapagkat hindi siya humiling para lang sa sariling kapakinabangan. Gayunman mayroon pa ring suliranin: “Ang panalanging ito ay nakasentro pa rin sa pantao! Ang matalino at may sariling kumpiyansa ay may sinasabi na may kakayanhan, “Ibigay mo lamang ang mga gamit sa akin, Diyos ko at ako na ang bahala na tumapos sa gawaing ito. Bigyan mo ako ng karunungan at kaalaman at ilalagay ko sa ayos ang lahat para sa mga taong ito. Tatapusin kong lahat ito!”

Ang panalangin ni Solomon ay hindi panalangin ng kanyang ama na si David, isang lalaki na malapit sa puso ng Diyos. Hindi, ang panalangin ni Solomon ay panalangin ng makabagong salinlahi—mga nag-aral na mga tao na may bagong pamamaraan at kakayahan. Ang daing niya ay, “Kailangan ko ng karunungan at kaalaman!” Naniniwala ako ikinakatawan ni Solomon ang espiritu at kalikasan ng mga huling-araw na iglesya sa Laodicia. Ang iglesyang ito ay pinamunuan na may katulad na pagkawasak na hinarap din ni Solomon.

Si Solomon ay may utak na puno ng karunungan at bibig na puno ng mga awitin. Kaya niyang mangaral at magturo ng may di-kapani-paniwalang kakayahan. Mayroon siyang matatag na pagsasagawa, na may kasamang marurunong na mga pinuno. Ang lahat tungkol sa kanyang iglesya ay lumalabas na mapitagan at nasa ayos. Ngunit ang lahat ng ginawa ni Solomon ay nauri sa kataga, “Nakita kong ang lahat ng gawa ng tao sa mundong ito ay walang kabuluhan; ito’y tulad lang ng paghahabol sa hangin” (Mangangaral 1:14).

Ang iglesya ni Solomon ay may sagot sa lahat. Magandang tingnan sa panglabas ngunit ito ay ganap na walang buhay! At ito ay nauwi sa walang kabuluhan, sa mga diyus-diyosan, sensuwalidad, kahungkagan at kawalan ng pag-asa.

MANATILI SA PAG-IBIG

2011-12-14T03:00:00.000+08:00

“Sapagkat natitiyak kong walang makapaghihiwalay sa atin sa kanyang pag-ibig. Kahit ang kamatayan, ang buhay, ang mga anghel, ang mga pamunuan o ang mga kapangyarihan, ang kasalukuyan o ang hinaharap, ang kataasan, ang kalaliman, o alinmang nilalang ay hindi makapaghihiwalay sa atin sa pag-ibig ng Diyos na ipinagkaloob sa atin sa pamamagitan ni Cristo Jesus na ating Panginoon” (Roma 8:38-39).

Ang kamatayan ay malalim at madilim.
Ang buhay ay isang kalayawan at pahirap sa espiritu.
Ang mga pamunuan at ang mga makapangyarihan ay hindi natitinag,
Ang mga bagay sa ngayon ay walang katiyakan:
Ang bagay na parating ay hindi natin alam.
Mayroong hiwaga sa kataasan at kalaliman
Dito sa sandaigdigan,
Gayunman wala isa man dito ang makapaghihiwalay sa atin
Sa kanyang pag-ibig,
Na na kay Cristo na ating Panginoon.
Sino ang makapaghihiwalay sa atin sa kanyang pag-ibig?
Pananakit o taggutom?
Kahubaran, panganib o tabak?
Hindi! Sapagkat ang Diyos ay pag-ibig.
Ang pag-ibig na ito ay higit pa sa anumang pagkakaunawa—
Isang katibaya ng kadalisayan—
Kaya’t lumakad sa pag-ibig niya.
Siya na nananahan sa pag-ibig
Manahan sa Diyos—
At ang Diyos sa kanya.

ANG PALUHURIN ANG MGA TAO NG DIYOS!

2011-12-13T03:00:00.000+08:00

“Ang lahi ni David at ang mga taga-Jerusalem ay gagawin kong mahabagin at mapanalanginin. Sa gayon, kapag pinagmasdan nila ang kanilang sinaksak ng sibat ay tatangisan nila itong parang kaisa-isang anak o anak na panganay” (Zacarias 12:10).

Sa mga sandaling ito, ganyan ang ginagawa ng Espiritu Santo sa Israel. Maraming mga Hudyo ay nagtipon-tipon sa Pader ng Panaghoy, itinatangis na bumalik na ang Mesias. Ngunit isang araw aalisin ng Diyos ang belo at makikilala nila si Jesus kung sino siya at tatangis sa pagkakapako sa kanya!

Mayroon pang ibang gamit ang talatang ito na may kinalaman sa iglesya. Mayroong malapit ng parating na pansariling pakikipag-ugnayan ng Espiritu Santo. Ang iglesya ni Jesu-Cristo ay lubhang pinudpod ang kasalanan—binalewala ito—na kapag ang Espiritu Santo ay bumaba na kasama ang espiritu ng pananalangin, magdadala rin siya ng paglilinis. Magkakaroon ng panaghoy, pagluluksa, kabiguan—isang katunayan kung paanong ang kasalanan natin ay pinagdalamhati ang Diyos!

Ang Espiritu Santo ay kikilos sa ganitong paraan hindi lamang sa mga kongregasyon, kundi maging sa mga sambahayan at sa mga nag-iisa: “Tatangis ang buong lupain, ang bawat sambahayan, ang lahi ni David, pati ang kababaihan doon, ang lahi ni Natan, pati ang sambahayan doon” (Zacarias 12:12).

Ano pang dakilang handog ang maibibigay ng Diyos sa Kanyang iglesya bago pa siya bumalik kaysa sa isang makapangyarihang mensahe laban sa kasalanan? Magdadala siya ng isang tumatagos na paniniwala na hindi niya kakayaning palagpasin ang anumang hindi banal o maduming bagay na nasa atin!

Sa pinaiksing pagsusuma, narito ang mga uri at tatak ng huling-araw na pagubuhos ng Espiritu:

Ang pagtuon sa huling pag-aani ng mga kaluluwa
Ang espiritu ng kagandahang-loob patungo sa pagsisisi at sa pagkamakadiyos.
Ang espiritu ng pagkakaloob na magbubunga sa pagsuko at pagmamadali na manalangin sa Espiritu.
Ang pananabik kay Jesus at pagluluksa, isang kabiguan at pagtangis na may makadiyos na kalungkutan para sa kasalanan. Pagkatapos lamang ng ganitong pakikipag-ugnayan sa Espiritu darating ang tunay na pagpapala ng kasiyahan !

Ayokong malampasan o maiwan sa huling pagbubuhos ng Diyos! Patuloy akong nananalangin sa Kanya na isama ako, at sinasabi ko sa inyo gawin ninyo rin ito. Manalangin kayong kasama ko ngayon: “Panginoon, walang uri ng disiplina na kinakailangan para sa iyong banal na gawain. Kailangang ibigay mo ito sa akin! Ibigay mo sa akin ang iyong pasanin para sa mga naligaw na kaluluwa; ilagay mo sa akin ang iyong tumataghoy na Espiritu. Ikaw lamang ang tangi kong pag-asa, kaya sumusuko ako at lumalapit ng lubusan sa iyo. Gagawin ko ang lahat ng sasabihin mo at iaasa ko sa iyo ang lahat!”

ANG MANALANGIN NA HINDI PA NAKIKITA NG SANLIBUTAN!

2011-12-12T03:00:00.000+08:00

Isag misyonaryo ang nagsalita sa aming iglesya ng dakilang paggising sa buong sanlibutan. Sa bawat kaso, ang “espiritu ng pananalangin” ay nakatali sa huling pag-aani. Sa Vietnam, China, Siberia, sa Amason, Afrika, at sa marami pang ibang lugar, ay nananalangin na nag-aapoy at nagniningas na kalooban—dumadaing at tumatangis sa Diyos, hinahanap ang kanyang mukha, humarap sa kasalanan at humarap sa katuwiran.

Hindi mo kayang gumawa ng ganitong paghapay na pananalangin. Ito ay bunga ng Espiritu ng pakikiusap—katulad ng ipinangako ng Diyos sa Zacarias 12;10. At ang mga mananampalatayang ito nararanasan na ito!

Hindi pa nagtatagal nanawagan tayo ng mga linggo ng pananalangin sa Times Square Church at naranasan din natin ang malasahan ng kaunti ang pagbuhos na ito ng Espiritu. Ang katotohanan, mayroong sukatan ng apoy at kasipagan sa pananalangin sa buong bansa. Ngunit hindi pa natin naranasan ang pagbuhos ng Espiritu ng pakikiusap!

Ipinakikita ng Diyos sa akin na maging ang pagnanais at paghapay sa pananalangin ay kailangang manggaling sa Espiritu Santo. Ngayon ang dilema ay ito: ipinangako ng Diyos na ibubuhos ang Espiritu ng pakikiusap sa kanyang iglesya, at nais kong maging bahagi ng tunay na pagkilos ng Diyos. Kaya, paano ko matitiyak na matatanggap ko ang ganitong pagbubuhos?

Ang sagot ay nasa Zacarias 10:1: “Humingi kayo ng ulan kay Yahweh, sa panahon ng tagsibol. Sa kanya na lumilikha ng ulap at hamog na nagpapasariwa sa mga pananim” (Zacarias 10:1).

Kilangang hingin natin sa Panginoon ang ganitong Espiritu ng pakikiusap! Ang kumikislap na ulap sa talatang ito ay nagpapahayag ng “kidlat, kulog.” Ipinangako ng Diyos na bibigyan niya tayo ng ulan! Sinasabi niya sa atin sa Zacarias, “Humingi at ibigay ko ang ganitong dalahin mula sa langit. Ngunit kailangang hanapin ninyo ito sa Akin!”

Panahon na para simulang humingi sa Panginoon, “O Diyos, ibuhos mo ang iyong Espiritu Santo sa akin para matutunan kong manalangin. Buksan mo ang bukal. Hayaan mong maging bahagi ako ng iyong huling pag-aani!”

Kapag ang Kanyang Espiritu ng pakikiusap ay umulan sa iyo, matatagpuan mo ang sarili mo na nananalangin para sa kabanalan, mga bagay na makadiyos, kadalisayan. Mamagitan ka para sa iyong mga naligaw na mga kamag-anak at tatangis dahil sa mamamatay nang sanlibutan. Ngunit kailangang hilingin sa Espiritu Santo na gawin ito para sa iyo—at manalig sa Kanya!”

ANG ESPIRITU NG PAKIKIUSAP

2011-12-09T03:00:00.000+08:00

Ang salitang pakikiusap (tingnan ang Zacarias 12:10) ay hindi ginamit sa Bibliya maliban sa pagtanda sa daing o panalangin na sinasabi. Sa madaling sabi, hindi ito pribado o pagbubulay. Ang pakikiusap ay may kinalaman sa tinig!

Ang salitng Hebreo para sa pakikiusap ay nangangahulugan g “isang sanga ng oliba na binalot sa lana, o isang uri ng tela, na iwinawagayway ng isang pinagkalooban na naghahanap ng kapayapaan o pagsuko.” Ang mga ito ay tinawag na “sanga ng pagkakaloob.” Sa madaling sabi, ito ay mga bandila na nangangahulugan ng pagdaing ng ganap, na pagsukong walang kondisyon.

Isalarawan ang isang pagod na kawal sa pakikipaglaban, na limahid na at gula-gulanit na, pagod at pinangingibabawan na, nakasiksik sa isang taguan ng sariling kagustuhan. Siya ay nag-iisa, lupaypay na at payat na payat na, at nasa dulo na ng kanyang kahinaan. Bumali siya ng isang sanga ng puno at itinali ang puti niyang damit dito, itinaas ito, at gumapang palabas ng kanyang tinataguan, dumadaing, “Sumusuko na ako—ayoko na!’

Iyan ay pakikiusap! Sinasabi nito, “Sumusuko na ako! Hindi ko na kayang makipaglaban pa. naligaw na ako at wala ng pag-asa.”

Ang pakikiusap ay hindi lamang pagtawag sa Diyos na gawin ang nais mo. Hindi ito pagmamakaawa at pangangatuwiran sa kanya para alalayan ka sa iyong mga plano. Sa kabaliktaran, ito ay ganap na pagsuko ng iyong sariling kagustuhan o pamamaraan!

Sa maraming siglo ang mga Kristiyano ay tumawag sa Diyos habang puno ng sariling pagnanais, nagmamakaawa at dumadaing, “O Diyos, ipadala mo ako dito, ipadala mo ako doon, ibigay mo ito sa akin, ibigay mo yan sa akin.” Ngunit sa mga huling-araw ang Espiritu Santo ay bababa na may dakilang kapangyarihan para magbunga ng isang pag-iisip ng espiriutwal na pagbagsak. Gigising tayo sa katotohanang na kahit na sa dami ng ating salapi, talino, mga programa, mga ministeryo, at mga plano, ay hindi pa rin natin mahihipo ang sanlibutang ito. Ang katotohanan ay, ang iglesya naging mahina at kaawa-awa.

Kailangang mayroong pagsuko! Ang ating mga daing ay kailangang may kaakibat na pagpayag na isuko ang lahat sa ating buhay na hindi maka Jesu-Cristo.

Ang dalangin ni Daniel ay nagpapakita ng kung ano ang tungkol sa pakikiusap: “Dahil dito, O aming Diyos, pakinggan po ninyo ang pakiusap at daing ng inyong alipin at alang-alang sa inyo O Diyos, kahabagan po ninyo ang inyong Templong nawasak. O Diyos ko, pakinggan po ninyo kami. Masdan ninyo ang masaklap naming kalagayan at ang pagkawasak ng lunsod na nagtataglay ng inyong pangalan. Lumalapit po kami sa inyo hindi dahil sa kami’y matuwid kundi dahil sa kayo’y mahabagin” (Daniel 9:17-18).

ANG ESPIRITU NG KAGANDAHANG-LOOB

2011-12-08T03:00:00.000+08:00

Sinabi ng Bibliya na ang Espiritu Santo ay ibubuhos bilang “…ang Espiritu ng kagandahang-loob at pakikiusap”(Zacarias 12:10).

Ang aklat ni Titus ay nagsabi sa atin na ang biyaya ay ipinagkaloob sa atin bilang kapangyarihan laban sa kasalanan, para makayanan nating mamuhay ng may pagpipigil, at may banal na buhay: “Sapagkat nahayag na ang kagandahang-loob ng Diyos na nagdudulot ng kaligtasan sa lahat ng tao. Ito ang nagtuturo sa atin upang talikuran ang makamundong pamumuhay at damdaming makalaman, at upang makapamuhay tayo ngayon nang may pagpipigil, matuwid at karapat-dapat sa Diyos habang hinihintay natin ang dakilang araw na ating inaasahan. Ito ang pagbabalik ng ating dakilang Tagapagligtas na si Jesu-Cristo” (Titus 2:11-13).

Mayroong kamangha-manghang sukatan ng kagandahang-loob na ito sa mga tao ng Diyos mula pa noong Pentekostes. Ipinadala ng Espiritu Santo ang pagsasakdal ng kasalanan sa lahat ng bansa, itinuturo sa bawat mananampalataya ng bawat lahi at dila kung paano ang pagwaksi sa mga bagay na hindi makadiyos at damdaming makalaman. Ang bunga ay mga taong na namuhay na may pagpipigil at matuwid sa kasalukuyang mundo at doon sa mga nasasabik sa pagbabalik ni Jesus.

Naniniwala ako sa mga hula sa Zacarias 12:10 na sa mga huling sandali, ang Espiritu Santo ay makapangyarihang bubuhos sa mga tao ng Diyos na may espiritu ng kagandahang-loob na magpapatalikod ng lubusan sa lahat ng bagay na makasanlibutan. Magbubunga ito sa kanila ng daing para sa kadalisayan ng puso!

Isang minamahal na kapatid sa Panginoon, isang namumuno sa ministeryo, ay tumawag para sabihin sa akin na ang mga pinuno ng kanyang ministeryo ay nagtitipon para hanapin ang Panginoon. Nagsimula ang Espiritu Santo na ilantad ang kasalanan sa kanilang kalagitnaan at ilan sa mga samahan ng ministeryo ay kailangang paalisin. Sinabi ng kapatiran sa akin, “Ngayong ang Espiritu Santo ay bumaba, mayroon nang paghihigpit na gumawa ng tama.”

Ang kanyang sinabi ay tumusok sa akin at hindi ko ito maipagpag: isang paghihigpit na gumawa ng tama. Nang bumaba ang Espiritu Santo at inilantad ang kasalanan, yaong mga nanlalamig o nasa pakikipagkompromiso ay nasakdal. Ang mga ministro ay babangon para sa katotohanan ng “pagtuturo ng kagandahang-loob,” yaong uri na maglalantad sa mga tao ng mga nakatago sa buhay nila.

Mga minamahal, ang paghihigpit na iwaksi ang kasalanan at gumawa ng tama ay mag-iinit at bibigat sa mga iglesya ng mga huling araw!

ANG ULAN NG ESPIRITU SANTO

2011-12-07T03:00:00.000+08:00

Kahit ano pang uri ng paghahayag ang makita mo dito sa tinatawag na muling pagbabangon, hindi ito tunay na pagkilos ng Diyos maliban kung ito ay nakatuon sa pag-aani! Ang ulan ng Espiritu Santo ay palaging bumabagsak para makapamunga ng pagtitipon ng kaluluwa.

Ibinuhos ng Diyos ang kanyang Espiritu sa Pentekostes para ihanda ang lupa at palambutin para sa pagtatanim ng butil ng Mabuting Balita. Ang mga Kristiyanong puspos ng Espiritu ay isinugo mula sa Itaas na Silid para sa sanlibutan para maging mga disipulo ni Jesu-Cristo.

Nakita ng iglesya ng halos 2000 taon ng paghahasik at pagpapalago at ngayon ay tag-ani na! Ang lahat ng namatay para kay Cristo hanggang ngayon ay kumakatawan sa mga naunang bunga o ng mga naunang ani. Hindi pa dumarating si Jesus sapagkat hinihintay Niya ng may pagtitiyaga para sa kanyang huling dakilang pag-aani!

“Mga kapatid, kaya nga’t magtiyaga kayo hanggang sa pagdating ng Panginoon. Tingnan ninyo ang magsasaka. Buong tiyaga niyang hinihintay ang kapana-panabik na ani ng kanyang bukirin, at minamatyagan ang pagpatak ng ulan”(Santiago 5:7).

Sa naunang bahagi ng huling siglo, ang “Kilusan ng Huling Ulan” ay nagsimula sa Canada. Ito ay tumagal ng apatnapu o limampung taon. Ngayon, ilan lamang na iglesya ng “Huling Pag-ulan” ang natitira, gayunman yaong mga naging bahagi ng sa kilusang iyon ay hikayat na naranasan nila ang dakilang, huling pagbuhos ng Espiritu. Marami ang nagsabi, “Ito na! Nakita natin ang Zacarias 12:10 na nangyari!” ngunit ang kilusan ay napawi at maging ang ibang kilusan ay nagdatingan at naglaho rin. Bakit? Sapagkat hindi sila nakatuon sa pag-aani!

Maraming mga tinatawag na kilusan ng Espiritu Santo ay mabilis na naglaho sapagkat sila ay nakasentro sa tao—nakatuon sa mga handog, sa pag-aangat ng sarili, pansariling kaligayahan, at hindi sa pag-abot sa naligaw at mamatay na sanlibutan!

Itinali ni Jesus ang pag-ani sa mga naligaw na kaluluwa ng sinabi Niya na, “Idalangin ninyo sa may-ari ng aanihin na magpadala ng mga mag-aani” (Mateo 9:38).

Ang anumang tunay na pagbubuhos ng Espiritu Santo ay itutuon sa panalanging ito ni Jesus. Ang ilang muling pagbangon na naitala bilang tunay ang lahat na pinagpala ng dakilang pag-ani ng mga kaluluwa.

MALALIM NA TUBIG

2011-12-06T03:00:00.000+08:00

“Lumubog ako sa burak at putik, at sa malaking along nagngangalit” (Awit 69;2).
Iligtas mo ako,vO Diyos,
Sapagkat ang kaluluwa ko ay inaalon
Ng mga kahangalan,
Ang aking mga kasalanan ay hindi maitatago sa iyo.
Lumulubog ako
Na walang matatayuan;
Ako ay lumulubog sa burak at putik.
Lumubog ako sa nagngangalit na alon;
Hinihintay ko ang Diyos para iligtas ako.
Ang lalamunan ko ay tuyo
Mula sa pagtawag sa kanya.
Tumangis ako at dinalisay ang aking kaluluwa,
Tinutuya ang sariling kahinaan,
Bilisan mo ang pagdinig sa akin, o Diyos,
At huwag mong itago ang iyong mukha.
Kailangan ko ang taga-aliw;
Lumingon ka sa akin na may magiliw na habag.
Iligtas mo ako sa burak na ito.
Huwag mong hayaang lumubog ako.
Iligtas mo ako sa burak at putik:
Ako ay nasa tunay na hapis--
Panganib.
Huwag hayaang lamunin ako ng burak at putik.
Huwag hayaang ang hukay ay isara ang bibig sa akin.
Bilisan mo, O Diyos,
Huwag tumigil;
Ikaw ang makakatulong sa akin
At makapagliligtas.

ANG DIYOS AY HANDANG ILIGTAS ANG MGA MASAMA, AT MGA NAGMAMATIGAS NA MAKASALANAN!

2011-12-05T03:00:00.000+08:00

Ang mga tao ng Diyos sa Juda ay may suliranin. Nagduda sila sa Kanyang kahandaan at kapangyarihan na tubusin ang mga tao na naka ugat na sa pagkawala ng paniniwala at sa pagsamba sa mga diyus-diyosan. “Ang isasagot nila, ‘Hindi! Lalo pa kaming magmamatigas at magpapakasama hanggang gusto namin’” (Jeremias 18:12).

Ang Juda ay nawalan na ng pag-asa, iniisip na, “Malayo na ang narating namin—at ngayon ay hindi na kami makababalik pa. Iniwan namin ang Panginoon, tinuya Siya, inihagis siya, inabuso siya. Lubha na kaming malalim sa pagkakasala, wala na kaming pag-asa. Maging ang Diyos ay hindi na kami kayang ibalik pa!”

Pagkatapos ng maramin taon ko sa ministeryo, kailangan ko pa ring paglabanan ang ganitong pag-iisip. Maaring ganito rin ang nadarama mo. Maaring ang iyong asawa ay hindi naniniwala sa Diyos, masama at walang Diyos. At nahikayat mo ang sarili mo, “Ang lahat sa paligid ko, ang mga tao ay naliligtas ngunit ang asawa ko ay naiiba. Masyado siyang matigas!”

Sinabi ng Panginoon sa Juda, “Wala ba akong lakas para iligtas sila?” (Isaias 50:2).

Para paikliin ay nangangahulugan na “putulin na.” sinasabi ng Diyos, “Sabhiin mo sa akin, pinutol na ba ng kalaban ang aking makapagyarihang mga kamay? Nawala na ba ang aking kapangyarihang magligtas? Hindi! Pinatuyo ko ang Pulang Dagat. Binalot nito ang kalangitan ng kadiliman. Binuksan nito ang mga bulag na mga mata! Nakita ninyo na magliligtas ako hanggang sa pinakamalayo. Bakit ninyo inisip na nawala na ang kapangyarihan kong iligtas kayo?”

Mga minamahal, kailan nawala ang kapangyarihan ng Diyos na iligtas maging ang pinakamababang makasalanan sa lupa? Kailan niya naiwala ang kanyang kahandaang magligtas ng mga lulong sa bawal na droga, mga lasenggo at mga patutot kahit na walang nananalangin para sa kanila?

Maari bang magpasiya ang Diyos na huwag iligtas ang iyong pamilya, na inyong ipinag-ayuno at ipinanalangin ng buong tapat? Hindi kailanman! Kailangan tayong dumaing sa kanya sa pananampalataya, “O Panginoon, maari mong mailigtas ang ‘Wall Street’. Maari mong mailigtas ang makasalanan sa Nuweba York. Maari mong iligtas ang mga Muslim sa kahit na saang banyagang bansa at kaya mong iligtas ang kahit sinong miyembro ng aking pamilya. Hindi maikli ang mga kamay mo. Maari mong iligtas kahit na sino!”

Huwag maniwala na ang kanyang mga kamay ay naputol; sa halip, maniwala sa kanya maging sa pinaka imposible! Tumingin sa kanyang pangitain ng pag-ibig at kahabagan—ng kanyang makapangyarihang iniaabot na mga kamay, pinakamakapangyarihan na makapagligtas!

Kailangan na tayo ay manalangin at mapaghintay at pagsasama-samahin niya ang ating mga mahal sa buhay, isa-isa!

“Magbalik kayo sa akin, kayong mga taksil na anak, sapagkat ako ang inyong Panginoon,” sabi pa ni Yahweh. “Kukuha ako sa inyo ng isa sa bawat bayan at dalawa sa bawat angkan at ibabalik ko kayo sa Bundok ng Zion” (Jeremias 3:14).

HINDI KAYANG PIGILAN NG KADILIMAN ANG LIWANAG

2011-12-02T03:00:00.000+08:00

Nang una kong sinimulan ang ministeryong ito nangusap ako sa mga iglesya sa buong Amerika, nagbabala ng padating na pagbagsak ng moralidad. Sinabi ko sa mga tao sa Iowa, Oklahoma at sa lahat ng katimugang bansa na ang bawal na droga ay sasalakay maging sa pinakamaliit na nayon. Mga nagtutulak ng droga ay lalaganap sa mga paaralan at sa mga palaruan. Nagbabala ako ng hayagang homoseksuwalidad, na may mga parada ng mga hubad na magaganap sa ating mga lunsod, at hinulaan ko na ang paghuhubad at seksuwal na gawain ay ipapalabas sa mga telebisyon.

Maraming mga tao na nakarinig sa aking pangangaral ay inisip na ako ay galing sa planetang Mars. Pinulaan ako ng mga Pastor at mga tapat na Kristiyano ay lumapit sa akin at sinabi na, “Hindi maari! Hindi papayagan ng Diyos na mangyari iyan sa Amerika.” Ngayon, ang ilan sa mga taong iyan ay mga lolo at lola na. Nakaupo sila ngayon sa harapan ng kanilang mga telebisyon at nanonood ng mga malalaswang palabas na aking hinulaan noon at ang kanilang mga apo ay nalulong na sa bawal na droga at alak. Ang kadiliman na aking binigyang babala ay nangyayari na.

Maiisip ninyo ba kung gaano kadilim ang magaganap sampung taon mula ngayon, ang Panginoon ba ay titigil?

Gayunman, tanong ko sa inyo: Habang nakikita ninyo na lalong dumidilim sa lahat ng paligid, naniniwala ba kayo na kaya nitong takpan ang liwanag ng Mabuting Balita? Natatakot ba kayo na kayang pisain ng kadiliman ito, alisin ito?

Hindi—hindi kailanman! Ang mga tao ng Diyos ay hindi dapat na matakot ng kadiliman at sa matinding galit ng kalaban. Sinabi ng Bibliya na si Jesus ay aakyat at magliliwanag sa kadiliman gaano kadilim ang magaganap sa sanlibutan! “Nakita rin ng Juda nang pinalayas at hiwalayan ko ang Israel dahil sa pagtataksil sa akin at pagiging masamang babae. Ngunit hindi man lamang natakot ang taksil ding Juda. Naging masama rin siyang babae” (Isaias 9:2).

Namumuhay tayo ngayon sa panahon ng malawakang kamatayan at kadiliman. Ngunit sinabi ng Diyos na sa pagdating ng panahong iyon pakikislapin niya ang kanyang liwanag ng pinakamaliwanag: “Aakayin ko ang mga bulag, sa mga daang hindi nila nakikita. Gagawing liwanag ang kadiliman sa harapan nila, at papatagin ko ang mga daang baku-bako. Ang lahat ng ito’y aking gagawin alang-alang sa kanila” (Isaias 42:16).

Walang anumang kadiliman ang kayang pigilan ang liwanag ng Diyos! Kaya’t alisin na ninyo ang inyong paningin sa kadiliman, umalis sa kasalanan, lumayo sa matinding galit ng mga marahas na mga tao, at maniwala sa Panginoon sa pagsabog ng kanyang nagniningning, na bumubugsong liwanag!

HANDA NA SA MULING PAGBANGON

2011-12-01T03:00:00.000+08:00

Maari ba tayong maging handa sa muling pagbangon kung naniniwala tayong ang lahat ng pag-asa ay wala na—na tayo ay nagkasala sa ating mga araw ng pagpapala at wala nang natitira kundi ang paghuhukom? Mga minamahal, hindi tayo magkakaroon ng pananampalataya para sa muling pagbangon hanggang hindi tayo nahihikayat na nais pa rin ng Diyos na ibuhos ang kanyang Espiritu sa atin!

Bakit ang Amerika ay hindi pa rin hinahatulan? Bakit hindi pa rin bumabalik si Jesus? Ito ba ay sa dahilang mayroon pang dakilang pag-aani ang magaganap at ang Diyos ay “…binibigyan pa niya ng pagkakataon ang lahat upang makapagsisi at tumalikod sa kasalanan sapagkat hindi niya nais na may mapahamak” (2 Pedro 3:9).

Nakita natin ang dakilang habag ng Panginoon sa isang talata sa Isaias na kung saan ipinag-utos ng Diyos sa propeta na sabihin sa Juda: “Pinalayas ko ba ang aking bayan, tulad ng isang lalaking pinalayas at hiniwalayan ang kanyang asawa? Kung gayon, nasaan ang kasulatan ng ating paghihiwalay? Pinagtaksilan ko ba kayo para maging bihag, tulad ng amang nagbenta ng anak upang maging alipin? Hindi! Nabihag kayo dahil sa inyong kasalanan, itinapon kayo dahil dahil sa inyong kasamaan. Bakit ang bayan ko’y hindi kumilos nang sila’y lapitan ko para iligtas? Nang ako’y tumawag isa ma’y walang sumagot. Bakit? Wala ba akong lakas para iligtas sila? Kaya kong tuyuin ang dagat sa isang salita lamang. Magagawa kong disyerto ang ilog upang mamatay sa uhaw ang mga isda roon” (Isaias 50:1-2).

Ang Diyos ay humiwalay na sa Israel, binigyan na sila ng “…isang kasulatan ng paghihiwalay” (Jeremias 3:8). Ngunit ngayon ang atensyon niya ay nasa Juda, mga tao na nagtaksil sa kanya at humiwalay sa kanya. Mayroon pa ring puso ang Diyos para sa Juda, at lumapit siya sa kanila na tumatangis na makita ang kasulatan ng paghihiwalay (tingnan Isaias 50:1). Sinasabi niya, “Ipakita mo sa akin ang kasulatan ng paghihiwalay! Patunayan mo sa akin na inilayo ko kayo. Kayo ang humiwalay sa akin! Wala akong ginawa para saktan kayo. Iniibig ko kayo sa mga panahong iyon. Lumapit ako sa inyo at tinawag kayo!”

Mga minamahal, ganyan mismo ang nakikita ko na ginagawa ng Diyos sa Amerika ngayon. Sinasabi niya sa atin, “Ipakita ninyo sa akin ang kasulatan ng paghihiwalay! Ipakita ninyo sa akin na ako ang lumayo sa inyo! Hindi ko pa inaalis ang aking Espiritu Santo. Sa halip, kumikilos pa rin ako sa buong bansang ito—patuloy na hinihikayat, tumatawag, lumalapit sa inyo!’

Ang Panginoon ay nagpapahayag nito sa maraming pulpito sa buong bansa. Nangungusap siya sa pamamagitan ng mga makadiyos na mga lalaki at babae na gumugugol ng mahahalagang panahon sa paghahanap sa kanya. Tinatawag niya ang Amerika sa muling pagsisisi—pabalik sa kanyang puso!

Kailangang ganap tayong hikayat na may panahon pa, may pag-asa pa, at habang tayo ay nananalangin, ang Espiritu ay kumikilos sa lahat ng antas ng lipunan, tinatawag at nililgawan ang mga tao pabalik sa Kanya!

ANG ULAN SA MGA HULING ARAW

2011-11-30T03:00:00.000+08:00

“At sa araw na iyon, mawawasak ang alinmang bansang mangangahas sumakop sa Jerusalem. Ang lahi ni David at ang mga taga Jerusalem ay gagawin kong mahabagin at mapanalanginin. Sa gayon, kapag pinagmasdan nila ang kanilang sinaksak ng sibat ay tatangisan nila itong parang kaisa-isang anak o anak na panganay.

Ang hulang ito mula sa aklat ng Zacarias ay tungkol sa isang espesyal na pagbubuhos ng Espiritu Santo na magaganap sa mga huling araw. Ang kahalintulad na pagbubuhos ay isinalarawan sa Joel 2, na aking pinaniniwalaan na naganap sa Pentekostes. ang talatang iyon ay mababasa na: “Magaganap pagkatapos na aking ibubuhos ang Aking Espiritu sa lahat; ang inyong mga anak ay manghuhula, ang matatanda ay mananaginip, ang inyong mga kabataan ay makakakita ng mga pangitain; at maging sa aking mga katulong ay ibubuhos ko ang Aking Espiritu sa mga araw na iyon” (Joel 2:27-29)

Ganito mismo ang naganap sa araw ng Penekostes! Ang Espiritu Santo ay dumating na parang baha na katulad ng espiritu ng propesiya sa Itaas na Silid sa Jerusalem.

Ang dakilang pagbubuhos ay naging isang patuloy na pagdidilig ng Espiritu Santo na nagtuloy tuloy sa kabuuan ng isandaang taon. Sa halos 2,000 taon ang Diyos ay nagbuhos ng kanyang Espiritu na katulad ng ulan para sa kanyang mga tao, araw-araw na dinidilig ang kanyang iglesya at pinangangalagaan ito. Ito ay binanggit ni Isaias bilang: “Akong si Yahweh ang nag-aalaga ng ubasang ito na dinidilig bawat sandali, at binabantayan ko araw at gabi upang walang manira” (Isaias 27:2-3).

Ang dalawang pagbubuhos ng Espiritu ay binanggit na bilang unang ulan at ang huli: “Kaya nga, kung susundin lamang ninyo ang utos ko sa inyo ngayon: Ibigin ninyo ang Diyos ninyong si Yahweh at paglingkuran nang buong puso’t kaluluwa, sa tamang panahon ay pauulanin niya sa lupaing iyon, at magiging sagana kayo sa pagkain, inumin at langis” (Deotoronomo 11:13-14).

Ang panahon ng pagtatanim at pag-aani sa Israel ay kabaligtaran ng sa atin. Ang unang ulan, na nagpapalambot sa lupa, ay mula Oktubre hanggang sa katapusan ng Disyembre, bago pa sa panahon ng pagtatanim. Ang huling ulan ay para hinugin ang pag-aani at bumabagsak mula Marso hanggang Abril, bago mag-ani.

Ito ay mahalagang itala na ang dalawang pagbubuhos na ito ay laging may kinalaman sa pag-aani. Ang gawain ng Espiritu ay palaging nakatuon sa pag-ani ng mga kaluluwa!

ANG UGAT NG TAKOT

2011-11-29T03:00:00.000+08:00

“Alisin mo ang kasalanan sa iyong mga kamay, linisin mo sa kasamaan ang iyong tahanan. At taas noo kang haharap sa sanlibutan, matatag ang loob, walang kinatatakutan” (Job 11:15-15).

Ang lahat ng takot ay mababakas
Sa isang dungis
Ng kasalanan at lihim na kasalanan
Na kinakanlong sa puso ng isang tao.
Nasa kamay niya ang kapangyarihan
Para alisin ito,
Hinahamak ang kayamanan ng biyaya ng Diyos,
Ang…pagtitiis at paghihirap,
Nagpapatuloy siya sa kanyang makasalanang pamumuhay,
Hinahayaan sa kanyang sariling buhay
Ang kanyang kinokondena sa iba,
Ginagawang batas sa kanyang sarili.
Hinahanap niya na maging itinatangi ng Diyos
Para makatakas sa poot at hapis.
Ngunit ang Diyos ay hindi namimili ng tao,
Humuhusga sa lahat ng pantay-pantay,
Ipinangangako ang kaluwalhatian, karangalan at kapayapaan
Para doon sa mga nagwawaksi ng mga kasamaan,
At pagkatapos ay taas noong haharap na walang dungis.
Siya ay magiging matatag
At walang katatakutan,
At doon lamang sa kasalanan
Ang tao ay matatakot.

ANG MAKILALA ANG TINIG NG PANGINOON

2011-11-28T03:00:00.000+08:00

Dahilan sa pagiging makasalanan ng pagkasaserdote at ng mga tao, ang Diyos ay hindi nakikipa-usap sa Israel. Sinabi ng Bibliya, “Nang panahong iyon, bihira nang magpahayag si Yahweh at bihira na rin ang mga pangitaing galing sa kanya” (1 Samuel 3:1). Gayunman, sa kalagitnaan ng taggutom sa Salita, ang Panginoon ay nagpakita sa batang si Samuel: “Siya’y tinawag ni Yahweh, ‘Samuel, Samuel’.. ‘narito po ako,’ sagot niya. Hindi pa kilala noon ni Samuel si Yahweh sapagkat hinid pa ito nagpahayag sa kanya” (3:4,7).

Si Samuel ay labindalawang taong gulang lamang noon at kahit na siya ay isang banal na bata, hindi pa niya kilala ang tinig ng Panginoon. Kaya ang Diyos ay lumapit sa higaan ni Samuel at tinawag siya na naririnig niya. Noong una ang akala niya ay si Eli ang nagsasalita; hindi niya alam na siya ay sinasanay na makilala ang mga tinig—para deretsuhang makarinig mula sa Diyos!

Ang Diyos ay hindi nakikipag-usap sa saserdoteng si Eli, na lumaking bingi sa tinig Niya! Ang katotohanan, mistulang isang propeta lamang ang nakakarinig mula sa Diyos—isang hindi kilalang lalaki na nagbabala kay Eli na siya ay iiwan na ng Diyos (1 Samuel 2:27-36).

Ang makarinig mula sa Diyos ay nangangailangan ng higit pa sa tahimik na pag-iisa. Nangangailangan ito ng higit pa sa simpleng pagsasabi ng, “Mangusap ka Panginoon, para marinig ka ng iyong lingkod!” Hindi, walang anumang pamamaraan para marinig ang Diyos; walang sampung hakbang na susundin. Bago mo marinig ang Diyos, kailangang siya muna ang mangungusap sa iyo—at nakikipag-usap siya doon sa mga inihanda ang kanilang mga puso para makarinig!

Si Samuel ay walang malalim na teolohiyang pagkakakilala sa Diyos noong unang nakipag-usap ang Diyos sa kanya. Ngunit siya ay mayroong magiliw, dalisay, debotong puso na bukas para sa Panginoon. Kaya, ano sa palagay ninyo ang unang itinuro ng Diyos kay Samuel pagkatapos na makipag-usap sa kanya?

Sinabi ng Panginoon kay Samuel, “Hindi magtatagal at may gagawin akong kakila-kilabot na bagay sa Israel. Lahat ng makakabalita nito’y mabibigla. Pagdating ng araw na iyon, gagawin ko ang lahat ng sinabi ko laban sa sambahayan ni Eli, mula sa umpisa hanggang sa katapusan. Sabihin mo sa kanya na habang panahon kong paparusahan ang kanyang sambahayan sapagkat hinayaan niyang lapastanganin ako ng kanyang mga anak. Ni hindi man lamang niya pinahinto ang mga ito. Dahil dito, isinusumpa kong hindi mapapawi ng anumang handog ang kalapastanganang ginawa ng sambahayan ni Eli” (tingnan 1 Samuel 3:11-14).

Hindi nakapagtataka na sinabi ng Bibliya na sinabi ni Samuel ang mga salitang iyon—narinig niya ang tinig ng Panginoon, gumugol siya ng panahon na nakatuon sa Kanya, nananalangin, hinahanap siya, at maliwanag na kinausap siya ng Diyos sa lahat ng sandali.

Mayroong mga tao ngayon na sinanay na makilala ang tinig ng Diyos. Ang mananalanging banal na ito ay ibinuhos ang kanilang puso sa Kanya—at bilang kapalit ay ibinuhos Niya rin ang sarili niya!

ANG PAGSILANG NG MGA BANAL NA NATITIRA

2011-11-25T03:00:00.000+08:00

Ang propetang si Samuel ay isang halimbawa ng isang banal na natitira sa mga huling araw—isang inihandang samahan ng mga mananampalataya na nanggaling mula sa mga naguhong lumang tiwaling iglesya.

Si Ana, ang ina ni Samuel, ay ipinanganak ang kanyang anak na lalaki sa pamamagitan ng mga mapapait na luha at maraming panalangin. “Buong pait na lumuluha si Ana at taimtim na nanalangin kay Yahweh” (1 Samuel 1:10).

Subukin ninyong isipin ang eksenang ito: Si Ana ay nasa templo araw-araw, nakaluhod sa harap ng altar na bigo sapagkat siya ay hindi magkaanak. Habang siya ay umiiyak, ang kanyang kalaban—ang ibang asawa ng kanyang asawa—ay pinagtatawanan siya. “Si Ana ay palaging kinukutya ni Penina dahil hindi niloob ni Yahweh na magkaroon siya ng anak” (1 Samuel 1:6).

Narito ang tatlong mahahalagang bagay na nais kong tukuyin mula sa talatang ito:

· Una, ang natira na kinakatawan ni Samuel ay ipinanganak sa pighati at pagpapamagitan.

· Pangalawa, yaong mga nanalangin at nagdalamhati galing sa puso ng Diyos ay kinukutya ng mga kalaban.

· At pangatlo, ang mga natira para sa Diyos ay palaging hindi mauunawaan!

Itala kung ano ang nangyari kay Ana habang siya ay nananalangin: “Habang nananalangin si Ana, ang bibig niya’y pinagmamasdan ni Eli. Gumagalaw ang kanyang mga labi ngunit hindi naririnig ang kanyang tinig sapagkat siya’y nananalangin lamang sa sarili. Dahil dito, inakala ni Eli na siya’y lasing. Kaya, lumapit ito at sinabi sa kanya, ‘Tama na ‘yang paglalasing mo! Tigilan mo na ang pag-inom ng alak at magpakatino ka na” (1 Samuel 1:12-14).

Nang si Ana ay nananalangin, siya ay punong-puno ng pighati, mabigat ang dalahin sa pagsilang ng isang anak na lalaki. Ang lahat lamang na nagagawa niya ay igalaw ang kanyang mga labi dahil sa kanyang pagdaing sa Espiritu. Ganito ang panalangin niya: “Yahweh, Diyos na makapangyarihan sa lahat, kung pakikinggan ninyo ang inyong abang lingkod at inyo pong kahahabagan, kung hindi ninyo ako pababayaan, sa halip ay pagkakalooban ng isang anak na lalaki, ihahandog ko siya sa inyo at habang buhay na siya’y nakalaan sa inyo” (1 Smuel 1:11).

Narito ang dalawang mahalagang palatandaan ng mga banal na natira para sa Diyos:

· Nanalangin sila na katuld ni Ana. Ang kanilang mga dalahin ay malalim at ang kanilang mga puso ay hinalo dahilan sa mga kasalanan sa templo ng Diyos.

· Katulad ni Ana, ipinagkaloob nila ang kanilang mga sarili sa pananalangin araw-araw ng kanilang buhay.

Nais ng Diyos na gawin kayong katulad nila. Nais niyang mahipo ninyo siya at makarinig mula sa kanya. Nais niya na bigyan kayo ng ministeryo na para sa iba na lalapit sa inyo dala ang kanilang mga dalahin at mga pagsubok. At habang ipinapanalangin ninyo sila, ang kanyang Salita ay darating!

ANG MAKAPANGYARIHANG HUKBO NG DIYOS

2011-11-24T03:00:00.000+08:00

Mayroong napaka makapangyarihan at kahanga-hangang bagay na nangyayari sa sanlibutan ngayon—bagay na hindi abot ng pag-iisip ng tao—bagay na makakaapekto sa buong sanlibutan sa mga huling araw na ito.

Ang Diyos ay naghahanda ng maliit ngunit makapangyarihang hukbo , na pinaka-tapat na kawal sa balat ng lupa. Darating ang Panginoon para pamunuan sila para sa gawaing kabayanihan: kanya nang isasara ang kasalukuyang panahaon na may dalisay, dedikado, at walang takot na mga matitira.

Sa buong buhay ko ay nakarinig ako ng mga kuwento tungkol sa ating mga makadiyos na ninuno na muhi sa kasalanan. Ang mga lalaki at babaing ito ay kilala ang tinig ng Diyos at gumugol ng mga oras, maging ng mga araw, sa pag-aayuno at pananalangin. Sila ay nanalangin ng walang humpay at may kapangyarihan at kakayahan na matagumpay na manindigan laban sa imoralidad sa kanilang panahon.

Ang mga ninunong ito ay matagal nang nakalipas. Ngunit ang Diyos ay kasalukuyang nasa paghahanda ng bagong hukbo at sa pagkakataong ito ang kanyang mga mandirigma ay hindi bubuuin lamang ng mga matatanda, mapuputi na ang buhok na mga ama at ina ng Zion. Ang bagong hukbong ito ay bubuuin ng bago at makaranasang mga mananampalataya, magkasamang matatanda at mga kabataan, mga pangkaraniwang mga Kristiyano na nakakapit sa Diyos! Isang bagong kaharian ng ministeryo ay malapit nang mangyari!

Ang ibat-ibang pamamaraan ng iglesya ay nagmimistula nang pauwi sa kamatayan. Wala na halos itong impluwensiya sa karnal na sanlibutan, walang kapangyarihang galing kay Cristo. Ang ilan ay inaakusahan akong masyadong “mahigpit” sa mga pastor. Ngunit nadama ko ang pighati ng maraming mga makadiyos na mga pastor para sa mga muling nagkakasala sa mga ministeryo sa ngayon. Mayroon na lamang ilang natitirang makadiyos na mga pastor sa kalupaan, at nagpapasalamat ako sa Diyos para bawat isa sa kanila. Gayunman, hindi maikakaila na higit na marami pang mga ministro ay nag-uunahan sa daan ng pakikipagkompromiso.

Nagbabala ang Bibliya na hindi tayo dapat na magtampo! Mayroong plano ang Diyos at ito ay inihahayag na. Ito ay maliwanag na inilagay sa Kasulatan, karamihan nito ay nasa unang apat na kabanata ng Unang Samuel.

Ang propetang si Samuel ay isang halimbawa ng itinira ng Diyos sa mga huling araw. Siya ay pinili ng Diyos maging sa gitna ng mahirap na panahon at itinago siya sa pagsasanay hanggang ito ay panahon na ilabas ang bagong bagay na sa Diyos. Sinabi ni Yahweh kay Samuel, “Hindi magtatagal at may gagawin akong kakila-kilabot na bagay sa Israel. Lahat ng makakabalita nito’y mabibigla” (1 Samuel 3:11). Ano ang makakabigla at makakagulat sa lahat ng makakarinig nito? Ito ay paghuhukom ng Diyos sa makakasalanang pamamaraan ng relihiyon at ang pagbubuo, pagsasanay at pagpapapahid ng bago, banal na natitira!

Ano ang ginawa ng Diyos sa panahon ni Samuel, ay ginawa niya sa bawat salinlahi. Ang katotohanan, sa bawat salinlahi ay mayroong natitirang, mananalanging mga tao na galing sa kanyang puso.

ANG TAO’Y HINDI LAMANG SA TINAPAY NABUBUHAY

2011-11-23T03:00:00.000+08:00

Kung iniisip mo na ikaw ay isa lamang pangkaraniwang nilalang para gamitin ng Diyos, makinig na mabuti: Hindi gagawin ng Diyos ang kanyang gawain sa mga huling araw sa pamamagitan ng mga naglalakihang pangalan ng mga ebangheliko o mga pastor. Maging sila ay kayang gampanan ang dakilang pagkilos ng Espiritu ng Diyos! Ang katotohanan ay, kakailanganin ng Diyos ang bawat maybahay, kabataan, matatanda at lahat ng umiibig sa kanya para gampanan ang kanyang dakilang gawain. Ang hukbong ito ng mga huling araw ay bubuuin ng mga Kristiyano na inihiwalay mula sa nabubuhay sa tinapay lamang. hayaan ninyong ipaliwanag ko.

Sinabi ng Diyos sa pamamagitan ni Moises: “Ang tao’y hindi lamang sa tinapay nabubuhay kundi sa bawat salitang nagmumula sa bibig ni Yahweh” (Deutoronomo 8:3).

Ang tinapay ay kumakatawan sa lahat ng likas, materyal na bagay na kinakailangan sa buhay na ito—pagkain, tirahan, damit, trabaho, suweldo. Ang tinapay ay kumakatawan sa ikinabubuhay—yaong mga bagay na ating kinakailangan na hindi naman masama. Ganoon pa man, maraming Kristiyano ay nabubuhay lamang sa mga bagay na kailangan ng buhay na ito—nabubuhay sa tinapay lamang!

Tinuruan tayo ni Jesus na manalangin, “Bigyan mo kami ngayon ng aming pagkain sa araw-araw” (Mateo 6:11). Ngunit una niyang sinabi na kailangan nating ipanalangin, “Nawa’y maghari ka sa amin. Sundin nawa ang iyong kalooban dito sa lupa tulad ng sa langit” (t. 10). Kailangan muna nating ituon ang ating sarili sa mga bagay na sa Diyos—manalangin na sundin nawa ang kanyang kalooban!

Ano ang mga bagay na iniisip ng higit pa sa anumang bagay nitong nakalipas na anim na buwan? Ano ang umuubos ng iyong panahon at pananalangin? Ito ba ay tungkol lamang sa mga materyal na bagay—mga pansariling pangangailangan?

Kung magtutuon ka lamang sa tinapay, kung ganoon ay wala kang tunay na buhay! Nabubuhay ka sa ilang, na katulad ng anak ng Israel. Bumabangon sila araw-araw at lahat ay nagmamadali para sa tinapay lamang—sa kanilang mga pansariling mga pangangailangan—araw-araw sa loob ng apatnapung taon!

Mga minamahal, ang tawag diyan ay kaungasan—gawaing hamak! Hindi hinangad ng Diyos para sa kanyang mga anak na mamuhay na katulad noon. Sa halip, sinabi niya sa mga taga Israel sa pamamagitan ni Moises, “Kailangang mabuhay kayo sa pamamagitan ng bawat salita na nangagaling sa aking bibig! Sinabi ko na ibibigay ko ang inyong mga pagangailangan, ngunit hindi kayo titigil mula doon. Magpatuloy kayo! Sinabi ko sa inyo na may lupain na sagana sa lahat, na may mga ilog, mga puno, kagubatan, maaliwalas at malawak na pastulan—at hangad ko ang lugar na iyan para sa inyo!”

Ang Diyos ay magbubuo ng mga tao na nakatuon sa kanyang kalooban para dito sa nalalapit na hatinggabi! Pagod na silang mamuhay sa ilang para lamang mabuhay. Ang lahat lamang na gusto nila ay ang malaman at gawin ang kalooban ng Diyos. Ang bawat kasama sa hukbong ito ng mga huling araw ay maging handa at nakahanda ang kanilang mga puso—sapagkat ang Diyos ay naghahanda nang pakawalan ang kanyang dakila at huling pagbubuhos!

ANG DIYOS AY KASAMA

2011-11-22T03:00:00.000+08:00

“Ang nagsasabing ‘Iniibig ko ang Diyos,’ subalit napopoot naman sa kanyang kapatid ay isang sinungaling. Kung ang kapatid na kanyang nakikita ay hindi niya magawang ibigin, paano niya maiibig ang Diyos na hindi niya nakikita? Ito ang utos ng na ibinigay sa atin ni Cristo: ang umiibig sa Diyos ay dapat ding umibig sa kanyang mga kapatid” (1 Juan 4:20-21).

Huwag basta maniwala kung ano ang sinasabi ng isang tao tungkol sa pag-ibig,

Kung itiniwalag niya ang kanyang sarili mula sa kanyang kapatid

Sa anumang kulay o lahi,

Sapagkat dapat ay walang takot sa pag-ibig.

Ang dalisay na pag-ibig ay itinatapon ang lahat ng takot

Sapagkat ang takot ay may pagdurusa

Paanong masasabi ng sinuman na iniibig niya ang Diyos

At naniniwala sa pagkakapantay-pantay,

Samantalang kasabay nito ay siya ay nagdurusa

Sa pamamagitan ng takot sa kapatid

Na nakikita niya,

Paano niya maiibig ang Diyos

Na hindi nakikita?

Inutusan ng Diyos ang lahat na nasa lahat ng dako

Na ibigin ang kanyang kapatid

Na katulad ng pag-ibig ng Diyos sa kanya—

Sapagkat ang Diyos ay pag-ibig.

ANG MALAMAN ANG ISIPAN AT KALOOBAN NG PANGINOON

2011-11-21T03:00:00.000+08:00

“Papakinggan mo, Yahweh, ang dalangin ng mga hamak, patatatagin mo ang loob ng mga kapus-palad” (Awit 10:17).

Sa talatang ito ipinakita ni David ang isang payak, tatlong pamamaraan para malaman ang isipan at kalooban ng Panginoon para sa inyong buhay:

Humingi sa kanya (manalangin)
Ihanda ang inyong mga puso na marinig ang kanyang tinig
Hahayaan niyang malaman ninyo—ang Espiritu Santo ay mangungusap sa inyo

Sa nalalapit na panahon, ibubuhos ng Diyos ang kanyang maluwalhating kopa ng pinakadakilang sukatan ng kanyang Espiritu na hindi pa nakikita ng sanlibutan. Ang makapangyarihang kasiguruhan ay darating sa inyong mga kapitbahay, ka trabaho at mga hindi pa ligtas na kapamilya.

Maraming tao sa maraming dako ay masasaktan at tatalikod sila mula sa kanilang mga patay na iglesya para hanapin yaong mga naglalakad kasama ang Diyos. Magiging desperado sila na maghanap ng mga tao na ang mga puso ay nakahanda na!

Ang Diyos ay gagamit ng daang libong mga pangakaraniwang mga lingkod para sa kanyang gawain sa mga huling araw na tao-taong ministeryo. Kaya itatanong ko sa inyo: inihahanda na ba ninyo ang inyong mga puso ngayon para sa kanyang gawain na dapat maganap, sa inyo at sa pamamagitan mo?

Mangumpisal sa Diyos ngayon: “O, Panginoon nais kong magkaroon ng silbi ng buhay ko! Alam ko na sa mga sandaling ito ako ay nabubuhay sa tinapay lamang—sa ilang ng kawalan ng pag-asa. Ngunit nais kong mabuhay!”

Sumisid sa kanyang Salita. Pag-aralang hanapin siya araw-araw. Mayroon rebolusyonaryong kapangayarihan sa paghahanda ng inyong mga puso! Sa pamamagitan nitong paghahandang ito na ang kahulugan at kapunuan ay darating sa inyong mga buhay. Ang inyong mga damdamin at pagkatao ay magbabago at ang kapangyarihan ay aalpasan sa inyo!

Kapag nakita ng Diyos na kayo ay handa na, pagkakalooban niya kayo ng mga dalisay na kapanahunan para gampanan ang kanyang gawain. Ni hindi mo na kailangan na umalis ng inyong tahanan. Ipagkakaloob mismo ng Diyos ang inyong mga pangangailangan sa inyong pintuan!

Ang makapangyarihang Diyos ay inihahanda ang kanyang mga tao sa mga sandaling ito para sa isang malaking gawain.

“Siya ay lalabas, parang mandirigma na handang lumaban, siya ay sisigaw bilang hudyat ng pagsalakay , at ang kapangyarihan niya’y ipapakita sa mga kaaway” (Isaias 42:13).

Ihanda ang inyong mga puso para harapin siya! Maging handa sa paglilingkod, dala ang kasangkapan para sa kanyang mga huling araw na makapangyarihang pagbubuhos, at ang kanyang kaluwalhatian ay mabubuhay sa inyo dito sa mga huling araw na ito!

HIGIT PA SA PANGANGARAL AT PAGTUTURO

2011-11-18T03:00:00.001+08:00

Naniniwala ako na ang Magandang Balita ay dapat na may kasamang kapangyarihan at pagpapakita ng Espiritu Santo—na gumagawa ng mga makapangyarihang himala, nagpapatunay na ang Magandang Balita ay totoo!

Malakas ang loob na sinabi ni Pablo, “Sa aking pananalita at pangangaral ay hindi ko sinubukang hikayatin kayo sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Espiritu” (1 Corinto 2:4). Ang Griyego dito ay nangangahulugan na “may patunay.” Sinasabi ni Pablo, “Pinatunayan din ito ng Diyos sa pamamagitan ng mga tanda at ng iba’t ibang himala, at sa pamamagitan ng mga kaloob ng Espiritu Santo na ipinamahagi niya ayon sa kanyang sariling kalooban” (Hebreo 2:4). Sinabi na pinatunayan ng Diyos ang mensahe ni Pablo sa pamamagitan ng mga himala at kababalaghan: “And Diyos ay nagpatunay din sa pamamagitan ng mga himala at kababalaghan, na may iba’t ibang himala, at mga handog ng Espiritu Santo, ayon sa kanyang sariling kalooban.”

Ang mananampalataya ng bagong Tipan ay may isang panalangin: “Iunat ninyo ang inyong kamay upang magpagaling, at loobin ninyo na sa pangalan ng inyong banal na lingkod na si Jesus ay makagawa kami ng mga himala” (Gawa 4:30). Ang mga alagad na ito ay humayo sa iba’t ibang dako para ipangaral ang Magandang Balita.

“Dahil sa maraming himala at kababalaghang nagagawa sa pamamagitan ng mga apostol, naghari sa lahat ang takot” (Gawa 2:43). “Maraming himalang ginawa ang mga apostol, na pawang nasaksihan ng mga tao… Samantala, parami ng parami ang mga lalaki at babaing nananalig sa Panginoon” (Gawa 5:12, 14). Narito ang isa sa pinaka pangwakas sa lahat ng mga talata—pagpapatunay na ang ganap na naipangaral na Magandang Balita ay kailangang may kasamang mga himala at mga kababalaghan: “Nanatili roon ng matagal si Pablo at Bernabe, at buong tapang silang nangaral tungkol sa Panginoon. Pinatutunayan naman ng Panginoon na totoo ang pangangaral nila tungkol sa kanyang kagandahang-loob sa pamamagitan ng pagbibigay sa kanila ng kapangyarihang gumawa ng mga himala” (Gawa 14:3). Ang talatang ito ay nagsasabi na ang mga apostol ay nangaral ng buong tapang ng matagal, nangaral ng biyaya at pagsisisi, at nagkaloob ang Diyos ng mga himala at mga kababalaghan na gawa ng mga kamay nila.

Ang mga huling araw na iglesya ng Diyos ay humayo “Sumunod nga at nangaral ang mga alagad sa lahat ng dako.tinulungan sila ng Panginoon sa gawaing ito. Pinatunayan niyang totoo ang kanilang ipinapangaral sa pamamagitan ng mga himala sa ipinagkaloob niya sa kanila” (Marcos 16:20). Ito ang inihahanda ng Panginoon para sa atin.

Ang mga himala sa mga huling araw na iglesyang ito magiging dalisay, hindi pagdududahan, di maikakaila, gayunman ang mga ito ay hindi magiging tanyag. Sa halip, ito ay ihahayag mula sa kamay ng mga pangkaraniwan, banal, nakahiwalay na mga banal na kilala ang Diyos at malapit kay Jesus.

Ang mga mananampalatayang ito ay magmumula sa lihim na silid ng panalanginan—isang maliit, nakahandang hukbo na puno ng pananampalataya, na walang ibang ninanais kundi sundin ang kalooban ng Diyos at luwalhatiin siya. Sila ay mga walang takot at makapangyarihan sa pananalangin. Gigisingin nila ang buong bansa para sa Magandaang Balita at patutunayan ng Diyos ang mga salita nila sa pamamagitan ng kanilang makapangyarihang gawa!

ANG “GANAP NA IPINANGARAL” NA MAGANDANG BALITA

2011-11-17T03:00:00.000+08:00

Sinabi ni apostol Pablo sa kanyang salinlahi: “Ipinangaral ko ang Magandang Balita tungkol kay Cristo” (Roma 15:19). At isinalarawan nya ang “ganap na ipinangaral” na Magandang Balita bilang isa na higit pa sa mga salita. Ito ay Magandang Balita ng salita at gawa! “Wala akong pinangahasang ipagmalaki kundi ang ginawa ni Cristo upang maakit ang mga Hentil na sumunod sa pamamagitan ko, sa pamamagitan ng aking mga salita at gawa” (t. 18).

Sinasabi ni Pablo, “Ang mga Hentil ay humarap kay Cristo hindi ng dahilan lamang sa aking pangangaral, kundi dahilan sa ang aking mga salita ay may kasamang mga mapaghimalang gawain!”

“Sa tulong ng mga himala at mga kababalaghan, at sa pamamagitaan ng kapangyarihan ng Espiritu ng Diyos, kaya’t mula sa Jerusalaem hanggang sa Ilirico, ipinangaral ko ang Magandang Balita tungkol kay Cristo” (t.19).

Kung si Pablo ay nangaral na walang kasamang himala at kababalaghan na kasunod, ang kanyang mensahe ay hindi magkakaroon ng diin. Hindi ito magiging Magandang Balita na ganap na ipinangaral! Sinabi niya sa mga taga Corinto, “Buong tiyaga kong pinatotohanan sa inyo na ako’y isang tunay na apostol sa pamamagitan ng mga himala at iba pang mga kamangha-manghang bagay” (2 Corinto 12:12).

Pansinin ang mga salita ni Pablo sa talatang ito: himala, kababalaghan, mga kamangha-manghang bagay. Maraming kristiyano ngayon ay nagpapakababa kapag narinig nila ang mga salitang ito! Sapagkat ang mga salitang ito ay ginawang karimarimarim ng mga tiwali, mga gutom sa kapangyarihan na mga mangangaral at guro! Ang pinakamalaking trahedya ay ang mga ganitong pag-aakay sa masama ay nagdulot sa mga may takot sa Diyos na mga pastor, mga ebanghelista at mga taong iglesya na tumalikod mula sa katotohanan ng isang ganap na ipinapangaral sa Magandang Balita.

Mga minamahal, ang Diyos ay nananatiling Diyos—at siya ay makapangyarihan sa paggawa ng himala at kababalaghan! Siya pa rin ang ating tagapagpagaling at nais niyang ipakita ang sarili niya na malakas para doon sa mga nananalig sa Kanya! Ang mga kadakilaang higit pa sa kaya ng taong mga gawain ay naganap sa iglesya ng Bagong Tipan na hindi nag-akay sa masama—na hindi ipinamalita, pagpapakitang gilas o sino mang tao na umaangkin ng lahat ng lakas at kapangyarihan. Ang ministeryo ni Pablo ay isang halimbawa:

Sa Troas, habang si Pablo ay nangangaral ng mahabang mensahe, isang kabataan ay nakatulog habang nakaupo sa pasilyo ng bintana at nahulog sa lupa mula sa ikatlong palapag. Sinabi ng Bibliya na kinuha ang kabataan na “patay na” (tingnan ang Gawa 20:9-12).

Nang dumating si Pablo kung nasaan ang bata, pinatahimik niya ang lahat. Pagkatapos ay, na katulad ng ginawa ni Elijah, itinuwid niya ang sarili niya sa ibabaw ng patay na bata at bigla na lamang nabuhay ang bata. Ang bata ay muling nabuhay—ipinanumbalik mula sa pagkamatay! Isang makapangyarihang himala!

Pagkatapos mangyari ito, hindi ipinasabi ni Pablo ang balita na may naganap na himala. Hindi, hindi ganoon ang nagyari. Ang bawat isa ay simple lamang na nagbalikan sa ikatlong palapag, nag komunyon, at si Pablo ay nagpatuloy sa pangangaral. Hindi na muling binanggit sa Kasulatan ang tungkol sa bata. Bakit? Sapagkat inaasahan na ng iglesya na maganap ang mga gawaing higit pa sa kaya ng tao! Nangaral sila ng buong Magandang Balita—na may kasunod na himala at kababalaghan!

ANG IGLESYA SA MGA HULING ARAW

2011-11-16T03:00:00.000+08:00

Naniniwala ako na ang pangitain ng Diyos para sa kanyang mga huling araw na iglesya ay nakabatay sa kanyang ipinahayag na Salita—sapagkat maliwanag na ipinaliwanag ng Bibliya kung ano ang magiging iglesya ni Jesu-Cristo bago pa siya bumalik.

Ang iglesya sa Amerika ay malayo sa nakikita ng Diyos. Sa maraming bahagi, ang buong denominasyon ngayon ay nagsasagawa na wala ang Espiritu Santo. Sila ay salat sa presensiya ni Jesus at walang anumang handog na espirituwal. Sila ay nagsasagawa ng isang pinarisang relihiyon na walang kapangyarihan, pananagutan o mensaheng nakapagliligtas. Sila ay nagiginhawan sa sanlibutan at may pagka politikal sa halip na espirituwal. Sila ay pumapayapa sa kasalanan, balewala lamang ang paghihiwalay at tinutuya ang higit sa kakayanan, habang ipinagsasantabi lamang ang katuruan tungkol sa langit, impiyerno, pagsisisi at paghuhukom.

Ang iglesya sa Bagong Tipan ay pinanginginig ang diyablo! Itinutulak nito ang kampon ng mga demonyo sa pinakamalalim na bahagi, nanalangin na bumukas ang mga pintuan ng bilangguan, at ginawang ang mga namumuno ay nanginginig sa takot. Yaong mga naunang mga mananampalataya ay mayroong ganoong pananampalataya at kapangyarihan na kayang patayuin ang mga lumpo at gawin ang mga pulubi na maging mga mangangaral. Naniniwala sila sa higit na kakayanan ng tao at binuksan nila ang paningin ng mga bulag, nakarinig ang mga bingi at napagaling ang lahat na anumang uri ng sakit. Maging ang mga patay ay binuhay nila.

Hindi ko sinasabi na ang mga huling araw na iglesya ng Diyos ay mauulit o gagayahin ang iglesya sa unang siglo. Hindi—sinasabi ko na ito ay magiging higit pa doon! Ang mga ito ay higit pang magiging makapangyarihan, mas malakas, na may higit pang pagpapahayag ni Jesus. Ito ay magkakaroon ng mas higit pang pagpapahid ng langis mula sa Espiritu Santo kaysa noon—higit pa sa Pentekostes! Inihahanda ng Diyos ang kanyang pinakamasarap na alak sa huli!

Tiniyak nang propetang si Daniel ang mga bagay na ito. Sinabi niya mayroong mga hinulaang katotohanan ay nakatago, na ipapahayag lamang sa mga huling araw: “Ang kahulugan nito’y mananatiling lihim hanggang dumating ang wakas…at wala isa man sa kanila ang makakaunawa sa mga bagay na mauunawaan ng marurunong” Daniel 12:9-10).

Ngayon ang Espiritu Santo ay nagpapahayag ng mga bagay na ito sa mga espirituwal at nakakaunawang mga banal! “Subalit tulad ng nasusulat, ‘Hindi pa nakikita ng mata, o naririnig ng tainga, ni hindi pa sumasagi sa isip ng tao ang mga inihanda ng Diyos para sa mga umiibig sa kanya.’ Ngunit ito’y inihayag na ng Diyos sa atin sa pamamagitan ng Espiritu. Sinasaliksik ng Espiritu ang lahat ng bagay, maging ang pinakamalalim na layunin ng Diyos” (1 Corinto 2:9-10).

Inihahanda ng Panginoon ang isang makapangyarihan ngunit mapagkumbabang mga pastol na mula sa kanyang puso ganoon din ay pati na ilang natirang kongregasyon ng mga gutom na mga tupa na tumalikod mula sa pagiging patay at sa kasalanan ng makabagong iglesya. Ang eksena ay inihahanda para sa iglesyang iyon na magiging mainit, hindi nanlalamig—at yayanigin nito ang pinaka pundasyon ng impiyerno. Walang anumang kapangyarihan sa daigdig ay kakayaning balewalain ito o hamakin ito!

ANG DIYOS AY HINDI NAPAPAGOD

2011-11-15T03:00:00.000+08:00

“Hindi ba ninyo nalalaman, diba ninyo naririnig?
Na itong si Yahweh, ang walang hanggang Diyos,
ang siyang lumikha ng buong daigdig?
Hindi siya napapagod;
sa isipan niya’y walang makakaunawa”
(Isaias 40:28).

Mayroong walang kamalayan ng Diyos
Na maaring hindi niya ipapahayag ang sarili niya
Sa buong sankatauhan sa kanyang kalamidad at pangangailangan—
Na siya ay hindi patay o natutulog,
Na hindi kayang bantayan o gabayan ang hakbang ng tao.
Ngunit sino ang tao na susukat sa Diyos?
Kanino siya ihahalintulad
O ikukumpara?
Hindi ba ninyo nalalaman?
Diba ninyo naririnig?
Ang walang hanggang Diyos,
Ang lumikha ng buong daigdig,
Hindi naidlip o natutulog.
Hindi siya nanlulupaypay,
O napapagod man lang,
Ngunit siya na nagtitiwala sa kanya
Ay panunumbalikin ang kanilang pananampalataya at lakas
Lilipad silang parang agila:
Tatakbo sila at hindi mapapagod,
O manlulupaypay man lamang.

HUMINTO NA SA PATULOY NA PAGTUTUOS

2011-11-14T03:00:00.000+08:00

“Natakot ang sambayanan kay Yahweh…sama-saman at tulung-tulong nilang sinimulan ang muling pagtatayo ng templo ni Yahweh na Makapangyarihan sa lahat, ang kanilang Diyos” (Haggai 1:12,14). Ang mga Israelita ay nakapag-isip-isip na muli tungkol sa kanilang mga sariling kapakanan at muling bumalik sa pagtatayo ng templo. Bumalik sila kung saan sila nararapat—sa pagtatayo ng templo g Diyos!

Nakatayo sila sa harapan ng pundasyon ng templo at ang mga pader ay unti-unti nang tumataas. Ngunit mayroon bagay na mali at marami sa mga nakatatandang mga tao ay nagsimulang magtangisan! Bakit? Sapagkat nakita nila ang kaigihan ng templo ni Solomon 68 taon na ang nakakalipas at ang bagong ito ay hindi maitutulad. Kung ihahambing, parang balewala lamang ito!

Ang mga tao ay nagsimulang mag-usap tungkol sa nakalipas na mga kaluwalhatian, sinasabing, “Ang templong ito ay walang arko, walang upuan ng kahabagan o kerubin. Walang nakadadaig na apoy sa altar, walang kaluwalhatian na bumababa sa templo. Pagkatapos ng lahat ng ating mga paghihirap, ang lahat ng ating mga sakripisyo at pagsunod, ang lahat ng paglalagay sa una ng kapakanan ng Diyos, hindi natin ito natugunan! Hindi ito maihahambing sa una nating nakita. Bakit pa tayo magpapakahirap, bakit pa tayo magpapatuloy, kung maliit lamang ang nakita nating nagawa natin?”

Isang hukbo ng mga tao ng Diyos ngayon ay sumusuko na sapagkat sa akala nila ay hindi makakayanang gampanan! Katulad ng mga Israelita, sila ay nagbalikan sa Diyos, muli Siyang inuna, hinahanap ang Kanyang kalooban, itinatayo ang Kanyang tahanan. Ngunit kapag tiningnan nila ang kanilang mga buhay, sinasabi nilang, “maliit lamang ang kaya kong ipakita pagkatapos ng aking mga paghihirap! Napakaliit lamang aking kabanalan galing sa Diyos, napakaliit ng Kanyang kaluwalhatian sa aking buhay. Kung ihahambing sa ibang mga Kristiyano, hindi ko ito matatapatan. Ano pa ang halaga ng aking pagpapakahirap? Hindi ko ito maaring mapagtagumpayan.

Naniniwala na ako na ito ang dahilan bakit maraming mga debotong Kristiyano ay sumusuko na sa laban. Inihahambing nila ang mga sarili nila sa ibang mga mananamapalataya at nawalan na ng pag-asa sapagkat nadarama nila na sila ay wala nang pag-asa at napakababa!

Kung mananatili ka lamang na tapat sa Panginoon at hindi susubuking ihambing ang sarili sa anumang bagay maliban sa sarling pag-ibig kay Jesus, makakasiguro kang ikaw ay lalago—at ipinangako ng Diyos na sasamahan ka Niya!

Minamahal, maari mo itong markahan, sapagkat ito ay pangako ng Diyos sa iyo! Mula sa sandali na muli mong ituon sa pagtatayo ng katawan ni Cristo—isantabi ang lahat ng paghahambing at lahat ng makasariling pamamaraan, hayaan Siyang maging ang lahat—magsisimula kang makita ang Kanyang maraming pagpapala. Tunay mong maari itong markahan! Malalaman mo na binibiyayaan ka Niya, nakangiti sa iyo, nagbubunyi para sa iyo!

ANG MAPANATILI ANG PAGPAPALA AT BIYAYA NG DIYOS

2011-11-11T03:00:00.000+08:00

Pinagpapala ng Diyos yaong mga naglalakad sa katapatan at binibigyan niya ng biyaya yaong mga tapat sa kanya!

Paano nawawala ang mga pagpapala at biyaya ng Diyos doon sa mga bansa, pamilya at sa bawat isa? Nagpahayag ang propetang si Haggai tungkol dito, at ang unang dahilan na kanyang itinala ay yaong pagiging makasarili ay pinalitan ang mga bagay na tungkol sa Diyos! “Sinasabi ng mga taong ito na diumano’y hindi pa napapanahon upang itayong muli ang Templo” (Haggai 1:2). Itinigil na nang mga Israelita ang pagtatayo ng Templo sapagkat inuna nila ang pagtatayo ng sariling mga bahay!

Ang eksenang ito ay nangyari 68 taon pagkatapos na mawasak ang templo ni Solomon. Ilan ang natira na bumalik sa Jerusalem mula sa pagkakabihag sa Babilonya para lamang sa pagtatatag ng templo ng Diyos. At, totoo nga, inilatag nila ang pundasyon ng templo ng may buong pagsisikap at pananabik!

Ngunit dumaan sila sa mga matitigas na lugar—kahirapan at kawalan ng pag-asa. Unti-unti nawalan sila ng gana sa gawain ng Diyos nagsasabi nang, “Hindi ito ang tamang panahon. Nagkakaroon kami ng maraming suliranin. Bukod dito, gumugugol kami maraming panahon na napabayaan na namin ang aming mga pamilya at mga negosyo at hanap-buhay.”

Isa-isa, nag-alisan sila para hanapin at balikan ang sarili nilang mga gawain. Ang gawain para sa Panginoon, na may kinalaman sa sarili nilang mga kapakanan ay naging pangalawang bagay na lamang na mahalaga! Sinimulan nilang itayo ang sarili nilang mga bahay gamit ang mga kahoy na nakatago para gamitin sa pagtatayo g templo.

Paano nawawala sa mga mananampalataya ngayon ang pagpapala at biyaya ng Diyos? Sa pamamagitan ng pagtigil sa gawain sa kanyang Templo! Nangyayari ito kapag huminto tayo sa pananalangin at paghahanap sa Diyos—kapag huminto tayo sa pagpapatatag ng kanyang espirituwal na katawan!

Tinukoy ni Haggai ang suliraning ito: Kapag inuna ng mga tao ang mga bagay na para sa Diyos, ibinibigay niya ang kanilang mga pagkain at tirahan. Sa totoo, inaalagaan sila ng Panginoon sa bawat bagay. Ang kanilang ubasan ay lumalago, ang mga ubas ay mabibigat; payapa silang nakakatulog sa gabi at ang kanilang mga anak ay nagsasayawan sa kalsada. Wala sinuman sa kanilang mga kaaway ang nagtatagumpay laban sa kanila. Ito ang kamangha-manghang panahon ng pagpapala ng Diyos ngunit ang mga tao ay lubhang naging abala sa mga pansariling mga gawain!

Ito ang nangyayari sa mga panahong ito! Ang ating sanlibutan ay dinaig na ng sariling—pagmamataas, sariling ambisyon, sariling kagustuhan—ang bawat tao ay abala sa kanyang sariling kapakanan! Hindi nakapagtataka marami ay nalasing at nalango sa mga bawal na droga, naligaw na sa kadiliman at kalituhan.

Sinabi ng Diyos, “Matinding tagtuyot ang ipinararanas ko sa buong lupain…at sa lahat ng pinagpaguran ninyo” (Haggai 1:11). Sinasabi niya, “Kapag nagsimula ka na pabayaan ang iyong kaluluwa at bumaling sa mga materyal na bagay, mauuwi ka sa kawalan ng kagalakan, hindi nasisiyahan, hungkag, at natutuyot! Nais kong unahin mo ang Aking kapakanan, nang sa gayon ay pagpapalain kita at bibiyayaan!”

NAIS NI JESUS ANG PINAKAMABUTI PARA SA NOBYA

2011-11-10T03:00:00.000+08:00

Nadudurog ang puso ng Panginoon kapag tinatanong natin ang kanyang kakayahan at pagnanais na gawin ang pinakamabuti para sa atin! Maliwanag na sinabi sa atin ng Bibliya kung paano nagbigay ang Panginoon ng kahanga-hanga, masusing pag-aalaga kay Ruth. Ipinangako ni Ruth ang kanyang pag-ibig sa Diyos at sinabi kay Naomi, ang kanyang biyenan: “Saan man kayo pumunta, doon din ako pupunta. Kung saan kayo tumira, doon din ako titira. Ang inyong bayan ang magiging aking bayan. Ang inyong Diyos ang magiging aking Diyos” (Ruth 1:16).

Iniibig ng Diyos si Ruth at binuksan ang bawat pintuan para sa kanya. Siya ay mahirap lamang at kinakailangang mamulot sa kabukiran, ngunit sinabi ng Kasulatan, “Nagkataong ang napuntahan niya ay ang bukid ni Boaz…” (Ruth 2:3). Ngayon, hindi maaring basta “nangyari” na lamang ito. Sinadya ito ng Panginoon at alam niya kung ano mabuti para kay Ruth!

Mahal na mahal ni Ruth ang Panginoon—ibinigay niya ang lahat ng pagtitiwala niya sa Kanya—at ang Diyos ay may inihandang napakayamang lalaki para mapangasawa niya! Nakita ni Boaz si Ruth sa bukid at madaliang namasdan niya, “Naiiba siya, tunay na naiiba.” Nabihag ang puso niya!

Isang kahanga-hangang kuwento ng pag-ibig at di kapani-paniwalang kalagayan na nagdala sa lahat ng ito. Pinakasalan ni Ruth ang maka-diyos na lalaking ito, at kung iyon ay gagawin ng Panginoon para kay Ruth, hindi kaya tama lamang ang gagawin niya para sa sarili Niyang nobya, sa bawat pagkakataon?

Mayroon tayong mas mayaman at makapangyarihan ng higit pa kay Boaz. Siya ang nagmamay-ari ng mga kawan ng baka sa libu-libong bulubundukin. Alam niya ang lahat at kaya niyang gawin ang lahat at iniibig niya ang kanyang nobya! Oo, kumikilos ang Panginoon sa lahat ng bagay sa iyong buhay para sa mas makabubuti para sa iyo. At nalulugod siyang gawin ito.

Maging sa pagdurusa at mga pagsubok, ang lahat ng umiibig kay Jesus ay nakukuha ang kanyang panahon! Gayunman, ang nakakalungkot madalas na hindi natin binibigyan ng halaga ang mga bagay na ito. Nagdududa tayo na hindi siya kumukilos sa lahat ng panahon, na ginagawa ang lahat na makabubuti para sa atin.

Minamahal, wala nang makadudurog ng higit pa sa puso niya! Isinalarawan ni Pablo ang nobya ni Cristo, “upang ang iglesya ay maiharap niya sa kanyang sarili bilang isang maluwalhating iglesya na walang anumang dungis ni kulubot man upang ito ay maging banal at walang kapintasan” (Efeso 5:27). Ang “kulubot” dito ay nangangahulugan na “nakatupi,” katulad sa isang mukha—kulubot na kilay. Ito ay nangungusap ng pag-aalala, nagtatampo, at sinasabi ni Pablo na ang nobya ni Jesus ay hindi magkakaroon ng “guhit ng pag-aalala” sa kanyang mukha.

Ang nobya ni Cristo ay namamahinga sa kanyang pag-ibig. Siya ay may tiwala na alam Niya kung nasaan siya, kung ano ang nararamdaman niya, kung ano ang pinagdadaanan niya, at kung ano ang mabuti para sa kanya. Ang kanyang pag-ibig ay nagbibigay ng kapayapaan at kapanatagan. Alam niya na hindi Niya papayagan ang anumang bagay na maglalayo sa Kanya o makakasakit sa kanya. Siya ay iingatan Niya sapagkat sinabi Niya, “Siya ay akin!”

ANG NOBYA NI CRISTO

2011-11-09T03:00:00.000+08:00

Ano ang iisipin ng isang lalaki kung iimbitahan siya ng kanyang nobya sa kanyang tahanan, paupuin siya sa salas at pagkatapos ay nagpatuloy siya sa kanyang gawaing bahay? Habang naghihintay siya, nagtatrabaho siya sa kusina, nagpupunas ng mga kasangkapan sa bahay, naglalampaso ng sahig—at hindi man lamang siya kinakausap!

Si Jesus din ay nagdusa ng kahalintulad na kirot na maaring madama ng isang tao kapag ang kanyang minamahal ay patuloy na nagpupuri sa kanya, sinasabing “Iniibig kita” ng paulit-ulit, ngunit hindi naman nagbibigay sa kanya ng kahit na maliit na panahon man lang.

Ang minamahal ay maaring magsabi, “Siya naman ay laging nasa isipan ko.” Narinig ko na iyan sa mga tao tungkol kay Jesus: “Lagi siyang nasa isipan ko sa buong araw.” Ngunit maaring nasa isipan mo siya sa buong araw ngunit patuloy mo naman siyang binabalewala! Kapag ito ay ginagawa ng babaeng pakakasalan, ang sinasabi niyang pag-ibig ay isang kasinungalingan! Maaring sabihin niya sa lalaking pakakasalan na tunay siyang iniibig, ngunit iba naman ang ipinakikita ng kanyang mga kilos.

Tanong ng Panginoon, “Malilimutan ba ng dalaga ang kanyang mga alahas, o ng babaing ikakasal ang kanyang damit pangkasal? Subalit ako’y kinalimutan ng sarili kong bayan nang napakahabang panahon” (Jeremias 2:32). Sinabi rin ni David na patuloy na kinalilimutan ng Israel ang Panginoon: “Kanilang nilimot ang Diyos na si Yahweh, ang Tagapagligtas, ang kanyang ginawa doon sa Egipto’y kagila-gilalas” Awit 106:21).

Binanggit ng Panginoon sa Kasulatan ang kirot na nadama niya para makita ng lahat! Maliwanag na sinabi niya, “Pinabayaan na ako ng mga tao ko ng nakapahabang panahon!” Bakit kailangan sabihin ng Panginoon sa sanlibutan ang ganitong pagpapabaya? Hindi ba nararapat na ang mga bagay na hindi tugma sa nagmamahalan ay sinasarili na lamang? Hindi—nais niyang malaman natin kung gaano siya nasasaktan! Sinabi niya sa buong sanlibutan sapagkat lubos na nadurog ang puso niya dahilan sa ating mga ikinikilos!

Isipin mo na ikaw ay isang babaing nakatakda ng ikasal na kasama ang lalaking iyong pakakasalan sa pagsimba. Hinawakan mo ang kanyang kamay at sinabi sa lahat na, “Ikakasal na kami. Mahal na mahal ko siya—siya ay tunay na kahanga-hanga!” Ngunit pagkalabas ninyo ng pintuan, ay bigla ka na lamang nanahimik at hindi mo man lamang siya kinakausap! Ano sa palagay mo ang iisipin niya?

Ayoko ng isang pakakasalan na pinupuri ang aking pagiging mabuting tao, sinasabi ang mga malalambing na pananalita sa publiko, sinasabi kung gaano ako kahalaga, at pagkatapos ay manlalamig at umiiwas na gumugol ng panahon na kasama ako. Hindi ito tunay na pagmamahal!

Minamahal, kapag wala kang mahalagang sandali kasama si Jesus sa araw-araw—kung hindi ka gumugugol ng sandali ng pananalangin sa kanya, o sinasaliksik ang kanyang mga Salita—hindi mo siya tunay na iniibig at dinudurog mo ang kanyang puso!

ANG LIHIM NG KALAKASAN

2011-11-08T03:00:00.000+08:00

“Ngunit ang mga matuwid ay lalong naniniwala,at lalo pang nahikayat na sila nga ang tama” (Job 17:9).

Bumibitiw na ang mga tao sa kanilang mga buhay,
Ang mga nanlilibak ay naglipana—
Mga umaaglahi sa lahat ng paligid
Ang mga matatalinong tao ay hindi matagpuan.
Kapag ang higaan ay gawa sa kadiliman
Ang katiwalian ang naging ama nila.
Panahon na para sa mga walang malay
Ang mamangha sa pamamagitann nito at
Alugin ang sarili laban sa mga paimbabaw
O sana ay may isang mangatwiran para sa tao sa harap ng Diyos,
Nang ang mga makatuwiran ang panghawakan ang kanilang mga pamamaraan
At ang ilaw ng mga makasalanan ay mamatay—
Ang kinang ng kanyang apoy ay mamatay.
Ang paraan ng makasalanan ay madulas
At ang kasalanan ay isang kahalayan, lakas na sumasakmal;
Ngunit siya na may malinis na mga kamay
Ay magiging malakas
Na malakas.

ANG MAGLINGKOD SA PANGINOON NG MAY KAGALAKAN

2011-11-07T03:00:00.000+08:00

Layon ng Diyos na tayo ay mahikayat ng kanyang matamis na pag-ibig, ganap na nahikayat na siya ay kumikilos na dinadala tayo sa kanyang pinakamabuti, na tayo ay patuloy na magkakaroon ng kagalakan at kasiyahan sa ating paglalakad kasama siya! Nagbabala si Moses sa Israel, “Hindi ninyo pinaglingkuran nang buong kasiyahan at kagalakan si Yahweh sa panahon ng inyong kasaganaan. Kaya, ipapasakop niya kayo sa inyong mga kaaway. Sila ang paglilingkuran ninyo sa panahon ng kagutuman, kauhawan, kahubaran at kakulangan sa lahat ng bagay. Pahihirapan kayo ni Yahweh hanggang kayo ay malipol” (Deotoronomo 28:47-48).

Sinasabi ng Diyos sa atin ngayon, “Magalak at magsaya sa aking mga nagawa na para sa inyo! Kung hahayo kayo na tutulog-tulog, bubulung-bulong at nagrereklamo, kayo ay walang hanggang espirituwal na magugutom at hubad, isang pain sa inyong mga kaaway!” Nais ng Diyos na manalig tayo sa kanyang pag-ibig sa atin na tayo ay magiging patotoo ng kagalakan at kasiyahan! Nais niya ng mga mangangaral na may kagalakan sa puso, punung-puno ng kagalakan na nakabatay sa katotohanan.

Ang kanyang katotohanan ay nagbubunga ng kayamanan ng kagalakan na kusang dumadaloy palabas mula sa puso: “Si Yahweh ay papurihan, paglingkuran siyang kusa; lumapit sa presensiya niya at umawit na may tuwa” (Awit 100:2). “Kaya’t ang bayan niya’y kanyang inilabas na lugod na lugod, nang kanyang ialis, umaawit sila ng buong alindog” (Awit 105:43). “Lahat ng tapat kay Yahweh, magalak na lubos, dahil sa taglay nilang kabutihan ng Diyos; sumigaw sa galak ang lahat ng sa kanya’y sumusunod” (Awit 32:11). “Ngunit lahat magagalak, matutuwa ang matuwid; sa harapan nitong Diyos, galak nila’y di malirip” (Awit 68:3).

Maaring itanong ninyo, “Gaano katagal kong maaring asahan na mapanatili ang kagalakan sa aking paglilingkod sa Panginoon?” Marami ang naniniwala na ito ay mananatili lamang habang ang panahon ng pananariwa ay nanggaling sa pinakamataas o habang ang mga bagay ay nasa ayos pa. Hindi, kailangan nating magkaroon ng kagalakan sa lahat ng panahon! Iyan mismo ang sinasabi ng Bibliya: “Kung umaga’y ipadama iyong wagas na pag-ibig, at sa buong buhay nami’y may galak ang aming awit” (Awit 90”14). “Kaya naman kayo’y dapat na magalak sa aking ginawa, ang Jerusalem na aking nilikha ay mapupuno ng saya, at magiging masaya ang kanyang mamamayan” (Isaias 65:18). Tayo ang “Jerusalem mula sa itaas”—muling ipinanganak at nabubuhay para sa kanya na may espiritu ng kagalakan at pagsasaya! Manalig sa Ama, maniwala sa kanyang salita tungkol, sa sarili niya at masdan ang kagalakan niya na bumubuhos mula sa buhay ninyo.

ANG MAHABAGING PAG-UUGALI NG DIYOS!

2011-11-04T03:00:00.000+08:00

“Sapagkat ang Israel ay aking anak, at si Efraim ang aking panganay” (Jeremias 31:9).

Ang mga tao ni Efraim, ang pinakalaking tribo ng Israel, ay siyang pinakamalapit sa puso ng Diyos. Ang Panginoon ay may walang-hanggan plano para sa mga ganap na pinagpalang tribo ngunit si Efraim ay patuloy na nagkakasala at sinasaktan ang Diyos. Ang mga tao ay nagkasala ng higit sa kaninuman sa Israel! Ngunit pinabayaan ba ng Diyos si Efraim? Ito ay ang taliwas: Sinabi ng panginoon na sila ay magiging malaya at tinubos na mga tao! Mamumuhay sila sa kasaganaan, nangangahulugan nang pinakaminam na pagpapala ng Diyos (tingnan ang Jeremias 31:14KJV).

Ano ang nakita ng Diyos kay Efraim? Sila ay may mga pusong nagsisisi—isang kahihiyan para sa kasalanan, ang pagkukusa na bumalik sa Panginoon. At kahit na sa lahat ng kanilang kabiguan, ang isang katangiang ito ang nakaakit sa puso ng Diyos sa kanila! Nang may isang malakas na, hula ang dumating, tumugo sila at nang sila ay sinaway, nagtumangis sila dahil sa kanilang mga kasalanan.

At sa sukdulan ng kanilang pagkakasala, sinabi ng Diyos, “Si Efraim ang aking anak na minamahal, ang anak na aking kinalulugdan. Kung gaano kadalas ko siyang pinaparusahan, gayon ko siya naaalala. Kaya hinahanap ko siya, at ako’y nahahabag sa kanya” (Jeremias 31:20). Sinasabi ng Diyos, “Sa kabila ng pagkukulang at mga kabiguan ni Efraim a, nakita ko ang isang espiritung nagsisisi at hindi ko aalisin ang aking matamis na pag-ibig. Ang aking walang hanggang layunin ay magpapatuloy katulad nang una kong binalak!”

Minamahal, ang Diyos ay may plano sa buhay mo! Tutuparin niya ang lahat ng kanyang plano para sa iyo, anuman ang pinagdadaanan mo o gaano man kabigat ang iyong pagsubok. Binigyan ng Diyos ng malalim na pag-aaral ang pinaplano niya para sa kinabukasan mo!

Mayroon akong hulang salita para sa mga bumabasa nito ngayon: Hindi mo maaring husgahan ang walang hanggang layunin ng Diyos para sa iyo sa pamamagitan ng nararamdaman mo o iniisip mo. Nais ng Diyos na sabihin sayo, “Panatilihin mong mapagkumbaba ang puso mo sa harapan ko. Manalig ka sa Salita ko tungkol sa kalikasan ko—na ako ay magiliw, mapagmahal na Ama na gumugol ng malaki para sa iyo at hindi kita basta pababayaan. Ikaw ang aking kinalulugdang anak at ililigtas kita!”

“Sapagkat batid kong lubos ang mga plano ko para sa iyo; mga planong hindi ninyo ikasasama kundi para sa inyong ikabubuti, ito’y mga planong magdudulot sa inyo ng kinabukasang punung-puno ng pag-asa” (Jeremias 29:11).

ALAM NG DIYOS KUNG ANO ANG MABUTI PARA SA ATIN!

2011-11-03T03:00:00.000+08:00

Mayroong mga pagkakataon na kinukuha ng Diyos ang mga bagay sa atin at sa ibang pagkakataon nananalangin tayo para sa mga bagay na akala natin ay kailangan natin at hindi ito ibinibigay ng Diyos sa atin. Gayuman, “Sa taong matuwid, si Yahweh ang pumapatnubay, ngunit ang taong masama, kapahamakan ang hantungan” (Awit 1:6). Isang araw ang pagkilos ng Diyos ay patutunayan sa atin para sa ating kapakinabangan at para sa kanyang kaharian!

Ang ganap na kasiyahan sa buhay ay nagmumula sa pagiging nasa ganap na kalooban ng Diyos, ginagawa ang kanyang gawain, namumuhay ayon sa kanyang pinili. Ngunit ang higit na nakararami sa atin ay naniniwala na tayo lamang ang nakaaalam kung ano ang kailangan natin upang matupad ang hinahanap at maging maligaya.

Ang pinakamabuti para sa Diyos ay bagay na hindi dapat katakutan; hindi niya lamang alam kung ano ang mabuti para sa iyo, kundi nais niya na mapasainyo ang pinakamabuti para sa inyo! Kung tunay tayong nananalig dito ito ay magbubunga ng kapahingahan, kapayapaan at kaaliwan para sa atin! Hindi tayo mapipighati sa pagbitiw sa mga bagay; malalaman natin na tayo ay pinalaya na mula sa lahat ng pagkakagapos! Sasabihin natin, “Panginoon, kung kukunin mo ito sa akin, maaring ito ay nangangahulugan na mayroon kang higit na mas makabubuti para sa akin. Kaya kunin mo ito—para sa iyo ito!”

Minamahal, kailangan nating magpahinga sa mapagmahal na kamay ng Ama! Kailangang marating natin ang punto ng pagtitiwala na kung saan ay sasabihin natin, “Mayroon akong mapagmahal na Ama na ang nais lamang ay ang pinakamabuti para sa akin. Alam niya ang lahat ng ito!” Paanong sa huli ay natagpuan ni Job ang lugar ng kapahingahan? Nahikayat niya ang sarili niya na alam ng Diyos kung ano ang ginagawa niya at ang lahat ay nasa ayos lamang! sinabi ni Job “Ngunit alam ng Diyos ang aking bawat hakbang; kapag sinubok niya, lalabas ang kadalisayan” (Job 23:10).

Maraming Kristiyano ay nakikita na kumikilos ang Diyos sa buhay nila gayunman sila ay nananatili pa ring nagtataka. “Paano kung mabigo ako? Paano kung may magawa akong mali at magalit ang Diyos o mawalan ng pasensiya sa akin? Bibiguin ba ako ng lahat ng kanyang mga pangako? Kailangang ko bang tanggapin ang bagay na hindi mas mabuti kaysa sa kanyang pinakamabuti?” Hindi—hindi kailanman! Kung ang puso mo ay nasa tama sa harap ng Diyos, kung patuloy kang bumabalik sa kanya at hinahanap siya ng buong puso mo, walang makapagbabago ng plano niya para sa iyo!

DALAWANG URI NG PAG-IBIG

2011-11-02T03:00:00.000+08:00

Ang Ama ay may dalawang uri ng pag-ibig: isang pangkalahatang pag-ibig para sa lahat ng makasalanan at namumukod na pag-ibig para doon sa mga kasama sa Kanyang pamilya. Ang pangkalahatang pag-ibig ng Diyos ay maaring yakapin ng kahit sinong lumalapit sa Kanya sa pagsisisi. Ngunit ang puso ng Diyos ay puno rin ng iba pang uri ng pag-ibig—isang naiiba, namumukod tanging pag-ibig para sa Kanyang mga anak!

Ang Diyos ay may palagiang mga taong pinili para sa Kanya na kung saan ay ipinagkaloob Niya ang dakilang pag-ibig. Ang Israel ay minsan nang siyang nag-iisang pakay ng ganitong namumukod tanging pag-ibig:

“Kayo ay bansang itinalaga kay Yahweh. Hinirang niya kayo sa lahat ng bansa upang maging kanyang sariling bayan. ‘pinili niya kayo at inibig hindi dahil mas marami kayo kaysa ibang mga bansa, sa katunayan, kayo pa nga ang pinakakaunti sa lahat. Pinili niya kayo dahil sa pag-ibig niya sa inyo, at sa kanyang pangako sa inyong mga ninuno. Ito rin ang dahilan kaya niya kayo iniligtas sa kamay ng Faraon sa pamamagitan ng kanyang kapangyarihan.

Ipinatungkol ng Diyos ang mga salitang ito para sa Israel. Gayunman, kung tinanggap ninyo si Jesus bilang Tagapagligtas at Panginoon—kung kayo ay naampon sa pamilya ng Diyos at siya ang inyong mapagmahal na Ama—kayo man ay kailangang matanggap ninyo kung gaano kayo natatangi para sa kanya! Kayo ang tatanggap ng di-pangkaraniwang pag-ibig ng Diyos at narito ang mga salita Niya para sa inyo:

“Ngunit kayo ay isang lahing pinili, grupo ng maharlikang pari, isang bansang nakalaan sa Diyos, bayang pag-aari ng Diyos upang magpahayag ng mga kahanga-hangang ginawa niya. Siya ang tumawag sa inyo mula sa kadiliman patungo sa kanyang kahanga-hangang kaliwanagan. Kayo’y hindi bayan ng Diyos noon; ngunit ngayon kayo’y bayang hinirang niya. Noon. Pinagkaitan kayo ng habag, ngunit ngayo’y tinatanggap na ninyo ang kanyang habag” (1 Pedro 2:9-10).

Mayroong pagkakataon na hindi kayo naging pakay ng kanyang natatanging pag-ibig! Kayo ay ipinanumbalik sa Ama at lubos niya kayong iniibig—ngayon, sa mga sandaling ito!

ANG PAG-IBIG NG AMA

2011-11-01T03:00:00.000+08:00

Maraming tao ay nahihirapang isipin ang Ama bilang isang mapagmahal na Ama. Nakikita nila Siya sa pamamagitan ng nalalabuang mga mata na may kirot ng mga nakalipas na karanasan sa isang walang diyos na ama o amain.

Libu-libong mga Kristiyano ay hindi naniniwala na iniibig sila ng Ama sapagkat ang kanilang ama sa lupa ay pinabayaan sila, sinaktan, lubha silang pinighati. Ipinapanalangin ko na ang mensaheng ito ay mangusap hindi lamang sa mga katulad nila kundi doon din sa inyo na hindi pa natutuklasan ang lalim ng pag-ibig ng ating Amang nasa langit.

Marami sa atin ang nakakaunawa sa Kasulatan at teyolohiya sa likod ng dakilang pag-ibig ng Diyos sa kanyang mga anak. Gayunman kaunti lamang sa atin ang natutunan ang umari sa pag-ibig na iyan at hindi natin maipagsaya ang mga kapakinabangan ng pagkakaroon nito.

Pakinggan kung paano isinalarawan ng Diyos ang sarili Niya kay Moses:
“Si Yahweh ay nagdaan sa harapan ni Moises at sinabi niya, ‘Akong si Yahweh ay mahabagin at mapagmahal. Hindi ako madaling magalit; patuloy kong ipinadarama ang aking pag-ibig at ako’y nananatiling tapat” (Exodo 34:6).

Kapag tayo ay nasa kalagitnaan ng ating mga pagsubok, nalimutan natin kung ano ang sinabi ng Diyos tungkol sa Kanyang sariling kalikasan. Gayunman, kung tayo lamang ay mananalig sa kanya sa mga panahong iyon, magkakaroon tayo ng dakilang pag-asa sa ating mga kaluluwa. Mula umpisa at huli, ang Bibliya ay nangungusap sa atin bilang isang tinig ng Diyos, ipinapahayag sa atin kung gaano Siya kagiliw at mapagmahal.

Handa Siyang magpatawad sa lahat ng sandali. “Mapagpatawad ka at napakabuti; dumadalangin at sa nagsisisi, ang iyong pag-ibig ay mananatili” (Awit 86:5). Siya ay matiisin para sa atin, puno ng pagmamahal at kahabagan. “Sa iyong habag, O Yahweh, ay wala nang makapantay, kaya ako au iligtas, ayon sa iyong kapasyahan” (Awit 119:156). “Si Yahweh’y mapagmahal at puno ng habag, hindi madaling magalit, ang pag-ibig ay wagas” (Awit 145:8). “

Kapag ikaw ay lumapit sa Panginoon sa pamamagitan ng pananalangin at pagsamba, maging maingat sa kung anong imahe ng Diyos ang dala mo sa kanyang presensiya! Kailangang ganap kang nahikayat ng kanyang pag-ibig para sa iyo at manalig na Siya ang lahat ayon sa Kanyang sinasabi!

PAGPAPAGALING SA DILA

2011-10-31T03:00:00.000+08:00

Ang propetang si Isaias ay nagkaloob sa atin ng halimbawa kung paano natin mapapagaling ang ating dila.

1. Si Isaias ay lumapit sa Panginoon at nanalangin para sa isang pangitain ng kabanalan ng Diyos. “Nakita ko si Yahweh na nakaupo sa isang napakataas na trono. Ang laylayan ng kanyang kasuotan ay nakalatag sa buong templo” (Isaias 6:1).

Ang sinuman nais na mamuhay na may kaluguran para sa Panginoon ay kailangang patuloy na pumunta sa presensiya Niya hanggang makamit niya ang isang pangitain ng kabanalan ng Diyos. Ang lahat ng pagpapagaling, ang lahat ng tunay na pagpapala, lahat ng tagumpay ay nagmula sa kanyang trono. Doon natin makikita ang Diyos sa Kanyang kabanalan!

2. Sa banal na presensiya ng Diyos si Isaias ay ganap na nahikayat sa pagkakaroon ng maduming bibig. “Sinabi ko, ‘Kawawa ako sapagkat ako ay isang makasalanan at mula sa isang lahing makasalanan. Mapapahamak ako sapagkat nakita ko ang Hari, si Yahweh, ang Makapangyarihan sa lahat” (6:5).

Bakit dumaing si Isaias, “Ako ay isang tao na may maduming labi?” Ito ay sapagkat nakita niya ang Hari ng Kaluwalhatian! Ang ating mga kasalanan ay naging malalim na pagkakasala kapag tayo ay nasa presensiya ng Diyos. Ang liwanag ng Kanyang banal na pagkalinga ay nagpapahayag ng lahat na hindi katulad Niya!

3. Hinayaan ni Isaias ang Panginoon na hipuin siya at linisin siya sa pamamagitan ng Kanyang banal na baga. “Pagkatapos, may isang seraping sumipit ng baga mula sa altar, at lumipad patungo sa akin. Idinampi niya ang baga sa aking mga labi, at sinabi: ‘Ngayong naidampi ko na at nilinis na ang iyong mga kasalanan” (6:6-7).

Ang Salita ng Diyos ay isang buhay na baga at ang Espiritu Santo ang apoy nito! Sa mga sandaling ito ikaw ay hinipo ng Espiritu Santo sa pamamagitan ng mensaheng ito at nais ng Diyos na ilagay ang kanyang baga sa iyong labi at santipikahin ito. Magagawa niya ito para sa iyo kung hahayaan mong ang Salita Niya ay mahikayat ka! Siya lamang ang makagagawa nito. Ang bahagi mo ay kailangan mo lamang magkumpisal, katulad ng ginawa ni Isaias, “ako ay isang makasalan!”

Hayaan mong ang mga salitang ito ay pumasok ng tuwid sa iyong puso at linisin ka ng baga nito. Magkumpisal, “Oo, ito ako Panginoon! Hindi ko hahayaan ang salitang ito na lumampas sa akin! Purgahin mo ang aking mga labi at ang aking dila. Linisin mo ang aking mga labi at ang aking puso!”

WALANG INGAT NA MGA SALITA

2011-10-28T03:00:00.000+08:00

“Tandaan ninyo, sa Araw ng Paghuhukom, pananagutan ng tao ang bawat walang kabuluhang salitang sinabi niya. Pawawalang-sala ka, o parurusahan, batay sa iyong mga salita” (Mateo 12:36-37).

Mukhang iniisip natin na ang ating mga salita ay bumabagsak lamang sa mga lupa at kusang naglalaho, o hinihipan na lamang ng hangin at mawawala na lamang. Hindi ganon! Ang ating mga salita ay patuloy na buhay—hindi ito namamatay!

Maaring sabihin mo, “Ngunit sa isang kaibigan ko lamang nasabi ang tsismis na ito at ipinangako niya na hindi niya uulitin ito. Sa kanya na magtatapos ito.” Hindi ganoon ang mangyayari! Ang bawat salita na binanggit natin ay nakatala, nakasulat sa walang hanggan, at maririnig nating muli ang mga ito sa Araw ng Paghuhukom.

Naalala ko na galing ako sa isang malalim na pagkakahikayat pagkatapos na maibahagi ang isang maliit na bisyosong tsismis sa isang kaibigan. Ang aking nasabi ay may katotohanan. Ito ay tungkol sa isang usaping moral na kailangan kong harapin tungkol sa isang ministro. Ang kanyang pangalan ay nabanggit sa isang usapan at nasabi ko, “Huwag kang magtiwala sa kanya. Mayroon akong nalalaman tungkol sa kanya!”

Kahit na pinigilan ko ang bibig ko, nadama ko na ako ay nakondena. Ibinulong ng Espiritu Santo sa akin, “Tigilan mo na ngayon din! Walang sinuman ang dapat makaalam niyan. Huwag mo nang dagdagan ang sasabihin mo pa, sapagkat walang layunin ang mga ito. Kahit na totoo ito, huwag mo nang ulitin pa!”

Anuman ang nasabi ko na ay sapat nang sabihin na ito ay masama. Ngunit nabigla ako na idinetalye ko pa ang mga bagay tungkol doon! Alam ko na dapat na nanahimik na lamang ako at tunay nga, ako ay malalim na pinaramdaman ng Espiritu Santo. Kayat pagkatapos ay tinawagan ko ang aking kaibigan at sinabing, “Humihingi ako ng paumanhin, tsismis ang bagay na iyon. Wala ako sa tama. Huwag mo na sanang ulitin sa iba ito. Kahit na sa isipan ay huwag mo na sanang isipin ito.”

Ang kasalanan ko ba ay tinakpan ng dugo ni Jesus? Oo, sapagkat ganap kong tinanggap na ako ay nagkasala at hinayaan ko ang Espiritu Santo ba ipakita sa akin ang ilan sa aking mga pagmamatwid na pagmamataas na natitira sa akin. Hinayaan ko Siya na maipagpakumbaba ako at pagalingin ako! Ngayon, kapag ako ay may sasabihin laban kaninuman, sumusunod ako sa Espiritu Santo habang naririnig ko siyang sinasabi nang malakas at maliwanag, “Tumigil ka na!”

MULA SA KASAGANAAN NG PUSO

2011-10-27T03:00:00.000+08:00

Kapag ako may sinabing masama noong bata pa ako, hinuhugasan ng aking ina ang aking labi ng may sabon. Ngunit hindi ang labi ko ang nangangailangan ng paglilinis, ito ay ang puso ko! Nakita mo, ang dila mo ay nagsasabi lamang kung ano ang laman ng puso mo. Iyon ay ang mismong mga salita ng ating Panginoong Jesu-Cristo at sinasabi niya na ang maluwag, walang ingat, masamang pananalita ay nanggagaling lamang mula sa maruming puso.

Bilang mga mananampalataya, hindi natin pinahahalagahan kung ano ang sinasabi ng ating Panginoon tungkol sa pagpapaamo ng ating mga dila. Ibinatay niya mga bagay na ito na may kinalaman sa ating mga puso! Hindi lamang binawasan ng aking walang ingat na mga dila ang lahat ng aking pagiging espirituwal, ginawa rin nito na harapin ko ang katotohanan na ang puso ko ay madumi.

Kapag nakipagtsismisan ako, nagbiro ng malalaswa, sinagasaan ang ibang tao, nagtaas ng boses at sinigawan ang aking pamilya, kailangan tanungin ko ang sarili ko: “Ano ang maruruming mga bagay na nananatili sa akin na nakapagsasalta pa rin ako ng ganoon?”

Kailangang suriin o ang sarili ko at tanungin, “Saan nanggaling ito? Maaring mayroon pang mga bagay na hindi ko pa hinaharap o kung hindi ay hindi ko masasabi ang mga salitang iyon. Bakit patuloy akong nakikipagtsismisan? Bakit nakababanggit pa ako ng masama, walang ingat na mga salita? Anong hindi pa nasasantipikahan na bantayog ang patuloy na humahawak sa puso ko?”

Malubhang binigyan ni Jesus ng mabigat na diin ang mga bagay na ito: “Lahi ng mga ulupong! Paano kayong makapagsasabi ng mabubuting bagay gayong kayo’y masasama? Kung ano ang nag uumapaw sa puso ay siyang sinasabi ng bibig. Mabuti ang sinasabi ng mabuting tao, sapagkat puno ng kabutihan ang kanyang puso. Masama ang sinasabi ng masamang tao, sapagkat puno ng kasamaan ang kanyang puso” (Mateo 12:34-35). Sinasabi ni Jesus, “Kung ikaw ay walang ingat sa iyong mga dila—nakikipag-away, nagrereklamo, bulong ng bulong, satsat ng satsat—ay mayroon kang malubhang suliranin sa iyong puso! Ang puso mo ay hindi tama sa Diyos, at ito ay lubha nang malalim. Mayroong nakabaong kasamaan sa iyo, na katulad ng ahas na may lalagyan ng lason sa likod ng kanyang panga. Kapag may nakamamatay na lason ang lumalabas galing sa iyo, ito ay sapagkat ang lalagyan ay hindi pa nasisimot!”

Kapag may pagkakataon na hinahayaan ko na may maduming salita ang lumabas sa bibig ko, kailangan huminto ako at sabihin sa Panginoon, “Panginoon, maaring mayroon pang ugat ng panibugho, inggit o mahalay na pita sa aking puso. Hukayin mo ng malalim ang aking puso at bunutin mo ang mga ugat ng kapaitan, pagmamataas o kung anuman ito!” Nais ng Diyos na maalis ang kasamaan sa inyong puso, ang lalagyan ng lason na nakatago sa loob mo! Nais niyang bunutin ito at pagalingin ka ng ganap.

PAAMUIN MO ANG IYONG DILA

2011-10-26T03:00:00.000+08:00

Sa talatang ito mula sa kanyang liham, nangusap si Santiago tungkol sa dila ng mga mananampalataya. Nagpalabas siya ng pagtawag sa iglesya para mapigilan ang kanilang mga dila—bago sila puksain ng mga ito! Maari momg tanungin: Gaano kahalaga na ang bagay na pagpapaamo sa dila? Ang isa bang “di mapigilang dila” ay tunay na nagkakasala?

Ang maluwag na dila ay pinawawalang halaga ang ating relihiyon! Maari nitong gawin na ang lahat ng gawain mong espirituwal ay ganap na walang kabuluhan sa mga mata ng Diyos: “Kung inaakala ninuman na siya’y relihiyoso, ngunit hindi naman siya marunong magpigil ng dila, dinadaya lamang niya ang kanyang sarili. Walang kabuluhan ang kanyang pagiging relihiyoso” (Santiago 1:26).

Ang tinutukoy dito ni Santiago doon sa “mga kasama ninyo” ay iyong mga tao sa iglesya. Hindi mga lulong sa droga o taong kalye kundi yaong mga kasapi ng katawan ni Cristo na nagpapakitang madasalin, espirituwal. Sila ay mga aktibo sa mga gawain sa Panginoon, ngunit ang kanilang mga dila ay walang pigil, at hindi na makontrol! Tinutukoy ni Santiago yaong mga akala natin ay banal, mabait, mahabagin at mapagmahal, gayunman ay patuloy na kumikilos sa iglesya o sa kanilang trabaho o sa kanilang pamilya na may mala asidong dila, patuloy na nagpaparating ng mga tsisimis o may taingang handang makinig sa mga ito. Bulong sila ng bulong at patuloy na nagrereklamo at sinabi ng Diyos na ang kanilang relihiyon—ang lahat ng kanilang pagpapakita na pagiging espirituwal—ay walang kabuluhan!

Mga minamahal, ayaw ko na humarap sa trono ng paghuhukom ni Cristo at matuklasan na ang lahat ng aking gawain para sa Panginoon—ang lahat ng aking espirituwal na pagsusumikap—ay wala palang kabuluhan! Hindi ko nais na marinig Siya na sinasabing, “David, marami kang ginawang malalaking gawain para sa Aking pangalan. Pinakain mo ang mga nagugutom, binihisan ang mga hubad, nagpalayas ng demonyo, at nagtatag ng mga rehabilitasyon para sa mga lulong sa droga at tahanan para sa mga lasenggo. Oo, nangaral ka sa mga hindi mabilang na libu-libo at napagwagian ang maraming kaharian. Ngunit ang lahat ng mga ito ay para sa wala! Maraming nakapagpapalakas na mga salita ang nanggaling sa iyong labi ngunit mayroon ding pait, hindi mabuti, may poot, mapanaghiling mga salita! Tinanggap mo ang Aking babala sa mga bagay na may kinalaman sa dila na magaan lamang!”

Maari mong isipin, “Tunay na ang Diyos ay hindi ganap na mapagmahal na babawasin niya ang aking pagiging espirituwal sapagkat may sinabi akong bagay na walang pagmamahal!” nangungusap ako dito ng mga tungkol sa mga Kristiyano na ang mga dila ay hindi kailanman napaamo, na nagsasalita laban sa mga tao ng Diyos na walang kakurap-kurap man lang! Narito ang sinasabi ng salita ng Diyos: “Makapagsalita man sa mga wika ng mga tao at ng mga anghel, kung wala naman akong pag-ibig, para lamang akong kampanang umaalingawngaw o pompiyang na kumakalampag. Kung ako man ay kakayahang magpahayag ng salita ng Diyos at umunawa sa lahat ng hiwaga, kung mayroon man ako ng lahat ng kaalaman at ng malaking pananampalataya na anupa’t nakakapagpalipat ako ng mga bundok, ngunit kung wala naman akong pag-ibig, wala akong kabuluhan. At kung ipamigay ko man ang lahat ng aking mga ari-arian at iaalay ang aking katawan upang sunugin, ngunit wala naman akong pag-ibig, wala rin akong mapapala” (1 Corinto 13:1-3).

SI HEZEKIAS – ANG LALAKING DUMAIG SA BITAG NG KAMATAYAN!

2011-10-25T03:00:00.000+08:00

Nang panahong iyon, nagkasakit ng malubha si Hezekias at nasa bingit na ng kamatayan, kaya siya ay dinalaw ni Isaias na anak ni Amoz. Sinabi niya sa hari ang utos na ito ni Yahweh, ‘Ipatawag mo ang iyong sambahayan at gawin mo na ang iyong mga huling habilin, sapagkat hindi ka na gagaling; mamamatay ka na.’ Pagkarinig nito, humarap siya sa dingding at nanalangin” (Isaias 38:1-2).

Siya ay isang hari na nakasakay sa palong ng tagumpay,
Himalang iniligtas ng Diyos
Mula sa hukbo ng Haring Senacerib
Siya ay mayaman at kinikilala
Nang dumapo ang karamdaman
Na dinala siya sa bingit ng kamatayan
Nagbabala ang propeta
“Humanda ka na sa kamatayan
Tapos na ang lahat para sa iyo.”
Ngunit iniibig ng hari ang buhay,
At humarap siya sa dingding
Tumangis, at nanalangin sa Panginoon
Para pahabain pa ang buhay.
Narinig ng Diyos at binigyan pa siya ng 15 taon
Ngunit paano mabubuhay ang tao
Sino ang nagtagumpay laban sa kamatayan?
Katulad ng marami na nakaligtas
Ang nalagay sa bingit ng kamatayan.
Hindi ba dapat na nabubuhay siya araw araw na may pasasalamat?
Ngunit ang pamamaraan ng laman ay naiiba.
Ang hari ay nagsimulang magluwalhati sa kanyang kahalagahan--
Nalulong siya sa putik ng pagkamateryalismo
Ipinarada ang kanyang kayamanan sa mga dayuhan.
Ang pangalawang mensahe ng propeta sa ipinaalam
Sa paghuhukom sa kanyang parating na salinlahi
Para sa kanyang pagmamataas at kawalan ng pasasalamat
At ilan sa ngayon ang binigyan
Ng panibagong buhay,
Na ginugol lamang ang kanilang hiram na mga taon
Na may pag-iimbot na paghabol sa mga bagay
Na mga walang kabuluhan?
Ipahahayag ng walang-hanggan
Na mas mabuti pa sanang
Para sa ilan ang namatay
Kaysa madaig ang bitag ng kamatayan.

SAAN TAYO PUPUNTA UPANG KUMAIN?

2011-10-24T03:00:00.000+08:00

Ang ikapitong kabanata ng Mikas ay nagtataglay ng isa sa pinakamakapangyarihang mensahe tungkol sa bagong tipan na ipinangaral. Sa di-kapani-paniwalang pangangaral na ito, si Mikas ay nagsasalita sa likas na Israel—gayunman siya rin ay nagsasalita sa iglesya ni Jesu-Cristo sa mga huling araw na ito. Sinimulan niya ang kanyang pangangaral sa pamamagitan ng tangis na masakit sa puso—isa na patuloy pa ring nadidinig mula sa mga gutom sa espirituwal na mga mananampalataya sa buong sanlibutan ngayon: “Ang katulad ko’y isang taong gutom…naghahanap ng bungangkahoy ngunit walang makita isa man” (Mikas 7:1).

Isinasalarawan ni Mikas ang naging bunga ng taggutom sa Israel—isang taggutom sa pagkain at sa Salita ng Diyos. Umaalingawngaw ang salita ng naunang hula ni Amos na kung saan ay sinabi ng Panginoon: “Darating din ang araw na paiiralin ko sa lupain ang taggutom. Maguguton sila ngunit hindi sa pagkain; mauuhaw sila ngunit hindi sa tubig, kundi sa pakikinig ng aking mga salita. Mula sa hilaga papuntang timog, mula sa silangan hanggang sa kanluran, hahanapin nila ang salita ni Yahweh, subalit iyon ay hindi nila matatagpuan” (Amos 8:11-12).

Iyon ay panahon ng tag-ani sa Israel at ang mga ubasan ay dapat na hitik sa nagdadamihang mga prutas, ngunit walang kumpol na nakabitin mula sa mga ubasan. Namasdan ni Mikas ang mga tao habang papunta sa mga ubasan naghahanap ng bunga ngunit wala silag nakita. Sa kanyang mga matang manghuhula, nakita ni Mikas ang napakarami sa mga huling araw ang nagtatakbuhan kung saan saan, naghahanap na makarinig sa tunay na salita mula sa Diyos. Nakita niya sa kanyang pangitain ang mga mananampalataya na nag-uunahan bawat iglesya, mula sa panunumbalik patungo sa panunumbalik, mula sa mga bansa patungo sa ibang bansa—ang lahat ay naghahanap na maitawid ang gutom at pagkauhaw para sa bagay na makapagpapabusog sa kanilang mga kaluluwa. Ang kanilang mga daing ay naririnig pa rin, “Ang katulad ko’y isang taong gutom…naghahanap ng bungangkahoy ngunit walang makita isa man!”

Mayroong napakalaking taggutom sa kalupaan. Gayunman, kahit na libu-libo ang naghahanap para sa espirituwal na pagkain, yaong mga tunay naghahangad sa Salita ng Diyos ay binubuo lamang ng mga natira (tingnan ang Mikas 7:14, 18). Ito ay tiyak na ganito rin sa panahong ito katulad noong lumang panahon ng Israel. Kaunti lamang na mga Kristiyano sa ngayon ang tunay na gutom na makarinig ng dalisay na Salita ng Panginoon. Sa halip, ang nakararami ay nagpataba sa kanilang mga sarili sa mga mansanas ng Sodom, kumakain ng mga dayami ng pinasamang mabuting balita.

ANG TUMATAGOS NA TUDLA NG PANA NG ESPIRITU SANTO

2011-10-21T03:00:00.000+08:00

Naniniwala ako na kailangang munang magampanan ng Diyos ang pagkilos Niya sa atin bago natin maangkin ang pangako ng tipan. Ano ang naumpisahang gawain na kung saan ang lahat ay magbabase? Sinabi ni Jeremias sa atin: “tuturuan ko silang sumunod sa akin nang buong puso upang hindi na sila tumalikod pa sa akin” (Jeremias 32:40). Ang inumpisahang gawain ng tipan ay ilagay ang Kanyang takot sa ating mga puso sa pamamagitan ng gawain ng Espiritu Santo.

Nagpapahayag dito si Jeremias ng laan ng Diyos sa bagong tipan, hindi ng luma. At maliwanag na sinabi sa atin ng Diyos kung paanong ang unang gawain ng tipan na ito ay gagampanan: “Ilalagay ko ang takot sa kanilang mga puso.” Ipinaaalam Niya sa atin na hindi natin magagawa ang banal na takot sa pamamagitan ng paghawak ng kamay o ng pagsisikap ng laman. Hindi—ang tanging paraan kung paanong ang banal na gawaing ito ay magagampanan sa atin ay kung ito ay gagawin ng Espiritu ng Diyos sa atin.

Ipinapahayag sa atin ng Diyos sa pamamagitan ng talatang ito. “Gagawa Ako ng mga kamangha-manghang bagay sa inyo. Ipadadala ko ang aking sailing Espiritu na manahan sa inyo at bigyan kayo ng bagong puso. Bibigyan Niya kayo ng kapangyarihan para ipagdalamhati ang mga gawain ng laman at gagabayan Niya kayo sa ganap na kalayaan mula sa kapangyarihan ng kasalanan. Sa huli, gagawin Niya kayong sadyain at gawin ang Aking mabuting kaaliwan.

“Ngunit mayroon pang isang gawain ang Espiritu na gagampanan bago pa sa lahat ng ito. Ilalagay Niya kayo sa tunay na takot sa Diyos tungkol sa kasalanan. Itatanim Niya sa inyo ang isang malalim na takot ng Aking kabanalan, nang sa gayon ay hindi kayo tumalikod sa Aking mg utos. Kung hindi, ang inyong kasalanan ay laging maglalayo sa inyo.”

Napakasimple lamang, binabago ng Espiritu Santo ang ating pananaw sa ating kasalanan. Alam Niya na habang patuloy natin tinitingnan ng mababaw ang ating pita ng laman, ay hindi tayo kailanman makakalaya. Paano gagawin ng Espiritu Santo ito? Sa pamamagitan ng paggamit ng tumutusok na Salita ng Diyos—ang tumutusok na tudla ng pana ng banal na katotohanan.

ANG TUYONG KALANSAY AY MAARING MABUHAY!

2011-10-20T03:00:00.000+08:00

Ang Ezekiel 37 ay tungkol sa kagustuhan ng Diyos para sa atin na panghawakan ang kanyang bagong tipan—pinag-aaralan kung paano tunay na mamuhay sa pamamagitan ng pagpasok sa pagpapala ng tipan.

Narinig nating lahat ang istorya ng “tuyong kalansay” na tinutukoy ni Ezekiel. Ito’y mahalagang pansinin na ang mga sisidlang ito na nakalatag na walang buhay sa lupa ay nasa ilalim ng tipan. Nakita ninyo na sinabi ng Panginoonsa kanila, “Mga tuyong kalansay, dinggin ninyo ang salita ni Yahweh” (Ezekiel 37:4). Narinig nila ang pangakong tipan ng Diyos: “Ibibigay ko ang Aking Espiritu sa inyo at kayo ay mabubuhay.”

Gayunman, kahit na ang mga patay na kalansay na ito ay may pangako ng bagong tipan na ipinangaral sa kanila, hindi pa sila nakakapasok sa kagalakan ng mga pagpapala nito. Maraming mga mananampalataya ngayon ay alam ang bagong tipan ng Diyos—gayunman hindi nila ganap na mapaniwalaan ito, sapagkat lubhang hindi kapani-paniwala. Sinabi nila, “Alam ko na ibinigay sa atin ng Diyos ang Espiritu Santo na manahan sa atin. At alam ko rin na inako ng Espiritu na gawin tayong sumunod kay Cristo. O, sadyang sabik ako sa pagpapalang ito, ngunit paano ko ito makakamit sa aking buhay?”

Mayroon tayong dapat na gawin. Isinulat ni Ezekiel na sinabi sa kanya ng Diyos na manghula. “Sinabi sa akin ni Yahweh, ‘Ezekiel, anak ng tao, tawagan mo ang hangin sa lahat ng dako….hangin, hingahan mo ang mga patay na ito upang sila’y mabuhay” (Ezekiel 37:9). At sinabi ni Ezekiel na siya ay nanghula na katulad ng utos ng Diyos, “…at ang hangin ay pumasok sa kanila. Nabuhay nga sila at nang magtayuan, sila’y ubod ng dami, parang isang malaking hukbo” (37:10).

At bigla na lang ay nandoon nakatayo sa harapan ni Ezekiel ang isang malaking hukbo, buhay at humihinga! Hiningahan ng Espiritu Santo ang lahat ng mga patay at sila’y nabuhay—at ngayon sila’y nakahanda nang makipaglaban. Sa isang iglap nakapasok sila sa buong kagalakan at pagpapala ng bagong tipan. Ang Espiritu ng Diyos ay lumagay sa nararapat niyang kalagyan kasama sila—at dala Niya ang lahat ng tungkol sa mga ipinangakong pagbabago.

HUMANDANG MAMATAY

2011-10-19T03:00:00.000+08:00

Sa pagbuo ng bagong kasunduan, inobliga ng Diyos ang Kanyang sarili sa pamamagitan ng isang sumpa na sangkapan ang lahat ng makakayang kapangyarihan at lakas upang matupad ang lahat ng kabagayan at hinihingi ng kasunduan. Kaya, nang sinabi ng Diyos sa pamamagitan ng pagsumpa, “Gagawin ko ito,” ang pananampalataya natin ay tumugon ng, “Hayaan nawang mangyari ito.”

Hayaan ninyong ipakita ko sa inyo ang kahanga-hangang katotohanan mula sa bagong kasunduan. Nagmumungkahi ito na ang Panginoon ay hindi maaring makalapit ng husto sa kanyang mga tao, hindi Siya maaring lumapit sa Kanya kahit na naiisin Niya ito. Kaya, pinag-isa at itinali Niya at pinag-anyo niya tayo ng pinakamalapit sa kanya at Siya sa atin, sa pamamagitan ng kasunduang ito. Ang bagong kasunduan ay tungkol sa ating ipinangako ng ating Panginoon na maingatan ang Kanyang mga anak sa pagbagsak at upang aliwin, pasayahin at tiyakin sa atin na ang kapangyarihan at paghawak ng kasalanan ay kaya at babaliin ng Espiritu Santo na nananahan sa atin.

Ang katotohanang ito ay siyang tanging pag-asa ng mga mananampalataya na nawalan na ng pag-asa sa kanilang pakikipaglaban sa nananatiling kasalanan. Sa pamamagitan lamang ng bagong kasunduan na inilatag sa atin ay matututunan natin ang lihim ng pagkakaroon ng ganap na tagumpay laban sa kasalanan.

Kamatayan lamang ang natatanging paraan upang makalabas sa lumang kasunduan patungo sa bago. Ang pananampalatayang laman ay kailangang mamatay—hindi na kailangang paghirapan pang maniwala. Kung magkakaroon ako ng pananampalataya—tunay na pananampalataya, ang pananampalataya ni Cristo—kailangang ibigay Niya ito sa akin. Binigyan niya tayo ng sinukat na pananampalataya, gayunman kung tunay na wala akong magagawa ayon sa aking kakayanan, kung ganoon ay kasama nito ang magkaroon ng Kanyang pananampalataya. Iyan ang dahilan bakit tinawag ito ng kasulatan na, “ang pananampalataya ni Cristo.”

Ikaw ba’y sakit sa kasalanan? Tunay bang hinahangad mong mamuhay na banal, malaya mula sa pauli-ulit na pita ng laman? Kung ganoon ay humandang mamatay. Humandang yakapin ang krus. Ang lumang kasunduan ay dadalhin ka sa dulo ng iyong pag-iisip—sa kawalan. Kapag isinuko mo na ang lahat ng pag-asa na manaig sa kasalanan sa pamamagitan ng sarili mong makataong kapangyarihan at kagustuhan, kung ganoon ay handa ka nang pumasok sa maluwalhating kaharian ng kalayaan sa pamamagitan ng bagong kasunduan.

NATANGGAP NATIN ANG LAHAT NG KAPAKINABANGAN

2011-10-18T03:00:00.000+08:00

Ibinigay ng Diyos ang Kanyang Anak, ibinigay ng Anak ang Kanyang buhAy, at natanggap natin ang lahat ng kapakinabangan!

Sa pamamagitan ng magkaayon na kapahintulutan, ang Ama at Anak ay gumawa ng kasunduan upang maingatan at maiimbak ang binhi ni Cristo. Ito ay upang matiyak na kaya nating makapagtiis hanggang sa wakas.

Ako’y tatawaging Ama niya’t Diyos, tagapagsanggalang Niya’t manunubos. Gagawin ko siyang panganay at hari, pinakamataas sa lahat ng hari! Ang aking pangako sa kanya’y iiral at mananatili sa aming kasunduan. Laging maghahari ang isa niyang angkan, sintatag ng langit yaong kaharian. Kung ang mga anak niya ay susuway, at ang aking utos ay di igagalang, kung aking aral ay di pakikinggan at ang kautusa’y hindi iingatan, kung gayon, daranas sila ng parusa dahil kasamaan ang ginawa nila, sila’y hahampasin sa ginawang sala. Ngunit ang pangako’t pag-ibig kay David, ay di magbabago, hindi mapapatid. Ang tipan sa kanya’y di ko sisirain, ni isang pangako’y di ko babawiin. Sa aking kabanalan, ipinangako ko, kay David ay hindi magsisinungaling. Lahi’t trono niya’y hindi magwawakas, hanggang mayro’ng araw tayong sumisikat” (Awit 89:26-36).

Ginawa ng Ama ang kasunduang pangako sa Kanyang Anak: “Akong si Yahweh ang tumawag sa iyo sa katuwiran binigyan kita ng kapangyarihan upang pairalin ang katarungan sa daigdig. Sa pamamagitan mo ay gagawa ako ng kasunduan sa lahat ng tao, at sa pamamagitan mo’y dadalhin ko ang liwanag sa lahat ng bansa” (Isaias 42:6). Sinasabi ng Diyos, “palagi kang hahawakan ng aking mga kamay at hindi ka kailanman malalayo sa aking nag-iingat na kapangyarihan. Ipinangangako ko na pananatilihin kang ligtas mula sa lahat ng panlilinlang ng diyablo.”

Ang pangakong ito ng Ama ay ginawang pakikinabangan natin sa ngayon sapagkat ang sakripisyo ng Anak sa krus ay dinala tayo sa tipan ng kasunduan. Ipinangako ng Diyos sa Kanyang Anak, “Kung aalis ka, iingatan ko ang bawat isa ng Iyong mga binhi, katulad ng pag-iingat ko sa Iyo. Hindi ko kailanman aalisin ang aking katapatan sa Iyo, maging sa Iyong mga anak.”

TINAWAG PATUNGO SA PAKIKIPAG-ISA

2011-10-17T03:00:00.000+08:00

Isinulat ni apostol Pablo: “Tapat ang Diyos na tumawag sa inyo upang makipag-isa sa kanyang Anak na si Jesu-Cristo na ating Panginoon” (1 Corinto 1:9).

Ang nag-iisang talatang ito ay nagbukas sa atin sa isang katotohanan na makapagliligtas sa atin sa bawat bagyo ng buhay. Narito ang isang payak na katotohanan na makapaglalagay sa ating mga puso sa kapahingahan kapag ang lahat sa paligid natin ay nayayanig. Narito ang Salita ng Diyos na makapaglalayo sa atin mula sa takot na ngayon ay bumabalot sa buong sanlibutan.

Ang katotohanan ay ito: Natutunan natin ang katapatan ng Diyos sa pamamagitan ng pagtugon sa ating tawag para manatili sa pakikipag-isa kay Jesus. “Tinawag upang makipag-isa sa kanyang Anak na si Jesu-Cristo na ating Panginoon” (1:9).

Hindi tayo tinawag upang magtiwala sa sarili nating karunungan. Hindi tayo tinawag upang magtiwala sa laman, o ng kalalakihan o anumang bagay na makasanlibutan. Tinawag tayo ni Jesus, “Lumapit kayo sa akin, kayong lahat na nahihirapan at nabibigatang lubha sa inyong pasanin, at kayo’y bibigyan ko ng kapahingahan” (Mateo 11:28).

Si Cristo lamang ang ating kapayapaan, ang ating pinagtitiwalaan at kasiyahan ng loob. Nakaranas ako ng isang dakilang kasiyahan ng loob nang makita ko sa pamamagitan ng pananampalataya ang aking Panginoon sa kaluwalhatian—iniibig ako, tinawag ako palapit sa Kanyang matamis na presensiya, sinasabi sa akin na Siya ay sapat na. hindi ko kailangang magpalimos o mangatwiran o matakot. Habang lalo akong tumitingin kay Jesus sa lahat ng bagay, lalo kong nalalaman na Siya ay nalulugod, sapagkat kapag walang pananampalataya ay imposibleng malugod Siya.

May lungkot, marami na tunay na umiibig kay Jesus ay madalas na nasisindak sa panahon ng krisis, at sila ay nag-aalala at nagtatampo. Gumugugol sila ng panahon pilit na gumagawa ng sariling pamamaraan para makatakas o mapagtiisan ang pagsubok. Hindi nila kinakalinga ang Kanyang pagtawag na “lumapit at kumain” kasama Siya. Hindi ko tinutukoy na gumugol ng isang oras o higit pa sa bawat araw sa pananalangin, ang tinutukoy ko ay ang tumutok sa Kanya sa buong araw, “Palagi kayong manalangin” (1 Tesalonica 5;17). Ito ay simple lamang, tahimik na pakikipag-usap—na nakikipag-usap sa Kanya lamang, na lalong nagiging malapit sa Kanya, nang sa ganoon sa panahon ng krisis hindi natin kailangang magmadali sa takot patungo sa lihim na silid ng panalanginan at tumaghoy sa paghingi ng tulong na parang estranghero.

Naririnig niya ang lahat ng pagdaing, malakas, mahina, at lagi Niya tayong sasagutin ayon sa Kanyang katapatan.

NASA TUYONG LUPAIN

2011-10-14T03:00:00.000+08:00

Iginiit ng Diyos na kailangang may “tuyong lupain” sa dadaanan ninyong Pulang Dagat. Sinabi Niya sa Israel, “Itapat mo sa ibabaw ng dagat ang iyong tungkod; mahahati ang tubig at matutuyo ang lalakaran mo” (Exodo 14:16). Kamangha-mangha, ginamit ng Diyos ang pangungusap na ito ng apat na ulit, sinabi sa kanyang mga tao, “Matutuyo ang lalakaran ninyo.”

Muli nating nakita ang pangungusap na ito noong ang Israel ay akmang papasok sa Canaan. Tumawid sila sa Jordan sa tuyong lupain patungo sa Lupang Ipinangako.

Sa madaling sabi, ang tuyong lupain ay isang daanan. At kung ikaw ay nandito, kung ganoon ay may patutunguhan ka. Hindi ka naliligaw o pabalik; ang tuyong lupain mo ay ang plano ng Panginoon para sa iyo. Ang gawain niya sa buhay mo, ang himala na Kanyang gagampanan. Ikaw ay patungo sa isang pagpapahayag, isang bagong tagumpay kay Crsito, patungo sa isang bagay na dakila.

Pinatunayan ito ng Kasulatan. Pansinin kung saan ang Faraon at ang kanyang hukbo ay nagapi sa labanan: sa ipinagkaloob ng Diyos na tuyong lupain. Ang tuyong lupa ang eksaktong lugar na kung saan ang diyablo ay aatake sa iyo. Nais niyang atakihin ka kung saan ka mahina. Gayunman, Dito rin sa tuyong lupaing ito tinanggal ng Panginoon ang “gulong ng karwahe” mula sa kapangyarihan ni Satanas: “Nang bumalik sa dati ang dagat, natabunan ang mga karwahe’t kabayo ng Faraon, pati ang kanyang buong hukbo at wala ni isa mang natira” (Exodo 14:28).

Sinabi ng Diyos sa atin na may kakanyahan: “Nais kong matutunan ninyo na magpatuloy sa inyong pananampalataya—hindi ayon sa pangitain o sa tinig, ngunit kung kayo ay nasa kalagitnaan ng inyong tuyot na katayuan. Nais Kong kayo ay magkaroon ng sariling tiwala na kapag hindi ninyo nadinig ang Aking tinig o hindi nakita ang kaharap—kapag kayo ay nasa tuyong lupain—kayo ay pinangungunahan Ko.”

Ipinangako ng Diyos na gagawin Niyang bukal ng sariwang tubig ang ating tuyong lupain: “Kapag inabot ng matinding uhaw ang aking bayan, na halos matuyo ang kanilang lalamunan, akong si Yahweh ang gagawa ng paraan; akong Diyos ng Israel ay hindi magpapabaya. Magkakaroon ng ilog sa tigang na burol, aagos ang masaganag tubig sa may libis; gagawin kong lawa ang disyerto, may mga batis na bubukal sa tuyong lupain” (Isaias 41:17-18).

Minamahal na banal, ikaw ba’y tigang? Sinasabi ng Diyos sa iyo, “Malapit na na makita mo ang pag-aani. Na kung saan dati ay may tuyong lupain, may buhay na bubukal sa iyong paanan. At nilikha ko ito! Matatag na manindigan at tingnan kung ano ang gagawin ko para sa iyo sa iyong tuyong lupain.”

HINDI KAILANMAN MAGPAPABAYA ANG DIYOS

2011-10-13T03:00:00.000+08:00

“Kung ang sinuman sa inyo ay may isandaang tupa at mawalan ng isa, ano ang gagawin niya? Hindi ba’t iiwan niya ang siyamnapu’t siyam sa pastulan at hahanapin ang nawawala hanggang sa ito’y matagpuan?” (Lucas 14:4)

Si Jesus ay nagpapahayag dito ng isang tupa na kasama sa marami. Maliwanag, ito ay kumakatawan sa isang kabilang sa samahan ng mga tao ni Cristo, isa na malusog at alaga ng isang mapagmahal na pastol. Gayunman ang tupang ito ay naligaw, kaya’t ang pastol ay umalis para hanapin ito.

Pansinin kung ano ang sinabi ni Jesus tungkol sa pastol dito: “Hinanap niya ang nawalang tupa hanggang sa matagpuan niya ito.” Ang Diyos ay hindi nagpapabaya sa sinumang kasama Niya na naligaw. Sa halip, lalakad Siya para hanapin ang tupang ito, yayakapin ito at ibabalik sa kawan nito.

Sa madaling sabi, maaring malugmok ka sa kasalanan na halos umabot ka na sa sukdulan ng impiyerno, at hahanapin ka pa rin Niya. Nagpatotoo si David, “Kung langit ang puntahan ko, tiyak na naroon ka” Awit 139:8).

Narinig na nating lahat ang pangungusap na “impiyerno sa lupa.” Ganyan ang takbo ng buhay noong mga tao na lumayo sa Diyos. Ang kanilang “higaan sa impiyerno” ay isang kakila-kilabot na kalagayan. Ito ay nangangahulugan na nabihag ng kasalanan, napabukod ng malayo mula sa Panginoon na nauwi sa pagkahulog sa isang walang kabuhay-buhay na pagkakaidlip. Ang pagkakaidlip na ito ay may kasamang nakayayamot na takot na bumubulong ng , “lalo kang nababaon ng malalim sa impiyerno. Hindi ka na makakabalik pa sa Diyos.”

Ang mensahe ni Cristo sa atin ay, “Maaring gumawa ka ng sariling higaan sa impiyerno, ngunit hindi ka ganap na nasa ilalim ng kasalanan para sa Akin upang maabot Kita at tanggapin ka ng bukas ang Aking mga kamay.”

Nang matagpuan ng pastol ang nawala, na sugatang tupa, kinarga niya ito pabalik sa bahay. “Pagdating sa bahay, aanyayahan niya ang mga kaibigan at mga kapitbahay at sasabihin sa kanila, ‘Makipagsaya kayo sa akin dahil nakita ko na ang tupa kong nawawala!’ (Lucas 15:6).

“Sinasabi ko sa inyo, magkakaroon ng higit na kagalakan sa langit dahil sa isang makasalanang tumatalikod sa kasalanan kaysa siyamnapu’t siyan na di nangangailangang magsisi.” (Lucas 15:7).

PAG-IISIP TUNGKOL SA PAG-IBIG AT PANANAMPALATAYA

2011-10-12T03:00:00.000+08:00

Hayaan ninyong ibahagi ko ang ilang nakapagpapagaling na isipin tungkol sa pananampalataya at pag-ibig. Naniniwala ako na gumagawa ang Diyos ng mga himala sa mga kasagutan sa mga panalangin na may pananampalataya. At naniniwala ako sa lahat ng pangako sa Salita ng Diyos. Ngunit, sa pamamagitan ng maraming paghihirap at luha, natuklasan ko ang isang bagay na kahanga-hanga tungkol sa paraan ng paggawa ng Diyos. Ang susunod ninyong mababasa ay makakatulong na muli ninyong baguhin ang iyong pagtitiwala sa Panginoon at mapalaya ka sa pagkakagapos sa patuloy na tuklasin ang tungkol sa pananampalataya.

Narito ng aking konklusyon:

Kung hindi mo maibibigay ang ganap na pananampalataya, ay ibigay mo ang iyong ganap na pag-ibig. “Ang ganap na pag-ibig ay nagtataboy sa takot.” Ang ganap na pag-ibig ay ang kapahingahan na mayroon ang Diyos para sa Kanyang mga tao. Nais Niyang mamahinga tayo sa Kanyang pag-ibig, nagtitiwala na lagi siyang darating para tulungan tayo bilang ama sa isang nagdudusang anak sa kabila ng ating kakulangan sa pananampalataya.

Tigilan mo na ang pagsusukat o pagbibigay grado sa iyong pananampalataya. At tigilan mo na kung paano tutuusin ang pananampalataya. Sinabi ng Bibliya, “Kaya’t ang tatlong ito’y nananatili: ang pananampalataya, pag-asa, at pag-ibig, ngunit ang pinakadakila sa mga ito ay ang pag-ibig” (1 Corinto 13:13). Kung ikaw ay magpapakadalubhasa sa anumang bagay, magpakadalubhasa ka sa pag-ibig—ang pananampalataya ay gumagawa sa pamamagitan ng pag-ibig.

Kapag ang Diyos ay hindi sumasagot sa ilan nating mga panalangin, makatitiyak tayo na mayroon Siyang dakilang walang hanggang dahilan kung bakit.

Dito mauuwi ito: ang Diyos ay mayroong lahat ng kapangyarihan at kayang gawin ang anumang bagay. Walang imposible sa Kanya. Ipinangako Niyang sasagutin ang bawat panalangin sa pangalan ni Cristo, kaya’t kailangan tayong humiling na may ganap na katiyakan sa pananampalataya, na umaasa sa kasagutan. Ngunit kung iaantala ng Diyos ang sagot o pinili ang ibang paraan para sa atin, tiyak na mayroon siyang kadahilanan para sa lahat ng mga bagay na ito. At kailangan tayong manalig na anumang payagan ni Diyos sa ating mga buhay ay makakabuti para sa atin pagdating ng takdang panahon (Roma 8:28).

Ang ating Amang nasa langit ay tiyak na alam kung saan tayo patungo at ano ang ating pangangailangan. Ibibigay Niya kung ano ang mabuti, sa tamang panahon ayon sa Espiritu Santo (Mateo 7:11).

Hindi hahayaan ng Diyos na ikaw ay daigin ng iyong mga pagsubok. Maaring dumating ka sa kalagayan na sa akala mo ay wala ng pag-asa, gayunman ay malalampasan mo at mabubuhay para ipahayag ang Kanyang katapatan kung hindi mo patitigasin ang puso mo kundi ang kumapit sa Kanyang mga kamay, nananalig sa Kanyang walang hanggang pag-ibig.

ANG MALAKING KAPAHAMAKAN

2011-10-11T03:00:00.000+08:00

Isang siyentipiko ang nagsabi sa malaking kapahamakan, “Ang buong sanlibutan ay nayanig.” Mayroon pang nagsabi “ang pinakamalagim na kapahamakang kalikasan sa buong sanlibutan.” Isinasalarawan nila ang lindol sa ilalim ng tubig na nagwasak sa buong baybay-dagat sa Asya ilang taon na ang nakararaan. Libu-libo ang naiwang patay. Patuloy tayong nakakakita ng mga kapahamakan sa kapaligiran natin.

Kapag may kahindik-hindik na pangyayari ang dumating, lumalapit ako sa Ama na may isang tanong: “Panginoon, ano ang mga nangyayaring ito? Ito ba ay isa lamang di-maipaliwanag na sakuna ng kalikasan, o mayroon bang dapat malaman ang iyong mga tao kung bakit nangyari ito?”

Nagluluksa kami sa hindi maisalaysay na kirot at paghihirap na pinagtitiisan ng marami. Taimtim kaming nananalangin para doon sa mga nasalanta. Ang aming ministeryo ay nagpadala ng libu-libong dolyar sa pamamagitan ng ahensya ng mga Kristiyanong tumutulong upang muling maitayo ang mga iglesya at mga tahanan sa mga nasalantang lugar. Sinasabi ng Kasulatan sa atin na ang ating Amang nasa langit ay nahipo ng pinakabuod ng damdamin ng mga sugatan at ang Espiritu Santo ay nagbuhos ng kaaliwan sa lahat ng mananampalataya sa mga bansang naapektuhan.

Ang bansang Amerika ay isang mahabagin at mapagbigay na nasyon at nagpapasalamat ako sa Diyos para sa mga maraming tumugon na manalangin, nagbigay at nagtungo doon sa mga lugar na iyon para tumulong. Ngunit mayroong isang malalim na alalahanin sa aking kaluluwa ang gumugulo sa akin. Ang kalakihan ng mga kapahamakan ay hindi ko maunawaan. Lumalabas tayong parang manhid, natutulig dahil sa lahat ng ito.

Nagpapasalamat ako sa Diyos dahil sa mga magagandang lathala ng pagpapala sa maraming lugar sa buong sanlibutan, kasama na ang Amerika. Ngunit kung hindi tayo mapapaluhod sa pamamagitan ng inalpasang kapangyarihan—kung hindi tayo magpapakumbaba pagkatapos na masaksihan ang mga kakila-kilabot na mga sakunang ito—ano ang maaring makapagpatahimik sa mga tumutuya sa Diyos? Tayo ba ay hindi na nayayanig.

Isipin ang mga bagay na ito:

Ang pagpapalayas sa Diyos mula sa ating lipunan sa pangalan ng politikal na katuusan
Ang pagbaliktad ng buong sanlibutan tungo sa pagiging makamundo at pagkamateryal
Iglesyang lumalago na makamundo na higit pa sa sanlibutang ito
Ang paglago ng karahasan at kapabayaan
Ang hindi na pagtanggap sa Bibliya bilang Salita ng Diyos
Isang araw “na kung saan ang lahat ay kayang yanigin” ay nayayanig
Kapag ang mga nag-iisip na mga tao sa lahat ng dako ay may pangitain na “mayroong nakikialam sa kalikasan, mayroong nangyayari na hindi kayang ipaliwanag”
Kapag ang lipunan ay nagpapatuloy sa gawi nito na ni wala man lamang isang “paghinto tugkol sa Diyos,” ni wala man lamang iniisip na ang Diyos ay hindi tutuyain

Kapag ang mga bagay na ito ay nangyari ay panahon na na tayo ay malapit na o lumampas na tayo sa guhit patungo sa espirituwal na kahangalan na hindi na kayang gisingin ng banal na.

Ang Diyos ay mahabagin, mapagpala at handang magpatawad. Nawa ay maipakita ni Jesus ang Kanyang pag-ibig at kahabagan sa pamamagitan ng Kanyang mga disipulo habang palapit na ang pagbabalik ng Panginoon.

MAYROONG NAKAKAUNAWA

2011-10-10T03:00:00.000+08:00

“Ako’y iyong siniyasat, batid mo ang aking buhay, ang lahat kong lihim, Yahweh, ay tiyak mong nalalaman” (Awit 139:1).

Walang sinuman ang nakakaunawa sa akin
Kundi ang Diyos.
Nauunawaan niya ang kalaliman ng aking isipan.
Walang salita sa aking dila,
Ngunit alam ng Diyos ang lahat ng ito.
Ako’y Kanyang nilupi;
Ang kanyang kamay ay hawak ako.
Ang ganitong karunungan ay lubos na matayog,
Hindi ko maabot ito
Mayroong panahon
Ang kadiliman ay bumabalot sa akin,
Gayunman ay sinisiyasat Niya ang aking puso
At alam Niya ang laman nito.
Kita Niya ang mga kasalanan ko.
Ang kanya lamang karunungan
Ang nakakaalam sa akin
Sumasagot Siya
At pinalalakas ako
Sa aking kaluluwa
Kadiliman at liwanag ay magkatulad lamang para sa Kanya
Nauunawaan Niya ang aking kadiliman
At bibigyan Niya ako ng liwanag
Nauunawaan Niya ako.

INILARAWAN NG DIYOS ANG KANYANG PAG-IBIG SA KANYANG MGA TAO

2011-10-07T03:00:00.000+08:00

Inilarawan ng Diyos ang sarili Niya sa paraang ito: “Ako ang nagturo kay Efraim na lumakad, inakay ko siya sa kanyang paghakbang; ngunit hindi niya kinilala ang pag-aalaga Ko sa kanya” (Hosea 11:3).

Sa naunang wika ang talatang ito ay mababasa, “Dumating ako sa kanila sa sandali na kanilang kawalan ng pag-asa at may pagmamahal na inalagaan sila sa sandali ng marumi, magaspang na lugar. Hawak ko sila sa aking mga kamay habang inaalagaan!” Ngunit sinabi sa Hosea 11:7, “Ang bayan ko’y nagpasya nang tumalikod sa Akin. Ang salitang tumalikod dito ay nangangahulugan na “nakabitin sa alanganin, nakabitin sa pagdududa.”

Ang Israel ay hindi nakakasiguro sa pag-ibig at kagiliwan ng Panginoon at sinasabi ng Diyos kay Hosea, “Ang mga tao ay nagdududa sa aking pag-ibig sa kanila. Hindi nila ako lubos na kilala at hindi sila nakasisiguro sa Aking pag-ibig!’

Iyan ay totoo! Hindi makapaniwala ang Israel na iniibig pa rin sila ng Diyos. Sila ay mga sumasamba sa mga diyus-diyosan, nagbalik sa pagkakasala at mga nagdududa at marahil ay iniisip nila, “Kami ang nagbigay ng dahilan sa Diyos sa pagkawala ng kanyang kaluguran sa amin. Sinadya naming magkasala at tiyak na huhusgahan Niya kami! “Pababayaan ba kita Efraim?. . . Hindi ito kayang gawin ng puso ko; kahabagan ko’y nananaig” (t 8).

Pakinggan ang Kanyang mga salita na nagbibigay aliw at kagalingan sa iyo:

“Ako ang nagbigay ng buhay sa aking bayan, sila’y hindi ko patuloy na uusigin; ang galit ko sa kanila’y hindi mananatili sa habang panahon” (Isaias 57:16). Sinasabi ng Panginoon, “Kung ang lahat lamang ng nakikita ninyo sa Akin ay galit, ang espiritu mo ay mabibigo sapagkat ito lubos na mananaig.”

“Nagalit ako sa kanila dahil sa kanilang kasalana’t kasakiman, kaya sila’y aking itinakwil. Ngunit matigas ang kanilang ulo at patuloy na sumuway sa akin. Sa kabila ng ginawa nila, sila’y aking pagagalingin at tutulungan, at ang nagluluksa’y aking aaliwin” (t 17-18).

Maaring dumadaan ka sa malalim na suliranin ngayon. Hindi tukso o pagsubok ang tinutukoy ko. Ang tinutukoy ko ay ang mga nakapananaig na kalagayan na dumarating sa iyo na hindi mo maunawaan. Lahat ng uri ng hangin at alon ay nilulunod ka, mga bagay na hindi abot ng iyong pang-unawa. Dumarating ito sa iyong tahanan, sa iyong iglesya, sa iyong trabaho, sa lahat ng paligid. Ngunit nais ng Diyos na mailigtas ka sa lahat ng ito! Nais Niyang maipanumbalik ka sa iyong espirituwal na kalusugan! Kung ang lahat ng maari mong paniwalaan ngayon ay ang malaman mo na iniibig ka Niya sa kabila ng lahat ng iyong pagmamatigas na pamamaraan, na nakikiusap Siya sa iyo na tumingin sa Kanya bilang iyon Banal na Tagapag-alaga, at iyan ay sapat na!

PUSPOS NG PAG-ASA, KAGALAKAN AT KAPAYAPAAN!

2011-10-06T03:00:00.000+08:00

Kung nais ninyong maghari ang kapayapaan ng Diyos sa inyong buhay, kailangang iwaksi ang ilang mga bagay:

Kailangang tigilan na ninyo kung paano tutuusin o uunawain kung paano gagawin ng Diyos ang mga bagay.
Kailangang tigilan na ninyo ang mag-alala at magtampo: “Huwag kayong mabalisa tungkol sa anumang bagay… (Filipos 4:6).
Kailangang tigilan na ninyo ang sabihin sa Diyos kung alin ang tama para sa iyo.
At higit sa lahat, kailangang tigilan na ninyo na ikaw ay bigo; tigilan na ninyo ang pag-iisip na hindi ninyo nalulugod ang Diyos!

Ang isa sa mga pinakamabisang bitag ni Satanas para manakawan niya ang mga Kristiyano ng kapayapaan ay ang paghimok sa kanila na kailangang magpakahirap sila sa laman para malugod ang Diyos. Ito ay pinatatalbog niya sa akin palagi!

Minsan kapag kailangan ko ang isang lugar para manalangin, pupunta ako sa aking sasakyan at magmamaneho sa isang bukod na lugar. Nagagawa kong purihin ang Panginoon at magalak sa kanyang presensiya habang nakatanaw sa berdeng kabukiran at kagubatan. Ngunit minsan sasagi sa aking isipan na wala akong ginagawa para sa Panginoon!

Panalangin ko, “Panginoon wala akong nagagampanan para sa Iyong kaharian. Wala akong ginawa kundi manalangin, kumuha ng mga mensahe sa mga sermon, at magtungo sa simbahan at mangaral. Ang buong sanlibutan ay patungo sa impiyerno, at wala akong nagagawa para sa Iyo!”

Ang ganito bang iniisip ay sumagi sa iyo? Ginagawa mo ang lahat ng kaya mo para malugod ang Panginoon, gayunman hindi ka nakadadama ng kabanalan. Bahagya ko nang madama ang kabanalan. Iyan ang katotohanan maging sa pinakamabuti kong panahon—maging ako man ay nangangaral na may basbas ng Espiritu!

Sinabi mo, “Ikaw, kapatid na David? Lagi mong nadarama na para bang wala kang nagagawa para sa Diyos?” Oo! Ang diyablo ay lumalapit at ginagawa niyang madama natin na tayo ay hindi karapat-dapat, walang nagagawa. At nawawala ang ating kapayapaan dahil bumibigay tayo sa ganitong nadarama!

Makinig sa panalangin ni Pablo para sa atin: “Puspusin nawa kayo ng Diyos na siyang bukal ng pag-asa, at nawa ay pagkalooban niya kayo ng kagalakan at kapayapaan sa pamamagitan ng inyong pananampalataya, upang mag-umapaw ang inyong pag-asa sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Espiritu Santo” (Roma 15:13).

Magtiwala sa Kanyang kabutihan. Manalig sa kanyang pag-ibig at kahabagan. Huwag ninyo siyang pagbintangan ng pagiging galit o naguguluhan sa iyo o hindi ka kinakausap. Hayaang ang kanyang kapayapaan ang maghari sa inyong puso at sa inyong buhay!

ANG HANDOG NG KANYANG KAPAYAPAAN

2011-10-05T03:00:00.000+08:00

“Huwag kayong mabalisa tungkol sa anumang bagay. Sa halip, hingin ninyo sa Diyos ang lahat ng inyong kailangan sa pamamagitan ng panalanging may pasasalamat. At ang kapayapaan ng Diyos na hindi kayang maunawaan ng tao ang siyang mag-iingat sa inyong puso at pag-iisip dahil sa inyong pakikipag-isa kay Cristo Jesus” (Filipos 4:6-7).

Nang paulit-ulit kong binasa ang talatang ito kamakailan, ako ay tinamaan ng bagay na hindi ko pa nakikita noon pa. Ipinag-utos ni Pablo sa atin na tigilan na ang mag-alala, lumapit sa Diyos sa pananalangin at humingi ng pangangailangan, at magpasalamat sa kanya sa sagot. Ngunit wala siyang sinabi na makakakuha ng mga kasagutan! Walang sinabi si Pablo na makakatanggap ng salita ng patutunguhan, kaligtasan, mga himala, o kagalingan. Sa halip, sinabi niya nakatanggap tayo ng handog ng kapayapaan ng Diyos!

Sinasagot ng Diyos ang lahat ng ating mga kahilingan at mga pangangailangan na may kasamang kapayapaan Niya: “Huwag kayong mabalisa tungkol sa anumang bagay. Sa halip, hingin ninyo sa Diyos ang lahat ng inyong kailangan sa pamamagitan ng panalanging may pasasalamat. At ang kapayapaan ng Diyos na hindi kayang maunawaan ng tao ang siyang mag-iingat sa inyong puso at pag-iisip dahil sa inyong pakikipag-isa kay Cristo Jesus” (t 6-7).

Sa madaling sabi, unang sinasagot ng Diyos sa bawat panalangin natin at daing ng puso ay Kanyang kapayapaan! Ang lahat ng taong mananalangin ay may isang bagay na nagkakatulad: Gaano man kabigat ang nadarama nila patungo sa kanilang lihim na silid ng panalanginan, ay lumalabas silang puspos ng Kanyang kapayapaan! Nilimitahan ng Diyos ang sarili Niya sa Kanyang sariling pamahalaan. Ito ay kinikilalang laan ng Diyos. Gumagawa siya ng bagay dito at doon, inihahanda ang puso ng mga tao at isinasaayos ang mga pagkakataon, ngunit hanggang sa Kanyang laan ay gumawa sa kasagutan sa inyong mga panalangin, sinabi Niya, “Ibibigay ko sa inyo hindi yaong iniisip ninyo na kailangan ninyo kundi yaong alam ko na kailangan ninyo—kapayapaan ng isipan at puso!”

Marami sa atin ay nakikipagbuno sa Panginoon sa pananalangin. Humihiling tayo na may pagtangis at luha; binabayo natin ang daan ng langit; inaangkin natin ang bawat pangako. Ngunit habang lumilipas ang mga araw, mga linggo at mga buwan, nagsisimula tayong magtaka: “Bakit hindi ka sumasagot, Panginoon? Ano ang humahadlang sa aking mga panalangin? Ano ang nagawa ko na nakapagbigay dalamhati o hindi nakalugod sa Iyo?”

Ang katotohanan ay, sinabi na sa atin ng Diyos. “Narito ang kapayapaan ko na hindi ninyo kayang unawain! Tanggapin ninyo ito at hayaang maghari sa mga puso ninyo habang gumagawa Ako sa lahat ng bagay na makabubuti sa inyo!” Kailangang manatili tayo sa kapayapaan ng Diyos hanggang sa ang Kanyang pangako ay naisaayos na ng Espiritu Santo!

Panghawakan ang Kanyang kapayapaan at hayaang maghari ito sa inyong mga puso!

HAYAANG ANG KAPAYAPAAN NG DIYOS ANG MAGHARI

2011-10-04T03:00:00.000+08:00

“Paghariin ninyo sa inyong puso ang kapayapaang kaloob ni Cristo, sapagkat iyan ang dahilan kung bakit kayo tinawag sa iisang katawan. Magpasalamat kayo lagi” (Colosas 3:15).

Ang isang talatang ito ay naglalaman ng isang di-kapani-paniwalang utos: Tinawag ng Diyos ang kabuuang katawan ni Jesu-Cristo para hayaang ang Kanyang kapayapaan ang mamahala sa ating mga puso, pag-iisip at katawan! Ang kapayapaan ng Diyos ang dapat maging tagapamagitan ng ating mga buhay, nakaupong naghahari sa lahat. Kung may panahon mang ang pagtawag na ito kakailanganing patunugin, ito ay ngayon sa sandali ng kaguluhan at kalituhan!

Bakit ipinag-utos ng Panginoon sa mga naunang iglesya na hayaang ang Kanyang kapayapaan ang maghari sa kanilang mga buhay? Ito ay sa dahilang alam Niya ang parating na mga mangyayari at nais Niyang ihanda sila! Sa nalalapit na ilang mga taon, mga di-kapani-paniwalang kaguluhan ay darating sa kanila. Sila ay pahihirapan at aalipustain. Haharap sila sa taghirap na panahon, mawawalan ng mga tahanan, kukumpiskahin ang kanilang mga ari-arian, aatakihin ng mga malulupit na mga tao na ang iniisip ay ginagawan nila ng pabor ang Diyos sa pamamagitan ng pagpatay sa kanila. Nagbabala ang Diyos sa kanila, inihanda sila, “Kayo ay ipapasailalim sa aking kapayapaan sapagkat ito lamang ang makapagliligtas sa inyo sa mga di-kapani-paniwalang pagbabago na parating!”

“Isagawa ninyo ang lahat ng inyong natutuhan, tinanggap, narinig at nakita sa akin. Sa gayon, sasainyo ang Diyos na nagbibigay ng kapayapaan” (Filipos 4:9).

Sa mga panahong ito ay mayroong di-totoong kapayapaan na lumalaganap sa maraming simbahan, kapayapaang mabibigo pagdating ng magulong panahon. Ito ay kapayapaan ng mga nagmamatigas, mga Kristiyanong binulag ng kasalanan! Tinawag ni Moses ang mga mananampalatayang kagaya nila “pinagpala ang sarili,” ang kahulugan ay dinadaya ang sarili. Nagbabala Siya sa Israel na may sumpa na darating sa lahat ng mga nagkakasala, mga hindi sumusunod na mga anak ng Diyos na naglalakad sa pagsamba sa mga diyus-diyosan. Sinabi niya na tatapalan nila ng huwad na kaisipan ng kapayapaan ang kanilang makasalanang gawain: “Baka kung marinig niya ang mga tuntunin ng kasunduang ito ay sabihin niya sa kanyang sariling hindi siya mapapahamak kahit sundin ang sariling kagustuhan. Ito ang magdadala ng kapahamakan sa lahat, mabuti man o masama” (Deutoronomo 29:19).

Isinalarawa ni Moses ang anak ng Diyos na nagpasiya na bigyang kasiyahan ang pita ng kanyang laman para sa kasamaan! Nakatagpo siya ng kaaya-ayang doktrina na nagsasabi sa kanya na hindi masama ito, siya’y ligtas pa rin, patungo pa rin ng langit, habang nagpapatuloy sa kanyang kasalanan. Sinasabi niya sa sarili niya, “Gagawin ko kung ano man ang gusto ko at hindi pa rn mawawala ang kapayapaan sa puso ko.”

Kahit ano pa ang mangyari sa Amerika o sa mga bansa sa sanlibutan, walang anumang kapangyarihan sa impiyerno ang makananakaw sa iyo ng kapayapaan ng Diyos sa pamamagitan ni Jesu-Cristo, na kanyang itinanim sa inyong kaluluwa! Gagawin niya sa mga tao niya na ang kapayapaan ang maghahari.

“Paghariin ninyo sa inyong puso ang kapayapaang kaloob ng Diyos.”

ANG INA NG LAHAT NG MGA KASALANAN

2011-09-28T03:00:00.001+08:00

Makagagawa ako ng listahan ng isang katalogo ng mga kasalanan na madalas na ginagawa ng mga Kristiyano, ngunit wala isa man dito ay makatutumbas sa kasalanan na nais kong pag-usapan. Ang ina ng lahat ng mga kasalanan—yaong isa na nagsilang sa lahat ng iba pang kasalanan—ang kasalanan ng kawalan ng pananalig!

Hindi ko tinutukoy ang kawalan ng pananalig ng isang pinatigas na makasalanan. Ang kawalan ng pananalig ng mga tampalasan, mga hindi naniniwala sa Diyos ay hindi man lamang makauuga sa Diyos. Hindi, ang bagay na nakapagbibigay poot sa Diyos nang higit pa sa anuman ay ang kawalan ng pananalig at nakagugulong pagdududa noong mga tumatawag sa kanya sa pangalan Niya! Ang kanyang mga anak na nagsasabi na “Ako na na kay Jesus,” gayunman ay mga nagdududa, may takot at kawalan ng pananalig sa kanilang mga puso ay nakapagbibigay dalamhati sa kanya ng higit pa sa anuman!

Gaano kalubha na dinadala ng Diyos ang kasalanan ng kawalan ng paniniwala! Nagbabala si Judas sa iglesya sa pamamagitan ng mga salitang ito: “Kahit na alam na ninyo ang lahat ng ito, nais ko pa ring ipaalala sa inyo na matapos iligtas ng Panginoon ang bansang Israel sa lupain ng Egipto, pinuksa niya ang mga taong hindi nananalig sa kanya” (Judas 5).

Si Judas ay nagpapaalala sa mga mananampalataya ng paninindigan ng Diyos patungo sa kawalan ng pananalig! Sinasabi niya, “Dala ko para inyong alaala ang sinasambit na poot ng Diyos patungkol sa kawalan ng pananalig ng kanyang mga iniligtas na mga tao. Sa pagligtas niya sa mga tao, pagkatapos ay pupuksain yaong mga hindi nananalig!”

Minamahal, naniniwala ako na tinawag ako ng Diyos upang ilagay ang kanyang iglesya sa pagpapaalala ng katulad na mga bagay! “Nangyari iyon sa kanila bilang babala sa iba, at isinulat upang tayo namang nabubuhay ngayong mga huling araw ay maturuan” (1 Corinto 10:11). Maaring hindi na puksain ng pisikal ng Diyos ang kanyang mga tao katulad ng ginawa niya sa Lumang Tipan ngunit ang kanyang paghuhusga sa ating kawalan ng pananalig ngayon ay espirituwal at ang mga ito ay ganoon din kabigat.

Ang kawalan ng pananalig ay nakawawasak ngayon katulad din noon. Maaring hindi tayo magiging asin, ngunit tumitigas pa rin ang ating mga batok at nagiging masaklap! Ang lupa ay hindi bumubuka para lamunin tayo ngunit nilalamon tayo ng kaguluhan, kabigatan at mga suliraning pampamilya. Ang apoy ay hindi bumababa at nilalamon tayo ngunit ang ating espirituwal na pamumuhay ay nawawasak.

Marami sa atin ay nakararanas ng ina ng lahat ng mga kasalanan at hindi man lamang tayo natatakot dito. Hindi natin siniseryoso ang ating kawalan ng pananalig; sa katunayan, namumuhay tayo na para bang kinikindatan lamang ito ng Diyos. At gayunman ito ay ang isang pagkakasala na nagbubukas sa ating katawan at espiritu sa iba pang kasalanan na alam ng tao.

NASAAN ANG KARUNUNGAN?

2011-09-27T03:00:00.000+08:00

“Ngunit saan kaya matatagpuan itong karunungan? At ang pang-unawa, saan kaya matututunan? 3Hindi alam ng tao ang daan tungo sa karunungan; wala ito sa lupain ng mga nabubuhay” (Job 28:12-13).

Karunungan,
Sino ang makatatagpo nito?
Saan?
Ang kalaliman ay nagsabi, “Ito ay wala sa akin.”
Ang karagatan ay nagsabi, “Ito ay hindi ko kasama.”
Hindi ito makukuha sa pamamagitan ng ginto,
Pati na ang pilak ay hindi matitimbang
Para sa halaga nito.
Hindi maaring bigyan ng kuwenta… mamahaling oniks
O… sapira.
Hindi ito maaring ipagpalit sa mga hiyas,
Huwag nang isali ang mga bulaklak sa bato o mga perlas,
Para sa halaga ng karunungan
Ay higit pa sa mga batong mamahalin.
Kung ganoon kailan darating ang karunungan ?
Saan ang lugar ng pagkakaunawa?
Nauunawaan ng Diyos
At alam Niya kung nasaan ito.
Siya na nakakita sa kabuuan ng langit,
Siya na nakasusukat sa timbang ng hangin,
Sa mga tao ito ang sabi Niya,
“Narito
Ang takot sa Panginoon—
Iyan ang karunungan
Ang lumayo sa kasamaan—
Iyan ang pagkakaunawa,
Ang takot sa Panginoon ay ang simula
Sa lahat ng karunungan
Siya na may karunungan,
Hayaan siya sa pag-ibig
Matakot sa Diyos
At iwaksi ang mga kasalanan.”

ANG KAPANGYARIHAN NG ISANG MALINIS AT WALANG KAPINTASANG BUHAY

2011-09-12T03:00:00.000+08:00

Kapag itinalaga mo ang iyong puso na lumakad na walang kapintasan sa harap ng Diyos—ang mamuhay sa paraan na nakalulugod sa Panginoon—katatakutan ka at hahamakin noong mga nawala ang biyaya ng Diyos. Mga malahininga o nakompormisong mga Kristiyano ay ganap na gagambalain o iwawaksi ng iyong buhay!

Nakita natin ito na maliwanag na inilarawan sa 1 Samuel: “Si Saul ay natakot kay David pagkat nadama niyang hindi na siya pinapatnubayan ninYahweh…Pinangunahan ni David ang kanyang mga tauhan at saan man mapalaban ay nagtatagumpay pagkat pinapatnubayan siya ni nYahweh. Dahil dito, lalong nasindak sa kanya si Saul” (1 Samuel 18:12-15).

Ang walang kapintasang pag-uugali ni David ay lalong nakapagpasindak sa puso ni Saul! Sa tuwinang si Saul ay nasa paligid ni David, natandaan niya ang sandal na taglay niya ang biyaya ng Diyos at ang mataas na paggalang ng mga tao. Ngunit ang hindi pagsunod, inggit, pagmamataas at sariling pagsunod ay nagdulot kay Saul na mawala ang bawat kapangyarihan sa Diyos. At ninakawan siya nito ng paggalang ng mga tao.

Ngayon, si Saul ay humaharap sa isang nakakabatang lalaki—mas kulang ang karanasan, marahil ay hindi mahusay magsalita na lalaki—na nagpapamalas ng kapangyarihan at katapatan ng kabanalan. Siya ay may dalisay na puso, puspos ng Espiritu Santo at si Saul ay natatakot sa kanya!

Huwag kalilimutan na siya ay hindi isang paganong sumasamba sa mga idolo na takot kay David. Hindi, si Saul ay isang lalaki na dating alam ang kapangyarihan ng Espiritu Santo! Siya ay minsan nang naging binasbasan ng langis ng Diyos, isang makapangyarihang lalaki na pinili ng Diyos!

Si David ay simple lamang na namumuhay ng isang malinis na buhay at ibinubuhos ng Diyos ang biyaya sa kanya! “Sa kabilang dako, si David ay lalong napapamahal sa buong Israel at Juda dahil sa kanyang pagtatagumpay laban sa mga kaaway” (1 Samuel 18:16).

Ayaw ni Saul na malagay sa kapaligiran ni David. Sinasabi ng Kasulatan, “Kaya para malayo ito sa kanya, ginawa niya itong puno ng 1,000 kawal” (1 Samuel 18:13). Ang malungkot, si Saul ay kumakatawan sa mga napakompormisong iglesya sa ngayon, yaong mga Kristiyanong nakipagkompormiso at nawala ang basbas ng Diyos. Siya ay isang uri ng mananampalataya na minsan ay puspos ng Espiritu Santo, nabautismuhan, sa apoy ng Diyos, ngunit ninakawan ng lahat na minsan ay galing sa Diyos dahilan sa kanilang hindi pagsunod, pagmamataas, at pita ng laman.

Wala nang ibang nakaatakot pa sa isang napakompormisong Kristiyano kaysa sa isang banal na walang kapintasang pamumuhay. At habang lalong napapahanay sa kalooban ng Panginoon, lalo ka pang iwawaksi ng mga nagbalik kasalanang mga mananampalataya.

MAMUHAY SA BIYAYA NG DIYOS

2011-09-09T03:00:00.000+08:00

Ipinangako ng Diyos ang mga kahanga-hangang biyaya sa mga mananampalatayang walang kapintasan. “Anak ko, ang aral ko ay huwag mong lilimutin…lahat ng aking utos sa isipan mo’y itanim upang araw mo’y tumagal, humaba ang iyong buhay, at maging masagana sa lahat ng kailangan. Pananalig at katapata’y huwag mong tatalikdan, ikuwintas sa iyong leeg at itanim sa isipan. Sa gayon, sa iyo ay malulugod itong Diyos” (Kawikaan 3:1-4). Sinasabi ng Diyos kapag itinuon mo ang iyong paningin sa paglalakad na walang kapintasan sa kanyang harapan, lalakad sa kanyang biyaya at magiging kaluguran sa Kanya.

Ngunit hindi iyon ang lahat. Kasama rin sa biyaya ng Diyos ang kapangyarihan! Sinabi ni Pablo, “Ang Mabuting Balita na lubos naming pinaniniwalaan ay ipinahayag namin sa inyo hindi sa salita lamang. Ito’y may kapangyarihan at patotoo ng Espiritu Santo” (1 Tesalonica 1:5). Dala ng kanyang biyaya ang kapangyarihan ng Espiritu Santo sa lahat ng iyong sinasabi at ginagawa. Ang iyong salita ay hindi mababale-wala, sapagkat magkakaroon ito ng kapangyarihan ng Espiritu Santo.

Sinabi ni Pablo na yaong mga pinalakas ng Espiritu Santo na mga salita ay magbubunga ng magagandang resulta: “Tinularan ninyo kami, at ang Panginoon. Tinanggap ninyo ang Mabuting Balita, at dahil dito’y nagdanas kayo ng katakut-takot na hirap. Gayunman, taglay pa rin ninyo ang kagalakang kaloob ng Espiritu Santo” (1:6).

Bakit lubos na makapangyarihan ang mga salita ni Pablo, lubos na mabisa? Sapagkat, sabi niya, “Pati ang balita tungkol sa inyong pananampalataya ay kumalat sa lahat ng dako” (t. 7). Hindi ang pangangaral ni Pablo o ang pananalangin niya ang nakahikayat sa mga tao na lumapit sa Panginoon. Ito ay ang kanyang ulirang pamumuhay! Natagpuan ng diyos kay Pablo ang malinis na puso—isang kanyang mabibiyayaan sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Espiritu Santo!

Ang banal na biyaya ng Diyos ay nagdala rin ng mataas na pagpapahalaga sa mga tao. Isinulat ni David: “Sa lahat ng tauhan ni Saul, siya ang nagkamit ng pinakamaraming tagumpay. Kaya, lalo siyang napatanyag” (1 Samuel 18:30).

Ang taong nag-iingat ng pangalan ni Jesus sa pamamagitan ng kabanalan sa harapan ng iba ay bibigyan ng mabuting pangalan sa harapan nila—ng Diyos mismo!

Sinasabi ng ibang Kristiyano, “Hindi mahalaga ang tungkol sa pangalan ko. Hindi mahalaga anuman ang iniisip ng ibang tao tungkol sa akin. Hindi ko nais na makilala pa ako ng iba, nais ko lamang na parang isang balewala lamang. Hayaan natin ang Panginoon ang magkaroon ng lahat ng kaluwalhatian.” maaring may himig itong mapagkumbaba ngunit ayon sa Kasulatan, “Mas mabuting piliin ang malinis na pangalan kaysa pilak at ginto o anumang kayamanan” (Kawikaan 22:1). Binibigyan ng Diyos ang matuwid ng mabuting pangalan upang magamit nila ito para sa kaluwalhatian niya na may ganap na sukatan!

ANO ANG BUHAY NA WALANG KAPINTASAN?

2011-09-08T03:00:00.000+08:00

ANO ANG BUHAY NA WALANG KAPINTASAN?

Narito ang asal ng isang mananampalataya na walang kapintasan, ayon kay Apostol Pablo:

1. Ang maging walang kapintasan ay kailangang walang panlilinlang sa anumang uri. “Ang pangangaral nami’y hindi udyok ng kamalian, ng kahalayan o ng hangad na manlinlang” (1 Tesalonica 2:3). Ang isang walang kapintasang Kristiyano ay isang walang panlilinlang sa kanyang puso. Sinasabi ni Pablo, “Hindi ako mandaraya, nangangaral sa inyo ngunit iba ang ipinamumuhay. Ang aking pag-uugali ay isang bukas na aklat!”

2. Ang maging walang kapintasan ay ang huwag humipo sa mga bagay na marumi. “Ang pangangaral nami’y hindi udyok ng kamalian, ng kahalayan o ng hangad na manlinlang” (1 Tesalonica 2:3).

Ang idinidiin dito ni Pablo ay nauukol sa kahalayan ng lamán o sa mahalay na pita. Sinasabi niya, “Walang maduming salita ang lumabas sa aking bibig. Ang aking pakikipag-usap ay dalisay, nagmumula sa malinis na puso.” Nasa pangangasiwa ni Pablo ang kanyang katawan. Walang makalamang pagnanasa ang nagtutulak sa kanya—walang espiritu ng mahalay na pita o kahalayan ang naglalaro sa isipan niya. Siya ay isang malayang tao!

Ang isang mananampalataya na nagkukwento ng malaswang biro, nagpaparamdam ng kahalayan, o may matang nagmamasid ay isang taong ang puso ay hindi pa nalilinis! Sinabi ng Diyos, “Kung ikaw ay lalakad na walang kapintasan sa aking harapan, kailangang mayroon kang malinis na pandinig, malinis na puso at malinis na bibig!”

3. Ang maging walang kapintasan ay ang maging walang kamalian. “Ang pangangaral nami’y hindi udyok na manlinlang” (talatang 3).

Ang Kristiyano na walang kamalian o kapaimbabawan ay hindi nagmamarunong, maging tuso o nangungunahan. Wala siyang itinatagong balak at ganap na bukas at matapat. Sinabi ni Pablo, “Hindi ko kayo pinangunahan patungo sa kaharian ng Diyos o kaya’y gumamit ako ng mga tusong pananalita o paglaruan ang inyong damdamin. Tuwiran kong ipinahayag sa inyo ang mabuting balita!”

Si Pablo ay hindi kailanman gumamit ng mga malarong salita; hindi siya gumamit ng sikolohiya para magustuhan siya ng mga tao. Sinabi ni Pablo, “Naging magiliw kami sa inyo tulad ng isang mapagkalingang ina sa kanyang mga anak” (2:7). Ngunit ng pumasok ang kasalanan, sinaway niya ito ng malakas mula sa kalangitan! Hindi niya ninais o kinailangan ang pagsang-ayon ng kahit sinong tao, samantalang minahal niya ang mga tao ng taos sa kanyang puso. “Alam ng Diyos at alam din ninyo na sa aming pangangaral ay hindi kami gumamit ng pakunwaring papuri o mga salitang nagkukubli ng masakim na hangarin. Hindi kami naghangad ng papuri ninyo o ninuman” (mga talatang 5-6).

Si Pablo ay laging iniisip na ang Diyos ay nagmamasid sa kanya at minamanmanan ang kanyang mga motibo. “Lumayo siya sa lahat ng uri ng kasalanan” (1 Tesalonica 5:22) at namuhay na para bang si Jesus ay darating na sa loob ng oras na iyon!

ANG KAPANGYARIHAN NG BUHAY NA WALANG KAPINTASAN

2011-09-07T03:00:00.000+08:00

“Saksi namin kayo at gayon din ang Diyos na kami ay tapat, mabuti, at ganap sa pakikitungo sa inyo na mga sumasampalataya” (1 Tesalonica 2:10).

Iyan ay isang makapangyarihan na pahayag na ginawa—na tawagin ang Diyos bilang saksi sa iyong kabanalan! Gayunman, walang kaudlut-udlot, si Pablo ay nagmalaki sa mga mananampalataya na taga Tesalonica. “Ang mga kamanggagawa at ako ay namuhay na walang kapintasan sa harapan ninyo at sa harapan ng Diyos. Ang aming mga pag-uugali ay makatuwitran at dalisay. Diyos ang saksi sa aming banal na asal at kayo man ay saksi.Nakita ninyo na kami ay naglakad ng may kabanalan at walang kapintasan sa harapan ng Diyos at ng mga tao!”

Si Pablo ay isang mahusay na mangangaral at alam niya ang lihim ng kahusayan niya na maakay ang mga tao patungo sa Diyos. Kaya niyang tumayo na may kalakasan ng loob sa harapan ng bawat buhay na kaluluwa, sa bawat saklaw ng hari at sumaksi: “Namumuhay ako araw-araw sa ilalim ng pagmamasid ng isang banal na Diyos. Lagi akong naglalakad na para bang ang kanyang banal na mga mata ay nakatingin sa akin. At kayong lahat ay saksi sa aking walang kapintasang pamumuhay!”

Ang apostol ay naghangad sa bawat mananampalataya na magkaroon ng katulad na kapangyarihan na mayroon siya na maakay ang mga tao patungo sa Diyos. Nanalangin siya gabi at araw na ang lahat ng mga anak ng Diyos ay maging banal at walang sala sa harapan ng Diyos: “Sa gayon, kayo’y manatiling banal at walang kapintasan sa harapan ng ating Diyos at Ama hanggang sa muling pagdating ng ating Panginoong Jesus, kasama ang mga hinirang niya” (1 Tesalonica 3:13).

Ang mayamang batang namumuno na lumapit kay Jesus ay naging mabuti mula pa sa kanyang pagkabata hanggang sa pagtanda at iyan ay nakapagdulot ng pag-ibig at paggalang ni Jesus (tingnan ang Mateo 19:16-20). Ngunit mayroong kulang at ang bagay na iyan ay nakapagdulot ng pagbabago! Minamahal, kung wala kang katulad na layunin sa lahat ng iyong sinasabi at ginagawa, hindi ka maaring maging walang kapintasan sa harap ng Diyos at mga tao: “Kung magkagayon, mabibigyan ninyo ng karangalan ang pangalan ng ating Panginoong Jesus, at kayo naman ay bibigyan din ng karangalan ayon sa kagandahang-loob ng Diyos at ng Panginoong Jesu-Cristo” (2 Tesalonica 1:12).

Ito ang nakapagtulak kay Pablo upang makapamuhay na walang kapintasan: Siya ay nanibugho para sa kaluwalhatian at pangalan ni Jesus! Alam niya na ang lahat ay kailangang maitatag sa ganoong pundasyon—sapagkat lahat ng kabutihan ng tao ay kasing dumi ng maruming basahan! Ang bagay na nakapagbubukod sa walang kapintasang paglalakad ay isang matinding pagnanasa na maparangalan ang pangalan ni Jesus sa harapan ng mga tao.

ANG KAPANGYARIHAN LABAN SA TAKOT

2011-09-06T03:00:00.000+08:00

Kapag ako’y natatakot, O aking Diyos na dakila; sa iyo ko ilalagak, pag-asa ko at tiwala (Awit 56:3)

Ako’y natatakot.
Pangamba at panginginig ay nangyayari sa akin;
Ang sindak ng kamatayan ay bumagsak sa akin.

TAKOT
Sapagkat mas maraming masama sa akin kaysa sa mabuti,
Pagsisinungaling sa halip na katuwiran,
Kahinaan sa halip na kalakasan,
Katulad ako ng hilaw na olibong puno
Na walang bunga,
O, na mayroon akong pakpak na katulad ng kalapati,
Lilipad akong palayo
At para mapahinga.
Mamadaliin ko ang aking pagtakas,
Mula sa malakas na bagyo
At unos.

TAKOT
Maaring itapon ako ng Diyos
At sumpain ang berdeng punong ito,
Sapagkat dumating Siyang naghahanap ng bunga
At walang natagpuan.

TAKOT
Upang ako ay magtiwala sa Kanya.
Tatawag ako
At ililigtas niya ako.
Madidinig niya ang tinig ko.
At ililigtas ang kaluluwa ko na may kapayapaan
Mula sa labanan
Na laban sa akin.
Ibobotelya niya ang mga luha ko.
Ang Diyos ay para sa akin.
Ilalayo niya ang mga paa ko sa pagbagsak,
Upang makalakad ako sa kanyang harapan

SA LIWANAG NG MGA BUHAY

BAKIT SINAGOT NG DIYOS ANG PANALANGIN NI DAVID!

2011-09-05T03:00:00.000+08:00

Ipinaliwanag ni David sa atin kung bakit tinugon ng Diyos ang kanyang panalangin: “Nang nasa panganib, ako’y kanyang tinulungan, ako’y iniligtas sapagkat kanyang kinalugdan!” (Awit 18:19).

Ang kalugdan dito ay nangangahulugan ng “ang malugod o magalak,” Sinasabi ni David, “Dala ko ay kaluguran sa Diyos. Iniligtas niya ako sapagkat nalugod siya sa akin!” At, minamahal, nalulugod siya sa iyo at sa akin din!”

Nakita mo, tayo na nananalig sa Panginoon ay kanyang mga banal na Zion, ang Kanyang banal na mga labi, ang labi ay nangangahulugan, “yaong mga tumatawag sa Panginoon na may dalisay na puso.” Sila ay yaong mga tinawag sa kaharian ng Kristiyano na lubos na tapat kay Jesus.

Sa mga tinawag sa Zion, sinabi ng Diyos; “Ikaw ay magiging magandang korona sa kamay ni Yahweh, isang maharlikang putong na hawak ng Diyos. Hindi ka na tatawaging ‘Pinabayaan,’ at ang lupain mo’y hindi na rin tatawaging ‘Asawang Iniwanan,’ Ang itatawag na sa iyo’y ‘Kinalulugdan ng Diyos,’ at ang lupain mo’y tatawaging ‘Maligayang Asawa,’ sapagkat si Yahweh ay nalulugod sa iyo, at ikaw ay magiging parang asawa sa iyong lupain” (Isaias 62:3-4).

Bakit ang Diyos ay dumarating kapag kailangan ko siya, handang iligtas ako? Ito ay sapagkat nalulugod siya sa akin! Ako ay kagalakan sa kanya at masaya siya sa aming pagkakaibigan!

Isang pinahahalagahang nakababatang lalaki ay minsang sinabi sa akin: “Hindi ako ganap na kumbinsido na ako ay ganap na tinanggap ng Panginoon. Madalang kong madama na ako sapat na para sa Diyos—katulad nang hindi ko matapatan ang pamantayan niya. Madalas kong pinagsisikapan na payapain siya sa pamamagitan ng paggawa ng mabuti sa iba.”

Maraming Kristiyano ay ganito ang nadarama! Sa maraming taon marami akong nakilalang mga matatandang Kristiyano na walang kasiguruhan sa Panginoon. Ang nadarama nila ay sila ay hindi karapat dapat, marumi, walang nagmamahal. Hindi sila naniniwala na sila ay kaluguran sa puso ng Diyos, kaya’t patuloy nilang sinusubukan ang iba pa para sa buhay nila upang malugod Siya. Kapag nabigo sila sa isang bagay, gagawa sila ng tatlong bagay pa sa ibang paraan para magalak ang Diyos.

Minamahal, hindi nararapat ito! Kapag lumapit ka kay Jesus, hindi ka maaring gumawa ng bagay para maging kaaya-aya sa kanya. Hindi, siya ay nagbibigay pahalaga sa iyo sapagkat iyan Siya! Sinabi niya, “Ibabalik ko ang lahat ng nawala sa inyo nang pinsalain ng katakut-takot na balang ang inyong mga pananim. Ako ang nagpadala ng hukbong ito laban sa inyo” (Joel 2;25).

Anuman ang iyong kabiguan o pagkukulang, ang Diyos ay gagawa para sa iyo!

HANDA BA ANG DIYOS NA TULUNGAN AKO?

2011-09-02T03:00:00.000+08:00

Naniniwala ka ba na ang Diyos ay agarang darating upang lutasin ang iyong suliranin?

Dito maraming Kristiyano ay bigo. Alam nila na ang Diyos ay mayroong lahat ng kanilang pangangailangan—tanggap nila na Siya ay nag-aalala ngunit hindi sila kumbinsido na agarang darating ang Diyos para tulungan sila.

Kapag ang Diyos ay hindi agad tumutugon sa kanilang mga daing, iniisip nila na may hadlang at pangsariling malalim na nakahadlang. Iniisip nila ang lahat ng dahilan kung bakit ang Panginoon ay hindi handang tulungan sila.

Sa bundok ng Carmel, inakusahan ni Elias ang paganong diyos na si Baal ng pagbabalewala sa anak:

“Mula umaga hanggang tanghali, tinawagan nila si Baal. ‘Ball, Baal, pakinggan mo kami,’ sigaw nila… ngunit walang sumasagot” (I Mga Hari 18:26).

“Nang katanghalian na’y hinamak na nila si Elias. Sabi niya, ‘Lakasan pa ninyo! Isa siyang diyos, di ba? Baka nagbubulay-bulay pa siya, o kaya’y nasa palikuran! O baka naman may pinuntahan lang. O baka natutulog kaya’t kailangang gisingin!’ Lalo na nilang inilakas ang kanilang sigaw. Hiniwaan pa nila ang kanilang sarili sa pamamagitan ng kutsilyo at punyal tulad ng kanilang kaugalian hanggang sa maging duguan sila…. Ngunit wala pa ring tinig o anumang sagot” (1 Mga Hari 18:27-29)..

Pakinggang muli ag mga salitang ito: “Ngunit wala pa ring tinig… o anumang sagot.”

Ganito natin inakusahan ang Diyos ng pagbabalewala sa anak! Nanalangin tayo. Dumaing tayo ng malakas sa Diyos, ngunit sinunod pa rin natin ang ating sarili na hindi niya tayo nadinig! Lumayo tayo sa presensiya ng Panginoon—palayo sa simbahan, palayo sa lihim na silid—iniisip kung tayo ba’y binigyan niya ng pansin!

Ang Panginoon ay laging handa na makinig at tugunin ang ating mga daing ng tulong. Gusto ko kung ano ang sinabi ni David sa kanya: “Magpapatawad ka at napakabuti; sa dumadalangin at sa nagsisisi, ang iyong pag-ibig ay mananatili… Dumarating ako kapag mayro’ng bagabag, iyong tinutugon ang aking pagtawag” (Awit 86:5,7).

Sinabi ni David, “Ang aking Diyos ay handa na tugunin sko sa sandaling ako ay dumaing sa Kanya! Hindi ako tumitigil at pinag-iisipan ang aking pightai, hindi ako nagdadalamhati tungkol dito o pag-isipan pa ito. Dumudulog ako sa aking Panginoon at dumadaing, ‘Saklolo!’”

Iyan lamang ang hinihintay ng Diyos—ang iyong makadurog pusong daing, salita na may pananampalataya na parang bata!

NAKIKITA BA NG DIYOS ANG AKING MGA PINAGDADAANAN—MAY MALASAKIT BA SIYA?

2011-09-01T03:00:00.001+08:00

Itinanong ng Diyos, “Tunay bang naniniwala ka na lubos kong nakikita ang iyong pinagtitiisan ngayon?” Marahil habang binabasa mo ito, ikaw ay may pinagdadaanan na nangangailangan na siya ay kumilos para sa iyo. Ang pinaka likas ng iyong suliranin ay humihingi ng katugunan.

Minamahal, naniniwala ka ba na nagmamasid ang Diyos sa bawat kilos mo, bilang ama sa kanyang sanggol na anak? Alam mo ba sa puso mo na kanyang ipinapaliwanag ang bawat laman ng iyong isipan? Naniniwala ka ba na siya ay kumikilos—inilalagay sa sisidlan ang bawat luha, naririnig ang bawat buntong hininga, nagbabantay sa iyo, nagmamahal at nag-aalala para sa iyo?

Ipinapaliwanag ng Bibliya na iyan ang kanyang ginagawa!

“Mga mata ni Yahweh, sa mat’wid nakatuon, sa kanilang pagdaing, lagi siyang tumutugon… agad dinirinig daing ng matuwid; inilligtas sila sa mga panganib” (Awit 34:15, 17).

“Nagmamasid si Yahweh sa buong daigdig upang tumulong sa lahat ng tapat sa kanya” (2 Cronico 16:9).

Naniniwala ka ba na ang Diyos ay ganap, lubos na alam ang bawat laman ng iyong isipan, dalamhati, dusa, pagsubok, pananalapi, dalahin, suliraning pamilya—at nais niyang makita ka na malampasan mo ang lahat ng ito?

Sinabi ng mang-aawit sa atin, “Kung paano nahahabag ang ama sa anak niya, gayon siya nahahabag sa may takot sa kanya” (Awit 103:13).

Ang salitang Hebreo para sa habag ay nangangahulugan na “para maglambing, para yakapin, umibig, mahabagin.” Sinasabi ng Kasulatan niyayakap ng Panginoon sa kanyang mga kamay ang mga may takot sa kanya. Niyayakap ka ng Diyos, hinihipo niya ang iyong mga pisngi, hinahawakan ka niya. sinasabi niya, “Alam ko ang nasa isipan mo, ang iyong alalahanin, ang bawat pakikipaglaban na iyong hinaharap at inaalala kita!” Anuman ang iyong pinagdadaanan, anuman ang iyong nararamdaman, nakikita lahat ito ng Panginoon! Nadarama niya ang bawat sakit. Alam niya ang bawat kilos na ginagawa mo—lahat ng sinasabi mo at ginagawa.

Hindi nagagalit ang Diyos sa iyo ngayon. Hindi! Pinapahalagahan ka niya, niyayakap, may pagmamahal na iniisip ka niya. Alam niya kung ano ang nadarama mo—at inaalala ka niya! sinasabi niya, “Oo, dumadaan ka sa mabigat na pagsubok; tinutukso ka at hinahagis-hagis. Ngunit anak kita at hindi ko papayagan ang kalaban na bitagin ka, titiyakin ko na malalampasan mo lahat ito!”

MAY TUGON BA ANG DIYOS SA LAHAT NG AKING MGA KATANUNGAN?

2011-08-31T03:00:00.000+08:00

Ang sinumang mananampalataya na nagnanais na malugod ang Diyos sa kanyang buhay ng pananalangin ay kailangang harapin ang katanungang ito: “Mayroon ba ang Diyos ng lahat ng aking mga pangangailangan? O kailangan bang magtungo ako sa iba para sa aking mga katugunan?”

Ito ay lumalabas na simpleng katanungan lamang—isang hindi na kailangan na itanong pa. at maraming Kristiyano ay daliang sasagutin, “Oo, naniniwala ako na ang Diyos ay mayroon ng lahat ng aking mga pangangailangan.” Ngunit ang katotohanan ay ang marami ay hindi lubos na kumbinsido!

Sinasabi natin na naniniwala tayo dito. Umaawit tayo ng mga imno at ipinangangaral ang mga ito. Ngunit kapag dumating ang krisis, hindi tayo tunay na naniniwala na mayroon siya ng lahat ng ating mga pangangailangan!

Ipinahayag ni Pablo: “At buhat sa hindi mauubos na kayamanan ng Diyos, ibibigay niya ang lahat ng inyong kailangan sa pamamagitan ni Cristo Jesus” (Filipos 4:19). Ang Diyos ay may kamalig ng kasaganaan upang matugunan ang ating bawat pangangailangan!

Bakit patuloy na nililigalig ng naguguluhang babae sa talinhaga ni Jesus ang hindi makatarungang hukom, humihingi sa kanya ng katarungan? Ito ay sapagkat alam niya na siya lamang ang may kapangyarihan at kapahintulutan na lutasin ang kanyang suliranin. Wala na siyang ibang mapupuntahan pa (tingnan ang Lucas 18:1-8).

Kung mayroon lamang tayong sariling na kaalaman na ang Diyos lamang ang mayroon ng lahat ng ating mga pangangailangan, hindi na tayo lalapit pa kahit kanino na walang katuturan. Ang Diyos ay matuwid at banal na hukom at mayroon siya ng lahat ng kaalaman, kapangyarihan at kapahintulutan para lutasin ang anumang suliranin na ating hinaharap.

Gumugol ang Diyos ng apatnapung taon para kumbinsihin ang Israel na hindi sila magkukulang sa anumang bagay—na siya ang patuloy na panggagalingan at magkakaloob: “Pinagpala kayo ni Yahweh sa lahat ng inyong ginawa, at hindi niya kayo hiniwalayan sa inyong paglalakbay sa ilang. Sa loob ng apatnapung taon, hindi kayo nagkulang sa anumang bagay” (Deutoronomo 2:7).

Sinabi ng Diyod, “Hindi dadalang, walang magiging pagkukulang sa pamamagitan Ko. Nasa akin ang lahat ng kakailanganin mo!”

“Sapagkat kayo’y dadalhin niya sa isang mainam na lupain…doon hindi kayo magkukulang ng pagkain o anumang pangangailangan…mabubusog kayon roon” (Deutoronomo8: 7-10, 12).

Ngayon, tayo ay dinala ng Panginoon sa Lupang Ipinangako—si Cristo Jesus para sa atin ay ang tahanang tinitirahan na kung saan ay walang pagkukulang. Kumakatawan siya sa kapuspusan ng Diyos.

2011-08-30T03:00:00.000+08:00

“Maliit na bahagi lang ito ng kanyang kapangyarihan, na hindi pa rin natin lubos na maunawaan. Sino kaya ang tatarok sa tunay niyang kadakilaan?” (Job 26:14).

Kailangan ng tao ang kapangyarihan
Para matulungan ang mga wala nito,
Para palakasin ang mga nanghihina,
Upang mapagpayuhan ang mga hindi makaunawa,
Upang maipahayag ang mga bagay ayon sa tunay na kalagayan nito,
Upang mapanumbalik ang mga patay na espiritu,
Upang matakpan ang hubad na pagwasak sa impiyerno,
Nasa Diyos ang lahat ng kapangyarihan
Upang mapalawak pa ang sansinukob
Sa ibabaw ng mga hungkag na lugar,
Ang ibitin ang daigdig sa kawalan
Iginapos niya ang pagkahalomigmig sa makapal na ulap,
Ang maglagay ng hangganan sa karagatan,
Hinati niya ang karagatan sa pamamagitan ng kanyang kapangyarihan,
At sinaktan niya ang mga nagmamalaki.
Sa pamamagitan ng kanyang Espiritu ginayakan niya ang kalangitan.
Maging ang baluktot na ulupong ay nilikha niya,
Ngunit ito ay sulyap lamang ng kanyang kapangyarihan--
Maliit na bahagi lamang niya ang narinig.
Ipinangako niya ang kapangyarihan sa lahat ng tao.
Pagkatapos noon ang Espiritu Santo
Ay pinuspos sila
At magkakaroon ng tunay na kadakilaan sa kapangyarihang iyon—
Kadakilaan laban sa kawalan ng katarungan,
Imoralidad at kasalanan,
Kadakilaan laban sa kapaimbabawan,
At sa kalupitan sa maliliit na mga bagay,
Kadakilaan laban sa materyalismo
At poot.
Ngunit higit na malalim pa dito,
Pag-ibig
Ay ang kadakilaang ng kanyang kapangyarihan.

ANG MGA ANAK NG DIYOS AY NAKASULAT SA PALAD NG KANYANG KAMAY

2011-08-29T03:00:00.000+08:00

Ito ang isa sa pinakapaborito kong Kasulatan:

“Kalangitan umawit ka! Lupa ikaw ay magalak, Gayon din ang mga bundok, pagkat inaaliw nito si Yahweh ang kanyang hinirang, sa gitna ng hirap ay kinahabagan. Ang sabi ng mga taga Jerusalem, “Pinabayaan na tayo ni Yahweh, nakalimutan na niya tayo,” Ang sagot ni Yahweh. Malilimot kaya ng ina ang sarili niyang anak? Hindi kaya niya mahalin ang sanggol na iniluwal? Kung mayroon mang inang lumilimot sa kanyang bunso, ako’y hindi lilimot sa inyo kahit na sandali. Jerusalem hinding-hindi kita malilimot, pangalan mo’y nakasulat sa aking mga palad” (Isaias 49:13-16).

Sinabi ng Diyos ako’y nakasulat sa kanang palad! Ang salitang Hebreo na “nakatato”—iyan ay, hindi napapawi, hindi nabubura. Hindi niya maitutuwid ang kanyang mga kamay na hindi niya ako maaalala!

Minamahal, nais kong tiyakin sa iyo: maaring dumadaan ka sa mga pagsubok at paghihirap. Maaring malayo ka sa inaasahan mo na maging sa Panginoon. Ngunit malalaman mo ang isa pang bagay nang higit pa sa iba: Ikaw ay nakalulugod sa kanya

Isinusulat kita na may pagtitiwala at karunungan sa aking puso, kahit na hindi pa ako dumarating, ginawa niya akong bahagi ng kanyang natitirang lahi. Naniniwala ako ng ganap sa aking puso na ako ay isang marangal na korona, putong sa kanyang kamay, isang kaluguran sa kanyang kaluluwa. Hindi siya galit sa akin—nalulugod siya sa akin!

Makinig sa kahanga-hangang pangakong ito:

“Magbubunyi ako, lubhang magagalak, sa iyong pag-ibig na di-kumukupas, ang pagdurusa ko’y iyong mamamalas, maging suliranin ay batid mong lahat. Di mo itinulot ako sa kaaway, kinupkop mo ako’t iyong iniingatan… Ang pagpapala mo’y iyong ilalaan sa mga anak mong may takot na taglay; kagila-gilalas malasin ninuman, ang pagkalinga mo sa mga hinirang na nangagtiwala sa iyong pagmamahal” (Awit 31: 7-8, 19).

Ibinigay sa iyo ng Diyos ang lahat ng kailangan mo para maging malaya at matagumpay. Nakikita niya ang iyong kalagayan—at nagmamahal siya. Niyayakap ka niya habang tumatatawag ka sa kanya at siya ay nakahanda na dumating para tumulong sa sandaling iyon.